Relaties
alle pijlers
Samenwonen - nu al heimwee
zondag 14 april 2019 om 14:52
Hoi hoi!
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
anoniem_360206 wijzigde dit bericht op 14-04-2019 15:00
12.64% gewijzigd
vrijdag 19 april 2019 om 23:59
Je bent wel een beetje een dramaqueen hèGemmaglitter93 schreef: ↑19-04-2019 23:24Jeetje, ja. Nooit bij nagedacht. Heb hem even weer opgezocht en de tranen breken los haha. Precies dit gevoel. Bedankt voor het herinneren van haar nummer, heel fijn!
calvijn1 wijzigde dit bericht op 20-04-2019 00:37
6.77% gewijzigd
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 20 april 2019 om 00:00
Je bent wel een beetje een dramaqueen hèGemmaglitter93 schreef: ↑19-04-2019 23:24Jeetje, ja. Nooit bij nagedacht. Heb hem even weer opgezocht en de tranen breken los haha. Precies dit gevoel. Bedankt voor het herinneren van haar nummer, heel fijn!
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 20 april 2019 om 05:02
Niet alles gelezen, maar bij mij is iedere keer verhuizen een drama. Van huis naar kamer in achterstandsbuurt: drama. Van achterstandsbuurt naar mooie kamer in het centrum: drama. Van mooie kamer in het centrum naar appartement in centrum: drama. Van appartement in centrum naar ruim koophuis: drama.
Meestal als ik er eenmaal woon, dan is het zo voorbij. Maar die aanloop ernaartoe... Ik weet inmiddels dat het erbij hoort dat ik altijd vooraf denk: wat heb ik gedaan...?
Meestal als ik er eenmaal woon, dan is het zo voorbij. Maar die aanloop ernaartoe... Ik weet inmiddels dat het erbij hoort dat ik altijd vooraf denk: wat heb ik gedaan...?
zaterdag 20 april 2019 om 07:34
Als je die achterliggende reden niet wil vertellen en toch impliciet begrip verwacht vanwege beweerde achterliggende redenen vertoon je precies gedrag van een dramaqueenGemmaglitter93 schreef: ↑20-04-2019 07:32Wellicht denk je er anders over als je een achterliggende reden zou weten. Maar hey, gelukkig zijn we allemaal anders.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 20 april 2019 om 07:48
Wat ik bedoel, is dat je een ander gewoon in zijn/haar waarde kan laten toch.. Ik Heb inderdaad niet de behoefte alles online te zetten en gelukkig is voor vele anderen mijn begin post voldoende om het wel te begrijpen en ondanks hun bevindingen, toch wat positiefs te posten en een mening over de persoon achter wege te laten. We zijn allemaal mensJollyRider schreef: ↑20-04-2019 07:34Als je die achterliggende reden niet wil vertellen en toch impliciet begrip verwacht vanwege beweerde achterliggende redenen vertoon je precies gedrag van een dramaqueen
zaterdag 20 april 2019 om 08:07
Zeker. En Calvijn vindt je een beetje een dramaqueen. Nou en?Gemmaglitter93 schreef: ↑20-04-2019 07:48Wat ik bedoel, is dat je een ander gewoon in zijn/haar waarde kan laten toch.. Ik Heb inderdaad niet de behoefte alles online te zetten en gelukkig is voor vele anderen mijn begin post voldoende om het wel te begrijpen en ondanks hun bevindingen, toch wat positiefs te posten en een mening over de persoon achter wege te laten. We zijn allemaal mens
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 20 april 2019 om 08:10
Je hebt (ruim) de leeftijd om uit huis te gaan en je gaat samenwonen met je vriend, voor mij was gaan samenwonen een zeer positieve beslissing, ik hoop voor jou ook. Dus het is een goede stap.
Maar verhuizen is gewoon heel stressvol, ontwortelend en een boel gedoe. Zelfs als je er veel ervaring mee hebt (3 keer met mijn ouders voor ik 18 was en 6 keer daarna toen ik op mezelf woonde en dan tel ik interne verhuizingen in een studentenhuis en 3 maanden werken in het buitenland niet mee) en elke keer ook echt graag wil verhuizen, omdat het een verbetering is, dan is het echt wel stressvol. Maar het is het bij mij altijd waard geweest. Ik hoop voor jou ook!
Maar verhuizen is gewoon heel stressvol, ontwortelend en een boel gedoe. Zelfs als je er veel ervaring mee hebt (3 keer met mijn ouders voor ik 18 was en 6 keer daarna toen ik op mezelf woonde en dan tel ik interne verhuizingen in een studentenhuis en 3 maanden werken in het buitenland niet mee) en elke keer ook echt graag wil verhuizen, omdat het een verbetering is, dan is het echt wel stressvol. Maar het is het bij mij altijd waard geweest. Ik hoop voor jou ook!
zaterdag 20 april 2019 om 08:10
Jaa, heel fijn! Vandaag komen ook de laatste meubels en gaan we echt “settelen”.
zaterdag 20 april 2019 om 14:53
JollyRider schreef: ↑20-04-2019 07:34Als je die achterliggende reden niet wil vertellen en toch impliciet begrip verwacht vanwege beweerde achterliggende redenen vertoon je precies gedrag van een dramaqueen
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 20 april 2019 om 17:28
Gemmaglitter93 schreef: ↑20-04-2019 07:32Wellicht denk je er anders over als je een achterliggende reden zou weten. Maar hey, gelukkig zijn we allemaal anders.
Kom op hoor Miss Glitter93, iedereen hier is lief voor je.. en ik was het ook wel een beetje met Calvijn eens.. met jouw gevoelens is heus niks mis, maar met al je tranen en tuiten, zelfs bij een pre historisch liedje, dramatiseer je het wellicht iets te erg??
Je moet gewoon opnieuw je draai gaan vinden en je elders thuis gaan voelen.
Het is een wenproces.. geen rouwproces!
Komt goed.
