Minnaar deel 37

Hopeandme schreef: ↑

26-04-2019 11:51

hij vroeg zelfs aan me of ik het wel zou zien zitten om met hem te gaan samenwonen....ik heb ja gezegd en dan vervolgens komt er niks.
Maar afstand neemt hij niet.

Natuurlijk neemt hij geen afstand, jij streelt zijn ego door te bevestigen dat je best met hem zou willen samen en inderdaad, hij doet er niks mee want hij hééft een partner. Hij wil gewoon even van jou horen dat hij leuk genoeg is om een huis mee te delen en that's it.
Het is verstandig om wat dat soort dingen betreft je verwachtingen zeer laag te houden.

Ik zou hier idd anders mee omgaan. Op de vraag "zou je met me willen samenwonen" zou ik onmiddellijk vragen of hij ambities heeft in die richting? Nee? Prima, stel dan ook niet dat soort vragen, grapjas.
Ik hou namelijk niet van die dubbele signalen en ik drijf ontzettend op duidelijkheid. Maar dat ben ik hoor en dat is ook niet altijd even makkelijk

loisnvt schreef: ↑

26-04-2019 13:59

Ze vroeg paar keer wie hem op dat tijdstip nog belde? Hij heeft zich eruit kunnen lullen, maar weet niet of ze hem geloofde.

Dat was voor mij weer zo’n reality check van mijn positie en weg was mijn balans!!
Loop nu al die tijd alweer met zo’n knoop in mijn maag en neemt mijn ratio het over.

O jee, dat is echt een reality check inderdaad! En dan ben je je zo bewust van de tweede positie die je inneemt hè? Als er niks speelt en alles is fijn en vree dan is die bewustwording er niet zo maar als je met je neus op de blote feiten wordt geduwd dan is dat heftig. Daar gaaaat je zen! En dan is per app uitspreken ook best een lastige!

Ik zou hier idd anders mee omgaan. Op de vraag "zou je met me willen samenwonen" zou ik onmiddellijk vragen of hij ambities heeft in die richting? Nee? Prima, stel dan ook niet dat soort vragen, grapjas.
Ik hou namelijk niet van die dubbele signalen en ik drijf ontzettend op duidelijkheid. Maar dat ben ik hoor en dat is ook niet altijd even makkelijk

Je hebt helemaal gelijk, zo'n antwoord had ik ook moeten geven, maar op 1 of andere manier klap ik dan helemaal dicht. Geen idee meer wat te zeggen en als ik later over het gesprek nadenk baal ik van mezelf dat ik het niet anders aangepakt heb.

Het quoten gaat niet helemaal goed bij mij geloof ik.....

Dan maar even zo;
@Nevergiveup
Ik denk dat het er bij mij en minnaar precies zo voor staat.
Thuis heeft hij zijn vertrouwde plek, de dagelijkse dingen, uitjes etc...
En bij mij seks, geborgenheid, lol, liefde, aandacht en genegenheid.

@Louisnvt
Heel herkenbaar, op dat soort momenten realiseer je je idd des te meer dat je op de 2de plek komt. Bij mij werkt dat ook zo.....en hup uit balans idd. Waardoor de twijfel toeslaat....en dan is ie er opeens weer en denk je..."ach waarom was ik zo uit balans?"
Nu is alles weer goed....zoiets?

Wiekjes schreef: ↑

26-04-2019 08:16

Ja Roos ik twijfelde die zin te laten maar had hem toch gepost. Het kan inderdaad een onterecht oordeel zijn. Sorry Depten.
Nee natuurlijk ken ik haar man niet, maar als ik dan topics lees waarbij ze een soort van hoopt dat hij homo is zodat er een excuus is om te scheiden, nee, dan ga ik op een gegeven moment wel denken dat het toch eens tijd wordt om knopen te hakken.
Vanaf nu zal ik je NIVEA ook hier beter proberen te gebruiken.

@ Roos, wat lief dat je het zo voor mij opneemt. Wat je zegt voelt heel waar maar anderzijds verdient mijn man natuurlijk ook de waarheid..
Ik blijf nog even doorhobbelen tot het moment waarop ik het niet meer trek en niet anders kan dan stoppen met mijn man.
Als ik opbiecht van mijn minnaar, is het voor hem misschien wel makkelijker om mij los te laten. Anderzijds vertelde mijn psych vanmiddag nog dat een gevoel van bedrogen zijn, ook niet te verdragen is voor velen.
Maar in mijn situatie waarschuw ik mijn man al 10 jaar en weet hij dat ik geen lust meer op hem heb. Hij kan niks aan de situatie veranderen dus moet ik het gaan doen.

Ik heb het boek uit over de psychologie achter vreemdgaan. Over reality check gesproken! Alles wat ik voel, werd besproken. Het gevoel hebben dat het een perfecte relatie is, het wauw-gevoel, ... het werd verklaard. En ik werd er stil van. Ik heb hierdoor echt wel zaken beter kunnen plaatsen. Het is idd in de meeste gevallen zo dat nummer 1 het gezin is, de veilige basis. Logisch ook... mijn gezin is dat ook voor mij. Je minnaar zie je altijd op gestolen momenten. Het is altijd rozegeur en maneschijn en lijkt het paradijs op aarde. Net omdat je elkaar zo weinig ziet en niet geconfronteerd wordt met de kleine ergernissen.

Mijn gemis is er nog. Vooral mijn klankbord mis ik... en de heerlijke seks . Maar, ik bekijk het nu wel vanuit een ander standpunt, zonder mijn roze bril.

Heel verhelderend Dixi, het afzetten van je roze bril. Wel heel moeilijk, knap van je!
In 7 jaar minnaar-topic zie ik het ook steeds weer terugkomen, het denken dat je minnaarsrelatie uniek is, dat anderen niet beseffen hoe bijzonder jullie relatie is, dat anderen vast niet zulke diepe gevoelens hadden als jij nu. Ieder moet zijn eigen weg volgen en in zijn eigen kuilen vallen. We kunnen wel waarschuwen dat je moet bezinnen voordat je begint, dat we het allemaal zo ervaren hebben, dat er een moment komt dat het leuke en spannende niet meer opweegt tegen het nare en stiekeme, maar dat soort waarschuwingen helpen niet. Die muur waar bijna iedereen een keer tegenaan loopt, die blijft even hard, en dat is shit.

Idd marana-- het is niet zo uniek als we denken dat het is... wel confronterend. Het voelde zo puur, echt, oprecht ... maar kijk. Los van alles, ik zou het zo opnieuw doen.

Hallo allen. Ben ik weer.
Paar weken geleden geschreven, julloe adviezen aangehoord.
Maar het is me niet gelukt.
Ik hang "vast" aan een getrouwde man.
En dat gevoel wordt alleen maar sterker.
Verstand zegt inderdaad, niet doen, niet handig, je verdient beter.
Maar mijn gevoel wint het.

Het zit bij beide diep.
Zijn relatie is slecht en hij zegt knopen te willen doorhakken ( na bepaalde familie activiteiten die nog gepland staan)
Ik vind hem oprecht en denk ook wel dat hij het gaat doen maar ergens is de angst dat ik uiteindelijk toch alleen blijf staan.

Doordeweeks zien we elkaar regelmatig. Brengen we veel tijd samen door.
In het weekend kan dat niet en dan nemen mijn gedachtes een loopje met me. Ieder weekend opnieuw denk ik dat ik er een punt achter moet zetten.
Tot ik hem maandags weer zie. En dan zijn alle rationele gedachten van het weekend weer weg.
Hoe gaan jullie hiermee om?

Rooss4.0 schreef: ↑

26-04-2019 14:05

O jee, dat is echt een reality check inderdaad! En dan ben je je zo bewust van de tweede positie die je inneemt hè? Als er niks speelt en alles is fijn en vree dan is die bewustwording er niet zo maar als je met je neus op de blote feiten wordt geduwd dan is dat heftig. Daar gaaaat je zen! En dan is per app uitspreken ook best een lastige!

Idd Roos, ik ben mij zeer bewust van mijn 2e positie en vind dat ook helemaal prima zelfs, totaal mijn eigen keuze, maar dit moment was wel erg confronterend! Natuurlijk ook deels voor hem, want ik wil hem ook absoluut niet in een lastig pakket brengen en hij moest zich er ook maar uitlullen (al is dit zijn pakkie aan), maar voor mij was het meer de reality check dat ik écht nooit spontaan hem kan contacten.

En ook wat jij zei, het daarna uitspreken via chat is ook verre van leuk, bah!

Rooss4.0 schreef: ↑

26-04-2019 11:20

Dat geven van tegenstrijdige signalen lijkt ontzettend een mannending, een minnaarding te zijn. Mijn ooit minnaars konden ook in één zin zeggen dat we nooit een relatie zouden hebben maar wat doen we als we samen in de Hymalaya zitten en meer van suks. Ik denk dat mannen fantastisch kunnen luchtfietsen en dat ook als slip of the tongue kunnen lanceren. Ons in vertwijfeling achterlatend.
H grapte ook altijd over zijn initialen die ik ergens zou laten tattoeëren, prominent met vette letters en oh ja, ik kies nooit voor je.
Raarrr....

Dit is inderdaad door mannen wel heel zwart wit geschetst ja, ik denk inderdaad dat je als vrouw beter een beetje realistisch kunt zijn hierin. Alles dat geen duidelijke ja is is eigenlijk simpelweg een vette Nee. Iets anders wensen op hopen is eigenlijk jezelf en elkaar enorm voor de gek houden, maar waar zijn vrouwen daar in het algemeen goed in..

nevergiveup-_- schreef: ↑

26-04-2019 13:30

Hoe ik omga met de signalen? Dat is een hele goede. Ene keer zegt hij dat hij geen hoop wilt geven en dat hij geen beloftes kan doen (dat laatste doet hij ook niet), andere kant zegt hij dat ik zo zijn vriendin zou kunnen zijn en dat we het heerlijk zouden hebben.

Vaak als hij zulke dingen zegt, denk ik rationeel en kan ik hard worden (muur optrekken om niet gekwetst te worden) en zet ik hem en mijzelf weer even met beide benen op de grond.
Tuurlijk voelt het goed dat te horen, maar de situatie is er niet naar, niet nu. En dat spreek ik mij zelf steeds toe.

Dit bedoel ik inderdaad, ook dit is gewoon een duidelijke nee.. hele mooie woorden die hij misschien op het moment van uitspraak ook wel meent, maar het blijft gewoon een nee. Goed dat je dan jezelf hierin beschermt en zo rationeel kunt denken.

Lois, ook al was dat met facetime een momentopname, ik kan me heel goed voorstellen dat zoiets je uit balans brengt, het is ook wel herkenbaar hoor; even het ervaren van de realiteit en je positie, goed dat jullie er over gesproken hebben, maar je blijft dus toch met dat gevoel zitten, het zijn dan misschien wel momentopnamen, maar zulke momenten kunnen inderdaad aardig destructief zijn. Hoe voelt het nu voor jou? Ik snap dat uitspreken via chat niet fijn is, wel is het beter denk ik om het wel uit te spreken (ook al is het via chat) dan er in te blijven hangen. Het spontaan facetimen is al een stapje verder dan wat je gewend bent. Dat dit kleine stukje grens verleggen dan verkeerd uitpakt is natuurlijk ook extra confronterend. De drempel om hem nog eens spontaan op te zoeken wordt hierdoor natuurlijk enorm verhoogd. Je voelt je dan vast ineens ‘te veel’ en dat gevoel is natuurlijk een enorm kl*te gevoel!

Dixi, ik vind dat je heel goed omgaat met jouw proces om dit los te laten. Fijn dat dit boek jou daar zo goed bij helpt en je er een soort van houvast in kunt vinden. De dingen die je daarover schrijft zijn inderdaad vrij helder, ik denk dat het altijd wel een beetje zo gaat en is inderdaad.

Curly die weekenden geven dan zoals hier eerder door Lois ook benoemd, je positie op keiharde wijze weer, geen wonder dat je dan gaat twijfelen, het is gewoon een stuk werkelijkheid en waarheid, de welbekende schaduwkant van het verhaal, de vraag is of jij met beide voldoende kunt dealen om dit door te zetten, zolang je geen zekerheid hebt zijn je twijfels meer dan terecht.

Ik heb weer wat meer rust kunnen vinden. Gister nog een gesprek met mijn man gehad omdat hij mij de laatste tijd erg veranderd vindt, hij heeft in de gaten dat ik met mijn hoofd wel erg veel bij nr2 zit, hij heeft aangegeven mij de laatste tijd erg afwezig te vinden. Hij wilde even checken hoe mijn gevoel is, omdat hij het gevoel had dat ik liever bij nr2 ben dan bij hem, en dat is ook zo. Hij lijkt er niet echt mee te zitten. Ik denk dat we de laatste maanden beide door een proces zijn gegaan, en steeds verandert er een stukje, brokkelt er wat af in ons huwelijk en groeit er wat aan de andere kant, dit gaat zo geleidelijk en onopmerkelijk, maar als je dan opeens om je heen kijkt besef je dat er dingen veranderd zijn. Ik moet heel erg goed opletten dat dit proces niet doorslaat, in een richting waarin we beide niet willen.. De sleutel ligt duidelijk bij mij, het zet me aan het denken.

Dixi en nevergiveup slaan de spijker op zijn kop met de woorden dat je aan de ene kant je basis hebt, je veilige haven, je kinderen en inderdaad aan de andere kant, de genegenheid, liefde, humor en verbinding. Ik denk dat dit voor nr2 ook geldt.. Mijn hoofd en hart zitten veelal bij nr2, maar als het er op aan komt, is die veilige haven bij mijn man ook belangrijk. Dat heen en weer geslinger is best vermoeiend.. We weten beide dat dit nog jaren kan duren, en wat blijft er dan nog over van mijn huwelijk? Van zijn huwelijk? Mijn man geeft aan mij nooit te verlaten of op te geven, ik weet wat ik aan hem heb, ook als het er echt op aan komt. Maar ik hou er rekening mee dat dit met de tijd kan veranderen. Maar kiezen is moeilijk en bijna onmogelijk, want dan ga ik de genegenheid, liefde, verbinding en humor missen.. Maar vrees wel voor de consequenties op de langere termijn.

Hopeandme schreef: ↑

26-04-2019 14:30

@Louisnvt
Heel herkenbaar, op dat soort momenten realiseer je je idd des te meer dat je op de 2de plek komt. Bij mij werkt dat ook zo.....en hup uit balans idd. Waardoor de twijfel toeslaat....en dan is ie er opeens weer en denk je..."ach waarom was ik zo uit balans?"
Nu is alles weer goed....zoiets?

Dat ik op de 2e plek kom realiseer ik mij altijd wel, eigenlijk doet mij dat ook niets. 1e of 2e plek zegt mij ook niet zoveel, want wat hij voor zijn vrouw voelt is nu eenmaal anders als wat hij voor mij voelt, dus prima ook.

Volgende week zie ik hem weer en nee, ik heb dan niet dat ik denk “ach, waarom was ik zo uit balans”, bij mij sijpelt dit toch wel wat langer door helaas. Ik denk ook niet “ik verdien beter”, want dat vind ik een dooddoener, maar moet dan wel aan de woorden van mijn zus denken “waarom doe ik mezelf tekort”, dat komt dichter in de buurt.

-

Lois uit je posts maak ik vaak op dat je inderdaad ontzettend bescheiden bent naar hem toe, en absoluut geen grammetje te veel wilt zijn (logisch en herkenbaar).
Ook lees ik dat je veel van hem houdt en dat je inmiddels best aardig de balans hebt weten te vinden tussen elkaar de ruimte geven en tegelijkertijd toch te weten dat het goed zit.. Grenzen zijn tussen jullie heel duidelijk en dat geeft rust en kun jij prima mee omgaan, maar soms is er bij jou net dat beetje sprongetje gevoel, die spontaniteit die misschien toch ondanks de situatie graag net wat die grens zou willen verleggen. Om dan op die wijze de deksel op je neus te krijgen is natuurlijk loei hard, geen wonder dat je nu een muur optrekt, je hebt even op ontzettend rotte manier ervaren dat die grens er ook is, zonder dat je hem zelf veilig hoog hield.. ik snap dat heel goed.. gewoon dat besef is zwaar.
Jouw vertrouwen in mannen is sowieso heel laag gaf je al aan, en dan lijkt een getrouwde man misschien een veilige optie juist vanwege deze grenzen, maar in je persoonlijke proces in 'vertrouwen' zit je nu met hem misschien aan het plafond als het gaat om de groei, en werkt het nu averechts omdat t door de situatie nu juist gaat bevestigen waar je bang voor bent.. Eigenlijk verdien je een pluim dat je deze angst met dit handelen voorbij bent, en je spontaniteit hebt durven toelaten! Zonde om hierdoor je muur weer op te trekken, misschien is dit slechts een overwinning die verkeerd is uitgepakt, doordat je in een situatie zit die je voor jezelf hebt gecreëerd uit 'veiligheid'.
Aanvulling: Zou het niet kunnen dat je inmiddels toe bent aan iemand bij wie je jouw spontaniteit wel langzaam tot uiting zou kunnen brengen waardoor je verder kunt ontdekken dat deze kant van jou juist gewenst zou kunnen zijn?

Ik schrijf even zo mee..

-

Hupsake2222 schreef: ↑

27-04-2019 19:42

Ik schrijf even zo mee..

Hupsake, wat een vreemde post, gequote of gekopieerd?

loisnvt schreef: ↑

27-04-2019 22:38

Hupsake, wat een vreemde post, gequote of gekopieerd?

Ik heb mijn bericht in een quote gezet ivm herkenning. Dat als ik het weg wil halen ik dat zo kan doen.

Hupsake2222 schreef: ↑

27-04-2019 22:41

Ik heb mijn bericht in een quote gezet ivm herkenning. Dat als ik het weg wil halen ik dat zo kan doen.

Weghalen kan je altijd maar je bedoelt dat je zo niet zelf kan worden gequote omdat bij een quote van een post met quote de eerdere quote vervalt.

@Lois, dat zijn inderdaad lastige dingen. Kan nooit is even spontaan of iets. Moet altijd vanuit hem komen.
En ineens bam, met twee benen op de grond weer.

@Lisanne, hoe gaat het met jou? Inmiddels al iets meer rust gevonden?

@hupsakee, weet even niet zo goed wat te zeggen op jouw verhaal behalve dan: wegwezen en dikke doei!

Hier gaat het wel goed! In ieder geval met mijzelf, weer meer balans.. interesses van andere mannen vond ik ook weer leuk en interessant. Heb bericht van Grey gehad dat met hem iets minder gaat, zware gesprekken gehad met zijn nr 1. Weet natuurlijk niet wat er besproken is maar enige dat ik dacht toen ik het las was: eindelijk!

Hupsakee,
Wat een ellende..
Je schrijft dat je alles voor hem op hebt willen geven, en dat hij wilde dat je stappen zou maken en dat je dat ook deed..
Ik ga er hierdoor vanuit dat je zelf ook een partner hebt, hoe ver ben/was je met stappen maken ?
Hoe ben je er achter gekomen dat hij overal over loog, ook van de datingsites?
Je geeft aan dat je het contact al meerdere keren had verbroken omdat er iets niet goed voelde of er weer was gelogen..
Waarom ben je steeds weer terug gegaan?

Nevergiveup, goed bezig om niet alleen met hem bezig te zijn.
Van die zware gesprekken zou ik niet al te serieus nemen, zolang je de inhoud niet weet ben je weer aan het invullen Waarom 'eindelijk'... Maak jezelf niet gek met hoop..

Hier gaat het goed, ik heb een goed weekend. Thuis loopt het lekker, mijn man is na een aantal weken 'uit balans' te zijn geweest weer helemaal vrolijk en zichzelf, en ik merk dat het mij ook veel rust en stabiliteit geeft.
Met nr 2 voelt het ook beter, is er afgelopen dagen duidelijk een last van mijn schouders gevallen, en hoewel het nog tijd nodig heeft omdat ik soms nog twijfel, merk ik dat het een stuk beter voelt. Er is alleen nog een dingetje wat ik me afvraag.. vanavond toch maar bespreken.. mee rond blijven lopen is geen optie meer.

Lisanne804 schreef: ↑

28-04-2019 17:36

Er is alleen nog een dingetje wat ik me afvraag.. vanavond toch maar bespreken.. mee rond blijven lopen is geen optie meer.

Hey Lisanne, ik lees al even mee op het topic. Zonder als single echt te worstelen met dezelfde gedachten, biedt het wel inzichten. Wat wil je graag nog bespreken dan? Bedoel je met je man of nr. 2? Succes alvast!

-

Lisanne804 schreef: ↑

28-04-2019 17:36

Nevergiveup, goed bezig om niet alleen met hem bezig te zijn.
Van die zware gesprekken zou ik niet al te serieus nemen, zolang je de inhoud niet weet ben je weer aan het invullen Waarom 'eindelijk'... Maak jezelf niet gek met hoop

Bedoel “eindelijk” voor hem. Dat er blijkbaar is gecommuniceerd hoe lastig het ook was.

Bedoel dat niet voor mijzelf omdat ik inderdaad de inhoud niet weet.
Heb hem gezegd dat hij de tijd moet nemen en ik er ben als hij wat kwijt wilt.

Fijn dat het bij jou beter gaat en hoop dat als je vanavond het laatste stukje hebt besproken je dan ook weer door kan gaan.

Charles_Gentle28 schreef: ↑

28-04-2019 18:45

Hey Lisanne, ik lees al even mee op het topic. Zonder als single echt te worstelen met dezelfde gedachten, biedt het wel inzichten. Wat wil je graag nog bespreken dan? Bedoel je met je man of nr. 2? Succes alvast!

Dank je wel. Grappig om te zien dat er meelezers zijn die er over nadenken..
De precieze inhoud wil ik niet openbaar delen, maar het was met nr2.

Ik vind het vervelend met iets te komen omdat ik het gevoel heb dat hij dan denkt: 'daar is ze weer met iets'. Hij geeft gelukkig aan dat dit niet zo is, maar dat is mijn onzekerheid. Ik weet inmiddels ook dat wanneer ik het niet uitspreek en voor mezelf houd, dat het dan gaat knagen, zelfs afstand tussen ons schept in en het ergste geval uiteindelijk af kan doen aan mijn gevoel voor hem, en dat wil ik graag voorkomen.
Om die reden moet ik wel aangeven wat er is.. Alleen het zijn zo'n rot gesprekken.

Het is goed als je minnaar er dan is om zo’n kwestie met jou te bespreken. Er is vaak niemand anders waarmee dat kan, omwille van de geheimhouding. Dat is een goede minnaar je wel verschuldigd vind ik. Naast seks bouw je onvermijdelijk ook een soort vertrouwensband op met elkaar, “You’re in this together” gevoel. Al vraagt het waarschijnlijk moed dat te erkennen, dat die persoon meer is dan enkel een lustobject, maar vanzelfsprekend ook iets betekent voor je.