Relaties
alle pijlers
Wat nu? Moeder.
dinsdag 30 april 2019 om 23:12
donderdag 2 mei 2019 om 12:28
Ik denk inderdaad dat haar gedrag voortkomt uit een ernstige geestesziekte. Veel van wat je zegt doet denken aan iets als schizofrenie, wat gediagnosticeerd kan worden door een psychiater, maar ik lees tussen de regels dat je moeder nooit een psychiater of dokter gezien heeft ? Als je moeder echt deze ziekte heeft, dan kan ze natuurlijk zelf ook niets doen aan haar gedrag, en waarschijnlijk lijdt ze zelf ook heel erg. Echt jammer dat niemand ooit ingegrepen heeft, en je jeugd daardoor zo onveilig en eng was.MissMaran schreef: ↑02-05-2019 12:11Oei wat griezelig herkenbaar, in het begin ook het schuldgevoel aanpraten dochter heeft oma nodig, gek is dat toch dat ze hun eigen kind hun hele jeugd ontnemen en dan gaan dwepen met een kleinkind?
Ze zei van de week ook nu ik Jezus heb gevonden stop ik met drinken, roken etc. En ineens de woedebuien die elk moment kunnen komen,zou het een op zich staande geestesziekte zijn? Lijkt wel erg op elkaar..
Ik begin alweer grip te krijgen op de situatie, vriendinnen zijn begripvol, heb alweer moeders van vriendinnen gesproken en wat blijkt, het gewone leven gaat gewoon door, ik woon niet in een huis in Groningen met een gekke moeder, we zijn veilig en ik moet niks, even een diepe zucht van opluchting en verjaardags troepjes opruimen
Verder denk ik dat je haar zelf niet kunt helpen, en je ook niet tot haar kunt doordringen, want haar wereld lijkt nogal ver te liggen van de werkelijkheid. Misschien heeft ze wel medicatie nodig, voordat ze ook maar iets kan geholpen worden. Ik zou dus voorlopig geen contact opnemen met haar, want dat loopt toch op niets uit. Ik zou daarentegen wel eens met een dokter of psychiater overleggen. Als je moeder een gevaar is voor zichzelf of voor anderen, dan kan je een procedure voor gedwongen opname in gang zetten. Ik lees uit je laatste bericht dat er een zelfmoordgevaar is, dus misschien voldoet ze wel aan de criteria. Zo krijgt ze misschien eindelijk de hulp die ze nodig heeft, en dan ben jij misschien ook wat geruster.
donderdag 2 mei 2019 om 12:32
Jij ook!
donderdag 2 mei 2019 om 12:41
Vroeger als ze weer eens manisch door het huis ijsbeerde, op de muren schreef of dacht dat we werden afgeluisterd en met messen in haar polsen begon te kerven dan zeiden we wel eens we gaan hulp voor je vragen, pfff dan werd ze een soort wild beest, we hebben het nooit gedurfd, ik heb gebeden, jomanda kaartjes aangevraagd om haar in te stralen op de loer gelegen s' nachts of ze er niet vandoor ging.. alles wat in mijn kinderlijke brein lag als oplossing maar hulverleners inschakelen, nee dan zou ze er een eind aan maken zelfs lullo stiefvader die nog met een half geen in de situatie stond deed niks.Gonegirl schreef: ↑02-05-2019 12:28Ik denk inderdaad dat haar gedrag voortkomt uit een ernstige geestesziekte. Veel van wat je zegt doet denken aan iets als schizofrenie, wat gediagnosticeerd kan worden door een psychiater, maar ik lees tussen de regels dat je moeder nooit een psychiater of dokter gezien heeft ? Als je moeder echt deze ziekte heeft, dan kan ze natuurlijk zelf ook niets doen aan haar gedrag, en waarschijnlijk lijdt ze zelf ook heel erg. Echt jammer dat niemand ooit ingegrepen heeft, en je jeugd daardoor zo onveilig en eng was.
Verder denk ik dat je haar zelf niet kunt helpen, en je ook niet tot haar kunt doordringen, want haar wereld lijkt nogal ver te liggen van de werkelijkheid. Misschien heeft ze wel medicatie nodig, voordat ze ook maar iets kan geholpen worden. Ik zou dus voorlopig geen contact opnemen met haar, want dat loopt toch op niets uit. Ik zou daarentegen wel eens met een dokter of psychiater overleggen. Als je moeder een gevaar is voor zichzelf of voor anderen, dan kan je een procedure voor gedwongen opname in gang zetten. Ik lees uit je laatste bericht dat er een zelfmoordgevaar is, dus misschien voldoet ze wel aan de criteria. Zo krijgt ze misschien eindelijk de hulp die ze nodig heeft, en dan ben jij misschien ook wat geruster.
Ze heeft 1 keer prozac geslikt en daar mocht je niet bij drinken.. En toch elke avond twee flessen cherry er in, in de auto gestapt, auto in de prak gereden en met een ambulance thuis gebracht. Was ook geen succes.
Op een gegeven moment is ze gewoon van huis gegaan en verhuisd, zusje zat wel al in een ander gezin en ik stond op straat, toen was het eindelijk over maar kreeg ik pas van alle stress een depressie die drie jaar duurde. Daar heb ik nu geen zin meer in..
donderdag 2 mei 2019 om 12:52
Brrr dat lijkt wel heel erg op elkaar idd.MissMaran schreef: ↑02-05-2019 12:11Oei wat griezelig herkenbaar, in het begin ook het schuldgevoel aanpraten dochter heeft oma nodig, gek is dat toch dat ze hun eigen kind hun hele jeugd ontnemen en dan gaan dwepen met een kleinkind?
Ze zei van de week ook nu ik Jezus heb gevonden stop ik met drinken, roken etc. En ineens de woedebuien die elk moment kunnen komen,zou het een op zich staande geestesziekte zijn? Lijkt wel erg op elkaar..
Ik begin alweer grip te krijgen op de situatie, vriendinnen zijn begripvol, heb alweer moeders van vriendinnen gesproken en wat blijkt, het gewone leven gaat gewoon door, ik woon niet in een huis in Groningen met een gekke moeder, we zijn veilig en ik moet niks, even een diepe zucht van opluchting en verjaardags troepjes opruimen
Erg vreemd ja, dat ze dan wel met hun kleindkind gaan lopen dwepen. Volgens mij is dat ook maar schone schijn. Mijn moeder is in de kraamweek een paar keer langs geweest en probeerde iedereen een soort van tegen me op te zetten. De kraamverzorgster, mijn schoonmoeder, zelfs de baby?! Ze zat echt tegen mijn baby van: kom maar bij oma want jouw mama kan dit en dat niet. Of: oma is er eindelijk weer hoor, ja van jouw mama mag jij oma niet zo vaak zien. Stoute mama heb jij he?
Het drong toen allemaal niet zo tot me door vanwege de hormonen waarschijnlijk, ik zat echt op een roze wolk haha. Maar de kraamverzorgster heeft me toen even wakker geschud en gezegd: jouw moeder klopt van geen kanten en als je haar zelf niet wegstuurd doe ik het.
Een geestesziekte ja, ben wel benieuwd welke dan.
Zullen we waarschijnlijk nooit achter komen he. Net zoals jouw moeder heeft de mijne ook geen hulp nodig.
Er is niks mis met haar, anderen zijn gewoon gek en tegen haar.
Fijn om te lezen dat het alweer wat beter gaat! Eng he om te beseffen wat zoiets nog steeds met je doet?
Maar dat gevoel mag er gewoon wezen hoor.
Goed van je dat je dit topic hebt geopend en het zo een beetje van je af hebt kunnen schrijven en hebt kunnen relativeren.
En idd, dan blijkt er geen man overboord en ga je weer verder met je eigen zelf-opgebouwde leven waar je trots op mag zijn en waarin je veilig bent, met lieve mensen om je heen. En kun je je gewoon lekker bezig houden met verjaardagstroepjes, fijn he
☆°・-loes-・°☆ wijzigde dit bericht op 02-05-2019 12:58
0.21% gewijzigd
Mispoes!
donderdag 2 mei 2019 om 12:58
Wat een toestanden. Zo erg dat je dat hebt moeten meemaken. De ziekte van je moeder klinkt heel ernstig, en ze lijkt totaal ontoerekeningsvatbaar, daarom heeft het denk ik inderdaad geen zin om eventuele hulpverleningsplannen met haar te bespreken. Maar misschien kan het wel rust brengen om daar eens over te spreken met iemand die kennis van zaken heeft ? Ik denk niet dat je zelf contact met haar hoeft te hebben als je een procedure voor gedwongen opname in gang zet, maar ik ken de details niet. Als jij een afspraak maakt met een psychiater in het ziekenhuis om die mogelijkheid te bespreken, dan hoeft zij daar helemaal niets vanaf te weten. En voor jou voelt het misschien wel goed om iets te doen, nu je haar zo in uitgemergelde toestand gezien hebt. Ik proef in je berichten dat je je ergens wel voelt alsof je iets wil doen aan de situatie, maar je bent ook bang en je wil geen contact. Ik denk dat je gelijk hebt geen contact meer te zoeken, en zeker ook niet de afwas daar gaan doen. Maar eens met een professioneel iemand gaan praten over hoe zo'n gedwongen opname werkt, zonder dat ze het weet, dat kan toch geen kwaad ?MissMaran schreef: ↑02-05-2019 12:41Vroeger als ze weer eens manisch door het huis ijsbeerde, op de muren schreef of dacht dat we werden afgeluisterd en met messen in haar polsen begon te kerven dan zeiden we wel eens we gaan hulp voor je vragen, pfff dan werd ze een soort wild beest, we hebben het nooit gedurfd, ik heb gebeden, jomanda kaartjes aangevraagd om haar in te stralen op de loer gelegen s' nachts of ze er niet vandoor ging.. alles wat in mijn kinderlijke brein lag als oplossing maar hulverleners inschakelen, nee dan zou ze er een eind aan maken zelfs lullo stiefvader die nog met een half geen in de situatie stond deed niks.
Ze heeft 1 keer prozac geslikt en daar mocht je niet bij drinken.. En toch elke avond twee flessen cherry er in, in de auto gestapt, auto in de prak gereden en met een ambulance thuis gebracht. Was ook geen succes.
Op een gegeven moment is ze gewoon van huis gegaan en verhuisd, zusje zat wel al in een ander gezin en ik stond op straat, toen was het eindelijk over maar kreeg ik pas van alle stress een depressie die drie jaar duurde. Daar heb ik nu geen zin meer in..
donderdag 2 mei 2019 om 13:14
Bah wat eng, gelijk al zo met je baby,dat ging hier in eerste instantie goed, maar ik voel het gelijk als er onheil dreigt, 1 rare blik en alle alarmbellen rinkelen.☆°•-Loes-•°☆ schreef: ↑02-05-2019 12:52Brrr dat lijkt wel heel erg op elkaar idd.
Erg vreemd ja, dat ze dan wel met hun kleindkind gaan lopen dwepen. Volgens mij is dat ook maar schone schijn. Mijn moeder is in de kraamweek een paar keer langs geweest en probeerde iedereen een soort van tegen me op te zetten. De kraamverzorgster, mijn schoonmoeder, zelfs de baby?! Ze zat echt tegen mijn baby van: kom maar bij oma want jouw mama kan dit en dat niet. Of: oma is er eindelijk weer hoor, ja van jouw mama mag jij oma niet zo vaak zien. Stoute mama heb jij he?
Het drong toen allemaal niet zo tot me door vanwege de hormonen waarschijnlijk, ik zat echt op een roze wolk haha. Maar de kraamverzorgster heeft me toen even wakker geschud en gezegd: jouw moeder klopt van geen kanten en als je haar zelf niet wegstuurd doe ik het.
Een geestesziekte ja, ben wel benieuwd welke dan.
Zullen we waarschijnlijk nooit achter komen he. Net zoals jouw moeder heeft de mijne ook geen hulp nodig.
Er is niks mis met haar, anderen zijn gewoon gek en tegen haar.
Fijn om te lezen dat het alweer wat beter gaat! Eng he om te beseffen wat zoiets nog steeds met je doet?
Maar dat gevoel mag er gewoon wezen hoor.
Goed van je dat je dit topic hebt geopend en het zo een beetje van je af hebt kunnen schrijven en hebt kunnen relativeren.
En idd, dan blijkt er geen man overboord en ga je weer verder met je eigen zelf-opgebouwde leven waar je trots op mag zijn en waarin je veilig bent, met lieve mensen om je heen. En kun je je gewoon lekker bezig houden met verjaardagstroepjes, fijn he
Ik begrijp dat nieuwe in de here ook totaal niet, je ziet het ook wel bij normale mensen die dan zo'n band hebben met Jezus, ik heb in tijden van nood wat afgebeden maar dat Jezus vinden was er niet bij?!
Dus welke geestesziekten er allemaal zijn gepasseerd snap ik ook niet, gek en geniaal ligt ook dicht bij elkaar, ze is altijd heel scherp en intelligent geweest, ze kon manipuleren als de beste en als ze dan weer allemaal tekens op tv zag van de vrijmetselaars die de wereld over gingen nemen en die volgens haar eeuwen terug de bijbel hebben geschreven om de mensheid onder de duim te houden dan potverdorie waren er hele stromingen bezig die bewijs hadden dus ze was niet alleen gek er zat ook altijd iets van waarheid en feiten in.
Griezelig want dan begin je ook te twijfelen.
Wel fijn inderdaad dat ik hier mijn hart gelucht hebt, je krijgt het toch beter op een rijtje, ook super bedankt voor het delen, toch gek (verontrustend) dat er meer van die griezelmoeders rondlopen.
Het blijft een beetje overleven met een knakje, maar we stijgen er lekker bovenuit en laten ons niet meer gek maken.
donderdag 2 mei 2019 om 13:21
Poeh, mijn bloeddruk gaat gelijk omhoog haha, ik denk niet dat ik dat durf, ze is al heeeel lang geestesziek, ik was blij dat ze geen hoarder was, huis was vies, ze heeft vreemde hobby's als overal onverlichte aquaria met griezelige beesten , maar wel soort van leefbaar, voor normale mensen niet , die zouden niet eens plaatsnemen op de bank maar voor haar doen kan het vele malen erger.Gonegirl schreef: ↑02-05-2019 12:58Wat een toestanden. Zo erg dat je dat hebt moeten meemaken. De ziekte van je moeder klinkt heel ernstig, en ze lijkt totaal ontoerekeningsvatbaar, daarom heeft het denk ik inderdaad geen zin om eventuele hulpverleningsplannen met haar te bespreken. Maar misschien kan het wel rust brengen om daar eens over te spreken met iemand die kennis van zaken heeft ? Ik denk niet dat je zelf contact met haar hoeft te hebben als je een procedure voor gedwongen opname in gang zet, maar ik ken de details niet. Als jij een afspraak maakt met een psychiater in het ziekenhuis om die mogelijkheid te bespreken, dan hoeft zij daar helemaal niets vanaf te weten. En voor jou voelt het misschien wel goed om iets te doen, nu je haar zo in uitgemergelde toestand gezien hebt. Ik proef in je berichten dat je je ergens wel voelt alsof je iets wil doen aan de situatie, maar je bent ook bang en je wil geen contact. Ik denk dat je gelijk hebt geen contact meer te zoeken, en zeker ook niet de afwas daar gaan doen. Maar eens met een professioneel iemand gaan praten over hoe zo'n gedwongen opname werkt, zonder dat ze het weet, dat kan toch geen kwaad ?
Ze ligt in de huiskamer met vieze dekens op haar bed, maar
Als ze opgenomen wordt gaat ze toch niet rustig in een schoon bedje op een afdeling liggen en ze wordt ook niet beter, medicijnen spoelt ze weg met drank en zodra ze thuis is doet ze zichzelf iets aan met een briefje aan mij gericht bedankt dit is jouw schuld maran.
Dat wil ik ook niet..
donderdag 2 mei 2019 om 14:03
Laat het los, neem afstand en pas op jezelf en je dochter. Je bent al zover gekomen, zo te lezen.
En die briefjes die volgen bij een eventuele opname, zijn een vorm van emotionele chantage/manipulatie.
Ook daar mag je afstand van nemen door de briefjes niet te accepteren of lezen.
Van sommige mensen kun je houden op en afstandje, ze vergeven voor wat ze gedaan hebben maar dat betekent niet dat ze dan ook een plek in je leven verdienen, dichtbij jou.
Heel veel sterkte
En die briefjes die volgen bij een eventuele opname, zijn een vorm van emotionele chantage/manipulatie.
Ook daar mag je afstand van nemen door de briefjes niet te accepteren of lezen.
Van sommige mensen kun je houden op en afstandje, ze vergeven voor wat ze gedaan hebben maar dat betekent niet dat ze dan ook een plek in je leven verdienen, dichtbij jou.
Heel veel sterkte
vrijdag 3 mei 2019 om 19:20
Echt, ik lees dit met open mond en een stijgende bloeddruk. Hoezo 'doen wat je hoort te doen'? Ouders horen hun kinderen een veilige omgeving te bieden en een opvoeding. Dat is het allereerste wat telt. Als dat compleet en volledig mislukt heb je wat mij betreft geen enkele verplichting meer aan je ouders. En dat is, getuige het verhaal van MissMaran al moeilijk en pijnlijk genoeg.Ksenija schreef: ↑01-05-2019 17:54Het is je moeder, eng of niet. Ik kijk er zelf anders tegenaan, ondanks dat ik best geloof dat je het moeilijk hebt gehad met haar. Maar toch zou ik doen wat ik hoor te doen al is het maar voor de eigen gemoedsrust. Zal best lastig zijn, maar ik zou mijzelf daar wat harder in maken. Je kan het ook wegcijferen noemen, maakt niet uit. Het is heel erg als je het einde van je leven bereikt, daar zullen wij ook allemaal achter komen en dan ben ne sowieso verbitterd. Dat ze niet afwast, zal een reden hebben. Ik zou mij moeder niet bij de beschimmelde vaat kunnen laten. Sterker nog, ik zou het huishouden verzorgen v.z.m.
Sterkte Miss, wat verschrikkelijk dat je hier zo mee moet worstelen.
vrijdag 3 mei 2019 om 21:28
Ik zou helemaal niks doen om een eventuele opname te bewerkstelligen, afgezien dat ze geen gevaar voor zichzelf of anderen is, is het de energie niet waard.
Zodra je er mee bezig gaat houden heeft ze je in de tang.
Afstand nemen en houden.
Hoe komt het trouwens dat jullie zo dicht bij elkaar wonen en blijkbaar kom je haar zelden tegen, fijn!
Stuur een kaart dat je bij nader inzien afziet van contact omdat het teveel oud zeer oprakelt.
Niks aan gelogen en jij hebt het laatste woord.
Zodra je er mee bezig gaat houden heeft ze je in de tang.
Afstand nemen en houden.
Hoe komt het trouwens dat jullie zo dicht bij elkaar wonen en blijkbaar kom je haar zelden tegen, fijn!
Stuur een kaart dat je bij nader inzien afziet van contact omdat het teveel oud zeer oprakelt.
Niks aan gelogen en jij hebt het laatste woord.
Hatsjikideee...
zaterdag 4 mei 2019 om 08:09
Bedankt weer voor de superlieve reacties.
Ik heb haar inmiddels al gesproken.
Ze hing huilend aan de lijn want de dag nadat ik kwam is haar hondje overleden. (Op mijn dochter haar verjaardag)
Dus het is ook weer vreselijk 'toevallig' dat ik precies op het moment aanklopt terwijl dat hondje op sterven ligt en dat was denk ik het enige waar ze ooit echt van gehouden heeft, ze waren onafscheidelijk, en dat hondje was precies het tegenovergestelde van wat ze zelf was, warm, lief, pluizig, aaibaar.
Ondanks dat ze overstuur was en ik wat troostende woorden heb gezegd heb ik nadat ze het vroeg ook duidelijk gemaakt dat ik erg moet wennen aan het idee dat we nu contact zouden moeten onderhouden en dat ik het voorlopig wil laten bezinken, ze was akkoord en prevelde iets van, vanaf nu komt alles goed.
Ze wordt altijd een beetje omringd met mysterie en paranormale verschijnselen dus ze denkt waarschijnlijk dat de numerologie klopte of dat Jezus me haar kant op heeft gestuurd. En haalt voorlopig waarschijnlijk kracht uit dat idee om door te gaan nu haar pluizige levensgezel overleden is.
En uiteraard is het ook wel weer griezelig toevallig dat ik net op dit moment terwijl ik niks van haar of haar hond wist al jaren, toch op dit moment dat haar zou breken met die toestand van die hond, voor haar deur sta.
Bizar weer.
Maar mijn stress level is en blijft erg hoog helaas.
Ik heb haar inmiddels al gesproken.
Ze hing huilend aan de lijn want de dag nadat ik kwam is haar hondje overleden. (Op mijn dochter haar verjaardag)
Dus het is ook weer vreselijk 'toevallig' dat ik precies op het moment aanklopt terwijl dat hondje op sterven ligt en dat was denk ik het enige waar ze ooit echt van gehouden heeft, ze waren onafscheidelijk, en dat hondje was precies het tegenovergestelde van wat ze zelf was, warm, lief, pluizig, aaibaar.
Ondanks dat ze overstuur was en ik wat troostende woorden heb gezegd heb ik nadat ze het vroeg ook duidelijk gemaakt dat ik erg moet wennen aan het idee dat we nu contact zouden moeten onderhouden en dat ik het voorlopig wil laten bezinken, ze was akkoord en prevelde iets van, vanaf nu komt alles goed.
Ze wordt altijd een beetje omringd met mysterie en paranormale verschijnselen dus ze denkt waarschijnlijk dat de numerologie klopte of dat Jezus me haar kant op heeft gestuurd. En haalt voorlopig waarschijnlijk kracht uit dat idee om door te gaan nu haar pluizige levensgezel overleden is.
En uiteraard is het ook wel weer griezelig toevallig dat ik net op dit moment terwijl ik niks van haar of haar hond wist al jaren, toch op dit moment dat haar zou breken met die toestand van die hond, voor haar deur sta.
Bizar weer.
Maar mijn stress level is en blijft erg hoog helaas.
zondag 12 mei 2019 om 19:26
Het is geëscaleerd, om nog even terug te komen op mijn moeder..
Ze belde me constant en ik liet hem overgaan op voicemail, veel gekke dingen. Ik ben de alwetende en we worden rijk.
Ineens belt mijn tante me boos op en zegt je moeder belt me steeds, ze gelooft niet dat ik aan de lijn ben en zegt steeds idioot geef mijn zus aan de lijn, daarna stond er op haar voicemail i kill you, tante heeft de politie opgebeld en gaf mij de schuld dat ik het monster in haar losgelaten heb.
Ik moeder gebeld en die zegt ik heb geen idee, ik moet niet meer drinken.
Wat is het verstandigste nu om te doen?
Ik heb al gezegd ik wil je voorlopig niet in ons leven.
Ze belde me constant en ik liet hem overgaan op voicemail, veel gekke dingen. Ik ben de alwetende en we worden rijk.
Ineens belt mijn tante me boos op en zegt je moeder belt me steeds, ze gelooft niet dat ik aan de lijn ben en zegt steeds idioot geef mijn zus aan de lijn, daarna stond er op haar voicemail i kill you, tante heeft de politie opgebeld en gaf mij de schuld dat ik het monster in haar losgelaten heb.
Ik moeder gebeld en die zegt ik heb geen idee, ik moet niet meer drinken.
Wat is het verstandigste nu om te doen?
Ik heb al gezegd ik wil je voorlopig niet in ons leven.
maandag 13 mei 2019 om 06:46
Ja absoluut hoor.Valdemar_II schreef: ↑13-05-2019 00:16Lees de laatste zin van je laatste bericht en vervolgens je openingspost.
Laat schuldgevoel er niet voor zorgen dat jouw moeder het dramagehalte binnen jouw gezin verhoogt.
Ben ergens ook wel blij want nu kan ik er onderuit, dit is duidelijk gek genoeg om afstand te kunnen nemen en dat heb ik gedaan. Voelt weer fijn ervan verlost te zijn!
maandag 13 mei 2019 om 09:11
Ach wat naar weer MissMaran. Laat je ook door je tante geen schuldgevoel aanpraten hoor! Jij kunt er niets aan doen dat je moeder van het padje is. Iets anders, een toevallige ontmoeting in de supermarkt of weet ik veel wat, had deze acties van je moeder ook kunnen triggeren.
Goed dat je afstand neemt!
Goed dat je afstand neemt!
The owls are not what they seem
maandag 13 mei 2019 om 09:58
Ik ben flink boos geworden op mijn tante, ze riep jij moet dit en jij moet dat en ik heb gezegd dat ik niks moeder en het eerst maar weer eens ga verwerken en dat ik het vervelend voor haar vind dat mijn moeder weer eens gek heeft gedaan, de volgende dag heb ik tante gesproken en legde ze uit dat ze door die toestand weer een herbeleving van vroeger kreeg en daarom boos was en dat ik het goed had opgelost en blij was dat het tussen ons weer goed zat.LadyL0101 schreef: ↑13-05-2019 09:11Ach wat naar weer MissMaran. Laat je ook door je tante geen schuldgevoel aanpraten hoor! Jij kunt er niets aan doen dat je moeder van het padje is. Iets anders, een toevallige ontmoeting in de supermarkt of weet ik veel wat, had deze acties van je moeder ook kunnen triggeren.
Goed dat je afstand neemt!
Dus na die uitleg had ik meer begrip voor haar.
En moeder zal inderdaad wel aan het doordraaien zijn, ze wist niet eens meer wat ze gedaan had, wel eng, ze pleegt nog eens een moord en weet er daarna niks meer van vrees ik.
Tis echt een heel eng mens.
Gelukkig is haar hondje overleden, dat was zo'n schattig beestje, die hoeft het niet meer mee te maken.
maandag 20 mei 2019 om 16:18
Nou inmiddels met de wijkagent gesproken, moeder heeft een psychose en is elke dag in de buurtkroeg te vinden, valt constant, heeft geloof ik haar schouder gebroken en een bloedneus door het vallen die maar bleef bloeden, zusje is geweest en zegt dat het erg slecht gaat en ik heb dus de wijkagent mijn nummer gegeven zodat ze me kunnen bellen en volgens mij was er al wat bekend over haar maar ze mocht me geen info geven, ze is wel blij met mij als contact en ik ben benieuwd niet of maar wanneer ik gebeld wordt en of er geen dodelijke slachtoffers vallen.Leslie Knobe schreef: ↑20-05-2019 15:31Hoe gaat het nu met je MissMaran? Heb je al wat meer rust kunnen vinden?
Ze kan niet zomaar opgenomen worden.
dinsdag 21 mei 2019 om 08:52
dinsdag 21 mei 2019 om 12:15
Dankjewel! Nee zit wel steeds op slecht nieuws te wachten, het blijft denk ik niet goed gaan, er zijn gelukkig ook twee andere zussen mee bezig dus we hebben verschillende mensen een van onze nummers gegeven dus we wachten af wie ons gaat bellen, ik gok de kroeg als eerste naar een andere zus en ik ben contact persoon voor de politie.Leslie Knobe schreef: ↑21-05-2019 08:52Oh wow, dus dat loopt alleen maar verder uit de hand. Ik vraag me dan bijna af wat er moet gebeuren voor ze wel opgenomen kan worden, wat een gedoe zeg! Op deze manier kan jij het natuurlijk ook niet van je af zetten. Of lukt het wel om het 'uit handen te geven' aan de wijkagent?
Heel veel sterkte!
Ik kan mijn hoofd totaal niet bij mijn werk houden het is vermoeiend bleh.
dinsdag 21 mei 2019 om 12:28
Bestaat er in Nederland geen procedure voor een gedwongen opname als iemand een gevaar is voor zichzelf?MissMaran schreef: ↑20-05-2019 16:18Nou inmiddels met de wijkagent gesproken, moeder heeft een psychose en is elke dag in de buurtkroeg te vinden, valt constant, heeft geloof ik haar schouder gebroken en een bloedneus door het vallen die maar bleef bloeden, zusje is geweest en zegt dat het erg slecht gaat en ik heb dus de wijkagent mijn nummer gegeven zodat ze me kunnen bellen en volgens mij was er al wat bekend over haar maar ze mocht me geen info geven, ze is wel blij met mij als contact en ik ben benieuwd niet of maar wanneer ik gebeld wordt en of er geen dodelijke slachtoffers vallen.
Ze kan niet zomaar opgenomen worden.
Hoop dat het snel terug beter gaat met jou.
dinsdag 21 mei 2019 om 12:40
Thanks.Valdemar_II schreef: ↑21-05-2019 12:28Bestaat er in Nederland geen procedure voor een gedwongen opname als iemand een gevaar is voor zichzelf?
Hoop dat het snel terug beter gaat met jou.
Nee ze mag niet zomaar opgenomen worden.. maar de politie en de crisisdienst adviseert wel dat als er iets misgaat om 112 te bellen en misschien dat er daarna iets in gang gezet kan worden. Ze zal vanmiddag wel weer op zwerftocht gaan, ook typisch die psychose want normaal is het meer een kluizenaar.
dinsdag 21 mei 2019 om 13:03
Och wat sneu. Voor jou vooral. Heeft iemand je al gewezen op bemoeizorg van de ggz? Vast te googlen wie je daar in de gemeente van je moeder voor moet benaderen. Die zijn gespecialiseerd in desnoods maandenlang met iemand contact zoeken die ervan overtuigd is dat er niets aan de hand is, totdat diegene hulp aanvaardt. Desnoods staan ze drie keer per week door een dichte deur te praten, om maar verbinding en contact te leggen. Eventuele gedwongen of vrijwillige opname kunnen ze dan vervolgens ook bij helpen.
Probeer het bij dat soort professionals te laten. Hoe moeilijk ook, blijf kiezen voor jezelf en je gezin!
Probeer het bij dat soort professionals te laten. Hoe moeilijk ook, blijf kiezen voor jezelf en je gezin!
