Relatie vol problemen

Eigenlijk weet ik niet zo goed waarom ik dit hier wil schrijven. Maar ik denk dat ik steun zoek en even moet horen dat ik niet gek ben. Ik heb wel een aantal dingen aan vriendinnen verteld maar het hele verhaal kent eigenlijk niemand. Man en ik zijn 13 jaar bij elkaar, we hebben een kindje van bijna 2. Ik ben bijna 30, man is 33. We hebben samen veel mee gemaakt, vooral op het gebied van ziekte en ellende (kanker / depressie / overlijden ouder / zware baan). Nu lijkt het er op dat het na 13 jaar echt over is. Man is altijd al een moeilijke man geweest. Heeft een sterke mening en wil dat alles zo gaat zoals hij wilt. Ik ben zelf ook koppig en ook ik wil graag 'mijn zin' (zoals mijn man het verwoord).

2 jaar geleden is mijn man begonnen over een open relatie. Ik wilde dit niet. Hij zegt dat hij deze drang naar vrijheid heeft omdat we te jong een kindje hebben gekregen (omdat ik dat graag wilde). Hij was eigenlijk nog niet klaar voor een kindje. Nu komt het er in de praktijk op neer dat hij zijn zin doordrukt en het toch heeft gedaan. En hij is eerlijk. De korte samenvatting is dat hij een vrouw heeft ontmoet en hier meerdere malen mee heeft afgesproken. Hij noemt haar (over de app) 'intelligent' en 'mooi' en zegt hij dat er 'erg veel gevoel is'. Ik heb gezegd dat als hij haar nog een keer zou zien, het voorbij zou zijn tussen ons. Maar hij is vervolgens wel nog met haar gaan afspreken. Overigens is er lichamelijk niks gebeurd (zegt hij, maar dat blijkt ook uit de apps). Hij heeft gezegd dat hij geen relatie heeft en de kinderstoel uit de auto verwijderd zodat ze hem niet zou zien. En als ik dit zo typ snap ik alleen maar nog minder van mezelf. Waarom ben ik hier in godsnaam nog? Maar nu heeft hij dus een verhaal aan haar verteld dat hij nog met zijn ex (ik dus) in zijn hoofd zit en dat ze er maar mee moeten kappen... Ondertussen appen ze nog wel (onder andere over hoe rot zij zich voelt omdat het toch een beginnende relatie was). Ik voel me zo enorm vernederd en aan de kant gezet. Hij heeft het ook nog over mij gehad met haar, over hoe jaloers ik wel niet ben, aan het begin van de relatie was ik dat (toen ik een tiener was), inmiddels al lang niet meer...

Hij zegt bijna dagelijks dat hij liever geen relatie heeft, dat trouwen een fout was en een kind krijgen ook. Ik ben vooral ook erg teleurgesteld in mezelf. Ik had allang weg moeten zijn... Oh ja, de apps heb ik gelezen, daar heb ik om gevraagd en hij gaf openheid. Nogmaals, hij is heel eerlijk en zegt ook wanneer ze appt. Hij lijkt gewoon niet te beseffen hoeveel pijn hij mij doet. Ik voel me echt respectloos behandeld. Word onzeker. Hij zegt ook dingen als 'je bent niet weg te krijgen'. Dat ik bekrompen en beklemmend ben. En dat zijn fout is dat hij eigenlijk te eerlijk is. Hij vergelijkt mij ook met haar. 'Jij wordt boos als je verdrietig bent, zij wordt stil. Daarom voel ik me tot haar aangetrokken.', bijvoorbeeld.

Nu heb ik het enorm moeilijk met het aanvragen van de scheiding. Ook al weet ik dat we beiden niet gelukkig worden van de situatie waarin we nu zitten. Hij wil dus echt single zijn en wordt ongelukkig van een relatie (althans op dit moment en met mij). Maar ik ben bang om mijn kindje straks te moeten missen. En ik ben ook bang voor ruzie. En rationeel weet ik het allemaal echt wel. En ik zal me echt wel weer goed gaan voelen (al kan ik me dat de afgelopen weken niet voorstellen). Maar waarom is het zo ontzettend moeilijk om gewoon door te zetten en verder te gaan met mijn leven? Ik wil dit allemaal helemaal niet. Ik vind mijn man ook geen leuk persoon meer. Ik herken hem gewoon echt niet meer terug. Ik heb alles eigenlijk al geprobeerd. Nu ben ik vooral gewoon heel erg verdrietig. Hij wil ook geen hulp in de vorm van relatietherapie of eens praten met een psycholoog/huisarts.

Hij zegt inderdaad ook vaak dat ik nooit meer een relatie ga vinden en dat hij ontzettend populair is bij de vrouwen . Ik ben het meest bang dat hij toch co-ouderschap eist (en ik weet wel dat die kans niet heel groot is omdat hij gewoon moeite met de zorg heeft). Maar goed, leuk gaat het allemaal niet zijn komende tijd...

Zelf kwam ik ook uit op termen als narcisme en inderdaad gaslighting. Maar tegenwoordig krijgt iedere relatie die termen opgeplakt geloof ik. Laatst kwam een familielid van hem ook met die term (zijn familie heb ik verteld over de andere vrouw en die zijn ontzettend kwaad op hem, dat maakt hem overigens alleen maar meer kwaad op mij).

Even een update, afgelopen vrijdag heb ik de scheiding aangevraagd. We moeten nu natuurlijk van alles invullen. Het is zo zwaar. Opeens is hij natuurlijk wel bereid tot het niet hebben van een open relatie. Dat hij dat wilde en zo heeft door gedrukt kwam alleen maar doordat ik in het verleden altijd chagrijnig was als we iets leuks deden. Hij heeft niks verkeerds gedaan. Hij wilde het alleen maar leuk hebben.

Hij had meer verwacht van een kind van gescheiden ouders (want het is toch niet leuk om tussen huizen te moeten pendelen). Hij was er ook drie jaar lang toen ik kanker had en nu hij een 'mindere periode' heeft laat ik hem in de steek. Ik heb hem niet gesteund tijdens dit gevoel van niet vrij zijn en deze depressie.

Ik weet echt even niet meer wat te doen nu. Ik voel me enorm gestrest en alsof het allemaal mijn schuld is en ik ons huwelijk en kind in de steek laat...

Overigens heb ik jullie reacties nog een aantal maal terug gelezen en dat heeft mij doen beseffen dat het niet normaal is hoe hij met mij is omgegaan. Dat heeft mij minder onzeker gemaakt. Bedankt daarvoor in ieder geval.