Relatie vol problemen

Eigenlijk weet ik niet zo goed waarom ik dit hier wil schrijven. Maar ik denk dat ik steun zoek en even moet horen dat ik niet gek ben. Ik heb wel een aantal dingen aan vriendinnen verteld maar het hele verhaal kent eigenlijk niemand. Man en ik zijn 13 jaar bij elkaar, we hebben een kindje van bijna 2. Ik ben bijna 30, man is 33. We hebben samen veel mee gemaakt, vooral op het gebied van ziekte en ellende (kanker / depressie / overlijden ouder / zware baan). Nu lijkt het er op dat het na 13 jaar echt over is. Man is altijd al een moeilijke man geweest. Heeft een sterke mening en wil dat alles zo gaat zoals hij wilt. Ik ben zelf ook koppig en ook ik wil graag 'mijn zin' (zoals mijn man het verwoord).

2 jaar geleden is mijn man begonnen over een open relatie. Ik wilde dit niet. Hij zegt dat hij deze drang naar vrijheid heeft omdat we te jong een kindje hebben gekregen (omdat ik dat graag wilde). Hij was eigenlijk nog niet klaar voor een kindje. Nu komt het er in de praktijk op neer dat hij zijn zin doordrukt en het toch heeft gedaan. En hij is eerlijk. De korte samenvatting is dat hij een vrouw heeft ontmoet en hier meerdere malen mee heeft afgesproken. Hij noemt haar (over de app) 'intelligent' en 'mooi' en zegt hij dat er 'erg veel gevoel is'. Ik heb gezegd dat als hij haar nog een keer zou zien, het voorbij zou zijn tussen ons. Maar hij is vervolgens wel nog met haar gaan afspreken. Overigens is er lichamelijk niks gebeurd (zegt hij, maar dat blijkt ook uit de apps). Hij heeft gezegd dat hij geen relatie heeft en de kinderstoel uit de auto verwijderd zodat ze hem niet zou zien. En als ik dit zo typ snap ik alleen maar nog minder van mezelf. Waarom ben ik hier in godsnaam nog? Maar nu heeft hij dus een verhaal aan haar verteld dat hij nog met zijn ex (ik dus) in zijn hoofd zit en dat ze er maar mee moeten kappen... Ondertussen appen ze nog wel (onder andere over hoe rot zij zich voelt omdat het toch een beginnende relatie was). Ik voel me zo enorm vernederd en aan de kant gezet. Hij heeft het ook nog over mij gehad met haar, over hoe jaloers ik wel niet ben, aan het begin van de relatie was ik dat (toen ik een tiener was), inmiddels al lang niet meer...

Hij zegt bijna dagelijks dat hij liever geen relatie heeft, dat trouwen een fout was en een kind krijgen ook. Ik ben vooral ook erg teleurgesteld in mezelf. Ik had allang weg moeten zijn... Oh ja, de apps heb ik gelezen, daar heb ik om gevraagd en hij gaf openheid. Nogmaals, hij is heel eerlijk en zegt ook wanneer ze appt. Hij lijkt gewoon niet te beseffen hoeveel pijn hij mij doet. Ik voel me echt respectloos behandeld. Word onzeker. Hij zegt ook dingen als 'je bent niet weg te krijgen'. Dat ik bekrompen en beklemmend ben. En dat zijn fout is dat hij eigenlijk te eerlijk is. Hij vergelijkt mij ook met haar. 'Jij wordt boos als je verdrietig bent, zij wordt stil. Daarom voel ik me tot haar aangetrokken.', bijvoorbeeld.

Nu heb ik het enorm moeilijk met het aanvragen van de scheiding. Ook al weet ik dat we beiden niet gelukkig worden van de situatie waarin we nu zitten. Hij wil dus echt single zijn en wordt ongelukkig van een relatie (althans op dit moment en met mij). Maar ik ben bang om mijn kindje straks te moeten missen. En ik ben ook bang voor ruzie. En rationeel weet ik het allemaal echt wel. En ik zal me echt wel weer goed gaan voelen (al kan ik me dat de afgelopen weken niet voorstellen). Maar waarom is het zo ontzettend moeilijk om gewoon door te zetten en verder te gaan met mijn leven? Ik wil dit allemaal helemaal niet. Ik vind mijn man ook geen leuk persoon meer. Ik herken hem gewoon echt niet meer terug. Ik heb alles eigenlijk al geprobeerd. Nu ben ik vooral gewoon heel erg verdrietig. Hij wil ook geen hulp in de vorm van relatietherapie of eens praten met een psycholoog/huisarts.

Momenteel heb ik het heel erg zwaar. Hij eist inderdaad co-ouderschap (in ieder geval op papier, in de praktijk wil hij wel dat kind meer bij mij is, althans dat zegt hij en geloof ik ook wel) en hij is bezig met mij van alles te betichten. Zo moet ik in therapie want ik heb borderline (omdat ik een aantal malen uit mijn plaat ben geschoten). Hij haalt echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Het ene moment doet hij weer alsof alles goed moet komen en het volgende moment zegt hij weer dingen die zo onlogisch zijn...

Waarom zou ik in hemelsnaam ergens alleen op de bank gaan zitten terwijl hij en kind ergens anders zijn, daar kan ik toch net zo goed bij blijven? Wat moet ik daar nou tegen zeggen? Ik heb gewoon echt even geen weerwoord tegen dit alles en ben emotioneel helemaal gebroken. Het stomme is dat ik ook echt 'bang' ben om alleen te zijn. Bang dat het tegen valt. Bang voor de gevolgen. Bang dat hij doordraait.

En als ons kind er bij is doen we heel normaal tegen elkaar en merk je bijna niks van dit alles. En dat voelt zo raar. Maar ook zo normaal en vertrouwd. En dan twijfel ik toch .

De scheidingspapieren zijn gestuurd naar de tussenpartij. De reden dat het uiteindelijk zo in een stroomversnelling is geraakt is dat hij afgelopen weekend meermaals met een ander heeft staan zoenen. Eenmaal thuis heeft hij dit wel gezegd. Maar het is dus mijn schuld omdat ik de stappen om te scheiden al had gezet. Is het zo gek dat ik hier woest door ben geworden? Ik voel me zo enorm verdrietig en kan alleen maar huilen. Hij geeft van alles de schuld aan mij. Hij zegt dat ik alleen maar ruzie maakte en nooit heb geprobeerd een compromis te zoeken. Dat klopt ook grotendeels, want ik wilde het gewoon niet. Maar ik voel me zo enorm aan de kant gezet. En ik heb nu een enorm schuldgevoel. Heb echt het gevoel dat het allemaal aan mij ligt omdat een open relatie niet bespreekbaar was tussen ons. Alsof ik degene ben die ons huwelijk heeft opgeblazen. Omdat ik er nooit normaal over heb kunnen praten. Altijd alleen met veel emotie en verdriet en vooral boosheid. Het voelt voor mij alsof hij mij dumpt voor een beetje vrijheid. En hij blijft maar zeggen dat ik toch de scheidingspapieren heb opgestuurd. En ik het toch heb aangevraagd...

Ik twijfel echt of ik de juiste keuze maak? Moet ik zijn eerlijkheid niet belonen? We hebben wel al die jaren zoveel gedeeld en ik kon op hem vertrouwen, tenminste op zijn eerlijkheid. Moet ik het niet nog een kans geven omwille van ons kindje? Een compromis vinden om ons kindje een gezin te geven? Bestaan er überhaupt betrouwbare leuke mannen?