Relaties
alle pijlers
Verder na affaire
woensdag 13 februari 2019 om 21:32
Hi there,
Een topic als een huizenhoog cliché.
Wij zijn 15 jaar gehuwd, hebben 2 prachtige tienerzonen en zelden is er ruzie thuis. Een half jaar geleden barstte hier een bom. Mijn man was bijna 6 maanden vreemd gegaan. Uiteindelijk besloten we samen verder te gaan. Aanvankelijk leek hij dat enkel met zijn verstand te beslissen. Hij wou wel praten maar leek nog vaak humeurig en gestresseerd (wat daarvoor nooit het geval was). Sinds een 3tal maanden kwam er een geleidelijke ommekeer. Hij lijkt weer van mij te houden en doet veel moeite om dat te laten zien. Elke avond is het “candle light super” thuis, hij overstelpt mij met mooie geschenken en zegt dat we voor altijd samen blijven. Ook ziet hij er oprecht gelukkig uit wanneer ik een gebaar van hem apprecieer. Ook tussen de lakens gaat het goed. Soms veel beter dan voorheen.
Toch heb ik het echt lastig. Het gezin overeind houden is voor mij erg belangrijk, maar soms vraag ik mij af of ik daarmee een goede keuze maak. De gedachte dat ik een leven lang bij hem zou doorbrengen, maakt mij onzeker. Soms droom ik ervan om met de kinderen te vertrekken. Financieel ben ik onafhankelijk.
Het verraad doet nog erg veel pijn. Ik kan niet zeggen dat het al veel beter is dan in het begin. Ik vraag me af waarom hij de kinderen en mij zoiets aandeed. Ik heb een mooie opleiding genoten en een prachtjob, ik verzorg mijn uiterlijk, ik doe alles voor hem en de kinderen en laat mijn man alle vrijheid die hij nodig heeft voor zijn baan en zijn vrienden. Zelf zegt hij dat hij dom is geweest maar dat hij gewoon erg verliefd was. Dat hij blind was van verliefdheid. Zelf ben ik 3 jaar geleden ook erg verliefd geweest. De man in kwestie heeft het niet geweten omdat ik hem vanaf dat moment gemeden heb. Dat mijn man niet aan ons gezin dacht, is voor mij een grote teleurstelling. Hij is gewoon erg egoïstisch.
Mijn man stelde voor om in relatietherapie te gaan. Ik vond dat een mooi gebaar. Na een paar sessies stel ik vast dat ik daar niets mee opschiet. Ik heb aangegeven niet meer te willen gaan. Af en toe een goed gesprek thuis zal moeten volstaan. Mijn man is helemaal niet goed met woorden. Wanneer ik wil praten, komt hij bij mij zitten maar blijft het vaak stil. Hij gaat wel nooit weg, maar durft mij amper aan te kijken, terwijl ik mij meestal constructief opstel.
Ik wil jullie allen raad vragen, of je nu ervaringsdeskundige bent of niet:
- Is het normaal dat ik na een half jaar nog steeds aan bijna niks anders kan denken?
- Bestaan vreemdgangers die daarna nooit meer dezelfde fout maken?
- Mijn man toont zijn goede wil met daden, woorden vindt hij niet. Wat moet ik daaruit besluiten?
- Kortom: kunnen wij nog een mooie toekomst hebben samen?
Bedankt om jezelf doorheen deze lange tekst te willen worstelen!
Een topic als een huizenhoog cliché.
Wij zijn 15 jaar gehuwd, hebben 2 prachtige tienerzonen en zelden is er ruzie thuis. Een half jaar geleden barstte hier een bom. Mijn man was bijna 6 maanden vreemd gegaan. Uiteindelijk besloten we samen verder te gaan. Aanvankelijk leek hij dat enkel met zijn verstand te beslissen. Hij wou wel praten maar leek nog vaak humeurig en gestresseerd (wat daarvoor nooit het geval was). Sinds een 3tal maanden kwam er een geleidelijke ommekeer. Hij lijkt weer van mij te houden en doet veel moeite om dat te laten zien. Elke avond is het “candle light super” thuis, hij overstelpt mij met mooie geschenken en zegt dat we voor altijd samen blijven. Ook ziet hij er oprecht gelukkig uit wanneer ik een gebaar van hem apprecieer. Ook tussen de lakens gaat het goed. Soms veel beter dan voorheen.
Toch heb ik het echt lastig. Het gezin overeind houden is voor mij erg belangrijk, maar soms vraag ik mij af of ik daarmee een goede keuze maak. De gedachte dat ik een leven lang bij hem zou doorbrengen, maakt mij onzeker. Soms droom ik ervan om met de kinderen te vertrekken. Financieel ben ik onafhankelijk.
Het verraad doet nog erg veel pijn. Ik kan niet zeggen dat het al veel beter is dan in het begin. Ik vraag me af waarom hij de kinderen en mij zoiets aandeed. Ik heb een mooie opleiding genoten en een prachtjob, ik verzorg mijn uiterlijk, ik doe alles voor hem en de kinderen en laat mijn man alle vrijheid die hij nodig heeft voor zijn baan en zijn vrienden. Zelf zegt hij dat hij dom is geweest maar dat hij gewoon erg verliefd was. Dat hij blind was van verliefdheid. Zelf ben ik 3 jaar geleden ook erg verliefd geweest. De man in kwestie heeft het niet geweten omdat ik hem vanaf dat moment gemeden heb. Dat mijn man niet aan ons gezin dacht, is voor mij een grote teleurstelling. Hij is gewoon erg egoïstisch.
Mijn man stelde voor om in relatietherapie te gaan. Ik vond dat een mooi gebaar. Na een paar sessies stel ik vast dat ik daar niets mee opschiet. Ik heb aangegeven niet meer te willen gaan. Af en toe een goed gesprek thuis zal moeten volstaan. Mijn man is helemaal niet goed met woorden. Wanneer ik wil praten, komt hij bij mij zitten maar blijft het vaak stil. Hij gaat wel nooit weg, maar durft mij amper aan te kijken, terwijl ik mij meestal constructief opstel.
Ik wil jullie allen raad vragen, of je nu ervaringsdeskundige bent of niet:
- Is het normaal dat ik na een half jaar nog steeds aan bijna niks anders kan denken?
- Bestaan vreemdgangers die daarna nooit meer dezelfde fout maken?
- Mijn man toont zijn goede wil met daden, woorden vindt hij niet. Wat moet ik daaruit besluiten?
- Kortom: kunnen wij nog een mooie toekomst hebben samen?
Bedankt om jezelf doorheen deze lange tekst te willen worstelen!
vrijdag 15 februari 2019 om 19:44
zaterdag 16 februari 2019 om 02:06
[...]
Mooie toekomst weet ik niet. Worstel zelf met gevoelens.
Gezoend met een collega, gevoelens, wil meer en dat is wederzijds. Vertellen of niet?
Wil niet zomaar 4 jaar weggooien want we hebben wel iets moois. Anderzijds vraag ik me af of het wel "mooi" genoeg is. Anders zou dit toch niet gebeuren?
Mooie toekomst weet ik niet. Worstel zelf met gevoelens.
Gezoend met een collega, gevoelens, wil meer en dat is wederzijds. Vertellen of niet?
Wil niet zomaar 4 jaar weggooien want we hebben wel iets moois. Anderzijds vraag ik me af of het wel "mooi" genoeg is. Anders zou dit toch niet gebeuren?
moderatorviva wijzigde dit bericht op 16-02-2019 11:38
Reden: OP quote
Reden: OP quote
82.59% gewijzigd
zaterdag 16 februari 2019 om 18:49
Hij was erg knap maar dat speelde geen rol denk ik. Onze gesprekken waren gewoon heerlijk. En ook belangrijk: hij was een zachtere persoonlijkheid dan mijn man. Hij uitte plots zijn gevoelens voor mij en ik heb gelogen dat er van mijn kant niets was. Vanaf dan heb ik hem gemeden. Ik zie hem nooit meer en dat is goed ook.pantoffel81 schreef: ↑14-02-2019 22:45
Mijn vraag aan jou: Je bent ooit verliefd geworden op een andere man, wat trok je in hem aan? en zie je hem nog wel eens? en wat voel je dan?
Mijn man en ik zijn erg verschillend, maar we hebben wel raakpunten en komen erg goed overeen. Ik denk ook soms: als ik opstap met de kinderen zullen er wel andere problemen in de plaats komen. Maar zoals ik al zei: ik moet weer gelukkig worden en dat lukt mij wel. Alleen jammer dat ik daarvoor eerst door een diep dal moet, welke keuze ik ook maak.
Bedankt voor je inbreng!
woensdag 15 mei 2019 om 11:29
pantoffel81 schreef: ↑14-02-2019 22:45Het is net of ik mijn verhaal/situatie lees. Alleen hakte ik na 3 jaar pas de knoop door.
1) nee. Je bent tot op het bot gekwetst, vernederd. Komaan, je bent een (lees ik) mooie zelfstandige vrouw in het midden van haar leven. Je bent een 'catch' en dan zo vernederd worden? Klopt het dat een stemmetje in jou zegt van: Hallo, dit ben ik, en ik verdien dit niet. Ik verdien beter.
2) Of vreemdgangers bestaan die nooit meer dezelfde fout maken? Ik heb ooit ergens gelezen: Als een man een keer vreemdgaat, dat kan dan gebeuren. Als hij het daarna nog een keer doet, is het een keuze. Er zullen vast mannen zijn die het daarna niet meer doen. Dan zou immers half NL met een foute man of vrouw opgescheept zitten, gezien het scheidingspercentage.
3) Hangt ervan in hoeverre jij diepgang apprecieert. Ik val op intelligente mannen met diepere lagen. Dat ik nu geen bloemetje voor Valentijn heb gekregen vind ik dus echt niet erg. Ik hou van eindeloos de krant bespreken, of op vriendelijk toon discussies voeren over elkaars zwakheden en daar dan hard om lachen. Filosoferen op een zondagochtend in bed etc etc.
4) Ik denk van wel, maar ik vrees het ergste als jij iemand tegenkomt die jouw wereld op z'n kop zet. Ik denk dat je dan snel een keuze kan maken. Je zou de tijd uit kunnen zitten met je man totdat je iemand tegenkomt. Gevaar is alleen, dat als je verliefd wordt, en het komt uit, je niet zo leuk uit elkaar gaat. Nu zou je nog wel netjes kunnen opstappen.
Mijn vraag aan jou: Je bent ooit verliefd geworden op een andere man, wat trok je in hem aan? en zie je hem nog wel eens? en wat voel je dan?
Dit! Mooi geschreven, Pantoffel81.
Hoe gaat het nu met jou?
En met jou, Joséphine?
woensdag 15 mei 2019 om 11:43
Aller eerst een knuffel 
Jouw man heeft door zijn affaire een zaadje in jouw hoofd geplant die nu met wortel en al verankerd zit in jouw brein.
Hij doet nu eigenlijk alles goed, maar jouw gedachten, blijven de kop opsteken. Je kunt het simpelweg niet meer wegdenken.
Ik lees wel dat jouw man eerlijk is over zijn gevoel tijdens de affaire. Hij bagatelliseert het niet en wilde ook in therapie met jou. Persoonlijk vind ik dat dan weer heel sterk. Hij is dus bereid om met zijn billen bloot te gaan bij een vreemde. (no pun intended)
Het is nog vers en het verwerkingsproces is als een achtbaan. Echt een rouwproces, waarin boosheid, verdriet, blijdschap alles door elkaar heen loopt. En dan is er nog de zelfkastijding van"waarom was ik zo stom dat ik het niet doorhad?! "
En dan moet jij ineens weten hoe nu verder?
Je hebt ervan geleerd. En die wetenschap gaat tegen he werken, want wanneer is hij nou wel te vertrouwen? Je gaat elke vorm van gedrag op een weegschaal leggen.
Voor jouw man lijkt mij dat ook moeilijk, maar dat is nu eenmaal het kruis wat hij moet dragen als hij bij jou wenst te blijven.
Heb jij het idee dat hij echt snapt wat hij aangericht heeft?
Jouw man heeft door zijn affaire een zaadje in jouw hoofd geplant die nu met wortel en al verankerd zit in jouw brein.
Hij doet nu eigenlijk alles goed, maar jouw gedachten, blijven de kop opsteken. Je kunt het simpelweg niet meer wegdenken.
Ik lees wel dat jouw man eerlijk is over zijn gevoel tijdens de affaire. Hij bagatelliseert het niet en wilde ook in therapie met jou. Persoonlijk vind ik dat dan weer heel sterk. Hij is dus bereid om met zijn billen bloot te gaan bij een vreemde. (no pun intended)
Het is nog vers en het verwerkingsproces is als een achtbaan. Echt een rouwproces, waarin boosheid, verdriet, blijdschap alles door elkaar heen loopt. En dan is er nog de zelfkastijding van"waarom was ik zo stom dat ik het niet doorhad?! "
En dan moet jij ineens weten hoe nu verder?
Je hebt ervan geleerd. En die wetenschap gaat tegen he werken, want wanneer is hij nou wel te vertrouwen? Je gaat elke vorm van gedrag op een weegschaal leggen.
Voor jouw man lijkt mij dat ook moeilijk, maar dat is nu eenmaal het kruis wat hij moet dragen als hij bij jou wenst te blijven.
Heb jij het idee dat hij echt snapt wat hij aangericht heeft?
woensdag 15 mei 2019 om 12:24
Ik denk dat dat het punt is. Begrijp je echt wat je hebt aangericht en voelt de bedrogene dat ook. Dan start je samen vanuit een heel ander beginpunt.attribuutje schreef: ↑15-05-2019 12:22Ik ben zelf jaren virtueel vreemd gegaan. Ik kon er gelijk mee stoppen toen mijn man erachter kwam en ik was me er heel erg van bewust hoe veel pijn ik hem heb gedaan. Wij zijn er sterker uit gekomen gelukkig.
woensdag 15 mei 2019 om 13:18
@Aardappelbovist: met mij gaat het redelijk, dankje. Ik doe er alles aan om met mijn voltallige gezin verder te kunnen en hou me erg sterk, maar ik sluit natuurlijk niet uit dat ik ooit het hazenpad kies. Ik stort me op mijn werk en dat loont. De kinderen leven gewoon verder als voorheen, al zie ik wel vaak dat ze mijn man niet meer serieus nemen. Ik praat er niet op in. Dat moet hij zelf maar doen als ie daar zin in heeft. Verder is het wel rustig en aangenaam thuis. Mijn man doet erg zijn best. Alles wijst erop dat de affaire er al lang op zit, maar die kan even goed nog aan de gang zijn. Met deze gedachte houd ik beide voeten op de grond. En wat als ik nu eens verliefd word? Dat zie ik dan wel. Ik denk steeds: ik wil mijn gezin samen houden. En niet: ik wil oud worden met hem. Want zover wil ik gewoon nog niet denken.
@Tormenta: bedankt voor je reactie. Dat van dat zaadje vind ik een juiste, maar vooral erg confronterende opmerking. Veel koppels vertrouwen elkaar blind. Al dan niet terecht. Maar gewoon niet te hoeven twijfelen aan de woorden en/of bedoelingen van je echtgenoot, dat lijkt voor mij nu plots een luxe. Ik moet het achter mij laten als ik met hem verder wil, zo niet dan zet ik er beter een punt achter. En ja, hij heeft relatietherapie voorgesteld, maar dat maakt van hem nog geen spraakwaterval.
@Tormenta: bedankt voor je reactie. Dat van dat zaadje vind ik een juiste, maar vooral erg confronterende opmerking. Veel koppels vertrouwen elkaar blind. Al dan niet terecht. Maar gewoon niet te hoeven twijfelen aan de woorden en/of bedoelingen van je echtgenoot, dat lijkt voor mij nu plots een luxe. Ik moet het achter mij laten als ik met hem verder wil, zo niet dan zet ik er beter een punt achter. En ja, hij heeft relatietherapie voorgesteld, maar dat maakt van hem nog geen spraakwaterval.
woensdag 15 mei 2019 om 13:29
Iets achter je laten, betekend niet dat je het moet vergeten. Dat is ook onmogelijk. Het zal langzaamaan slijten en er zullen dagen voorbij gaan dat je er niet aan denkt, totdat je weer getriggert wordt door een bepaalde opmerking, een liedje of een film op tv.
Dat is normaal. Deze affaire is een onderdeel van jullie relatie en dat hoeft ook niet erg te zijn. Je kunt het als een "gegeven" zien. Een situatie die zich heeft voorgedaan binnen de tijdlijn van jullie relatie. Zover kom je pas als al het verdriet uit je lijf en brein is,zodat je er naar kunt kijken met een bepaalde afstand zogezegd.
Je kunt ervoor kiezen om je man in jezelf te vergeven. En dan niet eens voor hem, maar voor jezelf en je eigen gezondheid.
Vergeef hem voor zijn handelen en zie hem los daarvan zoals hij is als persoon. Nogmaals, vergeten doe je nooit, maar op deze manier geef je alle ellende en pijn terug aan hem en ben jij ervan verlost. De affaire definieert nu wie jij bent en dat mag absoluut niet
En het feit dat je nooit meer kunt zeggen dat je voor je man he hand in het vuur kan steken, doet nog wel het meeste zeer denk ik zo.
Dat is normaal. Deze affaire is een onderdeel van jullie relatie en dat hoeft ook niet erg te zijn. Je kunt het als een "gegeven" zien. Een situatie die zich heeft voorgedaan binnen de tijdlijn van jullie relatie. Zover kom je pas als al het verdriet uit je lijf en brein is,zodat je er naar kunt kijken met een bepaalde afstand zogezegd.
Je kunt ervoor kiezen om je man in jezelf te vergeven. En dan niet eens voor hem, maar voor jezelf en je eigen gezondheid.
Vergeef hem voor zijn handelen en zie hem los daarvan zoals hij is als persoon. Nogmaals, vergeten doe je nooit, maar op deze manier geef je alle ellende en pijn terug aan hem en ben jij ervan verlost. De affaire definieert nu wie jij bent en dat mag absoluut niet
En het feit dat je nooit meer kunt zeggen dat je voor je man he hand in het vuur kan steken, doet nog wel het meeste zeer denk ik zo.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:20
Hey Joséphine, dit lijkt sterk op mijn verhaal. Wij zijn nu 13 maanden verder nadat alles aan het licht kwam. Wat een hel was dat. Het gaat nu goed tussen ons maar het is zelden uit mijn gedachte. Heb vandaag weer een slechte dag en dan is de pijn weer heftig.
Hoe is het met jou en wat doe jij op die slechte momenten?
Hoe is het met jou en wat doe jij op die slechte momenten?