Verder na affaire

Pfoe, ik kan geen reactie geven, omdat ik het simpelweg niet zou weten. Maar ik vermoed dat bij mij de pijn ook niet 'pas' na een half jaar weg zou zijn.
Mijn ex is/was verliefd op zijn collega, nooit fysiek iets mee gedaan, Maar toch heeft het feit dat hij een intiem (mail/app) contact met haar is aangegaan, diepe sporen bij mij achtergelaten. Wij zijn inmiddels uit elkaar. Maar ik weet wel dat als wij nog wél bij elkaar zouden zijn, dat ik niet zondermeer de knop zou kunnen omzetten.

Ik zou vooral ook heel erg willen weten waaróm iemand zo'n verbintenis met een ander zoekt buiten de eigen partner om. Ik wil je heel veel sterkte wensen, want het is niet niks.

Ik vind het niet vreemd dat je na zes maanden nog aan zijn vreemdgaan denkt. Zoiets moet slijten. Zit er nog veel woede en zijn er nog veel vraagtekens?

Wie heeft die affaire gestopt?

Waarom zeg je dat de gedachte om je leven lang bij hem te blijven jou onzeker maakt? Alleen bang dat hij weer voor een andere vrouw valt of wil je eigenlijk ergens wel zonder hem verder nu de 'kans zich voordoet'?

Jij bent een prater maar je man niet. Kwam er door bemiddeling van de therapeut meer helderheid over je mans gevoel en gedachten?

Ik lees wel eens dat je na bijvoorbeeld een jaar moet stoppen met kwaad worden en onredelijk zijn, mocht dit op jou van toepassing zijn. Anders kun je samen niet verder.

Joséphine schreef: ↑

13-02-2019 21:32

Ik wil jullie allen raad vragen, of je nu ervaringsdeskundige bent of niet:
- Bestaan vreemdgangers die daarna nooit meer dezelfde fout maken?

Zeker weten dat die bestaan, ik ben er bijvoorbeeld eentje.

Als je man niet goed is met woorden en jij zegt dat een goed gesprek thuis moet volstaan, dan zou ik toch aan jullie communicatie gaan werken. Als het goed is leer je dit juist in relatietherapie. Google eens op EFT relatietherapie.

Het is heel normaal dat dit lang vraagt om te slijten. Je man lijkt oprecht spijt te hebben, ik hoop van harte dat jullie hier goed uitkomen.

Joséphine schreef: ↑

13-02-2019 21:32

- Bestaan vreemdgangers die daarna nooit meer dezelfde fout maken?
- Mijn man toont zijn goede wil met daden, woorden vindt hij niet. Wat moet ik daaruit besluiten?
- Kortom: kunnen wij nog een mooie toekomst hebben samen?

1. Ja.
2. Als hij geen prater is kun je niet meer dan afgaan op het gevoel wat zijn actuele, lieve daden jou geven.
Of terug naar de relatietherapeut.
Of kan jouw man zijn gevoel beter op schrift zetten ipv uitspreken?
3. Ja denk ik wel maar vereisten zijn dat jullie beider inzet nodig is en het tevens tijd vergt om het vertrouwen terug te krijgen.

Het is nooit meer goed gekomen nadat mijn ex partner me bedonderd had. Wel geprobeerd, maar ik kon het niet loslaten en het vertrouwen was weg.

Ben zelf in een andere relatie vreemdgegaan en heb het toen uitgemaakt en besloten nooit meer vreemd te gaan. Heb me daar ook aan gehouden, dus het is mogelijk dat jouw man het ook niet meer doet.

Ik ben inmiddels al heel lang getrouwd en gelukkig doen wij niet aan vreemdgaan. Als ik in de toekomst toch nog eens zoiets zou meemaken zou ik door mijn ervaringen in het verleden besluiten te scheiden.

ik snap heel goed dat je hier na 6 maanden nogsteeds last van hebt.
het is ook niet niks, je hebt een behoorlijke klap te voorduren gekregen en je vertrouwen in je partner is ontzettend beschadigd en buiten dat ben ik er van overtuigd dat het je als persoon ook ontzettend kwetst en raakt.

ik heb zo ongeveer hetzelfde meegemaakt met mijn partner,
na 2 jaar samen te zijn heeft hij kortstondig een relatie gehad met een andere vrouw.. dit was in de periode dat het al niet lekker ging en we even een time out hadden. de eerste avond van onze time out belde ik hem en bleek ik niet meer welkom te zijn thuis want er was iemand anders..
mijn wereld stortte in en de grond zakte onder mijn voeten vandaan.....
ik had toen besloten dat hij dan maar vooral gelukkig moest worden met zijn nieuwe vriendin en ik ook verder ging met mijn leven. na 2 weken belde hij, hij had een fout gemaakt en had spijt.
ik was natuurlijk boos en wilde hem niet meer zien. hij gaf niet op en na heel wat moeite van hem besloten we om het toch weer te proberen.
(ik heb altijd gezegt dat een man die vreemdgaat nooit meer terug hoeft te komen, maar ik hield zo veel van hem …)

onze relatie liep voor dit voorval al moeizaam , veel ruzie , we lagen nooit op 1 lijn en eigenlijk werd dat allemaal alleen maar erger.
ik heb me vaak afgevraagd of alleen liefde genoeg was om samen te blijven.
daarna kwam er natuurlijk een nog groter probleem,, leren omgaan met het feit dat ONS bed dat wij samen kochten niet meer van ons was.. er had iemand anders in gelegen en elke avond als ik naar bed ging flitste de beelden aan mij voorbij hoe hun nachten hier geweest waren. ons hele huis voelde niet meer als ONS huis..
ik heb hem dit veel verweten, en kwam door alle ruzies hierom tot de conclusie dat ik of bij hem weg moest gaan of het een plek moest leren geven en hier mee moest dealen.

we hebben echt geen makkelijke weg bewandeld , onze problemen waren groots ,er was heel veel liefde voor elkaar en dat trok ons telkens naar elkaar terug.


nu zijn we inmiddels 6 jaar verder, en het gaat nu 4 jaar fantastisch!
het heeft ons dus 2 jaar gekost om hier uit te komen en het heeft mij zeker 2 jaar geduurd voordat ik dit echt verwerkt had.
ik vertrouwde mijn vriend nooit echt , maar nu is onze band zo sterk en ik vertrouw hem blindelings.
het heeft ons veel geleerd over elkaar maar ook over onszelf.
maar wij zijn hier zoveel sterker uitgekomen dat ik bijna blij ben dat dit gebeurd is. ik ben ook heel blij dat we niet opgegeven hebben.


dus als je mijn mening wil

ja ik geloof dat er mannen zijn die daarna de fout niet meer ingaan.
ik geloof ook dat je hier veel sterker uit kan komen samen.
en dat je hier nog dagelijks aan denkt snap ik ook. het heeft tijd nodig , hoe moeilijk het ook is , gun jezelf de tijd.
het word echt minder dat je er aan denkt en het gaat minder zeer doen...
mijn vriend is ook geen prater, maar als je dat nodig hebt zullen jullie het toch moeten leren om samen te praten.
praten is zo belangrijk dat hebben wij wel gemerkt , en als mijn vriend niet zijn best had gedaan om beter zijn gevoelens/gedachtes ect te bespreken, en naar de mijne te luisteren , dan waren we hier nooit uit gekomen.

en mijn nummer 1 tip
VERTROUW OP JE GEVOEL...
ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt, je mag me altijd een bericht sturen als je me iemand wil praten
heel veel sterkte.

Ik heb er 8 maanden over nagedacht. En vooral over de vraag waarom!! Op deze vraag ga ik nooit antwoord krijgen ben ik achter.

Na 8 maanden zat het zo diep bij mij dat ik steeds vaker dacht, ik ga wel alleen verder. Tijdens de scheiding zelf is er zoveel woede naar boven gekomen dat ik hem nu haat, ik hoop dat dat ooit nog wegebt. Ik moet wel zeggen dat mijn ex-partner helemaal geen berouw had en vrij passief zat te wachten tot het overgewaaid was, heel anders dan jouw man. Toen ik op een dag naar huurwoningen zat te kijken wist ik hoe laat het was en heb de relatie verbroken. Ik vind het nog steeds vreselijk voor de kinderen. Maar het was geen keuze die ik wilde maken, maar een die ik moest maken. Alles is nu wel geregeld, hij woont hier nog wel, maar dat is nu aftellen en dan kan ik weer door.

Als je zo twijfelt zou ik dat zeker serieus nemen maar omdat je man zijn best doet zou ik nog even geen stappen nemen maar het verder laten bezinken. Uit elkaar, ook al ben je financieel onafhankelijk is een grote ingrijpende stap die vooral voor de kinderen erg naar is. Soms moet je dan als moeder hen in bescherming nemen tot je voor jezelf echt duidelijk hebt wat je wilt.

Hoi Josephine,
Ik denk dat wat bij jullie mist is dat jullie niet goed hebben uitgesproken wat deze affaire van je man voor jullie in je leven heeft betekent.
Het klinkt als dat je de affaire als feit aannam en dat je gewoon probeerde verder te gaan en je leven zo normaal mogelijk wilde houden.

Maar dat gaat niet. Feit is dat je namelijk pijn bent aangedaan. Je hebt onwijs veel gevoel over deze situatie in jezelf. Je man heeft je pijn gedaan door ontrouw te zijn. Hij heeft je hart best wel gebroken.......

Jij blijft aan niks anders denken omdat je nog niet goed met de situatie hebt gedealt. Je zult je man heel goed en duidelijk moeten vertellen dat je je klote voelt. Dat je verraad voelt door zijn vreemgaan, dat je gekwetst bent, dat je pijn in je hart hebt, dat je vertrouwen is gebroken.

Als je met je man praat over je gevoel wees dan niet construktief, wees niet begrijpend, wees niet verzamelt maar schiet uit je slof, val in de grootste huilbui, gooi je pijn eruit. Spaar hem niet hoor, kijk hem aan, praat direkt tegen hem.
Baal van de situatie, gooi je hartzeer eruit.
Het is ook hartstikke klote wat hij heeft gedaan.

Als jij meer confronterend bent en werkelijk laat zien hoe jij je eigenlijk voelt van binnen, wat zijn vreemdgaan heeft betekent zal hij waarschijnlijk beter bij de woorden kunnen komen om te gaan praten en communiceren.

Ik denk dat jullie wel verder zullen kunnen in de toekomst samen maar zeer belangrijk is openen van je gevoel, de harde rauwe gevoelens eruit laten.
Hij moet bereid zijn er naar te luisteren.

Het is niet gek dat je je zo voelt. Dat zal voorlopig zo blijven.
Het gedrag van je man vind ik dubieus. Nu na 3 maanden houdt hij weer enorm van je en hij zegt nu al dat jullie voor altijd samenblijven? En dan je paaien met cadeaus? Dit klinkt zo onoprecht. Ik hoop dat je je gevoel blijft volgen, want ik vind dit allemaal behoorlijk raar. Ongeloofwaardig. Ik denk dat hij bezig is om voor zichzelf zijn schuldgevoel ‘af te kopen’. Ik denk dat hij zich voor lak zelf inbeeldt dat het weer perfect is. Maar dat is onmogelijk. Je man begint niet zomaar iets met een ander. Dan zit er iets niet goed tussen jullie. En dat kan nog lang niet opgelost zijn in die korte periode. En met spullen cadeau geven los je sowieso niets op.
Ik zou maar verdergaan met die therapie, anders gebeurt het jullie zo weer.

KaleKip schreef: ↑

13-02-2019 23:07

Zeker weten dat die bestaan, ik ben er bijvoorbeeld eentje.

Dat weet je helemaal niet. Zolang je leeft kan er nog van alles gebeuren/misgaan. Je hebt geen garantie hierop. Zeggen dat je een voorbeeld bent is nogal naïef gedacht.

Ik zou er denk ik wel mee stoppen.
Ik zou zelf ook nooit vreemdgaande, ik kan dat gewoon niet. Hij heeft het vertrouwen kapot gemaakt, dat jij daar moeite mee hebt is logisch. Ik vind eerlijkheid super belangrijk en hij loog tegen je.

Zelf meegemaakt en diep gezeten echt diep ik kon geen weg met mijn verdriet. Het gevoel niet meer goed te zijn niet meer te voldoen terwijl je eigenlijk alles wat in je lijf zat hebt gegeven. En nooit denkende dat de persoon die het dichtst bij je leeft je zo pijn kan doen. Achteraf gezien ook normaal je stelt je volledig open en heel kwetsbaar naar je partner. Ik heb de tijd genomen om terug in balans te komen en dan pas zijn we begonnen aan ons tweede huwelijk (zo noem ik het) zijn nu twee jaar verder. En de pijn slijt maar let wel maar op ik ben op mijn hoede en vang sneller kleine signalen op.... Ik veronderstel dat er altijd wel iets van zal blijven hangen heeft ons wel sterker gemaakt. Alleen jammer dat het op die manier had moeten gebeuren was voor mij als de kids en ook voor haar een pijnlijke periode.

Bij mij duurde het twee jaar voordat het geen pijn meer deed. Helemaal goed gekomen is het nooit meer, een gebroken hart laat zich slecht lijmen. Niet dat het huwelijk daarna slecht was, integendeel, maar ik bleef de rest van onze tijd samen wel afstand houden. Ik wilde niet een tweede keer zo gekwetst worden.

Hier ervaringsdeskundige en ik ben wel gaan scheiden omdat ex destijds ermee kwam toen hij nog volop in die affaire zat en daarmee niet wilde/kon stoppen.

Jouw man is tot inzicht gekomen en ik geloof hem ook: zo'n affaire kán juist de ogen openen en weer tot besef laten komen hoéveel hij om jou en jullie leven samen geeft, júist laten inzien hoe goed jullie bij elkaar passen, doordat hij werkelijk is geconfronteerd (door jou) met dat hij op het punt stond om dat kwijt te raken.
(en sommigen zien wat ze hadden pas in als ze dat al kwijt zíjn!), berouw komt ná de "zonde" (en in zijn geval lijkt ie echt berouw te hebben en alles weer in perspectief te zien, nu de roze bril af is gegaan van tijdens die affaire. En wie weet heeft ie ook haar andere kanten gezien toen hij haar afkapte vanwege jou & gezin, waardoor hij tot de realiteit terugkeerde en gras niet groener meer leek en met zijn benen op de grond zette hoe goed en gelukkig hij het met jou & gezin getroffen heeft).

Deze diepe teleurstelling heb je al opgelopen en nu kun je 2 dingen doen:
-je gaat alleen door en dan moet je hiermee dealen
-je gaat samen door en dan moet je hiermee dealen.

Jouw visie op en vertrouwen in hoe ware liefde voor altijd en altijd zou horen te zijn heeft een deuk opgelopen. Je hebt nu een imo realistischer beeld en hoewel dat pijn doet zit de pijn voor een (groot?) deel in dat die vroegere verwachting (waar je zo van overtuigd was, en met jou de halve maatschappij) niet klopt.
Of minstens niet vanzelfsprekend is (ook al had je dit iig nooooit verwacht dat dat jullie zou gebeuren).

Ik denk nu (na jaren mee bezig te hebben gehouden destijds, en verklaringen zocht, hoe dit kon gebeuren, wat mijn eigen aandeel erin was enz) dat dit heilige geloof in dat sprookje (huisje boompje beestje en ze hielden van elkaar voor altijd en altijd) die teleurstelling zó enorm groot maakt, als dat uiteenspat.

En dat iedereen elkaar dit maar blijft vertellen hoe normaal dat hoort te zijn en hoé erg dat is, en voor je kinderen dat beeld stuk zou maken en schadelijk is enz.
Wat ik zelf gemerkt heb is dat zowel ex als ikzelf als de kinderen juist een ruimer, eerlijker en realistischer begrip van liefde en relaties hebben gekregen en dat heeft ze juist niet stuk gemaakt, wel minder "naief".

Niet zulke torenhoge verwachtingen van die Ene Ware die, als je die eenmaal ontmoet hebt en een relatie mee krijgt, "vanzelf" alleen nog de rest van zijn/haar leven van jou evenveel zal blijven houden en automatisch oogkleppen meekrijgt voor de rest van jullie leven samen, is dat zo erg of juist gezonder?

En na jaren zelf verklaringen zoeken, over lezen, tobben over waar ik tekortgeschoten ben of kon zijn, en waar hij, heeft het me bevrijd van die visie, die als de enige juiste/ware alom vertegenwoordigd is.

En laatste jaren kan ik met mijn ex overal over praten, ook liefde en lust, beider "scharrels" zelfs, het leven en de liefde.
Dat houden van blijkt ook helemaal niet over te zijn (geweest), en dat was de oorzaak ook helemaal niet.
En ondanks wat we elkaar maar wijsmaken (oa hier op forum): er hoéft ook niks mis te zijn of te ontbreken thuis waardoor iemand "open zou staan" om oog te krijgen voor iemand anders, of om tóch onverhoopt eens tegen iemand aan te lopen die óók aantrekkelijk, leuk en meer gevoelens oproept (dan altijd wordt gereduceerd tot "jeuk" of "zonodig zijn pik achterna" te lopen) .

Misschien is het zo dat de een idd levenslang dat niet meemaakt behalve voor eigen partner, en anderen wel, náást wat ze (nog steeds óók) voelen voor hun levenspartner. Dat dat los kan staan van de fijne en goede relatie, dat het met een ander gewoon eens/weer heel ánders is, niet beter of slechter en (vaak) helemaal geen kwestie van willen verruilen of willen (moeten) kiezen.
Vaak is daar geen sprake van namelijk, pure "aanvulling" en niet in plaats ván.

Mijn ex zegt het nu zo: het verrast degene die al van partner thuis en het leven samen en met gezin houdt net zo goed, die had dat misschien ook nooit verwacht, nooit eerder meegemaakt en zag zichzelf voordat dat gebeurde net zo goed als trouw en zag zichzelf oud worden met die partner.
En die gelooft net zo goed in dat "sprookje", en in de war hoe dat nou kan als je al een Ware Liefde hébt en je toch aangetrokken voelt tot een ander.

De kwestie die het verschil maakt is dat eraan toegegeven wordt, of niet.
Het is vaak ook thuis de veilige bekende comfortzone, jarenlang samen en vaak zelfs juist in harmonie, je kent elkaar door en door (denk je), allebei tevreden en ook vaak een fijn soort "sleur"/kabbelende liefde en zorgzaamheid met vaste patronen en weten wat je aan elkaar hebt, bij elkaar horen, gezamenlijk leven en gezamenlijke liefde & zorg voor de kinderen die je samen hebt, verstrengeld in elkaars familie, vriendenkring, huis, buurt, gewoontes, enz.

Het is soms niet geilheid die eraan ten grondslag ligt, of spanningzoeken, of dat het geheime extra spanning oplevert (die bovendien lang kan blijven duren als je geen dagelijkse ergernissen of zorgen/hypotheek en verantwoordelijkheden deelt he), ik durf te beweren dat juist het geheime en verzwijgen/liegen tegenover degene van wie je houdt en leven mee deelt een grote druk legt op zoiets en de vreemdgangers die respect en een geweten hébben innerlijk verscheurt.

En ten koste gaat van hun zelfrespect, zelfveroordeling, schaamte en schuldgevoelens geeft, zichzelf betrouwbaar (en trouw) kunnen vinden, integendeel zelfs laf en slap/zwak... dus geenszins "onbeladen", vrolijke gelukkige gevoelens oplevert, eerder in tweespalt.

En dan 2 dingen kunnen gebeuren: de vreemdganger gelooft zelf ook in die algemene opinie dat dit betekent er dan dús wel iets mis moet zijn en ontbreekt thuis, en gaan zelf zoéken naar redenen waarom ze "ervoor open stonden" en wat eraan mankeert (spanning, het onbekende, sleur, ingekakt/ gezapig geworden, vanzelfsprekend en niet meer gewaardeerd voelen, aandacht of affectie/intimiteit tekort enz).

En áls je dan eenmaal kritisch gaat zoeken: soms zál er (natuurlijk) ook eea of wel iéts te vinden zijn waarin het verschilt, of pas na jaren okay vinden en na zoveel jaar niet meer of iets mist, of in behoefte of libido verschilt, of de intimiteit ook een vast patroon is wat te verwachten valt en een wisselwerking die zich al jaren herhaalt, en dat nou wel kent van elkaar?

En een ánder met ándere gesprekken, leefwijzen, visies, reacties enz heel ándere (niet zozeer "betere", maar onbekende en nieuwe) kanten van jou aanroert, die in de bestaande relatie en wisselwerking niet aan de orde waren en ook niet zullen zijn, want dat is een ander, dus ánders, met een andere historie, persoonlijkheid, levenservaringen, levensvisies, belevenissen, uiterlijk en innerlijk, seksualiteit enz.
En dan duikt het gevaar op (en zeker als ie daar in zijn eentje over rondloopt te tobben want niet durft te bespreken thuis en verder ook met niemand dan degene op wie hij/zij gevallen is die dat relativeert, kan weerspreken en spiegelt, dat de conclusie dan idd wordt dat die spanning en dat nieuwe onbekende wat zo "goed" voelt weleens kan betekenen dat het gras weleens echt groener kan zijn, plus alle rechtvaardigingen daarvoor voor zichzelf om dat (schuldgevoel) te vergoelijken en "mag" proberen?!

En het kan heel goed zijn dát iemand zich jaren niet, maar pas dán realiseert dat er idd vanalles ontbreekt of mankeert en zich gerechtvaardigd voelt om dat elders te "mogen" halen als dat het ene is wat ontbreekt aan een verder gelukkig leven samen en met het idee dat dat niemand kwaad doet als het maar niet uitkomt, dus juist om de huidige relatie te behouden, een "leukere" echtgeno(o)t(e) te zijn, enz, dus juist om samen oud te worden en op lange termijn ook zelf gelukkig te zijn, iedereen blij.
Als aanvulling dus op een verder fijn leven en het houden van eigen partner.

óf de andere mogelijkheid: om eoa reden vallen de schellen van de ogen op enig moment (beter laat dan nooit) en ontdekt/ beseft na de tijdelijke "lol" van het nieuwe onbekende ontdekken, dat dat nieuwe onbekende helemaal niet "beter" of "groener" is, en realiseert zich hoé goed hij/zij het getroffen heeft met bestaande partner, gaat weer met andere ogen kijken naar wat hij/zij toch allemaal wél heeft en dat lijkt bij jouw man gebeurd te zijn.
En met meer en weer bewuste waardering en liefde gaat kijken naar hoeveel van hij van je houdt en alles wat hem lief is en gelukkig maakt op het spel heeft gezet (heel wat!) en waaróm in godsnaam?!
En zich ook dus realiseert hoe ónbelangrijk die ander was, niet meer dan een tijdelijke dwaasheid/ dwaling, waan, fantasie was?

Sommige mensen komen tot inkeer (too late? soms net op tijd? soms vooraf al kunnen bedenken?) en waarderen daarna dés te meer wat ze "hebben".
Jou man lijkt daar een van te zijn, die wakker wordt en met beide benen terugkomt (en wel genezen is, nu wéét wat dit oplevert en dat die "tijdelijke lol" niet opweegt tegen de ellende n verdriet van jou en voor zichzelf en de impact/ lange nasleep van zoiets).

Dat kan je blijven kwalijk nemen, dat hij dat niet kon bedenken voordat ie eraan begon. En de fout in is gegaan.
Je kunt het ook zo zien, dat dit een enórme eyeopener is geweest en niks vanzelfsprekend is en je nu een man hebt die wéét wat jij en jullie relatie waard is, zich meer dan bewust van is en niet meer vanzelfsprekend neemt, maar extra is gaan waarderen (na bijna verloren te hebben) en nu geméénd kan zeggen hoezeer hem de relatie en gezinsleven met jou hem lief is, en dat wil laten zien en bewijzen ook nog, dat ie dat weer volop voelt voor jou (met hernieuwde ogen die open zijn gegaan dus).

(mijn ex ziet dat achteraf ook en ook al is dat al héél lang gepasseerd station (dus komt niet meer) en elkaar echt inmiddels losgelaten als geliefden, hij weet nu ook dat dat voorbijgaand was, en wat dat achteraf waard was en alsnog waardeert en het leven niet groener of gelukkiger op is geworden en ook niet of hij nog een Grote Liefde zoekt/vindt met iemand anders. Of nog in gelooft.
En ik ook niet.

Jij kunt nu nog kiezen om dit sámen te verwerken en voor allebei als eyeopener te zien en dat bewuste besluit om er vanaf hier iets van te maken, maar nu op realistischer basis, (en allebei niet meer gelooft in "vanzelf" en "vanzelfsprekend" voor altijd en altijd), dat weleens een veel sterkere basis kan/ zal blijken te zijn. En dat jullie blijkbaar een vrij solide basis al hébben, van elkaar houden, en het tijd wordt dat daar de nodige levendigheid en luchtigheid in komt, weer plezier maken samen, samen (ook) andere dingen gaan beleven dan het bestaande, en dat kan op allerlei vlakken zijn!

Het kan weleens tot veel meer openheid en diepgang zorgen!
Juist als je ook woeste wateren hebt bevaren samen weet je van elkaar wat je echt waard bent, itt altijd kalme baaien.
Zo kun je het ook gaan beschouwen he.
Als dat nooit wordt uitgedaagd kun je dat ook niet weten en jullie weten dat nu wel.
En dat ie het des te meer is gaan waarderen, geloof dat maar!

Ik kan je wel zeggen dat scheiden betekent dat je diezelfde pijn nog steeds hebt en moet verwerken, maar dan met een heleboel (onnodige?) ellende erbij en nog veel meer meebrengt wat je voortaan alleen zult moeten doen.
Ook dát gras is niet groener dus, dan wanneer je dit met elkaar probeert op te vangen bij elkaar en elkaar het voordeel gunt van de (eerdere) twijfel en dat (óók) van fouten/pijn geleerd mag worden..

Grijp die kans aan, je kunt altijd nog uit elkaar gaan..
Succes!


óf


Als je er aktie op onderneemt en met die ander iets gaat doen,

Monchu69 schreef: ↑

14-02-2019 08:09

Dat weet je helemaal niet. Zolang je leeft kan er nog van alles gebeuren/misgaan. Je hebt geen garantie hierop. Zeggen dat je een voorbeeld bent is nogal naïef gedacht.

Vind ik niet.
Niemand weet wat de toekomst brengt, toch?

Maar 1 ding weet ik wel. Vreemdgaan overkomt je niet, dat is een keuze.
Vreemdgaan vereist actie.

Ik durf te stellen dat ik (inderdaad) niet kan uitsluiten dat ik nooit verliefd word op een ander, maar wel dat ik daar niks mee zal doen zolang ik (nog) in een relatie zit.

En ik denk dat Zwarte Kip zich ook heeft voorgenomen nooit meer actie te ondernemen op gevoelens voor een ander.

Het is net of ik mijn verhaal/situatie lees. Alleen hakte ik na 3 jaar pas de knoop door.

1) nee. Je bent tot op het bot gekwetst, vernederd. Komaan, je bent een (lees ik) mooie zelfstandige vrouw in het midden van haar leven. Je bent een 'catch' en dan zo vernederd worden? Klopt het dat een stemmetje in jou zegt van: Hallo, dit ben ik, en ik verdien dit niet. Ik verdien beter.

2) Of vreemdgangers bestaan die nooit meer dezelfde fout maken? Ik heb ooit ergens gelezen: Als een man een keer vreemdgaat, dat kan dan gebeuren. Als hij het daarna nog een keer doet, is het een keuze. Er zullen vast mannen zijn die het daarna niet meer doen. Dan zou immers half NL met een foute man of vrouw opgescheept zitten, gezien het scheidingspercentage.

3) Hangt ervan in hoeverre jij diepgang apprecieert. Ik val op intelligente mannen met diepere lagen. Dat ik nu geen bloemetje voor Valentijn heb gekregen vind ik dus echt niet erg. Ik hou van eindeloos de krant bespreken, of op vriendelijk toon discussies voeren over elkaars zwakheden en daar dan hard om lachen. Filosoferen op een zondagochtend in bed etc etc.

4) Ik denk van wel, maar ik vrees het ergste als jij iemand tegenkomt die jouw wereld op z'n kop zet. Ik denk dat je dan snel een keuze kan maken. Je zou de tijd uit kunnen zitten met je man totdat je iemand tegenkomt. Gevaar is alleen, dat als je verliefd wordt, en het komt uit, je niet zo leuk uit elkaar gaat. Nu zou je nog wel netjes kunnen opstappen.

Mijn vraag aan jou: Je bent ooit verliefd geworden op een andere man, wat trok je in hem aan? en zie je hem nog wel eens? en wat voel je dan?

Joséphine schreef: ↑

14-02-2019 22:14

Hartelijk dank voor je uiteenzetting. Dit is stof tot nadenken. Het doet in elk geval goed om andere meningen te lezen, soms vanuit een heel ander perspectief.

Wow! Wat een verhaal suzy. En wat goed.
Ik sluit me aan

En TO: een relatietherapeut geeft gemiddeld 2 jaar verwerkingstijd....

thanx schreef: ↑

15-02-2019 09:27

En TO: een relatietherapeut geeft gemiddeld 2 jaar verwerkingstijd....

Klopt, ik ben er nog wel aan begonnen maar toen ik hoorde van die 2 jaar ben ik afgehaakt. Dat duurde mij te lang, ik wist dat ik dat geduld niet zou hebben. Goed was het niet en zou het ook nooit meer worden.

Verbinder schreef: ↑

14-02-2019 06:56

Hoi Josephine,
Ik denk dat wat bij jullie mist is dat jullie niet goed hebben uitgesproken wat deze affaire van je man voor jullie in je leven heeft betekent.
Het klinkt als dat je de affaire als feit aannam en dat je gewoon probeerde verder te gaan en je leven zo normaal mogelijk wilde houden.

Maar dat gaat niet. Feit is dat je namelijk pijn bent aangedaan. Je hebt onwijs veel gevoel over deze situatie in jezelf. Je man heeft je pijn gedaan door ontrouw te zijn. Hij heeft je hart best wel gebroken.......

Jij blijft aan niks anders denken omdat je nog niet goed met de situatie hebt gedealt. Je zult je man heel goed en duidelijk moeten vertellen dat je je klote voelt. Dat je verraad voelt door zijn vreemgaan, dat je gekwetst bent, dat je pijn in je hart hebt, dat je vertrouwen is gebroken.

Als je met je man praat over je gevoel wees dan niet construktief, wees niet begrijpend, wees niet verzamelt maar schiet uit je slof, val in de grootste huilbui, gooi je pijn eruit. Spaar hem niet hoor, kijk hem aan, praat direkt tegen hem.
Baal van de situatie, gooi je hartzeer eruit.
Het is ook hartstikke klote wat hij heeft gedaan.

Als jij meer confronterend bent en werkelijk laat zien hoe jij je eigenlijk voelt van binnen, wat zijn vreemdgaan heeft betekent zal hij waarschijnlijk beter bij de woorden kunnen komen om te gaan praten en communiceren.

Ik denk dat jullie wel verder zullen kunnen in de toekomst samen maar zeer belangrijk is openen van je gevoel, de harde rauwe gevoelens eruit laten.
Hij moet bereid zijn er naar te luisteren.

+1

en suzy65