Relaties
alle pijlers
Het is over (denk ik)
woensdag 29 mei 2019 om 18:08
Ik had hier een enorm lang verhaal getypt, maar dat heb ik weer verwijderd, ik kon het jullie gewoon niet aandoen! Plus de Wet van Wuiles, natuurlijk. 
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry )
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry
)
woensdag 29 mei 2019 om 21:40
Wij zijn er niet bij natuurlijk. In een relatie moet je dingen tegen elkaar kunnen zeggen. Maar iemand die je alleen maar verbetert is ook niet leuk. En ja, misschien is het idd raar om nog thuis te wonen maar ik lees ook iemand die wel met zichzelf aan het werk wil en voor zijn gevoel alleen maar te horen krijgt wat beter kan.
Of je op deze man moet wachten weet ik niet, wat wil je zelf? Je bent ook op een leeftijd dat een eventuele kinderwens mee gaat spelen?
Maar als je zegt dat je de man ziet die hij KAN zijn, betekent dat dat niet dat je hem eigenlijk wilt veranderen?
Of je op deze man moet wachten weet ik niet, wat wil je zelf? Je bent ook op een leeftijd dat een eventuele kinderwens mee gaat spelen?
Maar als je zegt dat je de man ziet die hij KAN zijn, betekent dat dat niet dat je hem eigenlijk wilt veranderen?
woensdag 29 mei 2019 om 21:47
woensdag 29 mei 2019 om 22:02
Jij bent hem voorbijgestreefd: jij voelt dat, hij voelt dat. Jij wordt kritischer, hij kribbiger. Dit is het leven, er is geen schuldige, jullie ontwikkelen je verschillend - it happens.
En wanneer je ooit moeder wordt moet je je bekommeren om je kind, maar jullie zijn twee volwassenen. Waak voor die “moedervalkuil”, je kweekt alleen maar pubergedrag bij de ander. Zoals je nu ziet. Tijd om de navelstreng door te knippen TO. Daar zullen jullie allebei van opknappen.
En wanneer je ooit moeder wordt moet je je bekommeren om je kind, maar jullie zijn twee volwassenen. Waak voor die “moedervalkuil”, je kweekt alleen maar pubergedrag bij de ander. Zoals je nu ziet. Tijd om de navelstreng door te knippen TO. Daar zullen jullie allebei van opknappen.
woensdag 29 mei 2019 om 23:22
Dat lijkt me niet het grootste probleem....Madeliefjees schreef: ↑29-05-2019 18:20Julkie latten niet. Jij woont op jezelf en hij nog bij zn ouders. Waarom wonen jullie na 10 jaar nog steeds niet samen?
donderdag 30 mei 2019 om 11:16
Bedankt voor jullie reacties. Het klopt dat hij me aan het twijfelen brengt over mezelf. Ik denk ook dat hij het oprecht gelooft, dat ik de boeman ben. Ik heb hem vanmorgen nog even gesproken. Ik vroeg of we elkaar konden zien. Hij zei dat hij ‘daar echt geen zin in had’. Een pittig gesprek gehad. Hij vindt dus oprecht dat ik hem de hele tijd alleen maar aan het afzeiken ben. Voor het gemak vergat hij maar even dat hij een paar grote life events van mij heeft gemist de afgelopen maanden, omdat hij ‘te moe van werk was’. (Denk aan een verhuizing, bijvoorbeeld.)
Ik vroeg net aan de telefoon of hij misschien ook bang was om af te spreken (ik geloof dat Belg ook zoiets suggereerde). En toen antwoordde hij van ja. Dus misschien is hij nu ook om zich heen aan het slaan omdat hij het einde voelt naderen, en is het makkelijker om mij overal de schuld van te geven.
Nou gaan we elkaar dus ‘misschien’ morgen zien - hij wist het nog niet. Hij is volgens mij tijd aan het rekken.
Iemand schreef ook dat als ik de man zie die hij kán zijn, ik hem eigenlijk probeer te veranderen. En dat is helemaal waar. En dat voelt hij ook. En dat was misschien fout van mij. Maar in het begin van onze relatie werkte het redelijk: ik gaf hem een trap onder z’n kont, en hij nam stappen (ging weer aan het werk bijvoorbeeld). Maar ik denk, zoals xqsme ook schreef, dat we te veel in een ouder-kind patroon zitten. En dat hij ook niet kan groeien zolang ik hem zo op z’n lip zit. Want hoe harder ik tegen zijn kont schop, hoe meer hij die kont tegen de krib gooit, voor mijn gevoel.
Ik vroeg net aan de telefoon of hij misschien ook bang was om af te spreken (ik geloof dat Belg ook zoiets suggereerde). En toen antwoordde hij van ja. Dus misschien is hij nu ook om zich heen aan het slaan omdat hij het einde voelt naderen, en is het makkelijker om mij overal de schuld van te geven.
Nou gaan we elkaar dus ‘misschien’ morgen zien - hij wist het nog niet. Hij is volgens mij tijd aan het rekken.
Iemand schreef ook dat als ik de man zie die hij kán zijn, ik hem eigenlijk probeer te veranderen. En dat is helemaal waar. En dat voelt hij ook. En dat was misschien fout van mij. Maar in het begin van onze relatie werkte het redelijk: ik gaf hem een trap onder z’n kont, en hij nam stappen (ging weer aan het werk bijvoorbeeld). Maar ik denk, zoals xqsme ook schreef, dat we te veel in een ouder-kind patroon zitten. En dat hij ook niet kan groeien zolang ik hem zo op z’n lip zit. Want hoe harder ik tegen zijn kont schop, hoe meer hij die kont tegen de krib gooit, voor mijn gevoel.
donderdag 30 mei 2019 om 11:17
In sommige topics snap ik zo'n vraag wel, maar volgens mij is-ie hier wel een beetje misplaatst. Of zag jij in de OP nog niet genoeg andere dingen die een mens aan het twijfelen kunnen brengen? Maar om hem te beantwoorden: nee, er is niemand anders in het spel, ik vind mijn vriend nog steeds de leukste, maar het werkt niet op deze manier.
donderdag 30 mei 2019 om 12:01
Jeetje wat is hij aan het rekken. Lekker makkelijk om te gaan schoppen en gewoon niet af te spreken. Als ik doe of het niet bestaat is het er niet? Zoiets? Zo gaat hij ook om met zijn verantwoordelijkheid iets van zijn leven te maken. 30 jaar, nog thuis wonen, niet langer dan een half jaar ergens werken, niet zo'n handige dingen doen klinkt als zelf sabotage en ik denk dat je al te ver in de modus zit hem willen redden.. En hij in de ontkenningsfase dat hij zelf verantwoordelijk is iets van zijn leven te maken. Daarom komt bij hem alles wat je zegt misschien te hard aan. Wij zijn er niet bij, dus hoe het gaat weet ik niet, maar volgens mij kun je niets tegen hem zeggen of het wordt als kritiek opgepakt. Je zeikt. Zegt hij..
Kies voor jezelf. Zeg hem dat je vandaag afspreekt of hij kan weg blijven. Hoezo moet hij nog kijken wanneer je elkaar ziet?
Kies voor jezelf. Zeg hem dat je vandaag afspreekt of hij kan weg blijven. Hoezo moet hij nog kijken wanneer je elkaar ziet?
donderdag 30 mei 2019 om 12:17
Oké, jij vraagt je af of je nu niet een relatie van tien jaar weggooit. Maar wat is die relatie waard als hij niet eens komt helpen bij je verhuizing?PetitBiscuit schreef: ↑30-05-2019 11:16Voor het gemak vergat hij maar even dat hij een paar grote life events van mij heeft gemist de afgelopen maanden, omdat hij ‘te moe van werk was’. (Denk aan een verhuizing, bijvoorbeeld.)
Newsflash: iedereen is altijd te moe en heeft geen zin in verhuizingen en begrafenissen. 'Grote mensen' gaan toch gewoon.
donderdag 30 mei 2019 om 13:49
Arielle, je formuleert precies hoe hij met moeilijke dingen dealt: Als hij doet alsof het er niet is bestaat het niet. Hij is ontzettend vermijdend, ik denk dat dat ook de reden is dat hij nog thuis woont. Hij gaat moeilijke dingen uit de weg (terwijl het eigenlijk veel moeilijker is om thuis te blijven, net zoals het eigenlijk ook veel moeilijker is om dit gesprek uit te stellen).
Ik denk trouwens dat hij het zich ergens wel realiseert, hoor. Hij zei laatst namelijk dat z'n therapeut had gevraagd wat z'n doelen waren, en een van de dingen die hij had genoemd was 'Anderen niet de schuld geven van hoe ik me voel.' Dus hij ziet ergens wel dat dat gebeurt. Maar ik kan me ook voorstellen dat hij er nu nog te veel in zit, er nog niet mee kan dealen. Alleen kan ik er ook niet meer mee dealen.
Ik vind het lastig, want ik zie hoe hij worstelt en ik zie ook wel dat die woede die hij nu tentoonspreidt ook gewoon angst en worsteling is.
Hij heeft ook nog een heel andere kant: een lieve, zorgzame kant. Hij voelde zich volgens mij lekkerder in deze relatie toen ik in de shit zat en hij er voor mij kon zijn. Ik merk dat na mijn therapie, onze verhoudingen zijn gaan verschuiven. Zijn onzekerheid is veel meer naar de voorkant getreden. Toen het niet goed ging met mij, stond hij altijd klaar om mij op te vangen en er voor mij te zijn. Ik had daar grote bewondering voor, en was hem ontzettend dankbaar. Nu begin ik in te zien dat het hem ook wat opleverde: hij kon voor mij de sterke stoere man zijn die hij zo graag wil zijn. Een rots in de branding. En nu heb ik hem niet meer op de manier nodig, maar op een meer gelijkwaardige manier. En nu valt het kaartenhuis ineen...
Vijf jaar geleden zou ik in paniek zijn geweest vanwege de verhuizing, zou ik het gevoel hebben gehad dat ik het niet in m'n eentje aan zou kunnen, en zou hij to the rescue zijn gekomen. Nu is die paniek er van mijn kant niet, maar kan ik gewoon mijn gevoel uitspreken: 'Ik zou het fijn vinden als je me zou helpen.' En dan komt hij dus niet. En begrijpt hij ook niet dat ik me daar vervolgens niet prettig bij voel. Het komt niet omdat ik het niet kan zonder hem, maar omdat ik zo weinig betrokkenheid voel vanaf zijn kant.
Boerinnetje, en jij hebt dus ook helemaal gelijk: wat is deze relatie waard als hij er op dit soort momenten niet (meer) is? Ik wil niet paniek moeten spelen om hem ergens betrokken bij te krijgen.
Ik denk trouwens dat hij het zich ergens wel realiseert, hoor. Hij zei laatst namelijk dat z'n therapeut had gevraagd wat z'n doelen waren, en een van de dingen die hij had genoemd was 'Anderen niet de schuld geven van hoe ik me voel.' Dus hij ziet ergens wel dat dat gebeurt. Maar ik kan me ook voorstellen dat hij er nu nog te veel in zit, er nog niet mee kan dealen. Alleen kan ik er ook niet meer mee dealen.
Ik vind het lastig, want ik zie hoe hij worstelt en ik zie ook wel dat die woede die hij nu tentoonspreidt ook gewoon angst en worsteling is.
Hij heeft ook nog een heel andere kant: een lieve, zorgzame kant. Hij voelde zich volgens mij lekkerder in deze relatie toen ik in de shit zat en hij er voor mij kon zijn. Ik merk dat na mijn therapie, onze verhoudingen zijn gaan verschuiven. Zijn onzekerheid is veel meer naar de voorkant getreden. Toen het niet goed ging met mij, stond hij altijd klaar om mij op te vangen en er voor mij te zijn. Ik had daar grote bewondering voor, en was hem ontzettend dankbaar. Nu begin ik in te zien dat het hem ook wat opleverde: hij kon voor mij de sterke stoere man zijn die hij zo graag wil zijn. Een rots in de branding. En nu heb ik hem niet meer op de manier nodig, maar op een meer gelijkwaardige manier. En nu valt het kaartenhuis ineen...
Vijf jaar geleden zou ik in paniek zijn geweest vanwege de verhuizing, zou ik het gevoel hebben gehad dat ik het niet in m'n eentje aan zou kunnen, en zou hij to the rescue zijn gekomen. Nu is die paniek er van mijn kant niet, maar kan ik gewoon mijn gevoel uitspreken: 'Ik zou het fijn vinden als je me zou helpen.' En dan komt hij dus niet. En begrijpt hij ook niet dat ik me daar vervolgens niet prettig bij voel. Het komt niet omdat ik het niet kan zonder hem, maar omdat ik zo weinig betrokkenheid voel vanaf zijn kant.
Boerinnetje, en jij hebt dus ook helemaal gelijk: wat is deze relatie waard als hij er op dit soort momenten niet (meer) is? Ik wil niet paniek moeten spelen om hem ergens betrokken bij te krijgen.
donderdag 30 mei 2019 om 16:28
PetitBiscuit, maar ga je er op wachten? Dat hij wel kan investeren in jou? Dat hij zich betrokken voelt? Dat hij gezonder met dingen om kan gaan? Ik denk dat de relatie verbreken voor hem misschien wel de grootste boodschap zal zijn die je hem kunt geven, op die manier help je hem iets in te zien waarmee HIJ verder moet. Jij bent er niet meer om de schuld te geven. Nu bliiven investeren in hem en jullie relatie is trekken aan een dood paard. Kies voor jezelf, laat hem zien waar je grenzen liggen. Wie weet wat de tijd brengt, maar voor nu lijkt het me heel ongezond hier mee door te gaan.. Je bent nog zo jong en wat ik lees heb je zoveel bereikt en sta je super sterk in je schoenen. Dit zal jou ook helpen jezelf helemaal (terug) te vinden.
vrijdag 31 mei 2019 om 10:54
Dit is toch al te erg voor woorden als je al bijna tien jaar samen bent? En niet vanaf de zandbak tot aan de middelbare school, maar gewoon terwijl je allebei al volwassen was. Ik krijg er echt de kriebels van.
vrijdag 31 mei 2019 om 11:13
Lieve allemaal, bedankt voor jullie kritische berichten. Ik geloof dat dit ook precies de reden is waarom ik dit topic opende: om die befaamde vivaanse schop onder m'n hol te krijgen. 
Gister eindelijk een soort van goed gesprek gehad met hem via de telefoon. We zien elkaar zo. Volgens mij heeft hij ergens nog hoop dat het goed gaat komen, maar ik moet nu echt voet bij stuk houden. Dit berichtje is dan ook even een stok achter de deur. Want jullie hebben gelijk: dit is geen relatie op deze manier.
Ik rijd daarna meteen door naar ouders, op een potje ouderwets uit te huilen bij paps en mams.
Gister eindelijk een soort van goed gesprek gehad met hem via de telefoon. We zien elkaar zo. Volgens mij heeft hij ergens nog hoop dat het goed gaat komen, maar ik moet nu echt voet bij stuk houden. Dit berichtje is dan ook even een stok achter de deur. Want jullie hebben gelijk: dit is geen relatie op deze manier.
Ik rijd daarna meteen door naar ouders, op een potje ouderwets uit te huilen bij paps en mams.
