Relaties
alle pijlers
Het is over (denk ik)
woensdag 29 mei 2019 om 18:08
Ik had hier een enorm lang verhaal getypt, maar dat heb ik weer verwijderd, ik kon het jullie gewoon niet aandoen! Plus de Wet van Wuiles, natuurlijk. 
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry )
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry
)
woensdag 29 mei 2019 om 18:53
Je bent samen verantwoordelijk voor je relatie. Wat jij nodig hebt is even belangrijk als wat hij nodig heeft. Als jouw behoeften nu onvoldoende vervuld worden ga je daar samen over in gesprek. Wat kunnen jullie doen om ervoor te zijn? Is er nog verbinding, willen jullie nog investeren?PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 18:39Jullie zeggen hier eigenlijk allemaal - min of meer - hetzelfde. En ik ben bang dat jullie gelijk hebben. Aan de andere kant ben ik ook een veel leukere versie van mezelf geworden, en hij heeft me al die jaren niet opgegeven, is er altijd voor me geweest. Dus ik vraag me af of ik het niet te makkelijk opgeef.
Als hij niet thuis geeft weet je toch genoeg?
•
woensdag 29 mei 2019 om 18:58
woensdag 29 mei 2019 om 19:11
Je hebt helemaal gelijk. Ik weet alleen niet of het vooral als morele verplichting is. Het is denk ik ook hoop. Maar zoals anderen hier al schrijven: dan kan ik wel een eeuwigheid blijven hopen.DillKarlings schreef: ↑29-05-2019 18:44Hij is wie hij is en jij bent wie jij bent. Je moet hem niet willen veranderen. Ook wat je daarna schrijft over dat hij toch wel iets voor zichzelf kan zoeken — de reden waarom hij het niet doet is niet belangrijk, hij doet het niet.
En dat je hem wilt bijstaan begrijp ik ook, maar als dat vooral als morele verplichting voelt kun je beter eerlijk zijn. Ook naar jezelf toe. Ik weet dat het allemaal makkelijk is gezegd, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En op zich zou het allemaal nog kunnen handelen: het thuiswonen, hem bijstaan in zijn therapie.. Maar niet als hij het gewoon vertikt om interesse in mij te tonen. En ook nu bijvoorbeeld: ik heb aan hem duidelijk gemaakt dat het voor mij wel heel belangrijk is dat we elkaar vanavond zien, maar hij heeft geen gehoor.
Ja, dit gesprek wil ik dus al weken met hem aan gaan, maar dan moet ik hem wel zien.. En daar komt het dus niet van. Ik zit nu echt te denken van: moet ik het dan nu via de telefoon gaan uitmaken? Want ik weet niet wanneer hij weer eens zin heeft om mij te zien. Ugh. Dit is toch geen doen? Als een vriendin mij dit allemaal zou vertellen zou ik zeggen: je verdient zoveel beter.Frizz schreef: ↑29-05-2019 18:53Je bent samen verantwoordelijk voor je relatie. Wat jij nodig hebt is even belangrijk als wat hij nodig heeft. Als jouw behoeften nu onvoldoende vervuld worden ga je daar samen over in gesprek. Wat kunnen jullie doen om ervoor te zijn? Is er nog verbinding, willen jullie nog investeren?
Als hij niet thuis geeft weet je toch genoeg?
Goed trouwens dat jij op je 21e bij die vent weg bent gegaan. Ik heb volgens mij een beetje moeite met loslaten.
Ja, is het dan nu echt zo dat ik die pleister moet gaan lostrekken, of moet ik nog eens proberen het gesprek aan te gaan? Ik kan natuurlijk nooit hier een volledige weergave geven van al die jaren, het is zo'n complex verhaal, we hebben zoveel meegemaakt samen en.. Hoe weet je dat het echt klaar is? Of weet je dat nooit?Gatekeeper* schreef: ↑29-05-2019 18:55Ik ben gestopt met lezen na “ik ben niet gelukkig”. Zorg dat je t wel wordt en snij alles los wat je daarin tegen houdt.
In jouw geval kan je de pleister in een keer lostrekken, geen geregel verder met verdeling, enkel het.is.uit.doei.
woensdag 29 mei 2019 om 19:18
En hoelang moet je dan blijven proberen? Nog een jaar? Twee, drie, tien? Vooraleer je verder 'mag' gaan van jezelf?PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 18:39Jullie zeggen hier eigenlijk allemaal - min of meer - hetzelfde. En ik ben bang dat jullie gelijk hebben. Aan de andere kant ben ik ook een veel leukere versie van mezelf geworden, en hij heeft me al die jaren niet opgegeven, is er altijd voor me geweest. Dus ik vraag me af of ik het niet te makkelijk opgeef.
Life is short. Eat dessert first.
woensdag 29 mei 2019 om 19:19
Jij vind jezelf veel leuker nu, vindt hij dat ook? Want zo klinkt het niet.PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 18:39Aan de andere kant ben ik ook een veel leukere versie van mezelf geworden, en hij heeft me al die jaren niet opgegeven, is er altijd voor me geweest.
Je vergelijkt jouw proces met het zijne, maar zag hij de vrouw die je kon zijn of toch gewoon de vrouw die je was?
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 29 mei 2019 om 19:29
Ik weet niet, ik dacht eerst: totdat mijn grens is bereikt. Maar ik geloof dat ik nu aardig in de buurt kom...doornroosje9 schreef: ↑29-05-2019 19:18En hoelang moet je dan blijven proberen? Nog een jaar? Twee, drie, tien? Vooraleer je verder 'mag' gaan van jezelf?
Rake vraag. Het zou kunnen zijn dat hij mij inderdaad helemaal niet leuker vindt geworden. Ik ben minder onzeker, minder afhankelijk, en mondiger, weet beter wat ik wil, en dat is dus niet een vriend die nog thuis woont en geen tijd voor mij vrij maakt. En dat laat ik hem ook weten. Dus ja, misschien speelt dit ook wel heel erg mee. Misschien mist hij de vrouw die ik was. Maar ik kan daar niet meer naar terug.. Zelfs al zou ik het willen.lolapaloeza schreef: ↑29-05-2019 19:19Jij vind jezelf veel leuker nu, vindt hij dat ook? Want zo klinkt het niet.
Je vergelijkt jouw proces met het zijne, maar zag hij de vrouw die je kon zijn of toch gewoon de vrouw die je was?
woensdag 29 mei 2019 om 19:36
woensdag 29 mei 2019 om 19:39
Maar begrijp je dan ook dat als jij hem nu niet in de steek wil laten omdat hij dat ook niet bij jou heeft gedaan, vanuit heel andere motieven komt en dus niet met elkaar te vergelijken valt? Hij bleef niet bij je ondanks je slechte tijden, hij zag het helemaal niet als slechte tijden. Dus om dat nu als excuus te gebruiken, dat je hem nu niet in de steek wil laten want dat deed hij bij jou ook niet, gaat gewoon niet op.PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 19:29Rake vraag. Het zou kunnen zijn dat hij mij inderdaad helemaal niet leuker vindt geworden.
lolapaloeza wijzigde dit bericht op 29-05-2019 19:40
8.84% gewijzigd
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 29 mei 2019 om 19:40
En wanneer heeft ie dan wel tijd en zin om bij godsgratie af te spreken?
Ik zou het nog een paar dagen geven, maar anders ... dan maar via telefoon.
Hij ziet de bui misschien ook wel hangen en heeft geen zin in 't officiële verdict.
Kan je na 10 jaar "samen" overigens écht niet zeggen "ik wil je zien en praten, het is echt belangrijk"?
Of maar gewoon naar zijn huis gaan en 't feit dat zijn ouders beneden zitten voor lief nemen?
Als hij na 10 jaar nog altijd degene is die in zijn ééntje bepaalt of en wanneer er wordt afgesproken ... gezellige relatie (not).
Ik zou het nog een paar dagen geven, maar anders ... dan maar via telefoon.
Hij ziet de bui misschien ook wel hangen en heeft geen zin in 't officiële verdict.
Kan je na 10 jaar "samen" overigens écht niet zeggen "ik wil je zien en praten, het is echt belangrijk"?
Of maar gewoon naar zijn huis gaan en 't feit dat zijn ouders beneden zitten voor lief nemen?
Als hij na 10 jaar nog altijd degene is die in zijn ééntje bepaalt of en wanneer er wordt afgesproken ... gezellige relatie (not).
anoniem_376630 wijzigde dit bericht op 29-05-2019 19:42
41.73% gewijzigd
woensdag 29 mei 2019 om 19:42
PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 18:27
.... ik heb altijd de man gezien die hij kan zijn, maar hij gooit zelf roet in het eten, voor mijn gevoel.
Hij is nu de man die hij nu is, niet de man die hij ooit misschien maar heel onwaarschijnlijk kan worden. Kijk dus naar de man die hij nu is, en vraag jezelf af of je van die man houdt en met die man oud wilt worden....
Sterkte met je besluit.
Hou de wet van drie in ere, driemaal zullen je daden wederkeren. Leer de wet en leer ook goed, dat wat je zaait je ook oogsten moet!
Disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn mening, ongeacht de overeenkomsten met waarheid....
Disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn mening, ongeacht de overeenkomsten met waarheid....
woensdag 29 mei 2019 om 19:52
Het klinkt dat jullie uit elkaar zijn gegroeid, in alle opzichten. En dat de liefde zo ongeveer op is. 'Veel met elkaar meegemaakt' kan dat nog een poos oprekken zelfs, maar is geen reden om maar door te modderen.
Tien jaar is echter wel heel lang. Ik kan me je gevoel van aarzeling daarom goed voorstellen. Maar elkaar drie weken niet zien is dan gewoon raar. Misschien zit hij wel te wachten tot jij die knoop doorhakt.
Ik wens je in elk geval heel veel sterkte, dit is geen leuke periode!
Tien jaar is echter wel heel lang. Ik kan me je gevoel van aarzeling daarom goed voorstellen. Maar elkaar drie weken niet zien is dan gewoon raar. Misschien zit hij wel te wachten tot jij die knoop doorhakt.
Ik wens je in elk geval heel veel sterkte, dit is geen leuke periode!
Beter een half motto....
woensdag 29 mei 2019 om 20:01
Jij heb je doorontwikkeld en hij niet. Volgens mij wil jij echt vooruit in het leven en vindt hij het wel prima zo. Dan pas je op een gegeven moment niet meer bij elkaar.
Als je met 30 jaar nog thuis woont is dat echt een teken dat hij nooit volwassen gaat worden, dan ga je op termijn samenwonen met een kind.
Kies voor jezelf en ga heel snel uit deze relatie.
Als je met 30 jaar nog thuis woont is dat echt een teken dat hij nooit volwassen gaat worden, dan ga je op termijn samenwonen met een kind.
Kies voor jezelf en ga heel snel uit deze relatie.
woensdag 29 mei 2019 om 20:21
Je hoeft nu, na tien jaar, ook geen overhaaste besluiten te nemen hè TO? Op basis van je verhaal denk ik dat het zichzelf op niet al te lange termijn wel zal uitkristalliseren.
En laat je alsjeblieft niks aanleunen over eventueel via de telefoon uitmaken of iets dergelijks, dat bepaal je altijd nog zelf.
En laat je alsjeblieft niks aanleunen over eventueel via de telefoon uitmaken of iets dergelijks, dat bepaal je altijd nog zelf.
woensdag 29 mei 2019 om 21:29
Eens met Doornroosje. Je ziet de man die hij kan zijn, maar zie je ook de man die hij ís?PetitBiscuit schreef: ↑29-05-2019 18:27Ik hou zoveel van die vent, ik heb altijd de man gezien die hij kan zijn, maar hij gooit zelf roet in het eten, voor mijn gevoel.
woensdag 29 mei 2019 om 21:33
Een boel reacties, bedankt! Ik ga proberen globaal te reageren.
Ik moet wel zeggen dat m’n vriend momenteel een erg drukke baan heeft, lange dagen maakt, meer dan 50 uur per week. Dus ik snap op zich dat hij doordeweeks moe is. Toen het nog goed ging tussen ons, zagen we elkaar elk weekend. De laatste maanden loopt het dus niet zo lekker, en zijn er meerdere periodes geweest waarin we elkaar een poos niet zagen (zoals nu) omdat we ruzie hebben.
Ik had hem vanmiddag geappt dat het voor mij belangrijk was dat we elkaar vanavond zouden zien. Daar heeft hij vanavond op gereageerd, met dat het hem even niet boeide wat belangrijk voor mij was, en ook dat ik moet stoppen met hem ‘opzettelijk te kwetsen’. Daar stond ik wel even van te kijken, want ik wist niet waar hij het over had. Dus dat vroeg ik. Nou bleek: vanochtend hadden we dus een ruzie, dat begon met iets op zijn werk wat hij niet handig had aangepakt, en wat ik dus ook benoemde. (En met niet handig aanpakken, bedoel ik een actie waarmee hij misschien wel z’n baan kan verliezen.) Hij raakt meteen geïrriteerd. De spanning loopt op tussen ons beiden. Hij verwijt mij dat ik hem niet heel de tijd moet veranderen, dat ik me niet met zijn werk moet bemoeien. Ik zeg dat hij, sinds we bij elkaar zijn, niet langer dan 6 maanden ergens heeft gewerkt, en dat dat wel iets zegt.
Achteraf blijkt nu dus dat hij die laatste opmerking als ontzettend kwetsend heeft ervaren. Hij vindt dat ik heel de tijd ruzie loop te zoeken. Ik begin te twijfelen aan mezelf! Ben ik hem echt zo tegen het zere been aan het schoppen? Doe ik echt zo neerbuigend? Als het zo is, zeg het alsjeblieft. Want ik weet niet meer wat ik moet geloven. Ik snap dat het hem heel kwetst omdat hij er onzeker van wordt, maar ben ik nou opzettelijk gemeen? In mijn eigen optiek benoem ik het omdat het me gewoon ontiegelijk stoort en ik me zorgen maak over hem en ook over onze toekomst.
Hij typte ook net dat hij nu op zo’n belangrijk punt was in zijn leven, omdat hij met therapie is begonnen, en dat ik niets anders doe dan hem naar beneden halen door over zijn situatie te zeuren.
Bij elke post waarin iemand zegt dat ik hem moet laten gaan, moet kiezen voor mezelf, vraag ik me af of ik het verhaal niet te eenzijdig heb verteld. Zit een stukje angst dat ík het k*twijf ben dat hem de hele tijd aan het afzeiken is. Of misschien ben ik dat ook wel geworden. Who knows.
Ik moet wel zeggen dat m’n vriend momenteel een erg drukke baan heeft, lange dagen maakt, meer dan 50 uur per week. Dus ik snap op zich dat hij doordeweeks moe is. Toen het nog goed ging tussen ons, zagen we elkaar elk weekend. De laatste maanden loopt het dus niet zo lekker, en zijn er meerdere periodes geweest waarin we elkaar een poos niet zagen (zoals nu) omdat we ruzie hebben.
Ik had hem vanmiddag geappt dat het voor mij belangrijk was dat we elkaar vanavond zouden zien. Daar heeft hij vanavond op gereageerd, met dat het hem even niet boeide wat belangrijk voor mij was, en ook dat ik moet stoppen met hem ‘opzettelijk te kwetsen’. Daar stond ik wel even van te kijken, want ik wist niet waar hij het over had. Dus dat vroeg ik. Nou bleek: vanochtend hadden we dus een ruzie, dat begon met iets op zijn werk wat hij niet handig had aangepakt, en wat ik dus ook benoemde. (En met niet handig aanpakken, bedoel ik een actie waarmee hij misschien wel z’n baan kan verliezen.) Hij raakt meteen geïrriteerd. De spanning loopt op tussen ons beiden. Hij verwijt mij dat ik hem niet heel de tijd moet veranderen, dat ik me niet met zijn werk moet bemoeien. Ik zeg dat hij, sinds we bij elkaar zijn, niet langer dan 6 maanden ergens heeft gewerkt, en dat dat wel iets zegt.
Achteraf blijkt nu dus dat hij die laatste opmerking als ontzettend kwetsend heeft ervaren. Hij vindt dat ik heel de tijd ruzie loop te zoeken. Ik begin te twijfelen aan mezelf! Ben ik hem echt zo tegen het zere been aan het schoppen? Doe ik echt zo neerbuigend? Als het zo is, zeg het alsjeblieft. Want ik weet niet meer wat ik moet geloven. Ik snap dat het hem heel kwetst omdat hij er onzeker van wordt, maar ben ik nou opzettelijk gemeen? In mijn eigen optiek benoem ik het omdat het me gewoon ontiegelijk stoort en ik me zorgen maak over hem en ook over onze toekomst.
Hij typte ook net dat hij nu op zo’n belangrijk punt was in zijn leven, omdat hij met therapie is begonnen, en dat ik niets anders doe dan hem naar beneden halen door over zijn situatie te zeuren.
Bij elke post waarin iemand zegt dat ik hem moet laten gaan, moet kiezen voor mezelf, vraag ik me af of ik het verhaal niet te eenzijdig heb verteld. Zit een stukje angst dat ík het k*twijf ben dat hem de hele tijd aan het afzeiken is. Of misschien ben ik dat ook wel geworden. Who knows.
woensdag 29 mei 2019 om 21:39
Het klinkt alsof jij totaal niet meer gelukkig bent in de relatie, maar vindt dat je het hem verschuldigd bent om het maar te blijven proberen omdat hij het ook niet met jou heeft uitgemaakt toen je het moeilijk was. Hoe lang vind je nog dat je dat offer moet brengen voor je van jezelf de stekker eruit mag trekken? En vind je het zelf reëel om te blijven om een of andere zelf opgelegde schuld in te lossen?
Om je laatste vraag te beantwoorden: nee, je bent niet gemeen.
Het klinkt eerder alsof bij hem niets, maar dan ook niets bespreekbaar is.
Hij zit niet lekker in zijn vel, hij wil daar eindeloos over kunnen zaniken en jij mag niks terugzeggen.
Dat hij nog thuis woont, geen stappen onderneemt om zelfstandig te worden, geen baan kan houden, et cetera, heeft ook impact op jouw leven en jouw toekomst. Door een puinhoop van zijn leven te maken, remt hij jou ook af. Nogal logisch dat je daar wel eens iets over zegt. Dan kan hij jou wel de schuld geven en op je schuldgevoel inspelen, maar dat werkt zo niet. Maar blijkbaar werkt die strategie wel, want in plaats van je af te vragen of dit voor jou nog wel een gelukkige relatie is, ben je alleen maar bang dat je een k*twijf geworden bent.
Nee, dat ben je niet. Maar je doet jezelf wel gruwelijk tekort.
Om je laatste vraag te beantwoorden: nee, je bent niet gemeen.
Het klinkt eerder alsof bij hem niets, maar dan ook niets bespreekbaar is.
Hij zit niet lekker in zijn vel, hij wil daar eindeloos over kunnen zaniken en jij mag niks terugzeggen.
Dat hij nog thuis woont, geen stappen onderneemt om zelfstandig te worden, geen baan kan houden, et cetera, heeft ook impact op jouw leven en jouw toekomst. Door een puinhoop van zijn leven te maken, remt hij jou ook af. Nogal logisch dat je daar wel eens iets over zegt. Dan kan hij jou wel de schuld geven en op je schuldgevoel inspelen, maar dat werkt zo niet. Maar blijkbaar werkt die strategie wel, want in plaats van je af te vragen of dit voor jou nog wel een gelukkige relatie is, ben je alleen maar bang dat je een k*twijf geworden bent.
Nee, dat ben je niet. Maar je doet jezelf wel gruwelijk tekort.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
