Relaties
alle pijlers
Het is over (denk ik)
woensdag 29 mei 2019 om 18:08
Ik had hier een enorm lang verhaal getypt, maar dat heb ik weer verwijderd, ik kon het jullie gewoon niet aandoen! Plus de Wet van Wuiles, natuurlijk. 
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry )
De situatie waarin ik zit is zo complex, dat het geloof ik beter is als ik eerst globaal iets vertel en dan later op basis van jullie reacties meer uitleg.
Dus, de globate samenvatting: vriend en ik kwamen samen toen we begin twintig waren, nu zijn we rond de dertig. We hebben altijd gelat, hij woonde nog bij zijn ouders en is daar nog steeds niet weg. Hoewel ik onafhankelijk ben en latten leuk vind, baal ik er ontzettend van dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven.
Ik heb in onze relatie een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Zat aan het begin niet goed in m'n vel (heftige emoties en slecht zelfbeeld), heb een intensief therapietraject doorlopen en ben enorm veranderd. Veel stabieler en gelukkiger. Het was voor hem niet altijd makkelijk.
De laatste tijd loopt het niet lekker tussen ons. Ik heb het gevoel dat hij mij niet ziet staan, hij toont weinig interesse in mij, we zien elkaar weinig. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid, ik weet het niet... Hij zit ook niet lekker in z'n vel, werkt daar wel aan maar we kunnen elkaar niet vinden, krijgen geen verbinding. Hij maakt een beetje een potje van zijn leven: thuis, op zijn werk, en ook met mij. Als ik ergens wat over zeg krijg ik de wind van voren.
Ik ben momenteel doodongelukkig: ik heb zo hard gewerkt om de kwaliteit van mijn leven wat beter te maken, maar deze relatie staat mij in de weg. Ik hou van hem, maar hij blijft mij van zich afduwen. We hebben elkaar nu bijna 3 weken niet gezien, we zouden elkaar vanavond zien maar vanochtend aan de telefoon was het weer raak: ruzie. Mijn insteek is nu: laten we elkaar alsnog zien, we moeten echt even face to face praten, op deze manier gaat het niet. Hij is heel resoluut: hij heeft nu geen zin meer om me te zien. Het lijkt alsof hij alleen wil afspreken als het leuk en gezellig is, maar ik denk dat hij niet inziet dat het nooit meer leuk en gezellig wordt als we niet eerst in gesprek gaan met elkaar.
Ik ben niet perfect, hij is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Maar ik zie mijn relatie nu op de afgrond afstevenen, en het doet godsgruwelijk veel pijn. Volgens mij is het over, maar een deel van mij wil het nog niet geloven.
Ik weet niet of ik echt een vraag heb, ik geloof dat ik het fijn zou vinden om hierover met jullie in gesprek te gaan. Het voelt even alsof ik geen vaste grond meer heb onder mijn voeten, ook al heb ik inmiddels wel geleerd dat die vaste grond eigenlijk in mezelf zit. Ik voel 'm ff niet, help!
(Oké, het is alsnog een lang verhaal geworden, sorry
)
vrijdag 31 mei 2019 om 22:51
Lieve allemaal, bedankt voor het meeleven.
Het was een pittig gesprek, maar wel een beter gesprek dan we in tijden hebben gehad. Hij gaf aan dat hij zelf inziet dat zijn leven heel instabiel is op het moment en dat hij eerst in het reine met zichzelf moet komen voordat hij überhaupt een relatie aan kan gaan. Hij zei zelf dat hij volwassen moet worden.
We hebben ook gepraat over de patronen waar we inzitten, ik de ouder en hij het kind. Hij vroeg ook nog wel heel lief wat ik dan nodig heb in een relatie en hij zag in dat hij me dat op dit moment gewoon niet kan bieden.
En het is precies deze kant waarover ik het had dat ik soms ook de man zie die hij kan zijn. Maar ik zie ook in dat dat niet nu is, niet met mij. Ik heb ook duidelijk gemaakt dat ik niet op hem ga wachten. Je weet nooit wat de toekomst brengt, maar mijn leven staat nu al zo lang on hold, ik moet gewoon verder.
Dat allemaal gezegd hebbende, wat voelt dit klote..
Ik weet dat het beter is zo, maar sh*t.. Vooral omdat er zoveel genegenheid en warmte was aan beide kanten tijdens dat gesprek. Maar we weten ook allebei dat er geen andere optie is op dit moment.
Ik heb gewoon het gevoel dat er een deel van me is geamputeerd. Blegh, ik was even vergeten hoe erg liefdesverdriet zuigt.
Het was een pittig gesprek, maar wel een beter gesprek dan we in tijden hebben gehad. Hij gaf aan dat hij zelf inziet dat zijn leven heel instabiel is op het moment en dat hij eerst in het reine met zichzelf moet komen voordat hij überhaupt een relatie aan kan gaan. Hij zei zelf dat hij volwassen moet worden.
We hebben ook gepraat over de patronen waar we inzitten, ik de ouder en hij het kind. Hij vroeg ook nog wel heel lief wat ik dan nodig heb in een relatie en hij zag in dat hij me dat op dit moment gewoon niet kan bieden.
En het is precies deze kant waarover ik het had dat ik soms ook de man zie die hij kan zijn. Maar ik zie ook in dat dat niet nu is, niet met mij. Ik heb ook duidelijk gemaakt dat ik niet op hem ga wachten. Je weet nooit wat de toekomst brengt, maar mijn leven staat nu al zo lang on hold, ik moet gewoon verder.
Dat allemaal gezegd hebbende, wat voelt dit klote..
Ik weet dat het beter is zo, maar sh*t.. Vooral omdat er zoveel genegenheid en warmte was aan beide kanten tijdens dat gesprek. Maar we weten ook allebei dat er geen andere optie is op dit moment.Ik heb gewoon het gevoel dat er een deel van me is geamputeerd. Blegh, ik was even vergeten hoe erg liefdesverdriet zuigt.
zaterdag 1 juni 2019 om 01:07
Kan me voorstellen hoe pijnlijk het is. Maar wel fijn dat jullie gezamenlijk eigenlijk tot dezelfde conclusie kwamen en het in harmonie beëindigd is.
Laat het verdriet er zijn, geef het met de tijd een plaatsje en pak vooral de draad van je leven weer op. Je zult je weg misschien wat moeten vinden maar het valt allemaal weer op z’n plek.
Ik hoop dat je ex ( wat komt dat hard over hé)zich uiteindelijk tot een betere versie van zichzelf ontwikkeld en zijn problemen aanpakt.
Laat het verdriet er zijn, geef het met de tijd een plaatsje en pak vooral de draad van je leven weer op. Je zult je weg misschien wat moeten vinden maar het valt allemaal weer op z’n plek.
Ik hoop dat je ex ( wat komt dat hard over hé)zich uiteindelijk tot een betere versie van zichzelf ontwikkeld en zijn problemen aanpakt.
zaterdag 1 juni 2019 om 01:48
Het is dan ook niet niks om effe 10 jaar van je (liefdes)leven te "amputeren".PetitBiscuit schreef: ↑31-05-2019 22:51
Dat allemaal gezegd hebbende, wat voelt dit klote..
Ik heb gewoon het gevoel dat er een deel van me is geamputeerd. Blegh, ik was even vergeten hoe erg liefdesverdriet zuigt.
Als je nu bijvoorbeeld 30 bent, is het wel 1/3de van je leven dat je met hem samen bent geweest.
Ook al heb je het nu samen beslist, neem gerust een heleboel tijd om te rouwen en deze relatie te verwerken.
zaterdag 1 juni 2019 om 08:10
Niets dan bewondering voor jouw zelfkennis en inzicht in de situatie, PetitBiscuit. En wat goed dat je hebt doorgepakt. Goed voor jou en goed voor hem. Loslaten is moeilijker dan vast blijven houden. Op de korte termijn dan. Op de lange termijn is dit het beste en als iemand dat al aan het begin van dit topic begreep, dan was jij het wel. De ruimte die is ontstaan door wat jij omschrijft als amputatie zal zich op termijn vullen met andere, positieve gevoelens.
Sterkte met rouwen. Verdriet doet pijn.
Sterkte met rouwen. Verdriet doet pijn.
zaterdag 1 juni 2019 om 11:42
Bedankt voor al jullie lieve woorden, daar heb ik veel aan.
Ik had het eerder al ergens geschreven, maar ik wist diep van binnen natuurlijk dat als ik dit topic hier zou openen, jullie mij de schop onder m'n kont zouden geven die ik zo nodig had. Want wat is het moeilijk om iemand los te laten waar je zo van houdt. Maar IkBedoelHetGoed schreef het ook al, op de lange termijn is dit echt het beste, hoeveel pijn het nu ook doet.
Gisteravond was echt knudde. Waarom zijn de avonden/nachten altijd het ergst? Maar ik heb een goede nacht gehad en voel me nu wel weer een stuk beter. Het zal wel in golven gaan. Ik heb wel eerder liefdesverdriet gehad, maar dat kan ik me al bijna niet meer herinneren, haha.
Ik ben nog steeds bij m'n ouders, vanmiddag komt er een vriendin langs en m'n broer vroeg ook al of ik morgen zin had om af te spreken. Zo kom ik het weekend wel door.
Jullie ook allemaal een fijn weekend toegewenst!
Ik had het eerder al ergens geschreven, maar ik wist diep van binnen natuurlijk dat als ik dit topic hier zou openen, jullie mij de schop onder m'n kont zouden geven die ik zo nodig had. Want wat is het moeilijk om iemand los te laten waar je zo van houdt. Maar IkBedoelHetGoed schreef het ook al, op de lange termijn is dit echt het beste, hoeveel pijn het nu ook doet.
Gisteravond was echt knudde. Waarom zijn de avonden/nachten altijd het ergst? Maar ik heb een goede nacht gehad en voel me nu wel weer een stuk beter. Het zal wel in golven gaan. Ik heb wel eerder liefdesverdriet gehad, maar dat kan ik me al bijna niet meer herinneren, haha.
Ik ben nog steeds bij m'n ouders, vanmiddag komt er een vriendin langs en m'n broer vroeg ook al of ik morgen zin had om af te spreken. Zo kom ik het weekend wel door.
Jullie ook allemaal een fijn weekend toegewenst!
zaterdag 1 juni 2019 om 12:19
Sterkte to. Het is niet makkelijk, zeofs niet als je er helemaal achterstaat. Ii weet nog dat ik een week na break up met ex na 5 jr (25 was ik toen) over straat liep en het gevoel had dat ik daar liep zonder vangnet. Elke stap die ik zette voelde als eng en vreemd en onwennig, maar ook een stapje dichter naar vrijheid, geluk, mijn eigen leven in. Gun je verdriet de ruimte. Het komt wel weer goed met jou, echt waar!
zaterdag 1 juni 2019 om 19:50
zaterdag 1 juni 2019 om 23:47
Hallo lieve mensen, ik ga gewoon maar even verder met schrijven, en wat fijn dat jullie meeleven.
Snoepzak, herkenbaar wat je schrijft over dat elke stap zo vreemd en onvertrouwd voelt. Zo ervaar ik het precies! Net als Julus schrijft, geen vangnet meer. Vooral nu in de avond voel ik het sterk. Vreemd ook, want we woonden niet eens samen. Maar er was altijd in de avond even een telefoontje, even de dag doorspreken, dat vertrouwde. En vooral ook het veilige gevoel bij het slapengaan dat er iemand is die er altijd voor je klaarstaat (al was dat de laatste tijd dus al niet meer echt het geval).
En inderdaad heel blij met de mensen om me heen. Alleen ben ik in elk geval niet. (Eenzaam wel maar dat komt ook wel weer goed..)
Snoepzak, herkenbaar wat je schrijft over dat elke stap zo vreemd en onvertrouwd voelt. Zo ervaar ik het precies! Net als Julus schrijft, geen vangnet meer. Vooral nu in de avond voel ik het sterk. Vreemd ook, want we woonden niet eens samen. Maar er was altijd in de avond even een telefoontje, even de dag doorspreken, dat vertrouwde. En vooral ook het veilige gevoel bij het slapengaan dat er iemand is die er altijd voor je klaarstaat (al was dat de laatste tijd dus al niet meer echt het geval).
En inderdaad heel blij met de mensen om me heen. Alleen ben ik in elk geval niet.
(Eenzaam wel maar dat komt ook wel weer goed..)
zondag 2 juni 2019 om 14:16
je moet door een rouwproces heen en 10 jaar relatie afsluiten, dat heeft tijd nodig. Je hebt de goede beslissing genomen, ook al zal dat niet altijd zo voelen. Je hebt heel duidelijk voor ogen wat je wil en het is goed dat je daar naar handelt.
Maar voor nu doet het gewoon pijn
Maar voor nu doet het gewoon pijn
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 3 juni 2019 om 22:00
Rosanna en Hobbelster, bedankt voor jullie reacties.
Het gaat redelijk oké. Vandaag wel even een knauw. Ik had een belangrijk iets vandaag, wist hij, dus hij appte me vanmorgen om me succes te wensen, maar dan echt zo van: 'Hoi lieverd, ik denk aan je, etc.' Dat maakte mij in de war, ik begreep niet waarom hij me appte alsof we nog in een relatie zitten? Heb heel kort gereageerd, maar moest me op andere dingen focussen (wat toen niet meer zo lukte).
Vanavond heb ik hem geappt dat ik het lief vond dat hij iets stuurde, maar dat het me beter lijkt als we elkaar niet meer als geliefden behandelen, want daar heeft niemand iets aan. Kreeg een vrij koele reactie terug, denk dat hem zeer deed en daar voel ik me nu weer rot om.
Ik begrijp dat dit soort hick ups er een beetje bij horen, en rationeel kan ik bedenken dat het logisch is dat het zeer doet en dat ik me niet verantwoordelijk hoef te voelen voor zijn pijn. Maar het gevoel wil nog niet helemaal volgen..
Het gaat redelijk oké. Vandaag wel even een knauw. Ik had een belangrijk iets vandaag, wist hij, dus hij appte me vanmorgen om me succes te wensen, maar dan echt zo van: 'Hoi lieverd, ik denk aan je, etc.' Dat maakte mij in de war, ik begreep niet waarom hij me appte alsof we nog in een relatie zitten? Heb heel kort gereageerd, maar moest me op andere dingen focussen (wat toen niet meer zo lukte).
Vanavond heb ik hem geappt dat ik het lief vond dat hij iets stuurde, maar dat het me beter lijkt als we elkaar niet meer als geliefden behandelen, want daar heeft niemand iets aan. Kreeg een vrij koele reactie terug, denk dat hem zeer deed en daar voel ik me nu weer rot om.
Ik begrijp dat dit soort hick ups er een beetje bij horen, en rationeel kan ik bedenken dat het logisch is dat het zeer doet en dat ik me niet verantwoordelijk hoef te voelen voor zijn pijn. Maar het gevoel wil nog niet helemaal volgen..
maandag 3 juni 2019 om 22:30
Oefff heftig, en dan ook nog op een dag dat jij iets belangrijks hebt. Wat vervelend dat het je focus beïnvloedde.
Ik snap het wel hoor, heel goed dat je hem iig hebt geappt want je hebt helemaal gelijk dat je elkaar niet meer als geliefden behandelt nu, plus dat jij niet verantwoordelijk bent voor zijn eventuele gekrenktheid.
Het is voor hem ook wennen, maar echt heel goed om iig direct te zeggen waar het op staat. Zo kun je beiden het snelst en zuiverst verder.
Hoe zijn je avonden verder, is het een beetje te doen zo?
Houd vol volgens mij doe je het hartstikke goed.
Ik snap het wel hoor, heel goed dat je hem iig hebt geappt want je hebt helemaal gelijk dat je elkaar niet meer als geliefden behandelt nu, plus dat jij niet verantwoordelijk bent voor zijn eventuele gekrenktheid.
Het is voor hem ook wennen, maar echt heel goed om iig direct te zeggen waar het op staat. Zo kun je beiden het snelst en zuiverst verder.
Hoe zijn je avonden verder, is het een beetje te doen zo?
Houd vol volgens mij doe je het hartstikke goed.
zondag 9 juni 2019 om 10:14
Hobbelster, dank voor je berichtje.
We zijn inmiddels een week verder, en het gaat met ups & downs. Ik had een bizar drukke week, dus niet heel veel tijd om er bij stil te staan. Heb dit weekend opzettelijk niet al te veel dingen ingepland, had het gevoel dat ik even aan mezelf moest toekomen. Maar dat resulteerde wel in een vrij uitdagende avond in m'n eentje op de bank, gisteren. Begon hem heel erg te missen, een deel van mij wilde terugrennen, ik kon alleen nog maar denken aan de leuke tijden (vooral de eerste helft van de relatie) en hoe hij toen wel altijd voor me klaarstond. Maar ja, ik zeg het eigenlijk zelf al, 'toen wel', de laatste tijd niet meer, dus ik rouw om iets wat er sowieso al niet meer was.
Ik kreeg ook even last van intense onzekerheid: het gevoel dat ik nooit meer iemand zou kunnen vinden die van mij kan houden, dat niemand mij begrijpt, boehoehoeee. Gelukkig kon ik dat vrij snel relativeren en er ook wel een beetje om lachen.
Verder ben ik heel blij met het forum. Ben al jaren vooral een meelezer maar nu ook wat meer aan het meeschrijven, en dat helpt ook.
Ik ga aanstaande donderdag een paar dagen naar een Wellness-resort in m'n eentje, dat stond al gepland. Denk dat het ook daar af en toe wel lastig zal zijn, maar ik kijk er tegelijkertijd erg naar uit.
We zijn inmiddels een week verder, en het gaat met ups & downs. Ik had een bizar drukke week, dus niet heel veel tijd om er bij stil te staan. Heb dit weekend opzettelijk niet al te veel dingen ingepland, had het gevoel dat ik even aan mezelf moest toekomen. Maar dat resulteerde wel in een vrij uitdagende avond in m'n eentje op de bank, gisteren. Begon hem heel erg te missen, een deel van mij wilde terugrennen, ik kon alleen nog maar denken aan de leuke tijden (vooral de eerste helft van de relatie) en hoe hij toen wel altijd voor me klaarstond. Maar ja, ik zeg het eigenlijk zelf al, 'toen wel', de laatste tijd niet meer, dus ik rouw om iets wat er sowieso al niet meer was.
Ik kreeg ook even last van intense onzekerheid: het gevoel dat ik nooit meer iemand zou kunnen vinden die van mij kan houden, dat niemand mij begrijpt, boehoehoeee. Gelukkig kon ik dat vrij snel relativeren en er ook wel een beetje om lachen.
Verder ben ik heel blij met het forum. Ben al jaren vooral een meelezer maar nu ook wat meer aan het meeschrijven, en dat helpt ook.
Ik ga aanstaande donderdag een paar dagen naar een Wellness-resort in m'n eentje, dat stond al gepland. Denk dat het ook daar af en toe wel lastig zal zijn, maar ik kijk er tegelijkertijd erg naar uit.
zondag 9 juni 2019 om 11:41
PetitBiscuit, ik heb je hele topic doorgelezen. je hebt een moedige keuze gemaakt door voor jezelf te kiezen. Geloof me, als je terug kijkt over een aantal maanden realiseer je jezelf echt dat dit de juiste beslissing is geweest.
Wanneer partners elkaar ontgroeien is het beter om de knoop door te hakken en verder te gaan met jouw leven. Je mist de fijne momenten en dat is normaal - van tien jaar samen naar alleen zijn is niet niks. Maar, alles went. Geniet van de nieuwe avonturen die op je pad gaan komen en zet jezelf op de eerste plaats. Een relatie is een aanvulling en geen invulling.
Wanneer partners elkaar ontgroeien is het beter om de knoop door te hakken en verder te gaan met jouw leven. Je mist de fijne momenten en dat is normaal - van tien jaar samen naar alleen zijn is niet niks. Maar, alles went. Geniet van de nieuwe avonturen die op je pad gaan komen en zet jezelf op de eerste plaats. Een relatie is een aanvulling en geen invulling.
zondag 9 juni 2019 om 20:59
Wat pijnlijk dat besef dat hij eigenlijk al een tijd niet meer voor je klaar stond, en dat is natuurlijk ook 1 van de redenen dat het echt beter is dat het over is. Ik snap heel goed dat je even flink moest huilen! Maar dat mag allemaal, en ook het blijven rennen om maar niet stil te hoeven staan is (voor nu) prima, zeker omdat je het zelf ook welzijn ziet dat het goed is om ook weer tzt (dit weekend, komende week met de wellness dagen) even rustig aan te doen ook al is dat lastig omdat je dan zo met jezelf en het verlies wordt geconfronteerd. Maar ook met: de ruimte die er nu is omdat je niet meer teleurgesteld wordt.
Benieuwd hoe je de wellness dagen gaat beleven, alvast heel veel plezier gewenst iig!
Benieuwd hoe je de wellness dagen gaat beleven, alvast heel veel plezier gewenst iig!
maandag 10 juni 2019 om 10:29
Clafoutis, dank voor je berichtje. Zoals jij het beschrijft is ook echt wat me heeft gedreven om die knoop door te hakken; ik had het gevoel dat mijn leven op pauze kwam te staan. Enerzijds omdat hij geen verantwoordelijkheid nam voor zijn eigen leven en wij dus geen toekomst konden opbouwen, anderzijds omdat hij ook zo weinig aandacht voor mijn leven had en ik het gevoel kreeg dat het dus minder belangrijk was. Terwijl ik ergens wel weet dat hij mij als persoon wel belangrijk vond. Maar hij lag te veel in de knoop met zijn eigen leven, om nog aandacht voor het mijne op te kunnen brengen.
Hobbelster, lief dat je zo meeleeft. Dit weekend was best een uitdaging, vooral de avonden zijn wel pittig. Gisteravond weer een vergelijkbare avond, miste hem ontzettend. Maar ik begrijp dat het tijd nodig heeft.
Ik heb 2 relaties gehad voordat ik hem tegenkwam. Ik was toen natuurlijk veel jonger, dus dat is sowieso anders. Maar toen het uitging met die jongens was ik er ook veel meer klaar mee, met hen ook. Nu vind ik hem als persoon nog steeds leuk maar de randvoorwaarden niet meer. Merk dat dat het wel zwaarder maakt.
Tegelijkertijd heb ik ook heel veel zin in het single-bestaan! Lekker m'n eigen plan trekken, avonturen beleven, reizen, nieuwe mensen leren kennen, dingen buiten m'n comfortzone doen.
Hobbelster, lief dat je zo meeleeft. Dit weekend was best een uitdaging, vooral de avonden zijn wel pittig. Gisteravond weer een vergelijkbare avond, miste hem ontzettend. Maar ik begrijp dat het tijd nodig heeft.
Ik heb 2 relaties gehad voordat ik hem tegenkwam. Ik was toen natuurlijk veel jonger, dus dat is sowieso anders. Maar toen het uitging met die jongens was ik er ook veel meer klaar mee, met hen ook. Nu vind ik hem als persoon nog steeds leuk maar de randvoorwaarden niet meer. Merk dat dat het wel zwaarder maakt.
Tegelijkertijd heb ik ook heel veel zin in het single-bestaan! Lekker m'n eigen plan trekken, avonturen beleven, reizen, nieuwe mensen leren kennen, dingen buiten m'n comfortzone doen.
