Stiefmoeder meeschrijftopic

Ik wil nog even aanvullen dat bij ons trouwens veel is veranderd sinds gezinsuitbreiding in beide gezinnen en sinds ik zelf ook meer met de bio moeder ben gaan communiceren. Daarvoor hield ik me ook wel meer afzijdig, maar aangezien er nu meer kinderen van beide kanten bij betrokken zijn, moeten we ook wel meer overleggen.

Kiezen ouders bijvoorbeeld een bepaalde school dan is dat heel mooi, maar door het werk van alle betrokkenen (dus bio ouders en hun partners) en het feit dat er 2 complete gezinnen zijn, komt er ook veel op mij en de andere stiefouder neer. Dat is echt helemaal geen probleem, maar dat moet ik ook kunnen combineren met onze andere kinderen. Manlief kan dat natuurlijk ook bewaken, maar veel handiger dat ik zelf ook even mijn mening in de groep gooi.

Wij zijn het stadium dat hij verantwoordelijk is voor zijn kind en voor haar zorgt, allang voorbij. Ik zorg voor iedereen op mn mamadagen. Zou ook bizar zijn als hij dan apart vrij moet gaan nemen voor 1 kind. Maar ik besef dat het vrij uniek is hoe goed iedereen communiceert en hoe harmonieus alles gaat.

Hier gaat het ongeveer hetzelfde als bij Lluvia, maar wij zijn ook al zo’n 8 jaar samen (en hebben inmiddels samen nog een kind gekregen). Bij belangrijke beslissingen geef ik mijn mening, maar hakken man en ex (uiteraard) knopen door. Dat werkt prima.

Ik denk vooral dat het belangrijk is om alles tijd te geven. Niet meteen je met van alles bemoeien, niet meteen alle tijd samen willen doorbrengen. Dingen op een natuurlijke manier laten ontstaan werkte voor ons het beste.

Fluffy85 schreef: ↑

17-06-2019 21:16

Vraagje: in hoeverre mogen jullie je als stiefmoeder (of stiefvader). Bemoeien met de opvoeding? Blijft het bij: thuis voor het kind zorgen, huishouden en koken? Of mogen jullie bijv ook mee straffen verzinnen, nieuwe scholen uitzoeken etc?

Ik bemoei me niet. Ik ben gewoon 1 van de opvoeders. In de dagelijkse operatie die bestaat uit zorgen (gezien de leeftijd 6 en 10) en opvoeden ben ik 100% gelijkwaardig aan mijn vriend. Ik stel grenzen en corrigeer waar nodig. Ik breng ze ook dingen bij die ik belangrijk vind, netjes eten bijvoorbeeld en klusjes doen in het huishouden.
Zorgen bespreken we als bio- en stiefouders samen. We zijn ook met z'n vieren naar een cursus voor ouders met kinderen met autisme geweest. Biomoeder draagt ook regelmatig dingen aan mij over als de kinderen bij ons komen of vraagt mij even te letten op dit of dat.
Voor medische zaken en schooldingen ligt dat anders. Daar heb ik misschien ongemerkt wel invloed op, maar ik zit niet aan de beslistafel so to speak. Oudergesprekken doen vader en moeder samen.

Hier is het zo geregeld:
Oudergesprekken en andere dingen rondom school, wordt gedaan door de biologische ouders. Bezoeken aan bijv. logopedie,dokter etc dat ligt er aan bij wie bonuszoon op dat moment is, kan dus ook met mij zijn. Tenzij het echt nodig is dat een van de biologische ouders erbij is. Regels en straffen hier worden door de vader bepaald, maar dat is ook mede om er voor te zorgen dat bonuszoon geen afkeer gaat krijgen naar mij toe. Wel overleggen wij hier over (al vergeet vader dat wel eens ). Als ik alleen ben, heeft bonuszoon naar mij te luisteren. Zo nu en dan zitten we met zijn vieren (ouders en stiefouders) bij elkaar om het e.e.a te bespreken, maar alle officiële dingen worden dus geregeld door de biologische ouders. Als er wat te doen is op school (kerstdiner, avondvierdaagse etc) dan mag ik er gewoon bij zijn.

Merl0t schreef: ↑

04-06-2018 23:02

Een kind is eens per jaar jarig. Dat mag van mij groots gevierd worden, je viert tenslotte dat het mensje bestaat.
Wij delen die kosten gewoon vanuit het huishoudbudget. Kind hoort bij het huishouden, dus ook bij dat budget.

Je partner viert die dag dat hij zoveel jaar vader is. Lijkt me ook een feestje waard.
Wat zit je dwars mbt de kosten?

(Ik organiseer vrolijk mee aan verjaardagen van stiefkind. Heerlijk, hoe meer feest in het leven, hoe beter.)

Hier ook, bovendien al die drank wordt waarschijnlijk gedronken door (ook jouw) de gasten, verjaardag is toch alleen maar de aanleiding voor een gezellig feestje.

Ik val er even in als het mag. Heb een man leren kennen en hij heeft co-ouderschap over zijn kind van 11. Ik heb geen kinderen. (en die komen er ook niet meer)
Mijn idee over onze relatie is anders dan die van mijn vriend. Hij fantaseert nu al over een gezinsleven samen. Mij lijkt het juist dat de jaren dat kind nog 50% bij zijn vader woont wij dan blijven latten. Elkaar vnl zien als kind bij moeder is. En uiteraard ook een deel van de weekenden dat kind bij hem is, dat ik daar dan ook ben en we elkaar leren kennen en leuke dingen kunnen doen. Vakanties zowel met z'n tweeën als met z'n drieën. (Zonder kind zou ik trouwens wel sneller willen samenwonen) Mijn vriend wil het liefst vanaf nu alles samendoen lijkt het wel. Ziet niet dat hij erg snel gaat. Ik kan me voor het kind ook voorstellen dat het leuk is om juist nog regelmatig tijd met vader alleen te zijn. Vriend is trouwens een goede vader, heeft geen vrouw nodig voor moedertaken dus daar ben ik niet bang voor. Kind vind ik ook lief, leuk en slim. Ik wil liever een soort tante zijn die af en toe komt logeren dan een stiefmoederrol. Zijn er meer vrouwen die er zo in staan? Heb je tips?

Roffamina schreef: ↑

10-01-2018 08:35

Ja ik durf nog
Blij met dit topic waar we als stiefmoeders ervaringen uit kunnen wisselen zonder gelijk als valse krengen weg gezet te worden... Zo zwart / wit is het namelijk niet!

Ben vandaag aan het werk maar ga vanavond uitgebreid lezen ! In ieder geval al heel fijn om te lezen dat vrijwel alle stiefmoeders met hetzelfde 'worstelen' als ik. En dat gelukkig tijd een hoop goed maakt.

Dit!
En mijn ervaring is dat ik om de kinderen van mijn vriend geef, maar wel erg veel moeite heb met hun gedrag, vooral door dat ik de opvoeding zelf niet zo aan zou pakken.
Daardoor twijfel ik soms of ik de relatie nog wel aankan (ook omdat ik vrij jong ben) maar er is zooo veel geoordeel en rare aannamen terwijl mensen de situatie helemaal niet kennen, en dat maakt het nog moeilijker en voel ik me vaak ontzettend alleen, fijn dat er in dit topic wel open over gepraat kan worden!

Buffie schreef: ↑

28-01-2020 21:19

Ik val er even in als het mag. Heb een man leren kennen en hij heeft co-ouderschap over zijn kind van 11. Ik heb geen kinderen. (en die komen er ook niet meer)
Mijn idee over onze relatie is anders dan die van mijn vriend. Hij fantaseert nu al over een gezinsleven samen. Mij lijkt het juist dat de jaren dat kind nog 50% bij zijn vader woont wij dan blijven latten. Elkaar vnl zien als kind bij moeder is. En uiteraard ook een deel van de weekenden dat kind bij hem is, dat ik daar dan ook ben en we elkaar leren kennen en leuke dingen kunnen doen. Vakanties zowel met z'n tweeën als met z'n drieën. (Zonder kind zou ik trouwens wel sneller willen samenwonen) Mijn vriend wil het liefst vanaf nu alles samendoen lijkt het wel. Ziet niet dat hij erg snel gaat. Ik kan me voor het kind ook voorstellen dat het leuk is om juist nog regelmatig tijd met vader alleen te zijn. Vriend is trouwens een goede vader, heeft geen vrouw nodig voor moedertaken dus daar ben ik niet bang voor. Kind vind ik ook lief, leuk en slim. Ik wil liever een soort tante zijn die af en toe komt logeren dan een stiefmoederrol. Zijn er meer vrouwen die er zo in staan? Heb je tips?

Ik niet. Terwijl ik ook geen kinderwens heb. Ik heb het stiefmoederschap omarmd. Mijn stiefkinderen waren erg jong toen ik in hun leven verscheen. Ik voelde al snel dat ik me niet als een tante o.i.d. kon opstellen. In mijn ervaringen zetten kinderen je ook in bepaalde rol, dat is een natuurlijk proces. Ik merkte bijvoorbeeld dat de kinderen van mij gezag verwachtten. En verzorging. Ik heb dat nooit afgewezen omdat ik vond dat ik dat niet moest doen. Het is niet alleen aan mij. Hoe je het ook wendt of keert, je leeft met elkaar.

Mijn tip is: laat ontstaan wat er ontstaat. Denk niet teveel na over wat een stiefmoeder precies is of zou moeten doen. Elke stiefmoeder en haar relatie met de kinderen is uniek.

Ik ben nieuw hier en dacht ik deel ook mijn verhaal

Ik ben sinds augustes vorig jaar stiefmoeder van 2 boys, de jongste is 2 en de oudste 6.
Ik heb ontzettend veel geluk met de jongens, de klik tussen ons was er vanaf het begin en het voelt voor ons alle drie steeds natuurlijker dat ik er ook ben. Wanneer ik er niet ben krijgt vriend ook meteen te horen dat ze mij missen en ik snel moet komen, anders is het huis bij papa niet compleet. Dat maakt me toch wel heel warm van binnen.

Maar die ex. Ik kan veel hebben, maar de problematiek is toch wel ernstig. En het breekt mijn hart zo dat, vooral de oudste, zo tussen de ouders zit. De communicatie verloopt zo stroef, en de ex is niet voor reden vatbaar.
De jongste krijgt bij ons geen speen meer sinds vorige week, omdat hij er geen behoefte meer aan heeft (hij vraagt er ook niet meer om). Toen mijn vriend dit vertelde aan zijn ex, heeft ex talloze boze, agressieve berichten gestuurd.

Ik ben heel dankbaar dat ik de kinderen in mijn leven heb gekregen, maar die ex