Wanhopig

Beste Viva lezers,


Ik zit met mijn handen in het haar. Mijn vriend is nu al zo'n 10 maanden op zoek naar werk. Hij heeft een universitaire opleiding en master gedaan richting de cultuurkant. Ook omdat hij in de eerste instantie geen idee had welke richting hij op wilde, en dit lag hem goed. Achteraf heeft hij nu ontzettend veel spijt, ook al beseft hij ook dat hij in die tijd zelf geen andere opties zag. Ikzelf ben gaan reizen en werken in de supermarkt toen ik niet wist wat ik wilde doen, en heb nu een baan waar ik erg veel plezier in heb, omdat ik de tijd en ruimte had om uit te vinden wat ik wilde. Mijn vriend had niet die ondersteuning vanuit zijn omgeving om goed te kijken wat hij wilde; hij ervoer juist de druk om NU iets te kiezen. Dit is mede voortgekomen uit zijn thuissituatie waar hij erg graag uit wilde komen en hij dacht toentertijd dat het hoogste niveau hem het verst kon brengen.

Hij heeft al met allerlei mensen contact gehad en van alles geprobeerd, maar banen op zijn niveau vragen vaak specifieke diploma's/werkervaring die hij niet bezit. Hij staat ook voor veel andere dingen open; maar als hij informeert naar bijvoorbeeld interne opleidingen/omscholingstrajecten wordt hij vaak uitgelachen omdat ze het gek vinden dat iemand met zijn diploma's zoveel niveaus "lager" (ik haat het om dit te zeggen) wil gaan beginnen. Wat ze niet begrijpen is dat het voor hem de enige manier lijkt te zijn om ergens in te komen: bij het begin beginnen. Dit vindt hij niet erg en vindt hij juist fijn: dan kun je stap voor stap het werkveld leren kennen. Dit legt hij dan ook uit, en ook dat hij het juist graag wil, maar je kunt praten als brugman...

Om precies te zijn wil hij zich laten omscholen om in de zorg te werken, en door te groeien tot in de palliatieve zorg. Het contact met hulpbehoevenden en iets kunnen bijdragen spreekt hem erg aan. Hij weet ook hoe zwaar het is/kan zijn (vanuit zowel eigen ervaring als die van anderen) dus daar ligt geen probleem. Helaas zijn er bij veel zorginstellingen (in het noorden) geen plekken tot maart volgend jaar en hij zou toch graag dit jaar willen beginnen. Overigens hebben de zorginstellingen die hij heeft gecontacteerd niet zo gereageerd; die waren juist positief.


Ik weet niet precies wat ik met dit bericht probeer te bereiken, maar ik ben behoorlijk wanhopig (hij ook uiteraard) en ik hoop gewoon op een goeie tip van iemand die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt of ervan gehoord heeft. Bovendien staar je je soms ook ergens helemaal blind op en een ander heeft een frisse blik. Of misschien weet iemand dat er ergens nog een plekje vrij is in een omscholingstraject tot Verzorgende IG (in het noorden of daar in de buurt). Alles is welkom.



Een wanhopige ik