Relaties
alle pijlers
Contact schoonouders verbroken
zondag 4 augustus 2019 om 20:12
7 jaar geleden leerde ik mijn man en dus mijn schoonouders kennen. ( vader en stiefmoeder). Zei zijn streng gereformeerd en dat was voor mij erg wennen en aanpassen. Ik ben iemand die snel op mijn tenen gaat lopen zodat mensen mij aardig vinden en dat heb ik hier dus extreem gedaan. Toen wij gingen samenwonen waren zei heel erg op tegen en er werd mij duidelijk gemaakt dat ik pas hun schoondochter werd als we getrouwd waren. Ook door mijn migraine en het soms echt platliggen werd er mij verteld dat ze zich nooit welkom voelen bij mij, ondanks dat dit 2 maal is gebeurd. In 4 jaar tijd zijn ze een keer of 6 bij ons geweest, tussentijds nooit een telefoontje of interesse. Na 4 jaar zijn wij getrouwd zonder familie maar alleen mijn ouders als getuigen. Dit is ons uiteraard niet in dank afgenomen en dit snap ik. Wij hebben voor zon bruiloft gekozen omdat er van ons verwacht werd ook alle neven, nichten, ooms en tantes te moeten uitnodigen en er een aparte ruimte moest zijn indien er muziek gedraaid zou worden. En aangezien het contact voornamelijk van onze kant kwam en de verplichte verjaardagen. Nu zijn we 3 jaar getrouwd en hebben we een zoon van 1.5... ze vinden de opvoeding niet optimaal aangezien we niet naar de kerk gaan, vinden mij nog steeds niet aardig en voelen ze zich ondanks alle inspanningen van onze kant nog steeds niet welkom. Ik heb daarom het contact 3 maand geleden verbroken. Ik doe normaal als ik ze tegenkom maar ik en mijn zoontje komen daar niet meer. Mijn man staat achter mijn keuze maar vind het heel moeilijk en zou het liefst zien dat ik er af en toe heenga, of dat hij onze zoon mee kan nemen die kant op. Ik heb altijd gezegd dat een kind recht heeft om zijn opa’s en oma’s te zien en andersom maar op 1 of andere manier wil ik mijzelf en mijn zoon zover mogelijk bij Deze mensen vandaan houden. Mede omdat mijn schoonvader van nu 82 in het begin als pesterij net deed alsof hij op zijn vingers wou staan ( heeft hij niet gedaan) en aan zijn been wilde optillen toen hij net kon rollen. Hij wordt blijkbaar wat dement. Ik weet dat ik mijn man hiermee raak maar ik raak mijzelf nog harder als ik weer die kant op moet met mijn kind onder mijn arm en gezellig en aardig moet doen. Is het een hele foute keus wat ik nu maak ? Of is het deels begrijpelijk. Kan ik voor mijzelf kiezen of toch voor de tijd dat deze mensen op hun leeftijd nog hebben toch doorbijten en de draad weer oppakken zonder verwachtingen.
zondag 4 augustus 2019 om 20:42
En dan als nog verwachten dat ze belangstelling tonennerdopviva schreef: ↑04-08-2019 20:41Dat vind ik ook een heftige. Niet bij het huwelijk van je kind mogen zijn, terwijl de andere ouders zelfs getuigen zijn...
zondag 4 augustus 2019 om 20:43
Zijn moeder is helaas overleden toen hij 15 was en zijn vader heeft hem toen als een baksteen laten vallen en ergens anders onder gebracht.Realsk schreef: ↑04-08-2019 20:38Je kind kan er gewoon met je man heen.
Je man zal heus wel opletten.
Verder kan ik me voorstellen dat jullie manier van trouwen, jouw ouders wel maar die van hem niet, echt moeilijk te vergeven is.
Denk je even in dat jouw zoon trouwt met iemand maar jij daar nog er bij mag zijn.
Wees jezelf maar heb respect of begrip voor je schoonouders.
Ze hebben wel jouw man opgevoed en die bevalt je wel neem ik aan.
zondag 4 augustus 2019 om 20:44
Ik vind dat je gelijk hebt. Ik begrijp je man ook, maar vind niet dat je aan hen moet toegeven. Het is jammer voor jullie beiden dat zij zich zo gedragen.
Moest het zo zijn dat ze voorheen wel aardig waren en veel voor jullie hadden gedaan, maar na een ruzietje misschien ineens bot gedragen zou ik dat ruzietje even aan de kant leggen en gewoon nog wel langskomen. Maar aangezien ze nooit aardig tegen je waren, vind ik niet dat je hen verschuldigd bent nog moeite voor hen te doen enkel omdat ze oud zijn. Dat ze oud zijn, is niet ineens een reden dat je wel met tegenzin naar hen heen zou moeten terwijl ze zich nog rot gedragen. Wel zou ik je man met jullie zoon nog wel hen laten bezoeken, maar aub op zijn hart drukken goed op jullie zoontje te passen. Liefst zo weinig mogelijk bij je opa in de armen. Natuurlijk mogen ze hem nog eens knuffelen, maar het klinkt wel gevaarlijk met de opa. Het kind zijn veiligheid gaat voor. Zolang ze verder het kind met respect behandelen, vind ik niet dat je ze van hen weg hoeft te houden. Dan mag je gewoon gerust zijn. Zou wel triest zijn als ze ook bot gaan zijn tegen een kind. :’)
Edit: ik lees nu je antwoorden op sommige posts hier. Jammer dat ze ook niet echt interesse in hun kleinkind lijken te hebben. Maar ik zou je man toch nog laten gaan met het kleinkind zolang het kind zelf die kwetsende dingen niet ervaart.
Moest het zo zijn dat ze voorheen wel aardig waren en veel voor jullie hadden gedaan, maar na een ruzietje misschien ineens bot gedragen zou ik dat ruzietje even aan de kant leggen en gewoon nog wel langskomen. Maar aangezien ze nooit aardig tegen je waren, vind ik niet dat je hen verschuldigd bent nog moeite voor hen te doen enkel omdat ze oud zijn. Dat ze oud zijn, is niet ineens een reden dat je wel met tegenzin naar hen heen zou moeten terwijl ze zich nog rot gedragen. Wel zou ik je man met jullie zoon nog wel hen laten bezoeken, maar aub op zijn hart drukken goed op jullie zoontje te passen. Liefst zo weinig mogelijk bij je opa in de armen. Natuurlijk mogen ze hem nog eens knuffelen, maar het klinkt wel gevaarlijk met de opa. Het kind zijn veiligheid gaat voor. Zolang ze verder het kind met respect behandelen, vind ik niet dat je ze van hen weg hoeft te houden. Dan mag je gewoon gerust zijn. Zou wel triest zijn als ze ook bot gaan zijn tegen een kind. :’)
Edit: ik lees nu je antwoorden op sommige posts hier. Jammer dat ze ook niet echt interesse in hun kleinkind lijken te hebben. Maar ik zou je man toch nog laten gaan met het kleinkind zolang het kind zelf die kwetsende dingen niet ervaart.
zondag 4 augustus 2019 om 20:45
Je schoonvader was 75 toen jullie elkaar leerde kennen. Wat verwacht je van 75 jarige?Renate333 schreef: ↑04-08-2019 20:41Zoals ik nu ook met ze omga. Ze waren geen 80 toen ze ons beiden enorm kwetsten he. Keer op keer. Zowel mijn man als mijzelf. Mijn ouders zijn ouders die zijn er voor ons en wij voor hen. Ze zijn lief voor hun kleinkind. En tuurlijk hebben we wel eens een meningsverschil maar dat is uit te praten. Met zijn ouders is er geen mogelijkheid tot praten . Er is 1 kant en dat is hun kant. De rest zit automatisch fout
zondag 4 augustus 2019 om 20:45
De 4 jaar ervoor geen enkele vorm van belangstelling he... telt misschien ook mee. Mijn man zette elke keer koffie in de hoop dat ze die ronde bij ons zouden komen. En uitnodigingen sloegen ze af. Wel precies vertellen hoe Wij moesten trouwen en wie er moesten komen. Erna geen belangstelling is nog te snappen maar de 4 jaar ervoor tel ik ook mee
zondag 4 augustus 2019 om 20:49
Dat wij behandeld worden zoals de rest van de familie het ook wordt. Mijn man is al van jongs af aan het zwarte schaap ( niet gewenste beroepskeuze... geen kerk) en wij samen doen het ook niet best. Gewoon af en toe een kop koffie, hij komt overal met zijn scootmobiel en we wilden hem altijd ophalen). En in ieder geval een normaal gesprek zonder te horen hoe slecht we het wel niet doen in dit leven.
zondag 4 augustus 2019 om 20:50
Ja het contact is niet weg, sommigen komen wel, en wij gaan daar ook naartoe. Zoiezo verjaardagen en feestjes zien we ze wel. Maar we weten dat sommigen het idee hebben dat als ze hier komen ze het niet ok vinden naar hun vader toe door de keuze die we gemaakt hebben
zondag 4 augustus 2019 om 20:52
zondag 4 augustus 2019 om 20:52
Oh heftig zeg.
Ik zou vooral doen waar jullie je beide in kunnen vinden. Als anderen zich daar dan niet in kunnen vinden, tja dan is dat jammer maar je kunt je leven niet anders gaan leiden alleen om iemand anders een plezier te doen.
zondag 4 augustus 2019 om 21:12
zondag 4 augustus 2019 om 21:14
Ik sla even heel erg aan op de laatste zin, want dit is voor mij héél erg herkenbaar. Mijn moeder is ook zo, die vind ook al minstens 40 jaar dat ik héél erg veel verkeerd doe in het leven. Eigenlijk alles wel zo’n beetje. En ik ben nu 45, dus reken maar uit. Ik heb hier altijd veel verdriet van gehad, maar heb toch ook niet de ballen gehad om het contact met de familie hierom te verbreken.Renate333 schreef: ↑04-08-2019 20:49Dat wij behandeld worden zoals de rest van de familie het ook wordt. Mijn man is al van jongs af aan het zwarte schaap ( niet gewenste beroepskeuze... geen kerk) en wij samen doen het ook niet best. Gewoon af en toe een kop koffie, hij komt overal met zijn scootmobiel en we wilden hem altijd ophalen). En in ieder geval een normaal gesprek zonder te horen hoe slecht we het wel niet doen in dit leven.
Toen mijn zoontje werd geboren zijn er best wel vlagen geweest dat het contact met mijn ouders ook positief was. Totdat er toch steeds weer meer momenten kwamen dat ik om het minste of geringste de wind van voren kreeg. Trouwens vaak ook om dingen die mijn moeder verzint en die niet eens waar zijn. En ik ben zo ongelooflijk stom geweest om het contact niet te verbreken. En dus heeft mijn zoontje zijn opa en oma leren kennen. En hij heeft dus ook vervelende dingen meegekregen. Na een - zelfs voor mijn moeder behoorlijk heftige -=uitschieter waar mijn zoontje bij was en waar ze richting hem ook vreselijke dingen heeft gekrijst, ben ik dan eindelijk zo sterk geweest om ze eruit te gooien en het contact te verbreken. Maar mijn zoon is wel máánden lang angstig en verdrietig geweest, hij nam de dreigementen van oma voor waar aan. En hij mist ze nu wel ook op een bepaalde manier. Ik heb er zó’n ongelooflijke spijt van dat ik het contact niet eerder heb verbroken. Dan was hem dat allemaal bespaard gebleven.
Misschien is het bij jullie helemaal niet zo heftig als het bij mij was, maar ik zou je wel willen aanraden heel terughoudend te zijn met contact en echt te kijken of het niet schadelijk is voor je kind.
zondag 4 augustus 2019 om 21:16
Klopt die kans is heel groot. Hij is diegene die altijd zei het lijstje heel te willen houden na de buitenwereld. Hoe verrot de situatie ook is en hoe lullig iedereen met elkaar omgaat maar naar de buitenwereld en de kerk moet het er perfect uitzien. Alle kinderen houden zich eraan. Tot hij inderdaad weg valt.... dan gaat meerendeel hun eigen weg.
zondag 4 augustus 2019 om 21:16
Jouw man heeft het recht om zijn eerder gemaakte beslissing te herzien en toch weer te proberen contact te behouden.
Jij wil je kind zijn grootouders niet ontzeggen en andersom. Handel daar dan ook naar. Laat man gaan, samen met zijn zoon.
Beslis zelf al dan niet om mee te gaan.
Ik herken veel van je verhaal hoor en schoonmoeder is hier absoluut geen hobby. En hoewel ze echt ronduit grof en beledigend is geweest, ga ik wel mee. Gewoon omdat ik er dan kan zijn voor man en kind.
Overigens laat ik ons kind ook niet alleen bij schoonmoeder, dat vertrouwen is er niet.
Jij wil je kind zijn grootouders niet ontzeggen en andersom. Handel daar dan ook naar. Laat man gaan, samen met zijn zoon.
Beslis zelf al dan niet om mee te gaan.
Ik herken veel van je verhaal hoor en schoonmoeder is hier absoluut geen hobby. En hoewel ze echt ronduit grof en beledigend is geweest, ga ik wel mee. Gewoon omdat ik er dan kan zijn voor man en kind.
Overigens laat ik ons kind ook niet alleen bij schoonmoeder, dat vertrouwen is er niet.
zondag 4 augustus 2019 om 21:16
Als jij je man erop kan vertrouwen dat hij goed op jullie kind let en hem niet alleen laat met opa en stiefoma, dan zou ik hem met kind laten gaan, mss niet altijd maar op zn minst af en toe. Dat getuigt van veel vertrouwen en respect naar je man toe, ik neem aan dat jij je man ook gelukkig wil zien. En maak meteen afspraken over je baby die eraan komt, want ik snap dat je die niet meteen ook mee laat gaan.
Je kind overleeft het wel, opa heeft niet het eeuwige leven dus het is niet forever. Sowieso moet je wat meer vertrouwen op je man, ik vind het altijd bijzonder om te lezen dat mannen dan iets niet met hun kind mogen, alsof ze ontoerekeningsvatbaar zijn....alsof hij wil dat zijn kind beschadigd raakt of jij zwartgemaakt wordt, kom nou...
Je kind overleeft het wel, opa heeft niet het eeuwige leven dus het is niet forever. Sowieso moet je wat meer vertrouwen op je man, ik vind het altijd bijzonder om te lezen dat mannen dan iets niet met hun kind mogen, alsof ze ontoerekeningsvatbaar zijn....alsof hij wil dat zijn kind beschadigd raakt of jij zwartgemaakt wordt, kom nou...
zondag 4 augustus 2019 om 21:21
Bedankt voor je openheid en reactie. Onze zoon is nu anderhalf en heel gevoelig voor prikkels en emoties. De letterlijke woorden zal hij niet verstaan maar de emoties wel. Zijn opa en oma zijn niet vreselijk naar hem ( op de voorvallen na dan) maar die tel ik nu niet mee. Ze spreken dingen ook niet letterlijk uit en zullen nooit schreeuwen maar dingen zoals: ik heb pas echt respect voor een vrouw als ze een kind heeft gekregen. En je hoort Er pas bij als je getrouwd bent is meer waar ik tegenaan loop. Hij zal dit niet begrijpen gelukkig. Ik heb mijzelf geleerd om dit soort mensen ongeacht of het familie betreft te mijden. Ik wil mijn zoon ook meegeven dat zelfrespect en jezelf goed genoeg vinden hoe je bent heel belangrijk is. Ik heb het idee dat wanneer ik hem naar dit soort mensen laat gaan, of het nu met mij of mijn man is... niet strookt met de opvoeding en normen en waarden.Marlouse schreef: ↑04-08-2019 21:14Ik sla even heel erg aan op de laatste zin, want dit is voor mij héél erg herkenbaar. Mijn moeder is ook zo, die vind ook al minstens 40 jaar dat ik héél erg veel verkeerd doe in het leven. Eigenlijk alles wel zo’n beetje. En ik ben nu 45, dus reken maar uit. Ik heb hier altijd veel verdriet van gehad, maar heb toch ook niet de ballen gehad om het contact met de familie hierom te verbreken.
Toen mijn zoontje werd geboren zijn er best wel vlagen geweest dat het contact met mijn ouders ook positief was. Totdat er toch steeds weer meer momenten kwamen dat ik om het minste of geringste de wind van voren kreeg. Trouwens vaak ook om dingen die mijn moeder verzint en die niet eens waar zijn. En ik ben zo ongelooflijk stom geweest om het contact niet te verbreken. En dus heeft mijn zoontje zijn opa en oma leren kennen. En hij heeft dus ook vervelende dingen meegekregen. Na een - zelfs voor mijn moeder behoorlijk heftige -=uitschieter waar mijn zoontje bij was en waar ze richting hem ook vreselijke dingen heeft gekrijst, ben ik dan eindelijk zo sterk geweest om ze eruit te gooien en het contact te verbreken. Maar mijn zoon is wel máánden lang angstig en verdrietig geweest, hij nam de dreigementen van oma voor waar aan. En hij mist ze nu wel ook op een bepaalde manier. Ik heb er zó’n ongelooflijke spijt van dat ik het contact niet eerder heb verbroken. Dan was hem dat allemaal bespaard gebleven.
Misschien is het bij jullie helemaal niet zo heftig als het bij mij was, maar ik zou je wel willen aanraden heel terughoudend te zijn met contact en echt te kijken of het niet schadelijk is voor je kind.
zondag 4 augustus 2019 om 21:45
zondag 4 augustus 2019 om 21:48
Wat een overdreven gedoe zeg.
Je gaat een paar keer per jaar dat overleef je toch zeker wel.
Ze mogen niet op je bruiloft komen. Maar moeten je daarna wel nog leuk en lief vinden?
En staan opa’s er niet om bekend foute grapjes te maken? Mijn opa deed altijd alsof hij onze haren ging afknippen. Hij had geen zin om te kammen. Toen horror... maar he ik kan er nu om lachen en ik leef nog zonder therapie
Je man verbieden zijn kind ergens mee naar toe te nemen is een beetje vreemd.
Je gaat een paar keer per jaar dat overleef je toch zeker wel.
Ze mogen niet op je bruiloft komen. Maar moeten je daarna wel nog leuk en lief vinden?
En staan opa’s er niet om bekend foute grapjes te maken? Mijn opa deed altijd alsof hij onze haren ging afknippen. Hij had geen zin om te kammen. Toen horror... maar he ik kan er nu om lachen en ik leef nog zonder therapie
Je man verbieden zijn kind ergens mee naar toe te nemen is een beetje vreemd.
zondag 4 augustus 2019 om 22:01
Uhm Ja hij deed alsof hij je haren af ging knippen. Onze zoon was net 4 dagen oud en hij begon hem wakker te rammen door met zijn wandelstok tegen de box aan te slaan. Zo hard dat mijn man hem bijna buiten heeft gezet. Hij heeft hem aan zijn been opgetild toen hij 5 maand oud was. En wij gelijk ingrepen. En een grapje is leuk als je kind erom kan lachen. Net doen alsof je op zijn vingers gaat staan als hij naar je toe komt tijgeren en bang wordt en je ontwijkt is zeker geen grapje. Als je dat grappig vind heb jij een ziek gevoel voor humor. Prima als je mijn keuze niet snapt: daarom ook mijn vraag in dit forum. Maar als je bovenstaande dingen zo leuk vind hoop ik dat jij naar je toekomstige kleinkinderen andere humor hebt.Route88 schreef: ↑04-08-2019 21:48Wat een overdreven gedoe zeg.
Je gaat een paar keer per jaar dat overleef je toch zeker wel.
Ze mogen niet op je bruiloft komen. Maar moeten je daarna wel nog leuk en lief vinden?
En staan opa’s er niet om bekend foute grapjes te maken? Mijn opa deed altijd alsof hij onze haren ging afknippen. Hij had geen zin om te kammen. Toen horror... maar he ik kan er nu om lachen en ik leef nog zonder therapie
Je man verbieden zijn kind ergens mee naar toe te nemen is een beetje vreemd.
zondag 4 augustus 2019 om 22:06
Wat ik lastig vind bij jou is in hoe verre het te ver gaat. Je laatste post is bijvoorbeeld heel heftig in vergelijking met de een na laatste...of andere eerdere posts.
Blijf er bij, man mag terugkomen op zijn beslissing. En jij ook. Zolang man zoon zijn veiligheid waarborg, of jij als je er bij bent.
Blijf er bij, man mag terugkomen op zijn beslissing. En jij ook. Zolang man zoon zijn veiligheid waarborg, of jij als je er bij bent.
