Relaties
alle pijlers
Contact schoonouders verbroken
zondag 4 augustus 2019 om 20:12
7 jaar geleden leerde ik mijn man en dus mijn schoonouders kennen. ( vader en stiefmoeder). Zei zijn streng gereformeerd en dat was voor mij erg wennen en aanpassen. Ik ben iemand die snel op mijn tenen gaat lopen zodat mensen mij aardig vinden en dat heb ik hier dus extreem gedaan. Toen wij gingen samenwonen waren zei heel erg op tegen en er werd mij duidelijk gemaakt dat ik pas hun schoondochter werd als we getrouwd waren. Ook door mijn migraine en het soms echt platliggen werd er mij verteld dat ze zich nooit welkom voelen bij mij, ondanks dat dit 2 maal is gebeurd. In 4 jaar tijd zijn ze een keer of 6 bij ons geweest, tussentijds nooit een telefoontje of interesse. Na 4 jaar zijn wij getrouwd zonder familie maar alleen mijn ouders als getuigen. Dit is ons uiteraard niet in dank afgenomen en dit snap ik. Wij hebben voor zon bruiloft gekozen omdat er van ons verwacht werd ook alle neven, nichten, ooms en tantes te moeten uitnodigen en er een aparte ruimte moest zijn indien er muziek gedraaid zou worden. En aangezien het contact voornamelijk van onze kant kwam en de verplichte verjaardagen. Nu zijn we 3 jaar getrouwd en hebben we een zoon van 1.5... ze vinden de opvoeding niet optimaal aangezien we niet naar de kerk gaan, vinden mij nog steeds niet aardig en voelen ze zich ondanks alle inspanningen van onze kant nog steeds niet welkom. Ik heb daarom het contact 3 maand geleden verbroken. Ik doe normaal als ik ze tegenkom maar ik en mijn zoontje komen daar niet meer. Mijn man staat achter mijn keuze maar vind het heel moeilijk en zou het liefst zien dat ik er af en toe heenga, of dat hij onze zoon mee kan nemen die kant op. Ik heb altijd gezegd dat een kind recht heeft om zijn opa’s en oma’s te zien en andersom maar op 1 of andere manier wil ik mijzelf en mijn zoon zover mogelijk bij Deze mensen vandaan houden. Mede omdat mijn schoonvader van nu 82 in het begin als pesterij net deed alsof hij op zijn vingers wou staan ( heeft hij niet gedaan) en aan zijn been wilde optillen toen hij net kon rollen. Hij wordt blijkbaar wat dement. Ik weet dat ik mijn man hiermee raak maar ik raak mijzelf nog harder als ik weer die kant op moet met mijn kind onder mijn arm en gezellig en aardig moet doen. Is het een hele foute keus wat ik nu maak ? Of is het deels begrijpelijk. Kan ik voor mijzelf kiezen of toch voor de tijd dat deze mensen op hun leeftijd nog hebben toch doorbijten en de draad weer oppakken zonder verwachtingen.
zondag 4 augustus 2019 om 23:43
Ik heb nog niet verder gelezen, maar deze reactie op Route88 vind ik onterecht.Renate333 schreef: ↑04-08-2019 22:01Uhm Ja hij deed alsof hij je haren af ging knippen. Onze zoon was net 4 dagen oud en hij begon hem wakker te rammen door met zijn wandelstok tegen de box aan te slaan. Zo hard dat mijn man hem bijna buiten heeft gezet. Hij heeft hem aan zijn been opgetild toen hij 5 maand oud was. En wij gelijk ingrepen. En een grapje is leuk als je kind erom kan lachen. Net doen alsof je op zijn vingers gaat staan als hij naar je toe komt tijgeren en bang wordt en je ontwijkt is zeker geen grapje. Als je dat grappig vind heb jij een ziek gevoel voor humor. Prima als je mijn keuze niet snapt: daarom ook mijn vraag in dit forum. Maar als je bovenstaande dingen zo leuk vind hoop ik dat jij naar je toekomstige kleinkinderen andere humor hebt.
Je haalt er nu dingen bij die je eerder niet schreef, hoe moet zij dit weten?
Ik dacht bij jouw voorbeeld meteen aan mijn schoonvader die de gekke opa wilde zijn maar geen feeling had voor leeftijd en ontwikkelingsfase, waardoor ze die grapjes maar eng vond. Het is echt een leuke opa, maar hij moest op het begin even zijn weg vinden in wat past. Een buurman, eigenlijk hetzelfde verhaal. Er zit bij beide geen enkele verkeerde intentie bij en is ook helemaal goedgekomen.
Het kan dat dit bij jou wel zo is (verkeerde intentie), maar dat werd mij ook niet duidelijk uit je eerste verhaal.
zondag 4 augustus 2019 om 23:45
Nee op zon forum is dat ook best lastig. De reacties zijn ook niet mild en dat is prima. Maar de woorden arme opa en oma zijn zo kort door de bocht dat ik boos kan worden vooral nu ik een kindje heb en ik weet hoe weinig interesse ze hebben. Bij mensen die ik persoonlijk zie loop ik op mijn tenen en daar is drie maand geleden verandering in gekomen. Mede door de komst van onze zoon. Ik wil me niet meer voor rotte vis uit laten maken en alles accepteren. Een middenweg is een optie. Ik verbied mijn man niets zoals sommigen hier denken. Hij heeft de keuze ook gemaakt. Ik Verbreek Het contact waar hij achter stond. Onder mijn naam zodat hij niet alle ellende krijgt en nog een deur open kan houden voor zichzelf. Hij wil onze zoon weer meenemen en ik heb het straks gedaan als enige. Dat is gewoon niet eerlijkCherryBlossom- schreef: ↑04-08-2019 23:30Ik ben iemand die snel op mijn tenen gaat lopen zodat mensen mij aardig vinden en dat heb ik hier dus extreem gedaan.
Dát is weinig te merken hiermaar ik snap je wel, je hele verhaal ook want ik herken me hier ook in alleen gaat het over mijn opa die nog leeft. Maar ik zit niet met het 'probleem' dat ik of mijn partner de wil hebben om straks op bezoek te gaan met de baby. Bij ons is het nog uit fatsoen dat hij een geboortekaartje krijgt en hij is dan uitgenodigd om te komen maar verder hoeft het voor ons niet. En ik verwacht ook daarna geen extra contact of bezoekjes. Zat net nav je topic te bedenken of ik hem zou uitnodigen op de 1e verjaardag. Tijdens mijn zwangerschap 1x gezien op een feestje en toen pronkte hij dat zijn oudste kleinkind zwanger is. En vroeg ook hoe het met me was. Daarna zoals altijd radiostilte. (Ruzies in het verleden ook mede door het geloof. Of beter gezegd zíjn geloof)
Dat ter zijde als mijn partner wel wilde dat af En toe bezoekjes kwamen had ik enigzins wat toegegeven maar hij hoeft je kind ook niet altijd mee toch. Misschien is een middenweg iets?
zondag 4 augustus 2019 om 23:49
Het vreemde is wel dat hij dit niet doet bij zijn kleindochter van dezelfde leeftijd. Dan Kan het idd nog zijn wat jij zegt hoor. Maar dan zou hij dat toch bij alle kindjes doen? Ik gooi het op een stroomstoring bij hem... of dementie ?maar ik kan het ook niet verklaren. Het is alleen niet ok. En als je hem erop wijst wordt hij boos en loopt geïrriteerd wegmenta schreef: ↑04-08-2019 23:43Ik heb nog niet verder gelezen, maar deze reactie op Route88 vind ik onterecht.
Je haalt er nu dingen bij die je eerder niet schreef, hoe moet zij dit weten?
Ik dacht bij jouw voorbeeld meteen aan mijn schoonvader die de gekke opa wilde zijn maar geen feeling had voor leeftijd en ontwikkelingsfase, waardoor ze die grapjes maar eng vond. Het is echt een leuke opa, maar hij moest op het begin even zijn weg vinden in wat past. Een buurman, eigenlijk hetzelfde verhaal. Er zit bij beide geen enkele verkeerde intentie bij en is ook helemaal goedgekomen.
Het kan dat dit bij jou wel zo is (verkeerde intentie), maar dat werd mij ook niet duidelijk uit je eerste verhaal.
zondag 4 augustus 2019 om 23:59
Dank je voor je reactie. Weet je: ik geloof wel , ( op mijn manier) en dat is dan helaas niet helemaal hun weg. Heb zelfs een bijbel gevraagd aan hun met mijn verjaardag in de hoop dat dat Goed zou vallen en ik mijzelf wat meer kon inlezen maar de bijbel van de gereformeerde gemeente is niet door te komenIkkuz schreef: ↑04-08-2019 23:34Naja wat een onzin zeg. TO mag zich zo voelen en ze moet het er maar mee eens zijn dat ze niet juist handelt. Wat een topic weer zeg. Het zint jullie niet hoe ze reageert, dan moet je die shit niet op haar projecteren.
TO ik begrijp het helemaal van je schoonouders. Het bizarre is toch weer dat christenen hier zo oordelen over anderen. Dit gebeurde ook constant in mijn gemeenschap. Maar och we hadden de anderen wel lief hoor;).
En ze gaan absoluut niet veranderen. Voor hen ben je ten dode opgeschreven, want je gelooft niet in Jezus en zijn vergiffenis. Ik snap helemaal waarom jezelf niet meer wilt gaan en je kind er ook wilt weghouden.
Ik zou zoals de rest ook aanbeveelt dit goed bespreken met je man en de keuze bij hem laten.
Schoonouders krijg je erbij, maar je hoeft er niet voor te kiezen. Mijn schoonmoeder is een narcist en al heel snel hoefde ik die niet meer te zien.
. Het idee dat als mijn kind ziek wordt het mijn schuld zal zijn omdat ik niet hard genoeg geloof dat is zo gemeen. Het zijn mensen die niet hardop oordelen over mensen maar met omwegen kunnen ze je zo keihard raken. De relatie van mij en mijn man ging er bijna aan onderdoor omdat we beide anders omgingen met hun woorden maar beide vonden we het zwaar. Tot ik 3 maand geleden na nog meer ellende gezegd heb dat Het klaar is. Maar idd mijn man vind het nu dubbel en erg lastig.
maandag 5 augustus 2019 om 00:16
Ik snap best goed dat je geen contact meer met ze hebt. Maar eigenlijk denk ik dat deze beslissing al veel eerder is gemaakt, namelijk toen jullie gingen trouwen.
Oefff..dat is een behoorlijke klap in het gezicht van je schoonouders geweest..
Ik denk met onherstelbare schade, dus ik neem aan dat jullie die beslissing niet licht hebben genomen. In mijn ogen is dát het moment geweest dat jullie hebben gezegd dat het voor jullie allemaal niet meer hoeft. En zijn de rest naweeën.
En daar lijkt het een beetje mis te gaan, Je man lijkt niet helemaal te weten wat hij ermee aan moet. Niet bij het trouwen, dan toch weer contact en verwachtingen, dan weer geen contact en nu toch weer wel. Wat wil hij nou echt? Is het de loyaliteit? Of haalt hij er toch nog wel iets uit?
Voor wat betreft kind zou het er bij mij in sterke mate vanaf hangen in hoeverre hij ook slechte verhalen over jou of je man moet aanhoren, of nog erger: over zichzelf, en of hij het fijn heeft daar. Het belang van je kind is degene die het er het meest toe doet.
Oefff..dat is een behoorlijke klap in het gezicht van je schoonouders geweest..
Ik denk met onherstelbare schade, dus ik neem aan dat jullie die beslissing niet licht hebben genomen. In mijn ogen is dát het moment geweest dat jullie hebben gezegd dat het voor jullie allemaal niet meer hoeft. En zijn de rest naweeën.
En daar lijkt het een beetje mis te gaan, Je man lijkt niet helemaal te weten wat hij ermee aan moet. Niet bij het trouwen, dan toch weer contact en verwachtingen, dan weer geen contact en nu toch weer wel. Wat wil hij nou echt? Is het de loyaliteit? Of haalt hij er toch nog wel iets uit?
Voor wat betreft kind zou het er bij mij in sterke mate vanaf hangen in hoeverre hij ook slechte verhalen over jou of je man moet aanhoren, of nog erger: over zichzelf, en of hij het fijn heeft daar. Het belang van je kind is degene die het er het meest toe doet.
maandag 5 augustus 2019 om 05:54
Ik geloof er niets van dat een zoon helemaal geen contact meer wil met zijn vader, omwille van zijn vrouw of zijn huwelijk. Dat kun je niet van je man vragen, hoe loyaal hij ook is.
Hoe je dat vorm gaat geven, dat is aan jou.
Als ik je laatste posts lees TO dan lijkt die vader een gevaarlijke halve gek, dus het is nu heel moeilijk om verder iets zinnigs te posten, maar je zult toch echt een manier moeten vinden denk ik, net als alle andere broers een aangetrouwde familie blijkbaar een manier hebben gevonden om met deze 'gek' om te gaan.
Hoe je dat vorm gaat geven, dat is aan jou.
Als ik je laatste posts lees TO dan lijkt die vader een gevaarlijke halve gek, dus het is nu heel moeilijk om verder iets zinnigs te posten, maar je zult toch echt een manier moeten vinden denk ik, net als alle andere broers een aangetrouwde familie blijkbaar een manier hebben gevonden om met deze 'gek' om te gaan.
maandag 5 augustus 2019 om 06:25
Blijf lekker uit de buurt TO. Offer jezelf niet op om tijd en energie aan zulke mensen te besteden. En als jij opa gevaarlijk vindt voor je kind dan kun je niks anders doen dat kind te beschermen. Ik blijf sowieso uit de buurt van Griffo's. Heb al teveel beschadigde mensen gezien die uit zo'n gezin komen. Met hun 'hel en verdoemenis'. 
maandag 5 augustus 2019 om 07:21
Veel oude mensen zijn niet vertrouwd met apparaten
Jij zegt zelf 'lijkt'. Dat weet je dus niet zeker. Niet iedereen toont zelf initiatief. Voor hetzelfde geld zijn zij beledigd dat jij niet uit jezelf hen liet weten hoe het met het kind gaat.
En volgens hun normen en waarden, noem het maar cultuurverschil, ben jij lager in de hiërarchie, dus zou jij contact moeten zoeken.
Je kunt ook denken, oh die mensjes zijn zo opgevoed / opgegroeid / gevormd, ze kunnen er niets aan doen, het is een handicap.
Van een blinde kun je namelijk ook niet verwachten dat hij toch maar gaat zien...
Je zou bijvoorbeeld hen bij jullie kunnen uitnodigen (zie hier boven initiatief nemen) ipv naar toe te gaan.
In je eigen huis heb je toch iets meer controle over de situatie.
Non so perché gli altri si aspettano qualcosa da me.
maandag 5 augustus 2019 om 08:10
Ze appen er wat af hoor. Zijn vader niet maar hun antwoord is als het slecht gaat horen we het toch wel. Wij hebben ze uitgenodigd keer op keer helaas. Het antwoord is altijd dat ze niet kunnen maar hebben wel de verwachting dat wij eens in de week komen met hun kleinzoon. En daarvoor zonder. Verjaardag van mijn man hadden ze geen tijd want hadden ze een housewarming. Mijn man heeft voorgesteld iets met zijn vader te doen had hij geen belang bij maar met een ander vind hij dat prachtig en staat hij vooraan. We hebben jaren geen verwachtingen gehad maar wel verdriet dat ze niet kwamen of geen interesse toonden. Toen er nadien de opmerkingen nog bij kwamen plus het niet welkom voelen ondanks alle inspanningen en geen berichtje in de week van de ziekenhuisopname van ons kind barste bij ons de bom. Ze gaven het laatste gesprek aan dat wij geen verwachtingen van hun kant moesten hebben en daarop onze beslissing.CatherineTheGreat schreef: ↑05-08-2019 07:21Veel oude mensen zijn niet vertrouwd met apparaten
Jij zegt zelf 'lijkt'. Dat weet je dus niet zeker. Niet iedereen toont zelf initiatief. Voor hetzelfde geld zijn zij beledigd dat jij niet uit jezelf hen liet weten hoe het met het kind gaat.
En volgens hun normen en waarden, noem het maar cultuurverschil, ben jij lager in de hiërarchie, dus zou jij contact moeten zoeken.
Je kunt ook denken, oh die mensjes zijn zo opgevoed / opgegroeid / gevormd, ze kunnen er niets aan doen, het is een handicap.
Van een blinde kun je namelijk ook niet verwachten dat hij toch maar gaat zien...
Je zou bijvoorbeeld hen bij jullie kunnen uitnodigen (zie hier boven initiatief nemen) ipv naar toe te gaan.
In je eigen huis heb je toch iets meer controle over de situatie.
maandag 5 augustus 2019 om 09:11
Ja tuurlijk. Anders zou ik niets verwachten. We zijn er een week ervoor geweest en de keren daarvoor ook uitgelegd waarom hij opgenomen werd. We hebben een familie app waar we een keer opgezet hebben dat we aangekomen zijn en een foto van zijn slaapkamer. Iedereen heeft ons na een paar dagen gebeld hoe het ging behalve hun. Prima als ze denken dat we alles op de app zetten maar na een week thuis nog geen bericht. Een beetje persoonlijke interesse zou dan wel fijn zijn.
maandag 5 augustus 2019 om 12:06
Het lijkt erop dat merendeel van het Viva forum vindt dat je alles op alles moet zetten voor je schoonouders en dat schoonouders heel ver mogen gaan. Het geloof kan hier dan als een handicap worden gezien, maar dat is toch echter hun keuze. En TO is vrij om om daarin niet mee te gaan. Omdat zij nu eenmaal ouder zijn hoef je nog niet met de normen en waarden van hen mee te gaan. Daarnaast heb ik het geloof van dichtbij meegemaakt en ja sommigen voelen zich dus echt verheven boven anderen. Mijn opa was behoorlijk fel ook hierin. Schat van een man, maar altijd over bekering, hel en wie er goed is en wie niet.
Waarom moet TO haar schoonpa uitnodigen als hij totaal geen interesse in haar heeft en haar zoon?
En ze zegt al meerdere malen dat haar man hier vrij in is, maar zelf dus de situatie heel lastig vindt. Hij heeft daarin zelf de vrijheid om te mogen beslissen hoe en wat.
Waarom moet TO haar schoonpa uitnodigen als hij totaal geen interesse in haar heeft en haar zoon?
En ze zegt al meerdere malen dat haar man hier vrij in is, maar zelf dus de situatie heel lastig vindt. Hij heeft daarin zelf de vrijheid om te mogen beslissen hoe en wat.
maandag 5 augustus 2019 om 12:24
Als ik mijzelf hierin verplaats zou ik het mijzelf niet vergeven mijn man niet toe te staan zijn/ ons kind mee te nemen naar zijn ouders. Dat is nogal wat he? Daarnaast is je man er zelf bij, en je zoon heeft ws geen flauw benul wat voor 'geks' die opa doet...
Je man heeft dit samen met je afgesproken, hij krijgt het er nu moeilijk mee, als zijn ouders er niet meer zijn heeft hij spijt en hij zal het jou ws verwijten. Bewust of onbewust. Doe dat je man niet aan maar vertrouw hem met je zoon daar naartoe
Je man heeft dit samen met je afgesproken, hij krijgt het er nu moeilijk mee, als zijn ouders er niet meer zijn heeft hij spijt en hij zal het jou ws verwijten. Bewust of onbewust. Doe dat je man niet aan maar vertrouw hem met je zoon daar naartoe
maandag 5 augustus 2019 om 13:04
Je schoonvader is gewelddadig naar jullie kind toe. Je kan er lang en kort over praten, maar hij is gewoon een onveilig iemand om toe te laten in het contact. Ik vind dat daar hier wel heel makkelijk overheen wordt gepraat. Ik denk overigens niet dat je schoonvader dement wordt (kan, natuurlijk), maar dat hij onderdrukte gevoelens van woede loslaat op de baby.
Ik zou dus nooit zo maar toestaan dat je man de baby meeneemt naar zijn ouders. Eerst lijkt me dat jullie heel duidelijk afspraken moeten maken: mag grootvader het kind vasthouden, benaderen etc? En vertrouw je je eigen man wel genoeg dat hij écht op kan boksen tegen zijn vader als het erop aankomt en hij weer raar uithaalt? Of is je man dat rare gedrag inmiddels ook een beetje aan het goedpraten?
Als je niet kan vertrouwen dat je man echt keihard de grens bewaakt, zou ik het contact gewoon niet toestaan. Fysieke veiligheid van je eigen kind gaat boven alles. (Optie is nog; afspreken met schoonmoeder en haar band met kind op laten bouwen).
Ik zou dus nooit zo maar toestaan dat je man de baby meeneemt naar zijn ouders. Eerst lijkt me dat jullie heel duidelijk afspraken moeten maken: mag grootvader het kind vasthouden, benaderen etc? En vertrouw je je eigen man wel genoeg dat hij écht op kan boksen tegen zijn vader als het erop aankomt en hij weer raar uithaalt? Of is je man dat rare gedrag inmiddels ook een beetje aan het goedpraten?
Als je niet kan vertrouwen dat je man echt keihard de grens bewaakt, zou ik het contact gewoon niet toestaan. Fysieke veiligheid van je eigen kind gaat boven alles. (Optie is nog; afspreken met schoonmoeder en haar band met kind op laten bouwen).
maandag 5 augustus 2019 om 13:27
Waarom zeg je nu wat anders dan in de OP?Renate333 schreef: ↑04-08-2019 22:01Uhm Ja hij deed alsof hij je haren af ging knippen. Onze zoon was net 4 dagen oud en hij begon hem wakker te rammen door met zijn wandelstok tegen de box aan te slaan. Zo hard dat mijn man hem bijna buiten heeft gezet.Hij heeft hem aan zijn been opgetild toen hij 5 maand oud was.
En wij gelijk ingrepen. En een grapje is leuk als je kind erom kan lachen. Net doen alsof je op zijn vingers gaat staan als hij naar je toe komt tijgeren en bang wordt en je ontwijkt is zeker geen grapje. Als je dat grappig vind heb jij een ziek gevoel voor humor. Prima als je mijn keuze niet snapt: daarom ook mijn vraag in dit forum. Maar als je bovenstaande dingen zo leuk vind hoop ik dat jij naar je toekomstige kleinkinderen andere humor hebt.
Ze klinken niet als fijne schoonouders maar ik kan me wel voorstellen dat dat van die bruiloft enorm pijnlijk is. En dan maakt het niet zoveel uit of je man dat ook wilde, of dat het in de eerste instantie niet de bedoeling was dat jouw ouders er wel bij waren.