Relaties
alle pijlers
Woedeaanval vriend
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:19
Hallo,
Mijn vriend kan soms enorm boos worden en alle controle verliezen, het komt voor mij dan onverwacht.
De laatste keer hadden we een gesprek waar ik niet positief reageerde op zijn idee.
Ik was geïrriteerd omdat we het al eens eerder hadden besproken en ik toen ook al had aangegeven dat ik dat niks vond. Mijn toon was defensief waardoor hij totaal flipte. Schreeuwen, met spullen gooien, woedend de deur uit en met piepende banden weggereden. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Vervolgens kwam hij terug en schreeuwde nog wat en ging weer weg.
Ik heb toen gezegd dat als hij zo weggaat en wegblijft de relatie wat mij betreft voorbij is. Ik vind dit echt onvolwassen (tokkie)gedrag.
Uiteindelijk is hij teruggekomen en hebben we beide zeer geëmotioneerd gepraat. De welbekende rode knoppen vanuit de jeugd zijn ingedrukt en dat doet pijn.
Onze relatie is op alle vlakken superfijn, we zijn dolverliefd op elkaar en zien echt een toekomst samen.
Alleen deze uitbarstingen die af en toe voorkomen, trek ik slecht. Hij zegt dan dat hij mijn toon en negatieve houding soms niet trekt. (Dit is overigens maar zelden het geval).
Dat mag natuurlijk en daar ga ik ook zeker op letten, maar dan nog vind ik zijn reactie buiten proportie. Ik weet (en hij ook) dat zijn woedeuitbarsting weinig met mij te maken heeft, maar ik merk dat ik toch een beetje bang word om mezelf te kunnen zijn. Soms kan ik alles stom vinden of ben ik mopperig omdat ik ongesteld moet worden oid, maar het overgrote deel ben ik gewoon opgewekt en vrolijk.
Hoe ga ik hier mee om? Overdrijf ik dat ik het buiten proportie vind?
Mijn vriend kan soms enorm boos worden en alle controle verliezen, het komt voor mij dan onverwacht.
De laatste keer hadden we een gesprek waar ik niet positief reageerde op zijn idee.
Ik was geïrriteerd omdat we het al eens eerder hadden besproken en ik toen ook al had aangegeven dat ik dat niks vond. Mijn toon was defensief waardoor hij totaal flipte. Schreeuwen, met spullen gooien, woedend de deur uit en met piepende banden weggereden. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Vervolgens kwam hij terug en schreeuwde nog wat en ging weer weg.
Ik heb toen gezegd dat als hij zo weggaat en wegblijft de relatie wat mij betreft voorbij is. Ik vind dit echt onvolwassen (tokkie)gedrag.
Uiteindelijk is hij teruggekomen en hebben we beide zeer geëmotioneerd gepraat. De welbekende rode knoppen vanuit de jeugd zijn ingedrukt en dat doet pijn.
Onze relatie is op alle vlakken superfijn, we zijn dolverliefd op elkaar en zien echt een toekomst samen.
Alleen deze uitbarstingen die af en toe voorkomen, trek ik slecht. Hij zegt dan dat hij mijn toon en negatieve houding soms niet trekt. (Dit is overigens maar zelden het geval).
Dat mag natuurlijk en daar ga ik ook zeker op letten, maar dan nog vind ik zijn reactie buiten proportie. Ik weet (en hij ook) dat zijn woedeuitbarsting weinig met mij te maken heeft, maar ik merk dat ik toch een beetje bang word om mezelf te kunnen zijn. Soms kan ik alles stom vinden of ben ik mopperig omdat ik ongesteld moet worden oid, maar het overgrote deel ben ik gewoon opgewekt en vrolijk.
Hoe ga ik hier mee om? Overdrijf ik dat ik het buiten proportie vind?
anoniem_8866 wijzigde dit bericht op 03-08-2019 09:55
0.28% gewijzigd
zaterdag 3 augustus 2019 om 08:41
Ik heb ook zo'n vriend gehad. De relatie begon heel leuk en we waren heel erg verliefd. Maar ook hij had woedeaanvallen. Langzaam kwamer er steeds vaker woedeaanvallen.
Natuurlijk was het mijn schuld. Want ik gaf tegenspraak, ik had iets gezegd wat niet had gemoeten, en als ik dat niet gezegd had, had hij geen woedeaanval gekregen.
In werkelijkheid was ik heel rustig, en zelfs al wilde ik, ik durfde niet tegen hem in te gaan.
Ook in bagataliseerde mijn gevoel. En dacht: ach, overal is wel wat. Hij heeft ook goede kanten. En heeft zoveel meegemaakt in zijn jeugd.
Langzamerhand kwamen de woedeaanvallen vaker, en ineens kwam daar een klap bij. Ik had altijd gezegd: als hij me slaat ben ik weg. Dat deed ik. Hij was heel boos, maar deed alles om me terug te krijgen. Ik geloofde dat hij dat meende. Dus ik ging terug.
De rest kan je raden. Eerst was ie poeslief, maar na een tijdje sloeg hij weer, en later weer. En het was altijd mjn schuld, uiteraard. Ik die nauwelijks iets durfde te zeggen, hoezo mijn schuld?
Na jaren ben ik letterlijk gevlucht. Wat was ik blij dat ik van hem af was.
Lieve TO, ik zie dat je dezelfde fouten als mij maakt. Ik merk dat je het licht nog niet gezien hebt. Dat kan, ook bij mij duurde het even. Maar echt: het is niet normaal dat iemand woedeaanvallen krijgt. Tegen je schreeuwt.
En denk je echt dat hij in therapie gaat? Dat doet hij niet. En als hij het doet, doet hij het voor de vorm, en zegt binnen een paar maanden: de therapeut begrijpt me niet, ik stop ermee.
Ik weet dat je denkt: wat een onzin en dat je denkt dat het bij jou echt anders is.
Hij legt alle schuld voor zijn gedrag bij jou. Maar het is zijn woede, zijn gedrag, niet de jouwe.
Je denkt hem te moeten redden, en je vind je zelf niets waard. Waarom vind je jezelf niets waard? Als je een gezond zelfvertrouwen zou hebben zou je niet voor zo iemand kiezen. Neem dat maar van mij aan.
Natuurlijk was het mijn schuld. Want ik gaf tegenspraak, ik had iets gezegd wat niet had gemoeten, en als ik dat niet gezegd had, had hij geen woedeaanval gekregen.
In werkelijkheid was ik heel rustig, en zelfs al wilde ik, ik durfde niet tegen hem in te gaan.
Ook in bagataliseerde mijn gevoel. En dacht: ach, overal is wel wat. Hij heeft ook goede kanten. En heeft zoveel meegemaakt in zijn jeugd.
Langzamerhand kwamen de woedeaanvallen vaker, en ineens kwam daar een klap bij. Ik had altijd gezegd: als hij me slaat ben ik weg. Dat deed ik. Hij was heel boos, maar deed alles om me terug te krijgen. Ik geloofde dat hij dat meende. Dus ik ging terug.
De rest kan je raden. Eerst was ie poeslief, maar na een tijdje sloeg hij weer, en later weer. En het was altijd mjn schuld, uiteraard. Ik die nauwelijks iets durfde te zeggen, hoezo mijn schuld?
Na jaren ben ik letterlijk gevlucht. Wat was ik blij dat ik van hem af was.
Lieve TO, ik zie dat je dezelfde fouten als mij maakt. Ik merk dat je het licht nog niet gezien hebt. Dat kan, ook bij mij duurde het even. Maar echt: het is niet normaal dat iemand woedeaanvallen krijgt. Tegen je schreeuwt.
En denk je echt dat hij in therapie gaat? Dat doet hij niet. En als hij het doet, doet hij het voor de vorm, en zegt binnen een paar maanden: de therapeut begrijpt me niet, ik stop ermee.
Ik weet dat je denkt: wat een onzin en dat je denkt dat het bij jou echt anders is.
Hij legt alle schuld voor zijn gedrag bij jou. Maar het is zijn woede, zijn gedrag, niet de jouwe.
Je denkt hem te moeten redden, en je vind je zelf niets waard. Waarom vind je jezelf niets waard? Als je een gezond zelfvertrouwen zou hebben zou je niet voor zo iemand kiezen. Neem dat maar van mij aan.
zaterdag 3 augustus 2019 om 09:15
Je kunt alles wel blijven overanalyseren 'hij getriggert wordt doordat er op jeugdknoppen op zijn verleden wordt gedrukt'. Hiermee kun je dus alles rechtpraten. En jij bent dolverliefd op die man en jullie relatie is supergoed?
Wat moet er gebeuren voordat je ogen echt open gaan? Een blauw oog? Een gebroken kaak? Een gescheurde lip? Met dit soort tijdbommetjes blijft het niet bij dit buitensporige verbale gedrag en spullen gooien. Een volgende keer gooit hij met jou. Neem maar eens afstand van deze man en besef dat dit geen normaal gedrag is en dat jij hem inderdaad niet gaat veranderen of redden.
Wat moet er gebeuren voordat je ogen echt open gaan? Een blauw oog? Een gebroken kaak? Een gescheurde lip? Met dit soort tijdbommetjes blijft het niet bij dit buitensporige verbale gedrag en spullen gooien. Een volgende keer gooit hij met jou. Neem maar eens afstand van deze man en besef dat dit geen normaal gedrag is en dat jij hem inderdaad niet gaat veranderen of redden.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zaterdag 3 augustus 2019 om 09:35
Ik onderschrijf echt die laatste reacties, mede uit eigen ervaring en met de ervaring van een nu gezonde relatie waarin een conflict op een volwassen manier wordt beslecht en voor wie ik nog nooit een seconde bang ben geweest, in tegenstelling tot voor mijn ex. Geloof mij, als je blijft en hij blíjft het ook ontkennen voor zichzelf dan gaat die eersfe klap straks vallen en dan zit je dat in je volgende topic recht te praten, als je het al durft te delen .
Ik was ook lang rustig tijdens de aanvallen en overtuigd dat hij het licht ging zien maar stiekem lag het altijd aan wat ik had getriggerd volgens hem. Oh, zeker kun je elkaar wel triggeren maar jij weet hopelijk zelf wel wanneer je onbewust iets "fout" hebt gedaan ipv bewust om hem te triggeren. Gebruik alsjeblieft je gezonde verstand!
Ik was ook lang rustig tijdens de aanvallen en overtuigd dat hij het licht ging zien maar stiekem lag het altijd aan wat ik had getriggerd volgens hem. Oh, zeker kun je elkaar wel triggeren maar jij weet hopelijk zelf wel wanneer je onbewust iets "fout" hebt gedaan ipv bewust om hem te triggeren. Gebruik alsjeblieft je gezonde verstand!
zaterdag 3 augustus 2019 om 19:20
Blijenvrij schreef: ↑03-08-2019 08:41Ik heb ook zo'n vriend gehad. De relatie begon heel leuk en we waren heel erg verliefd. Maar ook hij had woedeaanvallen. Langzaam kwamer er steeds vaker woedeaanvallen.
Natuurlijk was het mijn schuld. Want ik gaf tegenspraak, ik had iets gezegd wat niet had gemoeten, en als ik dat niet gezegd had, had hij geen woedeaanval gekregen.
In werkelijkheid was ik heel rustig, en zelfs al wilde ik, ik durfde niet tegen hem in te gaan.
Ook in bagataliseerde mijn gevoel. En dacht: ach, overal is wel wat. Hij heeft ook goede kanten. En heeft zoveel meegemaakt in zijn jeugd.
Langzamerhand kwamen de woedeaanvallen vaker, en ineens kwam daar een klap bij. Ik had altijd gezegd: als hij me slaat ben ik weg. Dat deed ik. Hij was heel boos, maar deed alles om me terug te krijgen. Ik geloofde dat hij dat meende. Dus ik ging terug.
De rest kan je raden. Eerst was ie poeslief, maar na een tijdje sloeg hij weer, en later weer. En het was altijd mjn schuld, uiteraard. Ik die nauwelijks iets durfde te zeggen, hoezo mijn schuld?
Na jaren ben ik letterlijk gevlucht. Wat was ik blij dat ik van hem af was.
Lieve TO, ik zie dat je dezelfde fouten als mij maakt. Ik merk dat je het licht nog niet gezien hebt. Dat kan, ook bij mij duurde het even. Maar echt: het is niet normaal dat iemand woedeaanvallen krijgt. Tegen je schreeuwt.
En denk je echt dat hij in therapie gaat? Dat doet hij niet. En als hij het doet, doet hij het voor de vorm, en zegt binnen een paar maanden: de therapeut begrijpt me niet, ik stop ermee.
Ik weet dat je denkt: wat een onzin en dat je denkt dat het bij jou echt anders is.
Hij legt alle schuld voor zijn gedrag bij jou. Maar het is zijn woede, zijn gedrag, niet de jouwe.
Je denkt hem te moeten redden, en je vind je zelf niets waard. Waarom vind je jezelf niets waard? Als je een gezond zelfvertrouwen zou hebben zou je niet voor zo iemand kiezen. Neem dat maar van mij aan.
Dit denk ik ook, hij zou van mij maandag meteen moeten bellen. Zo niet dan ligt hij er maandag ook meteen uit. (Eigenlijk liever gisteren dan vandaag, maar TO wil daar niet aan
)
zaterdag 3 augustus 2019 om 20:15
Jammer genoeg lees ik in de reacties onder mij dat jullie het herkennen. En inderdaad, mijn verhaal is niet uniek, dit soort mannen blijkt hetzelfde in elkaar te zitten en is grotendeels voorspelbaar.
TO geeft nu geen reactie meer, waarschijnlijk is het te confronterend, of het moet bezinken. Ik snap heel goed dat je niet meteen, na onze reacties actie onderneemt. Eerst moet alles bezinken.
Of je steekt je kop in het zand, en houdt jezelf voor dat het bij jou toch echt anders is.
Overigens wil ik nog zeggen dat ik na deze man, met vallen en opstaan een veel leuker iemand heb ontmoet. Bang ben ik nooit meer, geschreeuwd heeft hij nog nooit tegen mij, ruzies kunnen we normaal uitpraten. Tuurlijk is er wel eens wat, maar niet in die mate die ik eerst heb ervaren.
Ik kan zeggen dat ik gelukkig ben geworden, en dat zou ik nooit zijn geworden als ik door was gegaan met die ene vriend waar ik over schreef.
TO geeft nu geen reactie meer, waarschijnlijk is het te confronterend, of het moet bezinken. Ik snap heel goed dat je niet meteen, na onze reacties actie onderneemt. Eerst moet alles bezinken.
Of je steekt je kop in het zand, en houdt jezelf voor dat het bij jou toch echt anders is.
Overigens wil ik nog zeggen dat ik na deze man, met vallen en opstaan een veel leuker iemand heb ontmoet. Bang ben ik nooit meer, geschreeuwd heeft hij nog nooit tegen mij, ruzies kunnen we normaal uitpraten. Tuurlijk is er wel eens wat, maar niet in die mate die ik eerst heb ervaren.
Ik kan zeggen dat ik gelukkig ben geworden, en dat zou ik nooit zijn geworden als ik door was gegaan met die ene vriend waar ik over schreef.
zaterdag 3 augustus 2019 om 21:07
Het meest gekmakende vond ik de tijden dat mijn ex wel lief en zorgzaam was. Dat kon ik niet verenigen met het onderliggende angstige gevoel wanneer het weer mis zou gaan.
Het doet gekke dingen met je. Als ik terugkijk op deze periode (ik heb het over jaren hier) dan zat ik voornamelijk in 'fight or flight mode'.
Ook ik heb na wat vallen en opstaan een echt leuke man ontmoet. Ik ben niet bang voor hem. Hij heeft nog nooit onvoorspelbaar gedrag vertoond. Hij schreeuwt niet tegen mij. Geen spelletjes, niks. En mocht hij wel opeens gaan schreeuwen tegen mij dan is het meteen einde verhaal.
Het doet gekke dingen met je. Als ik terugkijk op deze periode (ik heb het over jaren hier) dan zat ik voornamelijk in 'fight or flight mode'.
Ook ik heb na wat vallen en opstaan een echt leuke man ontmoet. Ik ben niet bang voor hem. Hij heeft nog nooit onvoorspelbaar gedrag vertoond. Hij schreeuwt niet tegen mij. Geen spelletjes, niks. En mocht hij wel opeens gaan schreeuwen tegen mij dan is het meteen einde verhaal.
zondag 4 augustus 2019 om 06:37
De agressieve uittingen van mijn ex waren bedoeld als pure manipulatie. Om mij te sturen in mijn gedrag, zodat ik op gegeven moment alleen nog op die manier zou reageren waarvan hij het meeste 'profijt' had. Dat zie ik hier ook terug. Hij is je aan het sturen, aan het bijschaven tot zijn ideaal. Dat is geen liefde, dat is ijskoud berekend manipuleren wat hij doet bij jou. En het werkt, want jij zoekt het bij jezelf en loopt op eieren om hem maar tevreden te stellen. En dit patroon zal zich blijven herhalen, totdat jij jezelf compleet bent kwijtgeraakt.
zondag 4 augustus 2019 om 15:02
Blijenvrij schreef: ↑03-08-2019 20:15Jammer genoeg lees ik in de reacties onder mij dat jullie het herkennen.
Ja klopt, hier ook een ex met losse handjes.
Fijn dat je nu een leuke vriend heb
Ik hoop dat ik dat over een tijd ook kan zeggen.
zondag 4 augustus 2019 om 15:08
Sharpay schreef: ↑04-08-2019 06:37De agressieve uittingen van mijn ex waren bedoeld als pure manipulatie. Om mij te sturen in mijn gedrag, zodat ik op gegeven moment alleen nog op die manier zou reageren waarvan hij het meeste 'profijt' had. Dat zie ik hier ook terug. Hij is je aan het sturen, aan het bijschaven tot zijn ideaal. Dat is geen liefde, dat is ijskoud berekend manipuleren wat hij doet bij jou. En het werkt, want jij zoekt het bij jezelf en loopt op eieren om hem maar tevreden te stellen. En dit patroon zal zich blijven herhalen, totdat jij jezelf compleet bent kwijtgeraakt.
Klopt helemaal ja. En als het ze niet lukt om jou te sturen, zodat jij dus doet wat zij willen worden ze aggressiever en agressiever. Uiteindelijk geven ze jou ook nog de schuld wat jij doet niet wat hij wil.
Dit soort figuren heeft ook de meest vreemde eisen, waaraan niemand kan voldoen en dat moet je ook niet willen.
zondag 4 augustus 2019 om 15:16
Abundance-of-Freedom schreef: ↑04-08-2019 15:02Ja klopt, hier ook een ex met losse handjes.
Fijn dat je nu een leuke vriend heb
Ik hoop dat ik dat over een tijd ook kan zeggen.
Ik hoop van harte dat je een hele leuke vriend krijgt. Goed te horen dat jij uit zo'n relatie bent gestapt, want hoe duidelijk dit voor omstanders ook is, als je er zelf middenin zit is het zo makkelijk nog niet.
zondag 4 augustus 2019 om 21:55
Net bijgelezen en de afgelopen dagen ontzettend veel gepraat met mijn vriend.
Zoal ik al eerder schreef, heeft hij veel aan zelfontwikkeling gedaan.
Hij ziet nu ook wel in dat hij een probleem heeft en dat deze woede ergens vandaan komt. Morgen gaat hij naar de huisarts voor een doorverwijzing. Daarnaast heeft hij herhaaldelijk excuses gemaakt, zonder mij verantwoordelijk te maken voor zijn trigger. Het kan dus ook anders.
Ik waardeer het enorm dat mensen hier hun verhaal gedeeld hebben & adviezen en inzichten hebben gegeven. Bedankt hiervoor!
Zoal ik al eerder schreef, heeft hij veel aan zelfontwikkeling gedaan.
Hij ziet nu ook wel in dat hij een probleem heeft en dat deze woede ergens vandaan komt. Morgen gaat hij naar de huisarts voor een doorverwijzing. Daarnaast heeft hij herhaaldelijk excuses gemaakt, zonder mij verantwoordelijk te maken voor zijn trigger. Het kan dus ook anders.
Ik waardeer het enorm dat mensen hier hun verhaal gedeeld hebben & adviezen en inzichten hebben gegeven. Bedankt hiervoor!
zondag 4 augustus 2019 om 22:17
Ook allemaal gehoord. Ik hoop echt dat het bij jou anders afloopt dan bij mij maar als ik in jouw schoenen stond nu dan wist ik het wel.Ruby-Ann schreef: ↑04-08-2019 21:55Net bijgelezen en de afgelopen dagen ontzettend veel gepraat met mijn vriend.
Zoal ik al eerder schreef, heeft hij veel aan zelfontwikkeling gedaan.
Hij ziet nu ook wel in dat hij een probleem heeft en dat deze woede ergens vandaan komt. Morgen gaat hij naar de huisarts voor een doorverwijzing. Daarnaast heeft hij herhaaldelijk excuses gemaakt, zonder mij verantwoordelijk te maken voor zijn trigger. Het kan dus ook anders.
Ik waardeer het enorm dat mensen hier hun verhaal gedeeld hebben & adviezen en inzichten hebben gegeven. Bedankt hiervoor!
Ik wens je veel wijsheid!
zondag 4 augustus 2019 om 22:43
Hmmmm....ik word wat ongemakkelijk van dit topic...ik weet niet goed waarom.
Wat betekent het dag jouw vriend al veel aan zelfontwikkeling heeft gedaan? En waaruit blijkt dat? Wat maakt dat dit zo’n uitgesproken deel van zijn leven is? Ik kan mij niet voorstellen dat ik die woorden over mijn vriend zou gebruiken..het impliceert dat hij van ver komt ofzo...er is veel onvermeld in dit topic, kan privacy of schaamte zijn
Ik zou het oprecht erg jammer vinden als je het gevoel zou hebben dat er geen betere relatie voor jou is weggelegd...het eerste verliefde jaar al meerdere van deze aanvallen...en er zijn er blijkbaar meerdere nodig om aan de alarmbel te trekken...
Wat betekent het dag jouw vriend al veel aan zelfontwikkeling heeft gedaan? En waaruit blijkt dat? Wat maakt dat dit zo’n uitgesproken deel van zijn leven is? Ik kan mij niet voorstellen dat ik die woorden over mijn vriend zou gebruiken..het impliceert dat hij van ver komt ofzo...er is veel onvermeld in dit topic, kan privacy of schaamte zijn
Ik zou het oprecht erg jammer vinden als je het gevoel zou hebben dat er geen betere relatie voor jou is weggelegd...het eerste verliefde jaar al meerdere van deze aanvallen...en er zijn er blijkbaar meerdere nodig om aan de alarmbel te trekken...
zondag 4 augustus 2019 om 23:39
maandag 5 augustus 2019 om 06:58
Het is bij beide een patroon. Hij zegt wat zij wil horen en zij slikt het voor zoete koek. En de volgende keer wordt een herhaling van de vorige keer, maar de frequentie wordt hoger en de intensiteit ook.
Zeer, zeer moeilijk te doorbreken.
Zeer, zeer moeilijk te doorbreken.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
maandag 5 augustus 2019 om 07:29
Zolang hij jou de schuld geeft voor zijn woedeaanvallen zit er toch iets niet goed nog. Hoeveel zelfontwikkeling hij ook gedaan heeft.
Ik hoop dat hij snel in therapie kan (en deze blijft volgen) en dat onze voorspellingen niet uitkomen TO. Maar mocht dat wel zo zijn, lees dan dit topic nog eens na.
Ik hoop dat hij snel in therapie kan (en deze blijft volgen) en dat onze voorspellingen niet uitkomen TO. Maar mocht dat wel zo zijn, lees dan dit topic nog eens na.
maandag 5 augustus 2019 om 10:01
Mijn vriend geeft mij niet (meer deels) de schuld van zijn woedeaanvallen. Hij heeft toegegeven, uit zichzelf, dat ik hem confronteer met dit stuk en dat dit in hém zit. Ik ben heel duidelijk geweest en heb voet bij stuk gehouden dat agressie niet thuishoort in een relatie, nooit.
Ik wil niet teveel in detail treden ivm privacy en ga het stuk zelfontwikkeling dan ook niet toelichten.
ik snap sommige reacties hier heel goed en sommige wat minder. Er zijn mensen die roepen ; 'Eens een dief, altijd een dief' en daar kan ik me ook niet in vinden.
Iedereen die aan zichzelf wil werken verdient een kans in mijn ogen. Als je gelijk wegrent wanneer er zich moeilijkheden voordoen, dan zul je weinig langdurige relaties/vriendschappen etc. houden in je leven. En ik vind dat mijn vriend die kans verdient.
Ik wil niet teveel in detail treden ivm privacy en ga het stuk zelfontwikkeling dan ook niet toelichten.
ik snap sommige reacties hier heel goed en sommige wat minder. Er zijn mensen die roepen ; 'Eens een dief, altijd een dief' en daar kan ik me ook niet in vinden.
Iedereen die aan zichzelf wil werken verdient een kans in mijn ogen. Als je gelijk wegrent wanneer er zich moeilijkheden voordoen, dan zul je weinig langdurige relaties/vriendschappen etc. houden in je leven. En ik vind dat mijn vriend die kans verdient.
maandag 5 augustus 2019 om 10:42
Ik begrijp je Ruby, vanaf de zijlijn is het makkelijk roepen.
Mijn vader kon vroeger ook ontzettend uit zijn slof schieten en schreeuwen, niet vaak gelukkig. En zo ken ik er nog wel een paar. Is het normaal (maar wat is dan normaal)? Niemand is perfect natuurlijk.
Het gaat er om dat jij jezelf kunt zijn en blijven in de relatie. Dat je niet een bang muisje wordt omdat hij anders uit zijn slof zou kunnen schieten. Dat je nog steeds kunt mopperen of negatief doen als je dat zo voelt.
Zolang jullie het gesprek openhouden en niemand zich afsluit, is er naar mijn idee altijd kans op groei en verbetering.
Bovendien betekent schreeuwen en met dingen gooien niet meteen dat iemand ook fysiek geweld gaat gebruiken naar jou. Als dat wel gebeurt, dan hoop ik dat je weet wat je te doen staat.
Mijn vader kon vroeger ook ontzettend uit zijn slof schieten en schreeuwen, niet vaak gelukkig. En zo ken ik er nog wel een paar. Is het normaal (maar wat is dan normaal)? Niemand is perfect natuurlijk.
Het gaat er om dat jij jezelf kunt zijn en blijven in de relatie. Dat je niet een bang muisje wordt omdat hij anders uit zijn slof zou kunnen schieten. Dat je nog steeds kunt mopperen of negatief doen als je dat zo voelt.
Zolang jullie het gesprek openhouden en niemand zich afsluit, is er naar mijn idee altijd kans op groei en verbetering.
Bovendien betekent schreeuwen en met dingen gooien niet meteen dat iemand ook fysiek geweld gaat gebruiken naar jou. Als dat wel gebeurt, dan hoop ik dat je weet wat je te doen staat.
