Slaapproblemen dochter

Mijn dochter van 3,5 heeft volgens mij serieuze slaapproblemen.
Ze heeft sinds haar geboorte misschien in totaal 10 nachten door geslapen.
Als baby was het slapen al erg moeizaam, heb uren gelopen en gewiegd. Dat vond ik toen prima om te doen omdat ze een baby was.
Toen ze groter werd waren mijn man en ik wel een beetje klaar met dat rondlopen elke avond/nacht. Op advies van CB de 10 min methode gedaan, na een week gaf ze daar aan toe en kon eindelijk zelf inslapen. Als ze dan nachts wakker werd, dan gingen we met haar in de stoel zitten totdat ze weer moe was. Was dat eerst een kwartier later werd dat 1,5 uur. Op advies van CB beneden in camping bed gelegd en maar laten krijsen. Dat hebben we gedaan, omdat we zo verschrikkelijk moe waren en alles daar onder begon te lijden. We hebben nog een zoon die hierdoor ook steeds minder aandacht kreeg.
Op een gegeven moment ging het heel goed, zelf inslapen en snachts als ze wakker werd gaf ze ook toe aan het camping bedje.
Er was weer rust eindelijk.

Besloten om voor een 3e kindje te gaan, tijdens de zwangerschap wou ze niet meer in het camping bedje slapen. We dachten prima komt door de zwangerschap, en ze moet ook maar weer in haar eigen bed liggen nachts. Hebben we een matras gekocht voor naast haar bed, en daar ging mijn man op slapen als ze wakker werd. Ze viel dan altijd snel weer in slaap. Mijn man heeft daar bijna elke nacht 1,5 jaar geslapen, totdat hij serieuze rugklachten kreeg. Dochter uitgelegd dat het nu klaar is met het matras, dat papa weer in zijn eigen bed wil slapen en dat als ze wakker word wij in de stoel naast haar bed komen zitten.
Nu is ze bijna elke nacht wakker, meestal wel 2 uren lang. Ze gaat gewoon niet slapen. We vragen haar of ze het warm of koud heeft, honger dorst enz maar dat is er allemaal niet zegt ze.
Het breekt ons echt op, elke nacht is ze wakker en als zij slaapt wordt de baby wakker. Het is echt slopend.

We gaan elke dag naar buiten, ze speelt met andere kindjes, genoeg activiteiten dus waar ze moe van kan worden.

Over haar karakter, de mensen om ons heen zien haar als een pittig kind. Dat is ze ook. Ze eist alle aandacht op. Altijd al gedaan. Haar grote broer en de baby worden weggecijferd omdat ze altijd zo aan het krijsen is. Ja ook overdag huilt en zeurt ze veel. Onze zoon is bang voor haar en geeft steeds maar toe aan wat ze wil zodat ze op houdt met huilen. Soms denk ik dat ze een stoornis heeft, autisme oid. Toen ze geboren werd huilde ze veel, ik vroeg nog aan de verloskundige of dat normaal was, volgens haar wel. Het huilen is er alleen nog steeds..

Vannacht was het weer raak, we zitten er over na te denken om naar de huisarts te gaan. Is dat overdreven? Zijn er meer ouders met deze ervaringen? Ik sta open voor alle tips, ook op alternatief vlak.

Rosalind schreef: ↑

30-08-2019 10:38

Eens. En ook zelf ervaring met een soortgelijke situatie.
Ook begrijp ik niet zo goed dat er een derde kind kwam terwijl jullie er eigenlijk de energie niet voor hadden.

Maar hoe nu verder? Vraag eens aan je dochter wat ze nodig heeft ´s nachts. Een muziekje, lampje aan, favoriete knuffel?
Wil ze echt bij jullie zijn, is een groot bed zodat een van jullie ernaast kunnen kruipen ipv op een stoel zitten een optie?
Of haar een tijdje bij jullie op de slaapkamer laten slapen, bv een matrasje naast jullie bed?
Ze moet vertrouwen in jullie en zichzelf krijgen om weer alleen te kunnen slapen.

Overdag zou ik wel redelijk streng zijn en het krijsen negeren.

Mijn man heeft zo'n lange tijd naast haar geslapen juist om weer haar vertrouwen te winnen. Als ze wakker werd, stelde hij haar gerust en zei ga maar lekker slapen ik lig naast je. En dan ging ze ook weer slapen.
Maar na 1,5 jaar dat gedaan te hebben mag het wat ons betreft wel veranderen, want het wordt zwaar zo, en we zouden ook graag eens weer samen willen slapen.