Gebroken vanbinnen

Lieve dames,

Ik ben een meid van 24 jaar en heb niet hele leuke ervaringen met jongens. 6 maanden geleden leerde ik S. kennen. Het klikte goed en na een maand vroeg hij of ik zijn vriendin wilde zijn. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest: een sympathieke en lieve jongen die gek op me was! Ik durfde hem te vertellen wat me vorig jaar was overkomen en hij gaf aan me toe dat hij nog nooit intiem was geweest met een meisje. We voelden ons helemaal op ons gemak bij elkaar, en al snel werd ik onderdeel van zijn familie en vriendengroep. Zelf heb ik geen grote familie en ook geen vriendenkring zoals hij, dus dit was allemaal nieuw. De weken gingen voorbij en alles leek goed, alhoewel ik soms een onderbuikgevoel kreeg alsof er iets toch niet goed zat. We hadden seks, zagen elkaar elk weekend, hij nam me mee naar zn familie en vrienden, maar hij zei nooit iets liefs tegen me. Hij had nooit gezegd dat ie van me hield.
Een aantal weken geleden zijn we een weekend naar Parijs geweest, maar wat een romantisch weekend had moeten worden eindigde in een nachtmerrie. We hadden een ontzettend mooie dag, hadden vanalles bezocht en 's avonds zelfs de eiffeltoren opgeweest. Hét moment was daar om elkaar de liefde te verklaren, maar hij deed het niet. In een poging om het uit hem te trekken zei ik in het hotel maar tegen hem dat ik van hem hield, waarop hij zei dat hij het niet terug kon zeggen. Ik raakte in paniek en we hebben een lang gesprek gehad. Hij zei dat hij niets voor me voelde, maar bood er later zijn excuses voor aan en zei dat hij het niet meende. De volgende dag zijn we er alsnog op uit gegaan in Parijs, maar heb ik vele huilbuien gehad. De dag erna vertrokken we weer naar huis, en alles leek weer oké. We hadden zelfs al plannen gemaakt voor het opvolgende weekend.
De volgende dag merkte ik via de app dat 'ie afstandelijk was. Ik besloot hem te bellen en hij begon te huilen en zei 'ik wil dit niet via de telefoon doen'. Hij kwam naar mijn huis en vertelde dat hij toch niets voor me voelt en dat we ermee moeten stoppen. Mijn hart brak. Iemand bij wie ik eindelijk mezelf durfde te zijn en aan wie ik mezelf durfde te geven bleek niets voor mij te voelen.

Achteraf gezien had ik kunnen vertrouwen op mijn onderbuikgevoel en had ik kunnen weten dat er iets niet klopte. Hij betaalde nooit iets voor me, was erg onattent, praatte vaak alleen over zichzelf, vond het niet erg dat hij mijn diplomauitreiking zou missen ivm een reis maar zat er wel mee dat hij niet naar een housewarming kon gaan van een vriend, etc. Ik ging ook vaak met een onheilspellend rotgevoel naar huis als ik bij hem was geweest. Maar omdat hij me altijd meenam naar familie en vrienden was dat voor mij een teken dat het toch wel goed zat en dat ik me waarschijnlijk drukmaakte om niets. Nou, niet dus.

Dit is nu 3 weken geleden en ik ben er nog steeds kapot van. Ik eet niet meer goed en zorg niet meer goed voor mezelf, ik begin aan alles te twijfelen, en herinneringen van het verleden komen terug (situaties waarin ik als stront ben behandeld, zowel door jongens als 'vriendinnen'). Omdat ik niet veel mensen om me heen heb voor afleiding, voel ik me ontzettend alleen en heb ik het gevoel dat ik niet uit dit gat kom. Vorige week ben ik met een master begonnen, maar ook daar voel ik me niet op mijn plaats. Het is alsof ik, als ik naar buiten ga, een masker opzet die meteen weer afvalt zodra ik thuis ben. Het voelt soms alsof ik het niet waard ben, en daardoor heb ik de neiging om bij de pakken neer te gaan zitten. Dat wil ik natuurlijk helemaal niet, maar als ik 's ochtends wakker word is het alsof er een radio aangaat in mijn hoofd die nog even alles piekfijn voor me afspeelt.

Heeft iemand advies voor hoe ik hier beter mee om kan gaan?

Liefs

Kikkertje79 schreef: ↑

08-09-2019 11:19

Allereerst Liefdesverdriet is verschrikkelijk. Het enige advies wat ik daarvoor kan geven: rustig blijven ademhalen, het wordt beter, echt.

En misschien zou je kunnen overwegen om met iemand te gaan praten? Leest alsof je al veel hebt meegemaakt.

Dankjewel, dat doet me goed om te horen. Ik had inderdaad de moed al verzameld om een afspraak te maken bij de huisarts voor over een paar dagen. Ik hoop dat ze me kan doorverwijzen.

Joséphine schreef: ↑

08-09-2019 11:23

Dit is erg rot voor je. Het enige positieve in dit verhaal: jouw onderbuikgevoel liegt niet en dat neem je mee voor een volgende relatie. Als het echt goed is, dan voelt het ook echt goed. De minpuntjes die in elke relatie voorkomen doen dan niet af aan de sterkte van de relatie en de liefde voor elkaar. Ook jij zal dat vroeg of laat ervaren, echt.

Hup met die master: het is een investering voor het leven. Het verbetert je zelfbeeld en opent deuren. Je bent jong. Zo lang je niet gebonden bent aan een gezin, kan je het maximum uit jezelf halen. De ware liefde volgt dan vanzelf.

Bedankt voor je reactie. Wat de master betreft: het is een master die opleidt tot leraar. Ik voel me op dit moment alleen zo zwak in mijn schoenen staan dat ik niet het gevoel heb dat ik er helemaal voor kan gaan. Concentratie is ook even ver te zoeken. Eigenlijk heb ik me nooit echt overtuigd gevoeld van de wil om leraar te worden, maar het leek de enige optie voor me (heb een talenstudie afgerond).

Aaltje89 schreef: ↑

08-09-2019 11:40

Ach wat ontzettend rot! Snap niet zo goed waarom hij een relatie met je aangaat als hij geen gevoelens voor je heeft. Dat vind ik echt een rare actie van hem en zeker niet iets waardoor jij aan jezelf moet twijfelen. Misschien is die master nu juist een positief iets. Je kunt er afleiding in vinden. Ga er voor! Het kan ook een uitgelezen kans zijn om nieuwe mensen te ontmoeten. Investeer in jezelf en voor je het weet komt er weer een ander op je pad.

Hij zei dat er in het begin wel gevoelens waren, maar dat deze niet doorbloeiden tot verliefdheid. Uiteindelijk begon hij zich blijkbaar zelfs aan me te irriteren. Waarom hij me dan constant zo in zijn leven betrok blijft een vraagteken voor me. Ik doe inderdaad ontzettend m'n best om de knop om te schakelen. Als ik nou maar even die negatieve gedachtes kon uitzetten!

CherokeeRose1977 schreef: ↑

08-09-2019 12:23

Natuurlijk heeft hij gevoelens voor je. Ook irritaties zijn gevoelens, weliswaar negatieve gevoelens maar het zijn gevoelens. Als hij ze niet had, zou hij onverschillig zijn en niet zo reageren.

Wat weet je van zijn (relatie) geschiedenis?

Wat je ook kunt doen, is je verdiepen in de attachment styles/hechting, hechtingsstoornissen, op internet is er heel veel info over te vinden.

Het belangrijkste is om te werken aan jezelf en er achter te komen waarom je je aangetrokken voelt tot een bepaald soort man. Ik ben er van overtuigd dat daar namelijk een rode draad in te vinden is. Gebaseerd op ondermeer eerdere ervaringen, onze jeugd.

Hij is 28 en had nooit eerder een vriendin gehad, ook geen intiem contact met een meisje. Toen hij het uitmaakte zei hij dat hij bang is om nooit gelukkig te worden. Het merendeel van zijn vrienden hebben al een langere relatie, zijn getrouwd of hebben al kinderen. Ik kreeg het gevoel alsof hij wanhopig op zoek was naar geluk, en dat ik daarin een uitprobeersel was. Dat voelt walgelijk.

Ik weet niet of ik me aangetrokken voel tot een bepaald soort man, maar ik denk wel dat ik er gevoelig voor ben als iemand laat merken dat 'ie me leuk vindt, of doet alsof. Ik ben in het verleden veel gepest (basisschool, middelbare school) en heb het gevoel alsof ik altijd op zoek ben naar bevestiging. Mijn negatieve ervaringen van hiervoor zijn o.a. met jongens ik achteraf gezien niet eens zo leuk vond, maar die me even een goed gevoel gaven.

Ananas schreef: ↑

08-09-2019 13:22

Misschien wilde hij ook heel graag een vriendin. En negeerde hij in eerste instantie zijn gevoel die aangaf dat zijn verliefdheid voor jou helaas aan de oppervlakte bleef. Ik denk juist dat hij je een leuk mens vind, maar jammer genoeg niet verliefd op je is geworden. Dat hij je mee neemt naar zijn vrienden en familie kan ook zeggen dat jij leuk in omgang bent met een groep relatief onbekenden.

Wat ik je verder wil laten weten is dat je niet moet wachten op de woorden ‘ik hou van jou’. Woorden zijn leeg. Iedereen kan liegen. Let vooral op de daden die horen bij ‘ik hou van jou’. Een arm om je schouders, aanwezig zijn bij diploma uitreiking, je verrassen met iets leuks.

Ik denk dat je het helemaal bij het juiste eind hebt. Ik snap alleen niet hoe hij nooit eerlijk heeft kunnen zijn en me het idee heeft gegeven dat alles goed zat. Dat vind ik erg pijnlijk.

S-Meds schreef: ↑

08-09-2019 13:07

ik denk dat hij afknapte omdat je aan hem ging trekken. Hij moest ineens de liefde verklaren en toen dat niet gebeurde was er een dag vol huilbuien.
Niet iedereen uit liefde op dezelfde manier, je kan het laten zien maar niet zeggen. Dat is altijd nog beter dan andersom: het zeggen maar niet laten zien. Kern van het verhaal is dat jij onzeker bent en bevestiging zocht, hij daarvan in paniek raakte en nu is het uit.

Hij deed het uiteindelijk geen van beide, dus daaruit concludeer ik maar dat het gevoel er nooit is geweest en ik een ideaalbeeld had van hoe ik hoopte dat het zou gaan.