Relaties
alle pijlers
Verslaving familie
dinsdag 24 september 2019 om 21:51
Hi,
Ik merk dat ik behoefte heb om van mij af te schrijven. Zijn er mensen met een verslaafd familielid? Hoe gaan jullie daarmee om? Hebben jullie je grenzen duidelijk voor jezelf, hoe stellen jullie die? Ben je betrokken bij de behandeling of is er uberhaupt nog contact?
Ik merk dat ik behoefte heb om van mij af te schrijven. Zijn er mensen met een verslaafd familielid? Hoe gaan jullie daarmee om? Hebben jullie je grenzen duidelijk voor jezelf, hoe stellen jullie die? Ben je betrokken bij de behandeling of is er uberhaupt nog contact?
koettie wijzigde dit bericht op 24-09-2019 21:54
14.17% gewijzigd
dinsdag 24 september 2019 om 21:54
To begint, wilde het niet in de OP.
Mijn kleine zusje is verslaafd. Coke en alcohol. We (ik, andere zusje en vriendinnen) weten dit nu een half jaar oid. Het loopt uit de hand en het is zo pijnlijk. Ze liegt, steeds, ontkent dingen. We zijn (waren) altijd heel hecht, ik zie mijn zusjes wekelijks en we hebben het altijd heel leuk gehad. Nu niet meer.
Ik heb mijn eigen grenzen vanaf het begin duidelijk gehad en ook naar haar vertelt. Toch valt het me echt heel zwaar en heb ik net vreselijk potje zitten janken.
Mijn kleine zusje is verslaafd. Coke en alcohol. We (ik, andere zusje en vriendinnen) weten dit nu een half jaar oid. Het loopt uit de hand en het is zo pijnlijk. Ze liegt, steeds, ontkent dingen. We zijn (waren) altijd heel hecht, ik zie mijn zusjes wekelijks en we hebben het altijd heel leuk gehad. Nu niet meer.
Ik heb mijn eigen grenzen vanaf het begin duidelijk gehad en ook naar haar vertelt. Toch valt het me echt heel zwaar en heb ik net vreselijk potje zitten janken.
dinsdag 24 september 2019 om 21:59
Wat verdrietig, TO. Je weet dat je de juiste beslissing genomen hebt door zo duidelijk te zijn, maar dat maakt het alsnog heel rot allemaal.
Verslaving is erfelijk en mijn hele familie (aan een kant maar, gelukkig) is of was aan het een-of-ander verslaafd (medicijnen, seks, spanning, eten, maar voornamelijk alcohol). Het is heel triest om mensen kapot te zien gaan en het is iets wat je heel moeilijk met andere mensen kunt delen: iedereen heeft veel begrip als een familielid ziek is door kanker, maar weinig als het door alcoholisme komt. Begrijpelijk, maar wel eenzaam, helemaal als je jong bent.
Verslaving is erfelijk en mijn hele familie (aan een kant maar, gelukkig) is of was aan het een-of-ander verslaafd (medicijnen, seks, spanning, eten, maar voornamelijk alcohol). Het is heel triest om mensen kapot te zien gaan en het is iets wat je heel moeilijk met andere mensen kunt delen: iedereen heeft veel begrip als een familielid ziek is door kanker, maar weinig als het door alcoholisme komt. Begrijpelijk, maar wel eenzaam, helemaal als je jong bent.
dinsdag 24 september 2019 om 22:03
Thanks Betty.
Het is eigenlijk een heel lang verhaal en merk dat ik het graag van me af wil schrijven maar dat het zooo ingewikkeld is dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Daarnaast ben ik zelf hulpverlener in de verslavingszorg
, wat handig is maar ook erg confronterend met alle kennis die ik heb.
Ze krijgt hulp, eens per week gedragstherapie. Daar liegt ze ook. Haar begeleider weet dat wel maar kan er verder ook weinig mee.
Het is eigenlijk een heel lang verhaal en merk dat ik het graag van me af wil schrijven maar dat het zooo ingewikkeld is dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Daarnaast ben ik zelf hulpverlener in de verslavingszorg
, wat handig is maar ook erg confronterend met alle kennis die ik heb.Ze krijgt hulp, eens per week gedragstherapie. Daar liegt ze ook. Haar begeleider weet dat wel maar kan er verder ook weinig mee.
dinsdag 24 september 2019 om 22:07
Wat verdrietig voor je.
Zelf een verslaafde moeder, geen contact meer mee. Is naast de verslaving sowieso echt een naar persoon.
Heb wel een verslaafd iemand in mijn leven waarvan ik op dit moment afstand neem. Ze is zo'n onwijs leuk persoon maar zodra in een periode van gebruik zit is ze echt een duiveltje. Liegen, manipuleren. Echt een totaal ander mens. Normaal laat ik haar in zo'n periode links liggen en dat werkt prima maar ze is laatst zo over mijn grenzen heen gegaan dat ik er even klaar mee ben.
Wat is bij jou hetgeen dat je zwaar valt?
Zelf een verslaafde moeder, geen contact meer mee. Is naast de verslaving sowieso echt een naar persoon.
Heb wel een verslaafd iemand in mijn leven waarvan ik op dit moment afstand neem. Ze is zo'n onwijs leuk persoon maar zodra in een periode van gebruik zit is ze echt een duiveltje. Liegen, manipuleren. Echt een totaal ander mens. Normaal laat ik haar in zo'n periode links liggen en dat werkt prima maar ze is laatst zo over mijn grenzen heen gegaan dat ik er even klaar mee ben.
Wat is bij jou hetgeen dat je zwaar valt?
dinsdag 24 september 2019 om 22:17
Voornamelijk het liegen. Ik ben nooit boos geworden. Altijd begrip getoont, ook bij hele domme dingen. Wel grenzen gesteld en concequenties benoemd dus niet dat ze met alles weg komt. En ze blijft maar liegen. Hoort erbij en ik weet het. Maar vandaag besefte ik me opeens dat het nooit meer gaat worden zoals het was. Dat is kapot.
Ze heeft van het weekend van haar beste vriendin gestolen terwijl ze daar mocht slapen (ze is thuisloos) en dat vind ik zo erg. Vriendin is echt gebroken en de hele situatie is zo uitzichtloos. Geen werk, geen thuis, geen inschrijfadres en alleen maar meer leugens.
Wat erg van je moeder Viva. Was dat vroeger ook al?
Ze heeft van het weekend van haar beste vriendin gestolen terwijl ze daar mocht slapen (ze is thuisloos) en dat vind ik zo erg. Vriendin is echt gebroken en de hele situatie is zo uitzichtloos. Geen werk, geen thuis, geen inschrijfadres en alleen maar meer leugens.
Wat erg van je moeder Viva. Was dat vroeger ook al?
dinsdag 24 september 2019 om 22:20
dinsdag 24 september 2019 om 22:23
Ja dichtbij. Hoe ermee om te gaan? Nog steeds zoekende. Deze persoon heeft inmiddels hulp gezocht en het lijkt goed te gaan. Maar er zit altijd een stemmetje in mijn hoofd diegene niet volledig te kunnen vertrouwen.
En stiekem soms echt wat over mijn grenzen gegaan. Je wil zo graag helpen bij iets waar je niet kan helpen.
Na meer informatie over verslavingen en dergelijke gekregen te hebben, ben ik nog steeds heel verbaasd om en ook wel verdrietig, in welke enorme mate het in onze samenleving voorkomt. En wat voor impact het heeft op een mens. Mijn wereld ziet er in ieder geval niet meer hetzelfde uit.
En stiekem soms echt wat over mijn grenzen gegaan. Je wil zo graag helpen bij iets waar je niet kan helpen.
Na meer informatie over verslavingen en dergelijke gekregen te hebben, ben ik nog steeds heel verbaasd om en ook wel verdrietig, in welke enorme mate het in onze samenleving voorkomt. En wat voor impact het heeft op een mens. Mijn wereld ziet er in ieder geval niet meer hetzelfde uit.
dinsdag 24 september 2019 om 22:34
Ja dat liegen is echt heel naar. Dat het een symptoom is van een ziekte, maakt het natuurlijk niet minder erg dat je bloedeigen zusje jou en anderen voorliegt. Aan haar kant zal er niks veranderen als ze dat zelf niet wil dus het enige wat helpt is inderdaad grenzen stellen, misschien wel nog strikter. Anders ga je er echt aan onderdoor en daar is niemand bij gebaat. Het is eigenlijk een ziekte van de hele familie.Koettie schreef: ↑24-09-2019 22:17Voornamelijk het liegen. Ik ben nooit boos geworden. Altijd begrip getoont, ook bij hele domme dingen. Wel grenzen gesteld en concequenties benoemd dus niet dat ze met alles weg komt. En ze blijft maar liegen. Hoort erbij en ik weet het. Maar vandaag besefte ik me opeens dat het nooit meer gaat worden zoals het was. Dat is kapot.
Ze heeft van het weekend van haar beste vriendin gestolen terwijl ze daar mocht slapen (ze is thuisloos) en dat vind ik zo erg. Vriendin is echt gebroken en de hele situatie is zo uitzichtloos. Geen werk, geen thuis, geen inschrijfadres en alleen maar meer leugens.
Wat erg van je moeder Viva. Was dat vroeger ook al?
Ze is al langer verslaafd dan ik leef. Ze dronk ook toen ze zwanger was van mij.
dinsdag 24 september 2019 om 22:35
Begin me er niet over.... In mijn familie komt het zowel voor aan mijn moeders kant als mijn vaders kant. Vader van mijn moeder is overleden aan zijn alcoholverslaving en bij het overlijden van mijn moeder heeft het ook een rol gespeeld. Sinds haar overlijden is mijn vaders rem eraf gegaan waardoor hij extreem alcoholist is geworden. Heeft veel schade bij hem aangericht, zowel mentaal als fysiek. Ook bij ons als kinderen trouwens.
Ondanks dat mijn vader zonder alcohol ook een extreem naar persoon is, zijn zijn slechte eigenschappen versterkt nadat hij nog meer begon te drinken. Hij is van zichzelf erg explosief, manipulatief, agressief en egoïstisch. Dit leidde bij ons in het verleden tot huiselijk geweld, manipulatie, verwaarlozing, nou noem het riedeltje maar op.
Het afgelopen jaar sinds dat mijn moeder is komen te overlijden woonde ik met hem alleen in één huis. Dit was simpelweg niet te doen. Ik was nooit veilig (zeker niet in de periode dat mijn vader “ziek” thuis zat (te verslaafd om te werken dus)), ik leefde op mijn kamer met een slot op de deur, kon niet bij hem terecht en hij keek naar niets meer om behalve zijn drank en zijn scharrels.
Ik heb maandenlang zijn alcoholgebruik geregistreerd en vastgelegd. Ontzettend vaak samen met broers en zus met hem om de tafel gezeten om hem hulp aan te bieden, bijna een aanmelding gehad bij Tactus toen hij een ongeluk onder invloed van alcohol had veroorzaakt. Helaas zonder succes.
Ik heb het leven met een verslaafde als iets enorm traumatisch ervaren. Ik heb er hulp voor gezocht bij een psycholoog en daar is door deze gehele situatie een depressie en PTSS geconstateerd. Mijn broers, zus en ik hebben de keuze gemaakt afstand van mijn vader te nemen, dit was dus onze grens. Zeker omdat hij mij op 18 jarige leeftijd (huidige leeftijd overigens) uit huis heeft gezet zodat hij kon gaan hokken met zijn vaste scharrel. Nu zit ik in mijn eigen woning en heb ik geen contact met hem. Ik merk dit meteen aan mijn mentale gesteldheid en aan mijn “geluksbeleving”. Het heeft mij en de rest van de familie rust gegeven.
Om je vragen te beantwoorden: ermee omgaan leer je eigenlijk niet. Het is heel intensief voor zowel de verslaafde als de naasten. Ik probeerde hem in het begin mee te helpen, toen hij dit afsloeg en het alleen maar erger werd heb ik er afstand van gedaan en probeerde ik ermee te leven, tevergeefs maar toch. Mijn beste oplossing was gewoon (gedwongen, dat wel) uit huis gaan en mijzelf uit de situatie plaatsen. De grens stellen is gebeurt uit veiligheid voor mijzelf en vanuit mijn broers en zus ook, maar ook voor hun kinderen (mijn neefjes en nichtjes) en is in ons geval gewoon het contact verbreken geweest. Wij zijn dus niet betrokken bij de behandeling (deze is er ook niet voor zover wij weten) en er is dus geen contact meer.
Aangezien ik nog steeds in het verwerkproces zit door alles lees ik mee met dit topic. Dankjulliewel alvast voor jullie openheid!
Ondanks dat mijn vader zonder alcohol ook een extreem naar persoon is, zijn zijn slechte eigenschappen versterkt nadat hij nog meer begon te drinken. Hij is van zichzelf erg explosief, manipulatief, agressief en egoïstisch. Dit leidde bij ons in het verleden tot huiselijk geweld, manipulatie, verwaarlozing, nou noem het riedeltje maar op.
Het afgelopen jaar sinds dat mijn moeder is komen te overlijden woonde ik met hem alleen in één huis. Dit was simpelweg niet te doen. Ik was nooit veilig (zeker niet in de periode dat mijn vader “ziek” thuis zat (te verslaafd om te werken dus)), ik leefde op mijn kamer met een slot op de deur, kon niet bij hem terecht en hij keek naar niets meer om behalve zijn drank en zijn scharrels.
Ik heb maandenlang zijn alcoholgebruik geregistreerd en vastgelegd. Ontzettend vaak samen met broers en zus met hem om de tafel gezeten om hem hulp aan te bieden, bijna een aanmelding gehad bij Tactus toen hij een ongeluk onder invloed van alcohol had veroorzaakt. Helaas zonder succes.
Ik heb het leven met een verslaafde als iets enorm traumatisch ervaren. Ik heb er hulp voor gezocht bij een psycholoog en daar is door deze gehele situatie een depressie en PTSS geconstateerd. Mijn broers, zus en ik hebben de keuze gemaakt afstand van mijn vader te nemen, dit was dus onze grens. Zeker omdat hij mij op 18 jarige leeftijd (huidige leeftijd overigens) uit huis heeft gezet zodat hij kon gaan hokken met zijn vaste scharrel. Nu zit ik in mijn eigen woning en heb ik geen contact met hem. Ik merk dit meteen aan mijn mentale gesteldheid en aan mijn “geluksbeleving”. Het heeft mij en de rest van de familie rust gegeven.
Om je vragen te beantwoorden: ermee omgaan leer je eigenlijk niet. Het is heel intensief voor zowel de verslaafde als de naasten. Ik probeerde hem in het begin mee te helpen, toen hij dit afsloeg en het alleen maar erger werd heb ik er afstand van gedaan en probeerde ik ermee te leven, tevergeefs maar toch. Mijn beste oplossing was gewoon (gedwongen, dat wel) uit huis gaan en mijzelf uit de situatie plaatsen. De grens stellen is gebeurt uit veiligheid voor mijzelf en vanuit mijn broers en zus ook, maar ook voor hun kinderen (mijn neefjes en nichtjes) en is in ons geval gewoon het contact verbreken geweest. Wij zijn dus niet betrokken bij de behandeling (deze is er ook niet voor zover wij weten) en er is dus geen contact meer.
Aangezien ik nog steeds in het verwerkproces zit door alles lees ik mee met dit topic. Dankjulliewel alvast voor jullie openheid!
dinsdag 24 september 2019 om 22:40
Diegene gebruikt nu niet meer. Haar hele manier van doen is veranderd. Open over alles, ook wanneer het wel moeilijk is. Weer toekomstplannen, bezig met gezondheid en weer zelfstandig worden.
Ik vergeet echt nooit hoe die persoon er midden in/tijdens gebruik uit zag. Die ontzettend lege blik. Maar ook hoe glashard ze kunnen liegen en niet te vertrouwen zijn.
En hoe moeilijk het nu is, dat die persoon zelf moet herstellen maar ook haar wereld, de mensen om haar heen, alles wat ze beschadigd heeft. Het is geen makkelijke weg. Soms wordt vergeten hoe moeilijk het ook voor de familie is. Ik twijfel om zelf hulp te zoeken omdat het me echt hard geraakt heeft.
dinsdag 24 september 2019 om 22:47
Wat triest! Nee, geen verslaafden in de families. Wel een die een open relatie begon (waarna het huwelijk al gauw finito was) en een die geregeld zijn nieuwste jonge vrouw een optater verkocht, waarna de relatie weer eens over was. En dan weer in tranen bij ons uitsnikken waarna hij zich daar weer voor schaamde.
Dus dat was het vreemdste gedrag in de families volgens mij. Maar ik ken ze niet heel goed. Misschien hebben ze duistere geheimen.
Dus dat was het vreemdste gedrag in de families volgens mij. Maar ik ken ze niet heel goed. Misschien hebben ze duistere geheimen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 24 september 2019 om 23:44
Geen directe familieleden (vader, moeder, zus/broer), wel zussen van mijn vader.
Functionerende alcoholisten zijn het zoals het zo mooi heet. De een is getrouwd met een man die het allemaal ondervangt en recht weet te praten. Ze heeft een baan gehad (toen je je nog schijnbaar om de zes maanden weer een jaar ziek kon melden om met 52 in een of ander VUT-traject te verdwijnen). Mijn neef en nicht hebben langer bij oma en ons gewoond dan bij hun eigen ouders. Gewoon triest. Ook nog steeds triest om te zien, die interactie. Mijn nicht trekt keiharde grenzen en heeft daar nu vrede mee zoals ik het kan inschatten, mijn neef voelt zich nog steeds verantwoordelijk en gaat daarmee ver over zijn eigen grenzen. Ik kwam er op mijn 19e achter dat ik die tante schijnbaar nog nooit nuchter had meegemaakt. Mijn vader had haar niet meer nuchter gezien sinds 1978 zoals hij in 2011 toegaf. Het schijnt ook een vervelend mens te zijn zonder alcoholprobleem.
Haar zus is best een aardig mens. Met of zonder slok te veel op. En haar ken ik ook wel nuchter. Voor haar heb ik wel compassie. Er is ook nooit iets of iemand in haar leven geweest dat het zou kunnen winnen van die wijn. Ongelukkig huwelijk, zware baan. Ze was ook nog heel goed in haar baan, waarschijnlijk omdat ze alleen die baan had en haar vrije tijd vulde met ‘vloeibare ontspanning’. Nu leeft ze voor haar hondje. Mijn zus regelt hulp in de huishouding, mijn broer doet er klusjes en ik waai geregeld binnen om te checken of ze wel voldoende eten in huis heeft (en ook eet). Mijn moeder gaat twee keer in de week met haar lunchen en wandelen met de honden. Zijzelf weet wel dat haar drinken niet normaal is maar ziet niet echt een probleem. Ze rijdt ook geen auto of brommer, regelt keurig taxi’s als lopen moeilijk is geworden. Haar gevoel voor decorum is altijd intact gebleven. Strak in de lak en keurig in de kleren. Ik denk dat haar buren denken dat ze een of andere ‘legale’ aandoening heeft. Zelfs de lege flessen brengt ze gedoseerd en verspreid over de stad weg. Daar zit nog planning achter, een soort ingebouwde begrenzing. I.t.t. tot haar zusje.
Ik weet niet beter of mijn vader heeft ons altijd gewaarschuwd voor een soort familiair verslavingsgen. Hijzelf heeft zich zowat letterlijk doodgewerkt. Mijn broer en zus zijn adrenalinejunkies op een positieve manier (sporten). Ik ben op mijn manier een alles of niets type en blijf dus maar uit de buurt van verslavende zaken. De waarschuwing van mijn vader zaliger neem ik ter harte. Ik heb er jaren over gedaan om van het roken af te komen. Gelukkig heeft Moeder Natuur mij voorzien van het ‘alcoholgen’ van moederskant: meer dan twee alcoholische consumpties en ik ben out. En daar zie ik de lol niet van in dus slurp ik gezellig mocktails. Van alledrie de kinderen lijk ik het minste op onze moeder. Maar haar controledrang heb ik wel meegekregen.
Functionerende alcoholisten zijn het zoals het zo mooi heet. De een is getrouwd met een man die het allemaal ondervangt en recht weet te praten. Ze heeft een baan gehad (toen je je nog schijnbaar om de zes maanden weer een jaar ziek kon melden om met 52 in een of ander VUT-traject te verdwijnen). Mijn neef en nicht hebben langer bij oma en ons gewoond dan bij hun eigen ouders. Gewoon triest. Ook nog steeds triest om te zien, die interactie. Mijn nicht trekt keiharde grenzen en heeft daar nu vrede mee zoals ik het kan inschatten, mijn neef voelt zich nog steeds verantwoordelijk en gaat daarmee ver over zijn eigen grenzen. Ik kwam er op mijn 19e achter dat ik die tante schijnbaar nog nooit nuchter had meegemaakt. Mijn vader had haar niet meer nuchter gezien sinds 1978 zoals hij in 2011 toegaf. Het schijnt ook een vervelend mens te zijn zonder alcoholprobleem.
Haar zus is best een aardig mens. Met of zonder slok te veel op. En haar ken ik ook wel nuchter. Voor haar heb ik wel compassie. Er is ook nooit iets of iemand in haar leven geweest dat het zou kunnen winnen van die wijn. Ongelukkig huwelijk, zware baan. Ze was ook nog heel goed in haar baan, waarschijnlijk omdat ze alleen die baan had en haar vrije tijd vulde met ‘vloeibare ontspanning’. Nu leeft ze voor haar hondje. Mijn zus regelt hulp in de huishouding, mijn broer doet er klusjes en ik waai geregeld binnen om te checken of ze wel voldoende eten in huis heeft (en ook eet). Mijn moeder gaat twee keer in de week met haar lunchen en wandelen met de honden. Zijzelf weet wel dat haar drinken niet normaal is maar ziet niet echt een probleem. Ze rijdt ook geen auto of brommer, regelt keurig taxi’s als lopen moeilijk is geworden. Haar gevoel voor decorum is altijd intact gebleven. Strak in de lak en keurig in de kleren. Ik denk dat haar buren denken dat ze een of andere ‘legale’ aandoening heeft. Zelfs de lege flessen brengt ze gedoseerd en verspreid over de stad weg. Daar zit nog planning achter, een soort ingebouwde begrenzing. I.t.t. tot haar zusje.
Ik weet niet beter of mijn vader heeft ons altijd gewaarschuwd voor een soort familiair verslavingsgen. Hijzelf heeft zich zowat letterlijk doodgewerkt. Mijn broer en zus zijn adrenalinejunkies op een positieve manier (sporten). Ik ben op mijn manier een alles of niets type en blijf dus maar uit de buurt van verslavende zaken. De waarschuwing van mijn vader zaliger neem ik ter harte. Ik heb er jaren over gedaan om van het roken af te komen. Gelukkig heeft Moeder Natuur mij voorzien van het ‘alcoholgen’ van moederskant: meer dan twee alcoholische consumpties en ik ben out. En daar zie ik de lol niet van in dus slurp ik gezellig mocktails. Van alledrie de kinderen lijk ik het minste op onze moeder. Maar haar controledrang heb ik wel meegekregen.
woensdag 25 september 2019 om 07:57
Maar er zijn een heleboel mensen verslaafd aan eten toch?
En aan een man. Aan een smartphone. En ik aan laptop en TV. Als de internetverbinding eruit ligt zie je mij totaal veranderen.
Maar omdat zo velen dit hebben wordt het niet als zodanig meer gezien.
Zodra anderen gedupeerd worden wordt het vervelender; bijvoorbeeld gokken, uitvreten, oplichten.
En aan een man. Aan een smartphone. En ik aan laptop en TV. Als de internetverbinding eruit ligt zie je mij totaal veranderen.
Maar omdat zo velen dit hebben wordt het niet als zodanig meer gezien.
Zodra anderen gedupeerd worden wordt het vervelender; bijvoorbeeld gokken, uitvreten, oplichten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 25 september 2019 om 08:12
woensdag 25 september 2019 om 08:13
Klets toch niet. Dat heb je helemaal niet zelf in de hand. Een verslaving is een ernstige ziekte waar je medische hulp bij nodig hebt en het zit zeker wel in de genen dus erfelijk.Tinkerbell1988 schreef: ↑24-09-2019 22:20verslaving heb je zelf in de hand, oke mss als je ermee opgevoed bent en denkt dat dat normaal dat je dan meer kans hebt op verslaving maar verslaving erfelijk denk het niet, ja dat de een daar meer gevoelig voor kan zijn dan de andere dan ja.
woensdag 25 september 2019 om 08:15
Je denkt het niet? Is wetenschappelijk aangetoond, maar goed.Tinkerbell1988 schreef: ↑24-09-2019 22:20verslaving heb je zelf in de hand, oke mss als je ermee opgevoed bent en denkt dat dat normaal dat je dan meer kans hebt op verslaving maar verslaving erfelijk denk het niet, ja dat de een daar meer gevoelig voor kan zijn dan de andere dan ja.
https://www.jellinek.nl/vraag-antwoord/ ... senziekte/
woensdag 25 september 2019 om 08:18
Je ziet het verschil echt niet tussen verslaafd zijn aan een man en aan drugs?retrostar schreef: ↑25-09-2019 07:57Maar er zijn een heleboel mensen verslaafd aan eten toch?
En aan een man. Aan een smartphone. En ik aan laptop en TV. Als de internetverbinding eruit ligt zie je mij totaal veranderen.
Maar omdat zo velen dit hebben wordt het niet als zodanig meer gezien.
Zodra anderen gedupeerd worden wordt het vervelender; bijvoorbeeld gokken, uitvreten, oplichten.
woensdag 25 september 2019 om 08:51
Ligt aan alle gevallen aan de gradatie.vivautrecht85 schreef: ↑25-09-2019 08:18Je ziet het verschil echt niet tussen verslaafd zijn aan een man en aan drugs?
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
