Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
dinsdag 14 april 2009 om 16:44
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 16:39:
Nu heb ik er ook geen verstand van al heb ik wel hier en daar zitten lezen wat te doen en wat ik nodig heb. sannemer, ik heb eerder ergens twee sites genoemd. Ik zou echt daar even gaan kijken (1ouder is gratis, die andere niet). Je steekt er een hoop van op. Gold voor mij ieg wel. Ik ben ook een paar advocaten afgeweest, voor een eerste kennismakingsgesprek. Die zijn gratis en als je er een stuk of 3 achter elkaar doet, ben je voor nix al een stuk wijzer!
Nu heb ik er ook geen verstand van al heb ik wel hier en daar zitten lezen wat te doen en wat ik nodig heb. sannemer, ik heb eerder ergens twee sites genoemd. Ik zou echt daar even gaan kijken (1ouder is gratis, die andere niet). Je steekt er een hoop van op. Gold voor mij ieg wel. Ik ben ook een paar advocaten afgeweest, voor een eerste kennismakingsgesprek. Die zijn gratis en als je er een stuk of 3 achter elkaar doet, ben je voor nix al een stuk wijzer!
dinsdag 14 april 2009 om 16:49
quote:Rollergirl schreef op 14 april 2009 @ 16:35:
Ik geloof niet zo in dat tijdelijk uit elkaar, weer bij elkaar komen en dat komt het wel goed. Tenzij hij bereidt is dit soort fratsen via internet, of welke andere vrouw dan ook, nooit meer uit te halen en ze in stevige relatie therapie gaan. Ondertussen ben je dan wel je relatie aan het uitpluizen over de rug van je kinderen, en dat is oneerlijk. Die hebben recht op een rustig stabiel gezinsleven, met verantwoordelijke volwassen (de man van sanne is nu behoorlijk onverantwoordelijk bezig).
Maar hij is ook in de war en zij ook. En ik geloof op zich ook niet in uit elkaar en dan weer bij elkaar. Ik geloof alleen óók niet in 1,2,3 huppekee, er is iets, en hups uit elkaar en schoppen onder konten en andere sloten op de deuren. Het zou mooi zijn maar zo werkt het in de praktijk niet. Ómdat er kinderen zijn, ómdat er een koophuis is, ómdat er financiële afhankelijkheid is (nog) en ga zo maar door.
Het gaat hier om twee volwassen mensen die er samen aan zullen moeten werken om deze eventuele scheiding zo rustig mogelijk te laten verlopen en dat gaat niet als er paniekvoetbal wordt gespeeld. Dat gebeurt wel als men elkaar gewoon eens een weekje met rust kan laten, zaken uit kan zoeken, met vrienden praten, hulp van een advocaat of mediator in gaat roepen, enzovoort.
De deur uit flikkeren op dit moment is iets waar Sanne helemaal niet achter kan staan. Ze houdt van die man. Misschien over een paar dagen wel. Misschien over een paar weken maar nu nog niet. Of het nou handig is of niet, die emoties die hiermee te maken hebben die vlak je niet uit, ook al zou dat nóg zo handig zijn.
Ik geloof niet zo in dat tijdelijk uit elkaar, weer bij elkaar komen en dat komt het wel goed. Tenzij hij bereidt is dit soort fratsen via internet, of welke andere vrouw dan ook, nooit meer uit te halen en ze in stevige relatie therapie gaan. Ondertussen ben je dan wel je relatie aan het uitpluizen over de rug van je kinderen, en dat is oneerlijk. Die hebben recht op een rustig stabiel gezinsleven, met verantwoordelijke volwassen (de man van sanne is nu behoorlijk onverantwoordelijk bezig).
Maar hij is ook in de war en zij ook. En ik geloof op zich ook niet in uit elkaar en dan weer bij elkaar. Ik geloof alleen óók niet in 1,2,3 huppekee, er is iets, en hups uit elkaar en schoppen onder konten en andere sloten op de deuren. Het zou mooi zijn maar zo werkt het in de praktijk niet. Ómdat er kinderen zijn, ómdat er een koophuis is, ómdat er financiële afhankelijkheid is (nog) en ga zo maar door.
Het gaat hier om twee volwassen mensen die er samen aan zullen moeten werken om deze eventuele scheiding zo rustig mogelijk te laten verlopen en dat gaat niet als er paniekvoetbal wordt gespeeld. Dat gebeurt wel als men elkaar gewoon eens een weekje met rust kan laten, zaken uit kan zoeken, met vrienden praten, hulp van een advocaat of mediator in gaat roepen, enzovoort.
De deur uit flikkeren op dit moment is iets waar Sanne helemaal niet achter kan staan. Ze houdt van die man. Misschien over een paar dagen wel. Misschien over een paar weken maar nu nog niet. Of het nou handig is of niet, die emoties die hiermee te maken hebben die vlak je niet uit, ook al zou dat nóg zo handig zijn.
dinsdag 14 april 2009 om 16:52
@ spijker : moest erg lachen om je reactie en ja broers te over maar dat is zeker iets wat ik de kinderen niet kan aandoen en ze zouden het me de rest van mijn leven kwalijk nemen. en mensen hem voor gek verklaren? hij is al bij zijn moeder geweest en die vond het erg naar voor HEM!! heb haar ook maar ff een mailtje gestuurd over zijn nieuwe liefje. Ze mocht me toch al niet dusss....lol
@ rollergirl ; moet zeggen dat ik het wel geopperd heb, tijdelijk uit mekaar maar meneer wil daar niets van weten...over en uit!
@ destiny ; had deze levensles graag overgeslagen maar moet wel zeggen dat de steun die jullie geven mij al veel rustiger heeft gemaak....Dank jullie wel
:D
@ rollergirl ; moet zeggen dat ik het wel geopperd heb, tijdelijk uit mekaar maar meneer wil daar niets van weten...over en uit!
@ destiny ; had deze levensles graag overgeslagen maar moet wel zeggen dat de steun die jullie geven mij al veel rustiger heeft gemaak....Dank jullie wel
:D
dinsdag 14 april 2009 om 16:53
Het beste voor de kinderen schijnt te zijn, dat jullie SAMEN met de kinderen om de tafel gaan zitten om het te vertellen. En in dit geval mag HIJ het woord doen, lijkt me. Niet in je eentje aan de kinderen vertellen hoor!
Ik weet niet of je engels kunt lezen, maar de 'regels' voor een dergelijk gesprek zijn als volgt:
How to tell your children about your divorce?
Please note that you should be absolutely certain that the divorce or separation will actually happen before you tell the kids. Once that has been determined, consider the guidelines below.
1. Confer with Your Former Partner Before You Tell the Kids About the Divorce.
For the sake of your children, put aside the hurt and anger you may be feeling, so that you can make decisions together about the details you’ll need to tell your children. If you don’t have this conversation beforehand, you may end up having it in front of or through your kids, which wouldn't be fair to them. If it’s extremely difficult to speak with one another, consider using the services of a mediator or counselor, or invite someone you both trust to help you work out the details.
2. If at All Possible, Both Parents Should be Present When Telling the Kids.
This sends an important message to your kids that you’re both capable of working together for their benefit. In addition, you'll want to tell all of the children at one time. It’s important that each child hear this news directly from mom and dad; not from the sibling who heard it first. If your kids are different ages, plan to share the basic information at the initial gathering, and follow-up with the older children during a separate conversation.
3. Remain Calm and Avoid Blaming.
The manner in which you present this news to your kids will, in large part, affect the degree of their anxiety and whether they anticipate a positive outcome for themselves. If the meeting becomes a screaming match, your kids will be far more unsettled about what is happening. Instead, avoid the tendency to assign blame or say whose “fault” this is. To the extent that you can, try to incorporate the word “we” when you’re explaining the decisions that have been made.
4. Provide a General Reason for What is Happening.
It is not important, or even appropriate, that you provide specific details about why you are planning a divorce. However, your kids will want to know why this is happening. Older children will recognize that this is a huge life change, and they will weigh that change against the reason you give them. So while you don’t want to share details of a personal nature, be prepared to give some type of general explanation.
5. Provide Specific Details About the Changes Your Kids Can Expect.
Your kids will want to know where they’re going to live, with whom, and what about their lives is going to change. You can help your children to be prepared for these changes by being honest about what you know, and what you don’t know.
6. Provide Specific Details About the Parent Who is Leaving the Home.
The more you can tell your kids about where the departing parent will be living and when they will be seeing him or her, the better. They’ll need to know, right away, that they will be able to maintain a quality relationship with this parent, even though they won’t be living under the same roof.
7. Reassure the Children of Your Unconditional Love.
Your children will need lots of reassurance that the divorce is not their fault. Specifically tell them that nothing they did could have caused - nor prevented - what is happening. In addition, make sure both parents collectively and individually convey thier unconditional love through words and actions. Avoid making long-range promises about an uncertain future. Instead, stick with the assurances you can make for the present time and be generous in sharing your hugs and affection.
8. Be Sensitive to How the Kids React to This News.
What you’re telling them may be completely unexpected, and will most assuredly change their lives. Try to be as understanding of no reaction – which is a reaction – as you would be if the children were in tears or extremely angry. Your children may not know how to express their intense emotions appropriately, and it may be some time before they can articulate their feelings.
9. Welcome Their Questions.
Most likely, the children will have many questions. To the extent that you can, be honest and clear in your responses. If you don’t know the answer to a question, tell them that. Also, realize that this conversation will unfold in many parts. After you’ve told the children about the divorce or separation, expect to revisit the topic many times as new questions and concerns arise.
10. Give Them Time to Adjust to the News.
It will take time for your children to adjust to this news. It is a huge change, and while you may be confident in the hopeful future you envision for them, it will take some time for them to see that future play out. In the meantime, be patient with their needs and make the effort to be a steady presence in their lives.
Ik weet niet of je engels kunt lezen, maar de 'regels' voor een dergelijk gesprek zijn als volgt:
How to tell your children about your divorce?
Please note that you should be absolutely certain that the divorce or separation will actually happen before you tell the kids. Once that has been determined, consider the guidelines below.
1. Confer with Your Former Partner Before You Tell the Kids About the Divorce.
For the sake of your children, put aside the hurt and anger you may be feeling, so that you can make decisions together about the details you’ll need to tell your children. If you don’t have this conversation beforehand, you may end up having it in front of or through your kids, which wouldn't be fair to them. If it’s extremely difficult to speak with one another, consider using the services of a mediator or counselor, or invite someone you both trust to help you work out the details.
2. If at All Possible, Both Parents Should be Present When Telling the Kids.
This sends an important message to your kids that you’re both capable of working together for their benefit. In addition, you'll want to tell all of the children at one time. It’s important that each child hear this news directly from mom and dad; not from the sibling who heard it first. If your kids are different ages, plan to share the basic information at the initial gathering, and follow-up with the older children during a separate conversation.
3. Remain Calm and Avoid Blaming.
The manner in which you present this news to your kids will, in large part, affect the degree of their anxiety and whether they anticipate a positive outcome for themselves. If the meeting becomes a screaming match, your kids will be far more unsettled about what is happening. Instead, avoid the tendency to assign blame or say whose “fault” this is. To the extent that you can, try to incorporate the word “we” when you’re explaining the decisions that have been made.
4. Provide a General Reason for What is Happening.
It is not important, or even appropriate, that you provide specific details about why you are planning a divorce. However, your kids will want to know why this is happening. Older children will recognize that this is a huge life change, and they will weigh that change against the reason you give them. So while you don’t want to share details of a personal nature, be prepared to give some type of general explanation.
5. Provide Specific Details About the Changes Your Kids Can Expect.
Your kids will want to know where they’re going to live, with whom, and what about their lives is going to change. You can help your children to be prepared for these changes by being honest about what you know, and what you don’t know.
6. Provide Specific Details About the Parent Who is Leaving the Home.
The more you can tell your kids about where the departing parent will be living and when they will be seeing him or her, the better. They’ll need to know, right away, that they will be able to maintain a quality relationship with this parent, even though they won’t be living under the same roof.
7. Reassure the Children of Your Unconditional Love.
Your children will need lots of reassurance that the divorce is not their fault. Specifically tell them that nothing they did could have caused - nor prevented - what is happening. In addition, make sure both parents collectively and individually convey thier unconditional love through words and actions. Avoid making long-range promises about an uncertain future. Instead, stick with the assurances you can make for the present time and be generous in sharing your hugs and affection.
8. Be Sensitive to How the Kids React to This News.
What you’re telling them may be completely unexpected, and will most assuredly change their lives. Try to be as understanding of no reaction – which is a reaction – as you would be if the children were in tears or extremely angry. Your children may not know how to express their intense emotions appropriately, and it may be some time before they can articulate their feelings.
9. Welcome Their Questions.
Most likely, the children will have many questions. To the extent that you can, be honest and clear in your responses. If you don’t know the answer to a question, tell them that. Also, realize that this conversation will unfold in many parts. After you’ve told the children about the divorce or separation, expect to revisit the topic many times as new questions and concerns arise.
10. Give Them Time to Adjust to the News.
It will take time for your children to adjust to this news. It is a huge change, and while you may be confident in the hopeful future you envision for them, it will take some time for them to see that future play out. In the meantime, be patient with their needs and make the effort to be a steady presence in their lives.
dinsdag 14 april 2009 om 16:55
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 16:39:
@ eleonora : volgens mij heeft hij ook geen idee, ik heb het hem gevraagd en hij zegt "nou huis verkopen en uitmekaar" alsof het zo makkelijk is. Nu heb ik er ook geen verstand van al heb ik wel hier en daar zitten lezen wat te doen en wat ik nodig heb. Ik ga dan ook rustig verder met dat hele kleine beginnetje waar ik mee bezig ben en laat hem in zijn sop gaarstomen op dit moment. Wil de boel eerst op een rijtje hebben en dan kan er gepraat worden over hoe en wat.
Je 41-jarige puber echtgenoot heeft geen idee waar hij het over heeft. Zelfs in de allerbeste en rustigste en harmonieuste (<----- dat is geen woord he?) gevallen, duurt scheiden een hele tijd.
Ik zie het nu bij een van mijn beste vriendinnen gebeuren, die scheiden op een enorme poldermodel manier maar ook dán is het nog een hele ruk die je samen moet maken en ook hier is er sprake van een kind en een huis wat men samen heeft en een partner die nog geen nieuw huis heeft. Hij woont op zolder, zij woont beneden en hun zoon verzorgen ze samen en dat doen ze nu al een half jaar want ja, crisis he, dus verkopen en zo gaat allemaal niet meer zo snel.
Geloof me nu maar San, het gaat nog een hele tijd duren en als je slim bent dan bereid jíj je goed voor op wat komen gaat. Wat hij doet moet hij zelf weten, denk jij nu even aan jezelf en aan je eigen toekomst maar het zit er dik in dat jullie nog een hele tijd samen zullen moeten wonen. Jij kunt hem (denk ik) niet uitkopen en hij jou misschien wel maar waar moet jij dan heen? Een koophuis met vier kinderen en met jouw inkomen, zal lastig worden. Een huurhuis is écht heel lastig te vinden.
Nee, het zal allemaal niet meevallen en hem al helemaal niet. Hij zal zich nog wel op zijn kop gaan krabben. Niet dat hij niet meer zal willen scheiden (ik wil je geen valse hoop geven) ik denk alleen dat de romantiek van de verre vriendin, waar je dus geen reet aan hebt, er snel af zal zijn als de harde realiteit tot hem door gaat dringen.
@ eleonora : volgens mij heeft hij ook geen idee, ik heb het hem gevraagd en hij zegt "nou huis verkopen en uitmekaar" alsof het zo makkelijk is. Nu heb ik er ook geen verstand van al heb ik wel hier en daar zitten lezen wat te doen en wat ik nodig heb. Ik ga dan ook rustig verder met dat hele kleine beginnetje waar ik mee bezig ben en laat hem in zijn sop gaarstomen op dit moment. Wil de boel eerst op een rijtje hebben en dan kan er gepraat worden over hoe en wat.
Je 41-jarige puber echtgenoot heeft geen idee waar hij het over heeft. Zelfs in de allerbeste en rustigste en harmonieuste (<----- dat is geen woord he?) gevallen, duurt scheiden een hele tijd.
Ik zie het nu bij een van mijn beste vriendinnen gebeuren, die scheiden op een enorme poldermodel manier maar ook dán is het nog een hele ruk die je samen moet maken en ook hier is er sprake van een kind en een huis wat men samen heeft en een partner die nog geen nieuw huis heeft. Hij woont op zolder, zij woont beneden en hun zoon verzorgen ze samen en dat doen ze nu al een half jaar want ja, crisis he, dus verkopen en zo gaat allemaal niet meer zo snel.
Geloof me nu maar San, het gaat nog een hele tijd duren en als je slim bent dan bereid jíj je goed voor op wat komen gaat. Wat hij doet moet hij zelf weten, denk jij nu even aan jezelf en aan je eigen toekomst maar het zit er dik in dat jullie nog een hele tijd samen zullen moeten wonen. Jij kunt hem (denk ik) niet uitkopen en hij jou misschien wel maar waar moet jij dan heen? Een koophuis met vier kinderen en met jouw inkomen, zal lastig worden. Een huurhuis is écht heel lastig te vinden.
Nee, het zal allemaal niet meevallen en hem al helemaal niet. Hij zal zich nog wel op zijn kop gaan krabben. Niet dat hij niet meer zal willen scheiden (ik wil je geen valse hoop geven) ik denk alleen dat de romantiek van de verre vriendin, waar je dus geen reet aan hebt, er snel af zal zijn als de harde realiteit tot hem door gaat dringen.
dinsdag 14 april 2009 om 16:58
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 16:39:
Nu heb ik er ook geen verstand van.
Als ik jou was zou ik heel snel zorgen dat ik er wel verstand van kreeg. Het is in ieder geval zo dat jouw man geen recht heeft op 100 % van het vakantiegeld, maar op 50 % als jullie in gemeenschap van goederen zijn getrouwd.
Je kunt een rekening alleen op jouw naam openen en alvast 50 procent van al het spaargeld/lopende rekeningen daar naar overboeken als je bang bent dat hij het geld verbrast.
Nu heb ik er ook geen verstand van.
Als ik jou was zou ik heel snel zorgen dat ik er wel verstand van kreeg. Het is in ieder geval zo dat jouw man geen recht heeft op 100 % van het vakantiegeld, maar op 50 % als jullie in gemeenschap van goederen zijn getrouwd.
Je kunt een rekening alleen op jouw naam openen en alvast 50 procent van al het spaargeld/lopende rekeningen daar naar overboeken als je bang bent dat hij het geld verbrast.
dinsdag 14 april 2009 om 17:00
@ java: ja mijn engels is prima heb er zelfs nog een jaar gewoond. Hier heb ik wel wat aan was van plan het vanavond te vertellen maar na dit gelezen te hebben toch maar niet, Ik denk, zelfs al zijn mijn kinderen al wat ouder, dat het voor hun erg verwarrend is als wij zeggen dat we gaan scheiden en dat vervolgens papa weer achter de computer kruipt. Alleen het wijzen met de vinger das een moeilijke want het is zijn schuld en het is wat hij wil niet wat ik wil. Moet daar nog maar es even rustig over nadenken.
dinsdag 14 april 2009 om 17:01
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 16:52:
@ rollergirl ; moet zeggen dat ik het wel geopperd heb, tijdelijk uit mekaar maar meneer wil daar niets van weten...over en uit!
Ik begrijp dat je dit liever zou willen, maar ik geloof er (zeker als ik jouw verhaal zo lees) gewoon niet in. Er zullen relaties zijn waarbij dit wel gewerkt heeft, maar denk dat je dit ook beter kunt doen als je geen kinderen hebt. Hoe kun je echt een tijdje uit elkaar zijn, als er dingen omtrent de kinderen geregeld moeten worden? En weer bij elkaar, dat gaat niet rustig aan met kinderen in huis. En wat als het dan niet meer werkt? Wéér uit elkaar? Geloof me, dat is in alle opzichten een te pijnlijk verhaal, zeker voor de kinderen.
Probeer, tussen alle emoties en huilbuien door, goed uit te zoeken hoe jullie financiën zijn geregeld. Klinkt heel calculerend, maar iemand met geheimen voor jou (zoals die internetvriendin) en die zulke sprongen maakt, die kan nog wel eens meer te verbergen hebben (spaarrekeningen etc.). En hij kiest er nu al voor dat zijn geld, nu ineens niet meer gemeenschappelijk is, maar helemaal voor hem en zijn ticket.
@ rollergirl ; moet zeggen dat ik het wel geopperd heb, tijdelijk uit mekaar maar meneer wil daar niets van weten...over en uit!
Ik begrijp dat je dit liever zou willen, maar ik geloof er (zeker als ik jouw verhaal zo lees) gewoon niet in. Er zullen relaties zijn waarbij dit wel gewerkt heeft, maar denk dat je dit ook beter kunt doen als je geen kinderen hebt. Hoe kun je echt een tijdje uit elkaar zijn, als er dingen omtrent de kinderen geregeld moeten worden? En weer bij elkaar, dat gaat niet rustig aan met kinderen in huis. En wat als het dan niet meer werkt? Wéér uit elkaar? Geloof me, dat is in alle opzichten een te pijnlijk verhaal, zeker voor de kinderen.
Probeer, tussen alle emoties en huilbuien door, goed uit te zoeken hoe jullie financiën zijn geregeld. Klinkt heel calculerend, maar iemand met geheimen voor jou (zoals die internetvriendin) en die zulke sprongen maakt, die kan nog wel eens meer te verbergen hebben (spaarrekeningen etc.). En hij kiest er nu al voor dat zijn geld, nu ineens niet meer gemeenschappelijk is, maar helemaal voor hem en zijn ticket.
dinsdag 14 april 2009 om 17:07
rollergirl gelukkig ga ik niet alleen over de kinderen en het huis maar ook over de fiancieen. de kans zit er natuurlijk in dat hij met het vakantie geld een ticket wil kopen maar ik zorg wel dat dat geld naar een andere rekening gaat waar hij geen pas van heeft. Ik gun mijn kinderen een rustige vakantie met of zonder pa, en zeker niet dat ik thuis op een houtje bijt terwijl hij .....ehmmm nou ja
dinsdag 14 april 2009 om 17:13
Sannemer, even voor de volledigheid, jullie zijn wel getrouwd met elkaar en ook in gemeenschap van goederen?
Zijn er mensen in je omgeving die ervan af weten (familie of goede vriend(in)?
Sterkte. Wat moet je je ongelofelijk verraden voelen... Maar ik wil je wel adviseren proberen je gevoel af en toe naar buiten te schoppen en een rationeel uurtje per dag te pakken om dingen voor jezelf uit te zoeken. Ga eens langs een juridisch loket of iets dergelijks. Zorg dat je je goed kan laten informeren, dat je weet wat je allemaal te wachten staat..
I
Zijn er mensen in je omgeving die ervan af weten (familie of goede vriend(in)?
Sterkte. Wat moet je je ongelofelijk verraden voelen... Maar ik wil je wel adviseren proberen je gevoel af en toe naar buiten te schoppen en een rationeel uurtje per dag te pakken om dingen voor jezelf uit te zoeken. Ga eens langs een juridisch loket of iets dergelijks. Zorg dat je je goed kan laten informeren, dat je weet wat je allemaal te wachten staat..
I
DTEEZ!
dinsdag 14 april 2009 om 17:15
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 17:00:
Alleen het wijzen met de vinger das een moeilijke want het is zijn schuld en het is wat hij wil niet wat ik wil. Moet daar nog maar es even rustig over nadenken.Ik denk dat jullie tijdens zo'n gesprek best mogen zeggen dat papa niet meer van mama houdt, maar mama nog wel van papa. Je hoeft niet te gaan doen alsof het een gezamelijk idee was, lijkt me.
Alleen het wijzen met de vinger das een moeilijke want het is zijn schuld en het is wat hij wil niet wat ik wil. Moet daar nog maar es even rustig over nadenken.Ik denk dat jullie tijdens zo'n gesprek best mogen zeggen dat papa niet meer van mama houdt, maar mama nog wel van papa. Je hoeft niet te gaan doen alsof het een gezamelijk idee was, lijkt me.
dinsdag 14 april 2009 om 17:15
quote:eleonora schreef op 14 april 2009 @ 16:49:
[...]
De deur uit flikkeren op dit moment is iets waar Sanne helemaal niet achter kan staan. Ze houdt van die man. Misschien over een paar dagen wel. Misschien over een paar weken maar nu nog niet. Of het nou handig is of niet, die emoties die hiermee te maken hebben die vlak je niet uit, ook al zou dat nóg zo handig zijn.
Er is een groot verschil tussen de deur uitflikkeren en de sloten veranderen, of meneer verzoeken in ieder geval voor nu en voorlopig zijn biezen te pakken en een ander onderkomen te zoeken. Iemand die wil scheiden, en denkt ook zo even uit elkaar te zijn, moet ook de consequenties ervan ondervinden. Nu ondervindt hij niets van de gevolgen van zijn acties. Lekker dromen van de reis naar de VS, lekker internetten met zijn penpall(ette) en ondertussen nog lekker warm en makkelijk in zijn vertrouwde huisje. Straks naar de VS, thuis de boel willen verkopen en dan mag Sanne het uitzoeken met de kinderen. Ook al gaat scheiden niet 123, dit is wel het scenario dat hij in zijn hoofd heeft. Hij krijgt nu zijn zin, zij mag slikken.
Ga maar een poosje voelen hoe dat is, de consequentie van dat scheiden. Ik denk dat hij als snel in ieder geval wat nuchterder over het hele scheiden gaat denken, en wat dit nou eigenlijk inhoudt, dan zoals het nu (veel te makkelijk) voor hem gaat.
[...]
De deur uit flikkeren op dit moment is iets waar Sanne helemaal niet achter kan staan. Ze houdt van die man. Misschien over een paar dagen wel. Misschien over een paar weken maar nu nog niet. Of het nou handig is of niet, die emoties die hiermee te maken hebben die vlak je niet uit, ook al zou dat nóg zo handig zijn.
Er is een groot verschil tussen de deur uitflikkeren en de sloten veranderen, of meneer verzoeken in ieder geval voor nu en voorlopig zijn biezen te pakken en een ander onderkomen te zoeken. Iemand die wil scheiden, en denkt ook zo even uit elkaar te zijn, moet ook de consequenties ervan ondervinden. Nu ondervindt hij niets van de gevolgen van zijn acties. Lekker dromen van de reis naar de VS, lekker internetten met zijn penpall(ette) en ondertussen nog lekker warm en makkelijk in zijn vertrouwde huisje. Straks naar de VS, thuis de boel willen verkopen en dan mag Sanne het uitzoeken met de kinderen. Ook al gaat scheiden niet 123, dit is wel het scenario dat hij in zijn hoofd heeft. Hij krijgt nu zijn zin, zij mag slikken.
Ga maar een poosje voelen hoe dat is, de consequentie van dat scheiden. Ik denk dat hij als snel in ieder geval wat nuchterder over het hele scheiden gaat denken, en wat dit nou eigenlijk inhoudt, dan zoals het nu (veel te makkelijk) voor hem gaat.
dinsdag 14 april 2009 om 17:17
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 17:07:
rollergirl gelukkig ga ik niet alleen over de kinderen en het huis maar ook over de fiancieen. de kans zit er natuurlijk in dat hij met het vakantie geld een ticket wil kopen maar ik zorg wel dat dat geld naar een andere rekening gaat waar hij geen pas van heeft. Ik gun mijn kinderen een rustige vakantie met of zonder pa, en zeker niet dat ik thuis op een houtje bijt terwijl hij .....ehmmm nou jaGoed dat je die touwtjes in handen hebt! Niemand hoeft een poot uitgedraaid te worden, bij jou niet en ook bij hem niet. Getrouwd is getrouwd, samen delen is samen delen, ook in bittere zure tijden.
rollergirl gelukkig ga ik niet alleen over de kinderen en het huis maar ook over de fiancieen. de kans zit er natuurlijk in dat hij met het vakantie geld een ticket wil kopen maar ik zorg wel dat dat geld naar een andere rekening gaat waar hij geen pas van heeft. Ik gun mijn kinderen een rustige vakantie met of zonder pa, en zeker niet dat ik thuis op een houtje bijt terwijl hij .....ehmmm nou jaGoed dat je die touwtjes in handen hebt! Niemand hoeft een poot uitgedraaid te worden, bij jou niet en ook bij hem niet. Getrouwd is getrouwd, samen delen is samen delen, ook in bittere zure tijden.
dinsdag 14 april 2009 om 17:29
quote:Rollergirl schreef op 14 april 2009 @ 17:15:
[...]
Er is een groot verschil tussen de deur uitflikkeren en de sloten veranderen, of meneer verzoeken in ieder geval voor nu en voorlopig zijn biezen te pakken en een ander onderkomen te zoeken. Iemand die wil scheiden, en denkt ook zo even uit elkaar te zijn, moet ook de consequenties ervan ondervinden. Nu ondervindt hij niets van de gevolgen van zijn acties. Lekker dromen van de reis naar de VS, lekker internetten met zijn penpall(ette) en ondertussen nog lekker warm en makkelijk in zijn vertrouwde huisje. Straks naar de VS, thuis de boel willen verkopen en dan mag Sanne het uitzoeken met de kinderen. Ook al gaat scheiden niet 123, dit is wel het scenario dat hij in zijn hoofd heeft. Hij krijgt nu zijn zin, zij mag slikken.
Ga maar een poosje voelen hoe dat is, de consequentie van dat scheiden. Ik denk dat hij als snel in ieder geval wat nuchterder over het hele scheiden gaat denken, en wat dit nou eigenlijk inhoudt, dan zoals het nu (veel te makkelijk) voor hem gaat.
Zijn ogen gaan wel open als hij ziet dat het niet zo snel zal gaan allemaal.
Verder zeggen we volgens mij precies hetzelfde. Ik zeg ook, ga maar weg, ik zeg alleen niet met schoppen en konten maar gewoon rustig en volwassen. En even afstand nemen en nadenken over de toekomst is heel wat anders uit elkaar gaan en dan weer samenkomen, daarvan hoeft helemaal geen sprake te zijn (of misschien wel), dat zal de tijd allemaal uit gaan wijzen.
[...]
Er is een groot verschil tussen de deur uitflikkeren en de sloten veranderen, of meneer verzoeken in ieder geval voor nu en voorlopig zijn biezen te pakken en een ander onderkomen te zoeken. Iemand die wil scheiden, en denkt ook zo even uit elkaar te zijn, moet ook de consequenties ervan ondervinden. Nu ondervindt hij niets van de gevolgen van zijn acties. Lekker dromen van de reis naar de VS, lekker internetten met zijn penpall(ette) en ondertussen nog lekker warm en makkelijk in zijn vertrouwde huisje. Straks naar de VS, thuis de boel willen verkopen en dan mag Sanne het uitzoeken met de kinderen. Ook al gaat scheiden niet 123, dit is wel het scenario dat hij in zijn hoofd heeft. Hij krijgt nu zijn zin, zij mag slikken.
Ga maar een poosje voelen hoe dat is, de consequentie van dat scheiden. Ik denk dat hij als snel in ieder geval wat nuchterder over het hele scheiden gaat denken, en wat dit nou eigenlijk inhoudt, dan zoals het nu (veel te makkelijk) voor hem gaat.
Zijn ogen gaan wel open als hij ziet dat het niet zo snel zal gaan allemaal.
Verder zeggen we volgens mij precies hetzelfde. Ik zeg ook, ga maar weg, ik zeg alleen niet met schoppen en konten maar gewoon rustig en volwassen. En even afstand nemen en nadenken over de toekomst is heel wat anders uit elkaar gaan en dan weer samenkomen, daarvan hoeft helemaal geen sprake te zijn (of misschien wel), dat zal de tijd allemaal uit gaan wijzen.
dinsdag 14 april 2009 om 17:36
Helemaal eens met Rollergirl! Hoe moet dat anders dan, samen eten, afwassen, douchen en bij elkaar in bed kruipen?
Of de kinderen niets zeggen maar wel een ijzige sfeer aan tafel en papa op de bank slapen? dat kan toch allebei niet?
Dus ook voor de kinderen moet hij maar even weg, plotselinge zakenreis ofzo. Dan kunnen jullie even bekoelen, bedenken hoe je het de kinderen gaat vertellen dat soort dingen.
Echt, hij moet ophoepelen hoor. Wat denkt hij dan?!
Of de kinderen niets zeggen maar wel een ijzige sfeer aan tafel en papa op de bank slapen? dat kan toch allebei niet?
Dus ook voor de kinderen moet hij maar even weg, plotselinge zakenreis ofzo. Dan kunnen jullie even bekoelen, bedenken hoe je het de kinderen gaat vertellen dat soort dingen.
Echt, hij moet ophoepelen hoor. Wat denkt hij dan?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 14 april 2009 om 17:45
quote:eleonora schreef op 14 april 2009 @ 16:49:
Ik geloof alleen óók niet in 1,2,3 huppekee, er is iets, en hups uit elkaar en schoppen onder konten en andere sloten op de deuren. Het zou mooi zijn maar zo werkt het in de praktijk niet. Ómdat er kinderen zijn, ómdat er een koophuis is, ómdat er financiële afhankelijkheid is (nog) en ga zo maar door.
Ik vind er wel verschil in zitten, wát er is (jij zegt; er is iets en hups uit elkaar). Ben helemaal met je eens dat men snel uit elkaar gaat, bij de eerste hobbels wordt het bijltje er al bij neergegooid. Maar (en natuurlijk spreek ik vanuit eerdere ervaringen, al dan niet persoonlijk) als iemand zo ineens "geen gevoel" meer heeft voor zijn partner, maar wél al een nieuw liefje klaar heeft staan, dan is het wel een groot iets, vind ik.
Mijn vader deelde het ook mee aan ons (broer en mij) onder dwang van mijn moeder. Mijn moeder had ons gelukkig eerder al wel ingelicht. Ik weet overigens niet wat ik zelf zou doen, ligt natuurlijk wel heel erg aan de situatie. Mijn broer en ik waren bv beiden het huis al uit en zelf samenwonend. Anyway wat ik wilde zeggen; mijn vader zei "ik wil wat anders" en ja hij hield nog wel van mama en ja ook nog wel van ons. Blablabla. Terwijl ie ondertussen lag te n**ken met zijn collega van bijna 25 jaar jonger. Right....
De scheiding duurde bij mijn ouders maar liefst bijna 3,5 jaar, enkel en alleen omdat mijn vader elke medewerking weigerde. Tótdat zijn nieuwe liefje bijna moest bevallen, toen was het snel gebeurd en alles verdeeld, verkocht en betaald. De lul
Bij mijn ouders was er ook een koophuis (is na een maand of 2 geloof ik verkocht, maar goed, toen geen crisis natuurlijk), mijn moeder was ook min of meer financieel afhankelijk van mijn vader (hoewel ze wel gelijk is begonnen met solliciteren). Ze heeft een poos alimentatie gehad, maar dat is (uiteraard) gestopt toen hij overleed. Helaas heeft ze hem niet zo heel erg lang een poot uit kunnen draaien
Ik sluit me verder aan bij oa Rollergirl, wandaP en Loomii, het is belangrijk dat Sanne zsm info krijgt en een advocaat zoekt zodat ze aan de slag kan voor zichzelf.
Ik geloof alleen óók niet in 1,2,3 huppekee, er is iets, en hups uit elkaar en schoppen onder konten en andere sloten op de deuren. Het zou mooi zijn maar zo werkt het in de praktijk niet. Ómdat er kinderen zijn, ómdat er een koophuis is, ómdat er financiële afhankelijkheid is (nog) en ga zo maar door.
Ik vind er wel verschil in zitten, wát er is (jij zegt; er is iets en hups uit elkaar). Ben helemaal met je eens dat men snel uit elkaar gaat, bij de eerste hobbels wordt het bijltje er al bij neergegooid. Maar (en natuurlijk spreek ik vanuit eerdere ervaringen, al dan niet persoonlijk) als iemand zo ineens "geen gevoel" meer heeft voor zijn partner, maar wél al een nieuw liefje klaar heeft staan, dan is het wel een groot iets, vind ik.
Mijn vader deelde het ook mee aan ons (broer en mij) onder dwang van mijn moeder. Mijn moeder had ons gelukkig eerder al wel ingelicht. Ik weet overigens niet wat ik zelf zou doen, ligt natuurlijk wel heel erg aan de situatie. Mijn broer en ik waren bv beiden het huis al uit en zelf samenwonend. Anyway wat ik wilde zeggen; mijn vader zei "ik wil wat anders" en ja hij hield nog wel van mama en ja ook nog wel van ons. Blablabla. Terwijl ie ondertussen lag te n**ken met zijn collega van bijna 25 jaar jonger. Right....
De scheiding duurde bij mijn ouders maar liefst bijna 3,5 jaar, enkel en alleen omdat mijn vader elke medewerking weigerde. Tótdat zijn nieuwe liefje bijna moest bevallen, toen was het snel gebeurd en alles verdeeld, verkocht en betaald. De lul
Bij mijn ouders was er ook een koophuis (is na een maand of 2 geloof ik verkocht, maar goed, toen geen crisis natuurlijk), mijn moeder was ook min of meer financieel afhankelijk van mijn vader (hoewel ze wel gelijk is begonnen met solliciteren). Ze heeft een poos alimentatie gehad, maar dat is (uiteraard) gestopt toen hij overleed. Helaas heeft ze hem niet zo heel erg lang een poot uit kunnen draaien
Ik sluit me verder aan bij oa Rollergirl, wandaP en Loomii, het is belangrijk dat Sanne zsm info krijgt en een advocaat zoekt zodat ze aan de slag kan voor zichzelf.
dinsdag 14 april 2009 om 17:55
18 jaar huwelijk weggooien..?
Ben het eens met een reactie: Je hebt er toch ook je kinderen. Het gevoel verraden te zijn verdwijnt niet zo maar. Denk iets langer dan de komende maanden, niet alleen aan de scheiding. Hem er meteen uitgooien? Dat is onzin natuurlijk, dat kweekt alleen maar meer haat. Geef elkaar de tijd de boel te bepraten en maak een deadline wat de praktische dingen betreft. Kinderen begrijpen zulke dingen redelijk goed, dus niet de boel beter voordoen dan die is. Succes.
Ben het eens met een reactie: Je hebt er toch ook je kinderen. Het gevoel verraden te zijn verdwijnt niet zo maar. Denk iets langer dan de komende maanden, niet alleen aan de scheiding. Hem er meteen uitgooien? Dat is onzin natuurlijk, dat kweekt alleen maar meer haat. Geef elkaar de tijd de boel te bepraten en maak een deadline wat de praktische dingen betreft. Kinderen begrijpen zulke dingen redelijk goed, dus niet de boel beter voordoen dan die is. Succes.
dinsdag 14 april 2009 om 17:57
quote:Sarah Scott schreef op 14 april 2009 @ 17:45:
[...]
Ik vind er wel verschil in zitten, wát er is (jij zegt; er is iets en hups uit elkaar). Ben helemaal met je eens dat men snel uit elkaar gaat, bij de eerste hobbels wordt het bijltje er al bij neergegooid. Maar (en natuurlijk spreek ik vanuit eerdere ervaringen, al dan niet persoonlijk) als iemand zo ineens "geen gevoel" meer heeft voor zijn partner, maar wél al een nieuw liefje klaar heeft staan, dan is het wel een groot iets, vind ik.
Maar dat vind ik ook. Ik vind precies hetzelfde hoor. Het ís ook een groot iets. Ik zeg alleen, in de praktijhijkkkkkk (dus niet zoals het zou móeten gaan) gaat het niet zo snel. Is het niet van er is iets en hups uit elkaar. Was het maar waar, dat is makkelijker dan waar Sanne en haar man nu voor gaan komen te staan.
Omdat hij niet weg wil, omdat er kinderen in het spel zijn, omdat Sanne geen geld heeft om weg te gaan en elders in te trekken, gewoon om allerlei redenen, praktisch, buiten nog het emotionele, zullen ze het voorlopig samen op moeten gaan knappen neem ik aan. Dat ze allebei bijvoorbeeld even een week afstand nemen, dat lijkt mij dus een goed idee. Én dat is te verwezenlijken ook nog. Van stel op sprong hij weg en zij achterblijven met de kinderen, is een stuk lastiger, ook al omdat hij daaraan waarschijnlijk, zoals Sanne aangeeft, niet aan mee wil werken.
quote:Ik sluit me verder aan bij oa Rollergirl, wandaP en Loomii, het is belangrijk dat Sanne zsm info krijgt en een advocaat zoekt zodat ze aan de slag kan voor zichzelf.En daar sluit ik me ook volkomen bij aan.
[...]
Ik vind er wel verschil in zitten, wát er is (jij zegt; er is iets en hups uit elkaar). Ben helemaal met je eens dat men snel uit elkaar gaat, bij de eerste hobbels wordt het bijltje er al bij neergegooid. Maar (en natuurlijk spreek ik vanuit eerdere ervaringen, al dan niet persoonlijk) als iemand zo ineens "geen gevoel" meer heeft voor zijn partner, maar wél al een nieuw liefje klaar heeft staan, dan is het wel een groot iets, vind ik.
Maar dat vind ik ook. Ik vind precies hetzelfde hoor. Het ís ook een groot iets. Ik zeg alleen, in de praktijhijkkkkkk (dus niet zoals het zou móeten gaan) gaat het niet zo snel. Is het niet van er is iets en hups uit elkaar. Was het maar waar, dat is makkelijker dan waar Sanne en haar man nu voor gaan komen te staan.
Omdat hij niet weg wil, omdat er kinderen in het spel zijn, omdat Sanne geen geld heeft om weg te gaan en elders in te trekken, gewoon om allerlei redenen, praktisch, buiten nog het emotionele, zullen ze het voorlopig samen op moeten gaan knappen neem ik aan. Dat ze allebei bijvoorbeeld even een week afstand nemen, dat lijkt mij dus een goed idee. Én dat is te verwezenlijken ook nog. Van stel op sprong hij weg en zij achterblijven met de kinderen, is een stuk lastiger, ook al omdat hij daaraan waarschijnlijk, zoals Sanne aangeeft, niet aan mee wil werken.
quote:Ik sluit me verder aan bij oa Rollergirl, wandaP en Loomii, het is belangrijk dat Sanne zsm info krijgt en een advocaat zoekt zodat ze aan de slag kan voor zichzelf.En daar sluit ik me ook volkomen bij aan.
dinsdag 14 april 2009 om 18:01
quote:HansHier schreef op 14 april 2009 @ 17:55:
Hem er meteen uitgooien? Dat is onzin natuurlijk, dat kweekt alleen maar meer haat.En wat doet gedwongen onder één dak leven met je? De man van TO geeft aan niet verder te willen en e.e.a. zo snel mogelijk geregeld te willen zien. De reden dat hij niet elders vertoeft is alleen een practische; hij weet zo snel niet waar hij heen moet. Imho had hij daar aan moeten denken vóór hij zijn partner meedeelde te willen scheiden.
Hem er meteen uitgooien? Dat is onzin natuurlijk, dat kweekt alleen maar meer haat.En wat doet gedwongen onder één dak leven met je? De man van TO geeft aan niet verder te willen en e.e.a. zo snel mogelijk geregeld te willen zien. De reden dat hij niet elders vertoeft is alleen een practische; hij weet zo snel niet waar hij heen moet. Imho had hij daar aan moeten denken vóór hij zijn partner meedeelde te willen scheiden.
dinsdag 14 april 2009 om 18:24
quote:loomii schreef op 14 april 2009 @ 18:01:
[...]
En wat doet gedwongen onder één dak leven met je? De man van TO geeft aan niet verder te willen en e.e.a. zo snel mogelijk geregeld te willen zien. De reden dat hij niet elders vertoeft is alleen een practische; hij weet zo snel niet waar hij heen moet. Imho had hij daar aan moeten denken vóór hij zijn partner meedeelde te willen scheiden.
Gewoon benieuwd:
Waar moet hij dan heen?
En wat nu als hij weigert te gaan, wat volgens Sanne realiteit is?
Wat dan?
Dat vind ik dus het verschil tussen realiteit en meest wenselijke situatie. Wenselijk is nu oprotten, vanzelfsprekend. Wegwezen, had je maar van te voren moeten bedenken enzovoort.
Maar hij wil niet. Hij wil blijven en denkt er heel makkelijk over.
Mijn ex wilde niet meewerken aan de uitkoop van mij. Hij heeft anderhalf jaar in ons samen gekochte huis kunnen wonen voordat de Postbank ingreep. Al die tijd heb ik hypotheek betaalt, die hij te hooi en te gras en soms wel eens niet terugbetaalde. Hij weigerde gewoon mee te werken.
Kan dat ook als iemand het huis niet uit wil?
Het lijkt mij namelijk zo makkelijk gezegd dat iemand maar weg moet gaan. Zelfs al is het zo dat hij het van te voren had moeten bedenken allemaal, dan nog is het ook zijn huis. Kan hij gedwongen worden weg te gaan als hij dat niet wil?
[...]
En wat doet gedwongen onder één dak leven met je? De man van TO geeft aan niet verder te willen en e.e.a. zo snel mogelijk geregeld te willen zien. De reden dat hij niet elders vertoeft is alleen een practische; hij weet zo snel niet waar hij heen moet. Imho had hij daar aan moeten denken vóór hij zijn partner meedeelde te willen scheiden.
Gewoon benieuwd:
Waar moet hij dan heen?
En wat nu als hij weigert te gaan, wat volgens Sanne realiteit is?
Wat dan?
Dat vind ik dus het verschil tussen realiteit en meest wenselijke situatie. Wenselijk is nu oprotten, vanzelfsprekend. Wegwezen, had je maar van te voren moeten bedenken enzovoort.
Maar hij wil niet. Hij wil blijven en denkt er heel makkelijk over.
Mijn ex wilde niet meewerken aan de uitkoop van mij. Hij heeft anderhalf jaar in ons samen gekochte huis kunnen wonen voordat de Postbank ingreep. Al die tijd heb ik hypotheek betaalt, die hij te hooi en te gras en soms wel eens niet terugbetaalde. Hij weigerde gewoon mee te werken.
Kan dat ook als iemand het huis niet uit wil?
Het lijkt mij namelijk zo makkelijk gezegd dat iemand maar weg moet gaan. Zelfs al is het zo dat hij het van te voren had moeten bedenken allemaal, dan nog is het ook zijn huis. Kan hij gedwongen worden weg te gaan als hij dat niet wil?
dinsdag 14 april 2009 om 18:30
Eleonora, waar hij heen moet? Naar een vriend, of naar familie. Eventueel naar een hotel maar kennelijk zijn de financien nogal krap dus dat is dan misschien moeilijk.
Mag ze hem dwingen? Tja, hij dwingt haar ook om haar hele leven om te gooien dus dan zou ik denken: ja ze mag hem best dwingen. Dat dwingen bedoel ik overigens niet met veel schreeuwen en gedoe hoor. Als ik haar was zou ik ook wat vrienden/familie bellen om haar een beetje gezelschap te houden, en die zou ik vragen om te deur voor hem open te doen, hem een ingepakte weekendtas aan te rijken en hem te verzoeken ergens te gaan logeren. Om even rust terug te laten keren dus. Zodat TO ook even een avond met een vriendin kan uitjanken en praten om wat er allemaal wel niet komen gaat.
Mag ze hem dwingen? Tja, hij dwingt haar ook om haar hele leven om te gooien dus dan zou ik denken: ja ze mag hem best dwingen. Dat dwingen bedoel ik overigens niet met veel schreeuwen en gedoe hoor. Als ik haar was zou ik ook wat vrienden/familie bellen om haar een beetje gezelschap te houden, en die zou ik vragen om te deur voor hem open te doen, hem een ingepakte weekendtas aan te rijken en hem te verzoeken ergens te gaan logeren. Om even rust terug te laten keren dus. Zodat TO ook even een avond met een vriendin kan uitjanken en praten om wat er allemaal wel niet komen gaat.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 14 april 2009 om 18:35
Sorry Leo, dan begreep ik je post verkeerd
Geloof dat ik vandaag niet echt wakker ben
Wat betreft je laatste post, ja dat kan. Mijn moeder heeft dat via de advokaat geregeld. Ik heb al gegoogled, maar kan er zo snel niets over vinden. In elk geval kwam het er op neer dat hij uit de woning moest, omdat hij hun huwelijk duurzaam geruineerd had (naja, dan in andere woorden ) en zodat zij in alle rust kon doen wat er moest gebeuren.
Geloof dat ik vandaag niet echt wakker ben
Wat betreft je laatste post, ja dat kan. Mijn moeder heeft dat via de advokaat geregeld. Ik heb al gegoogled, maar kan er zo snel niets over vinden. In elk geval kwam het er op neer dat hij uit de woning moest, omdat hij hun huwelijk duurzaam geruineerd had (naja, dan in andere woorden ) en zodat zij in alle rust kon doen wat er moest gebeuren.
dinsdag 14 april 2009 om 18:48
Ok, zoiets is dus via een advocaat te regelen.
Was benieuwd hoe zoiets in zijn werk zou gaan. Ik kreeg dat toen niet voor elkaar. Wij moesten het zelf uitzoeken. Dat heb ik ook gedaan maar ik heb wel het onderspit gedolven, zou ik lullig vinden voor Sanne.
Maar het is wel makkelijk gezegd hoor, dat hij dan maar weg moet gaan bedoel ik. Zo simpel is dat niet als iemand gewoon niet wil en niet meewerkt.
Was benieuwd hoe zoiets in zijn werk zou gaan. Ik kreeg dat toen niet voor elkaar. Wij moesten het zelf uitzoeken. Dat heb ik ook gedaan maar ik heb wel het onderspit gedolven, zou ik lullig vinden voor Sanne.
Maar het is wel makkelijk gezegd hoor, dat hij dan maar weg moet gaan bedoel ik. Zo simpel is dat niet als iemand gewoon niet wil en niet meewerkt.
dinsdag 14 april 2009 om 18:50
quote:eleonora schreef op 14 april 2009 @ 18:48:
Ok, zoiets is dus via een advocaat te regelen.
Was benieuwd hoe zoiets in zijn werk zou gaan. Ik kreeg dat toen niet voor elkaar. Wij moesten het zelf uitzoeken. Dat heb ik ook gedaan maar ik heb wel het onderspit gedolven, zou ik lullig vinden voor Sanne.
edit: ik was niet getrouwd
Maar het is wel makkelijk gezegd hoor, dat hij dan maar weg moet gaan bedoel ik. Zo simpel is dat niet als iemand gewoon niet wil en niet meewerkt.
Ok, zoiets is dus via een advocaat te regelen.
Was benieuwd hoe zoiets in zijn werk zou gaan. Ik kreeg dat toen niet voor elkaar. Wij moesten het zelf uitzoeken. Dat heb ik ook gedaan maar ik heb wel het onderspit gedolven, zou ik lullig vinden voor Sanne.
edit: ik was niet getrouwd
Maar het is wel makkelijk gezegd hoor, dat hij dan maar weg moet gaan bedoel ik. Zo simpel is dat niet als iemand gewoon niet wil en niet meewerkt.
