Relaties
alle pijlers
Partner met ASS: kinderwens
vrijdag 27 december 2019 om 19:41
Ik ben op zoek naar ervaringen met een partner met autisme. En dan vooral de ervaringen met gezinsuitbreiding.
Ik weet dat geen enkele situatie gelijk is maar ik zit toch met een tweestrijd.
Mijn man heeft ASS en we hebben hier na de geboorte van ons eerste kindje veel mee geworsteld omdat er vooral veel onbegrip zat tussen ons. Dit gaat intussen hartstikke goed en we hebben het heerlijk met z'n drietjes.
Maar... Ik wil zo graag een groter gezin, ik weet alleen niet hoe verstandig dit is. Ik zie de voordelen van het houden zoals het nu is maar ik zou zo graag nog een kindje willen.
Als ik erover nadenk lijkt het aan de ene kant een slecht idee om alles op het spel te zetten, vooral omdat er altijd een kans is dat je een kindje met een ernstige vorm van autisme krijgt. En ik weet niet wat het effect op mijn man gaat zijn.
Ik ben niet opzoek naar het antwoord, wat ik zou moeten doen. Maar meer ervaringen of verhalen van mensen in een soortgelijke situatie.
Ik weet dat geen enkele situatie gelijk is maar ik zit toch met een tweestrijd.
Mijn man heeft ASS en we hebben hier na de geboorte van ons eerste kindje veel mee geworsteld omdat er vooral veel onbegrip zat tussen ons. Dit gaat intussen hartstikke goed en we hebben het heerlijk met z'n drietjes.
Maar... Ik wil zo graag een groter gezin, ik weet alleen niet hoe verstandig dit is. Ik zie de voordelen van het houden zoals het nu is maar ik zou zo graag nog een kindje willen.
Als ik erover nadenk lijkt het aan de ene kant een slecht idee om alles op het spel te zetten, vooral omdat er altijd een kans is dat je een kindje met een ernstige vorm van autisme krijgt. En ik weet niet wat het effect op mijn man gaat zijn.
Ik ben niet opzoek naar het antwoord, wat ik zou moeten doen. Maar meer ervaringen of verhalen van mensen in een soortgelijke situatie.
zaterdag 28 december 2019 om 00:42
Tja, dat is een heel moeilijk dilemma.
Ik kom uit een gezin met meerdere personen met ASS. Zelf ben ik helaas ook zeer gevoelig voor prikkels, iets wat inderdaad door het ouderschap steeds meer naar voren is gekomen.
Ik vond daardoor vooral de baby en peutertijd zwaar, vanaf een jaar of 3/4 nam dat voor mij wel enorm af. Ik ervaar het ouderschap nu niet als zwaar. Wij hebben na jarenlang wikken en wegen gekozen voor een tweede kind, maar dat is nog niet geboren dus ik kan je niet vertellen hoe dat is.
Wel dat ik het heel spannend vind en het lastig vind dat ik niet weet of ik ASS kan doorgeven (ik heb het zelf dus niet, alleen de prikkelgevoeligheid).
Ik kom uit een gezin met meerdere personen met ASS. Zelf ben ik helaas ook zeer gevoelig voor prikkels, iets wat inderdaad door het ouderschap steeds meer naar voren is gekomen.
Ik vond daardoor vooral de baby en peutertijd zwaar, vanaf een jaar of 3/4 nam dat voor mij wel enorm af. Ik ervaar het ouderschap nu niet als zwaar. Wij hebben na jarenlang wikken en wegen gekozen voor een tweede kind, maar dat is nog niet geboren dus ik kan je niet vertellen hoe dat is.
Wel dat ik het heel spannend vind en het lastig vind dat ik niet weet of ik ASS kan doorgeven (ik heb het zelf dus niet, alleen de prikkelgevoeligheid).
zaterdag 28 december 2019 om 02:27
Jij ziet het als een last. Ik ervaar het helemaal niet zo en zie ASS gewoon als een simpele opsomming van gedragskenmerken die het leven soms moeilijker maken, maar soms ook eenvoudiger. Het feit dat ik ASS eventueel kan overdragen vind ik dus totaal irrelevant. Ik heb school ook altijd heel leuk gevonden dus dat het een straf is om vanaf je vierde naar school te moeten is per individu verschillend.redbulletje schreef: ↑27-12-2019 23:35Het gaat er niet alleen om of mensen in staat zijn een kind op te voeden, maar over het risico dat ze ASS doorgeven aan hun kind en hun kind daar de last van moet dragen. In de Nederlandse maatschappij moet je zoveel, vanaf je 4e jaar kom je al in de constante drukte terecht van school.
zaterdag 28 december 2019 om 02:35
Dan excuses dat ik het zo heb opgevat. Ik vond je berichten daarna vrij stellig en zonder nuance dat het jouw ervaring is en niet een weerspiegeling van hoe ASS per definitie werkt is.Tess1981 schreef: ↑28-12-2019 00:03Wat vervelend dat je je aangevallen voelt door mijn bericht.
Ik schrijf hier over 1 vriendin met kinderen. Ik heb een tijd met volwassenen en kinderen met ASS gewerkt dus weet ook dat niet iedereen hetzelfde is. Dat schreef ik overigens ook in mijn eerste bericht.
Ik zeg ook nergens dat een ouder met ASS niet voor een kind kan zorgen. Wel dat het in de praktijk erg moeilijk kan zijn. Zeker als je ASS doorgeeft aan je kindje (Die kans is nl best groot) of dat het om een tweede of derde kindje gaat. Dat je met kinderen werkt is leuk maar een eigen kind is wel een wezenlijk verschil. Dit is nl niet alleen onder werktijd maar 24/7 incl de verantwoordelijkheden en buien.
Bij heel veel volwassenen komt de stempel ASS ook pas nadat ze zelf een kindje hebben gekregen en vastlopen in hun nieuwe leven. Iets wat voor het van een kindje zo normaal leek hoeft dat na de geboorte niet meer te zijn.
Ik ben nl getrouwd met een man die na de geboorte van ons kindje vast liep en deze stempel kreeg. Hij is een lieve vader, een lieve partner maar wat moet hij vechten om normaal te functioneren en dat weet je pas zodra het zover is.
De opmerking over dat met kinderen werken anders is dan ze constant om je heen hebben had ik al verwacht. Maar ik heb jaren vrijwilligerswerk gedaan waarbij je 24/7 zieke kinderen (van 0-18) voor een week om je heen had en heb regelmatig kinderen waar ik een weekend op pas of bij mij logeren. Dus ik weet ook wat het is om kinderen constant om je heen te hebben. Het pakt gewoon niet voor iedereen negatief uit. Heeft ook met je interesses en prioritering te maken denk ik op dat moment. De buien van kinderen heb ik overigens ook gewoon in mijn behandelkamer. Daarvoor komen ze vaak. En dat zijn dan de driftbuien zoals de meltdowns bij kinderen met ASS kunnen voorkomen en niet een simpel boos kind omdat het geen snoepje krijgt. Ik weet dus echt wel waar ik over praat en kan prima de impact van een kind inschatten. Het is gewoon volledig afhankelijk van de persoon en niet van ASS op zich.
En wat betreft die stempel is nu een generatie aan het opgroeien die de stempel wel al heeft vanaf jonge leeftijd en waar daarom ook vanaf dat moment al op ingespeeld kan worden. Totaal niet vergelijkbaar met een volwassene die zich prima heeft gered maar waar het krijgen van kinderen een te grote verandering was. Overigens ken ik ook heel wat volwassenen die de stempel krijgen nadat ze kinderen hebben gekregen omdat hun kinderen de stempel krijgen en zij zich in hun kind herkennen. Die lopen dan niet per se op dat moment vast maar hebben in een tijd dat alleen klassiek autisme met een lager IQ nog gediagnosticeerd werd dan vergelijkbare problemen gehad.
zaterdag 28 december 2019 om 07:14
Mooie post.MrsLady schreef: ↑27-12-2019 23:08Het stoort me hoe je generaliseert in dit topic. Je hebt één vriendin met ASS waarbij het niet lekker loopt en betrekt dat op alle situaties. Ik ken mensen met ASS die prima voor hun kinderen kunnen zorgen. Ik heb zelf ASS en ook een kinderwens. Ik werk daarnaast met kinderen, dus weet prima hoe kinderen in elkaar steken. Hoe eerder je de diagnose hebt, hoe beter je ook vaak kunt leren omgaan met je ASS. Waarom zou een ouder met ASS per definitie niet voor een kind kunnen zorgen? Je kunt beter kijken hoe de ASS zich uit bij een persoon en op basis daarvan kijken of het belemmerend is voor een kind. Dat kinderen van een pad afwijken KAN voor mensen met ASS lastig zijn. Dat hoeft niet. Ik kan tegenwoordig prima met veranderingen omgaan. Gelukkig maar, want anders zou ik niet functioneren in deze maatschappij. Niet iedereen met ASS is hetzelfde. Het is niet voor niets een spectrumstoornis.
zaterdag 28 december 2019 om 09:39
Ik snap dat je weet waar je over praat. Maar een kindje in een behandelkamer gaat weer naar huis. Kinderen die een weekje of week en komen logeren, daar heb je voor die periode de lusten en de lasten van en vetrekken dan dat voelt en is echt anders.MrsLady schreef: ↑28-12-2019 02:35
De opmerking over dat met kinderen werken anders is dan ze constant om je heen hebben had ik al verwacht. Maar ik heb jaren vrijwilligerswerk gedaan waarbij je 24/7 zieke kinderen (van 0-18) voor een week om je heen had en heb regelmatig kinderen waar ik een weekend op pas of bij mij logeren. Dus ik weet ook wat het is om kinderen constant om je heen te hebben. Het pakt gewoon niet voor iedereen negatief uit. Heeft ook met je interesses en prioritering te maken denk ik op dat moment. De buien van kinderen heb ik overigens ook gewoon in mijn behandelkamer. Daarvoor komen ze vaak. En dat zijn dan de driftbuien zoals de meltdowns bij kinderen met ASS kunnen voorkomen en niet een simpel boos kind omdat het geen snoepje krijgt. Ik weet dus echt wel waar ik over praat en kan prima de impact van een kind inschatten. Het is gewoon volledig afhankelijk van de persoon en niet van ASS op zich.
Zelf heb ik een aantal maanden de vriend van mijn zoon in huis gehad omdat het thuis niet goed ging. Bij ons waren de buien wat minder (want thuis kunnen ze zich vaak nog meer laten gaan) maar zeker aanwezig. Ik kon die buien en die opvoeding stukken beter hebben omdat het niet mijn eigen kind was en ik wist dat hij aan het eind van die week weer 2 dagen naar huis ging. Daarnaast was ik voornamelijk voor de leuke dingen en moest hij gewoon mee in de regels van hier en dat is prima te doen dan. Als je zelf ouder bent is dat toch echt wel anders.
Ik zie het aan mijn man, ik heb zelf kinderen uit een eerdere relatie en dat ging altijd goed omdat hij daarover de leuke dingen mee deed maar er niet verantwoordelijk voor was. Hij smeerde hun brood, bracht ze naar hun sport enz. Gaat allemaal prima zonder problemen. Maar nu er een baby is, die om de 4 uur moet eten, optijd naar bed moet en snachts wakker wordt niet weg gaat maar hier nu al bijna een jaar elke dag is, is dat een ander verhaal. En dat kun je pas ervaren als dat zover is.
Ik wil hiermee echt niet zeggen dat het niet mogenlijk is, maar vaak wel moeilijker dan bij ouders zonder ASS.
zaterdag 28 december 2019 om 09:46
Wij hebben zelf ook voor de keuze gestaan of we een tweede kindje wilden. In ons geval was ik degene met een diagnose. Wij hebben heel lang nagedacht of we een tweede kindje aandurfden, maar uiteindelijk hebben we voor de zekerheid gekozen dat we met 1 kindje een goed leven hebben met een stabiel huwelijk, stabiele financiën etc. Bedenk je ook: een tweede kindje kan een flinke impact hebben op het levensgeluk van de eerste. Dit was voor ons de doorslaggevende factor: liever 1 gelukkig kind, dan 2 kinderen die opgroeien bij een moeder die het boven het hoofd groeit en in een gebroken gezin.
zondag 29 december 2019 om 01:47
Ik heb ASS en nooit een kinderwens gehad. Vroeger zag ik mezelf al niet als moeder. Met een kind moet je knuffelen en ik ben niet zo van het aanraken. Ik ben niet stressbestendig en kan er slecht tegen als dingen anders lopen dan gedacht. Heb heel veel me-time nodig. Angst dat ik mijn frustraties op het kind zal afreageren. De wetenschap dat ASS vaak erfelijk is. Nu is mijn leven rustig en dat wil ik zo houden.
zondag 29 december 2019 om 02:05
zondag 29 december 2019 om 06:20
Ik zou ook heel graag willen weten hoe de partner van TO hier instaat.
Hier een partner met ADD, en zelf heb ik flink wat autistische trekjes (maar volgens de GGZ therapeut niet voldoende voor een officiële diagnose).
Onze zoon heeft ASS en zover het nu in te schatten is heeft onze dochter geen "labeltje".
Ter info, pas na de diagnose van onze zoon heeft mijn man zijn officiële diagnose gehad en ben ik ook voor mijzelf gaan zoeken. En was onze dochter al geboren.
Ik ben blij met beide kinderen. Maar het opvoeden van onze zoon, zeker nu hij middelbare scholier is, is momenteel heel pittig. Samen met mijn man, en met hulp van anderen, heb ik het gevoel dat wij het wel redden.
Maar dit topic raakt een hele gevoelige snaar. Want ik weet dat ik onze dochter zonder ASS minder aandacht kan geven vanwege haar broer met ASS
Wel zorgen wij als ouders er actief voor dat zij ook tijd en aandacht krijgt, maar de waarheid is dat zij eerder 40% vd tijd krijgt ipv 50%. En ondanks dat door diverse mensen (waaronder professionals) is geconstateerd dat ze het prima doet, doet mij dit heel veel pijn
Terugkomend op het standpunt van de partner van TO. Dat lijkt mij toch wel belangrijk.
Ik heb juist heel veel aan mijn partner.
En hij ook aan mij. Wij kunnen (meestal dan) goed met elkaar communiceren, en trekken echt samen op als het gaat om de opvoeding van beide kinderen.
Hier een partner met ADD, en zelf heb ik flink wat autistische trekjes (maar volgens de GGZ therapeut niet voldoende voor een officiële diagnose).
Onze zoon heeft ASS en zover het nu in te schatten is heeft onze dochter geen "labeltje".
Ter info, pas na de diagnose van onze zoon heeft mijn man zijn officiële diagnose gehad en ben ik ook voor mijzelf gaan zoeken. En was onze dochter al geboren.
Ik ben blij met beide kinderen. Maar het opvoeden van onze zoon, zeker nu hij middelbare scholier is, is momenteel heel pittig. Samen met mijn man, en met hulp van anderen, heb ik het gevoel dat wij het wel redden.
Maar dit topic raakt een hele gevoelige snaar. Want ik weet dat ik onze dochter zonder ASS minder aandacht kan geven vanwege haar broer met ASS
Wel zorgen wij als ouders er actief voor dat zij ook tijd en aandacht krijgt, maar de waarheid is dat zij eerder 40% vd tijd krijgt ipv 50%. En ondanks dat door diverse mensen (waaronder professionals) is geconstateerd dat ze het prima doet, doet mij dit heel veel pijn
Terugkomend op het standpunt van de partner van TO. Dat lijkt mij toch wel belangrijk.
Ik heb juist heel veel aan mijn partner.
En hij ook aan mij. Wij kunnen (meestal dan) goed met elkaar communiceren, en trekken echt samen op als het gaat om de opvoeding van beide kinderen.
alchemist77 wijzigde dit bericht op 29-12-2019 09:22
Reden: Typo
Reden: Typo
0.25% gewijzigd
zondag 29 december 2019 om 08:22
Ik heb precies hetzelfde.hondenmens schreef: ↑29-12-2019 01:47Ik heb ASS en nooit een kinderwens gehad. Vroeger zag ik mezelf al niet als moeder. Met een kind moet je knuffelen en ik ben niet zo van het aanraken. Ik ben niet stressbestendig en kan er slecht tegen als dingen anders lopen dan gedacht. Heb heel veel me-time nodig. Angst dat ik mijn frustraties op het kind zal afreageren. De wetenschap dat ASS vaak erfelijk is. Nu is mijn leven rustig en dat wil ik zo houden.
zondag 29 december 2019 om 08:22
zondag 29 december 2019 om 08:25
Mss iets andere invalshoek: veel mensen willen een tweede omdat ze een kind alleen zielig vinden. Ik ben zelf alleen omdat mijn ouders het oa ivm belastbaarheid vader bij een hebben moeten houden, tot hun grote verdriet overigens. Ik heb er helemaal geen moeite mee, leg makkelijk contact en had altijd een hoop vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen.
zondag 29 december 2019 om 08:36
Misschien af en toe één op één een leuke trip maken met je dochter? Van Disneyworld tot New York of wat ze maar leuk vindt. Als compensatie dat haar broer in het dagelijks leven meer aandacht nodig heeft.Alchemist77 schreef: ↑29-12-2019 06:20Ik zou ook heel graag willen weten hoe de partner van TO hier instaat.
Hier een partner met ADD, en zelf heb ik flink wat autistische trekjes (maar volgens de GGZ therapeut niet voldoende voor een officiële diagnose).
Onze zoon heeft ASS en zover het nu in te schatten is heeft onze dochter geen "labeltje".
Ter info, pas na de diagnose van onze zoon heeft mijn man zijn officiële diagnose gehad en ben ik ook voor mijzelf gaan zoeken. En was onze dochter al geboren.
Ik ben blij met beide kinderen. Maar het opvoeden van onze zoon, zeker nu hij middelbare scholier is, is momenteel heel pittig. Samen met mijn man, en met hulp van anderen, heb ik het gevoel dat wij het wel redden.
Maar dit topic raakt een hele gevoelige snaar. Want ik weet dat ik onze dochter met ASS minder aandacht kan geven vanwege haar broer met ASS
Wel zorgen wij als ouders er actief voor dat zij ook tijd en aandacht krijgt, maar de waarheid is dat zij eerder 40% vd tijd krijgt ipv 50%. En ondanks dat door diverse mensen (waaronder professionals) is geconstateerd dat ze het prima doet, doet mij dit heel veel pijn
Terugkomend op het standpunt van de partner van TO. Dat lijkt mij toch wel belangrijk.
Ik heb juist heel veel aan mijn partner.
En hij ook aan mij. Wij kunnen (meestal dan) goed met elkaar communiceren, en trekken echt samen op als het gaat om de opvoeding van beide kinderen.
zondag 29 december 2019 om 09:20
Fijn dat je mee denkt! Haar broer gaat twee keer per maand de hele zaterdag op pad (vanuit de jeugdzorg is dat een soort scouting voor autisten geleid door professionals). Hij leert daar veel op sociaal vlak, en wij kunnen als gezin even op adem komen.redbulletje schreef: ↑29-12-2019 08:36Misschien af en toe één op één een leuke trip maken met je dochter? Van Disneyworld tot New York of wat ze maar leuk vindt. Als compensatie dat haar broer in het dagelijks leven meer aandacht nodig heeft.
En dan hebben wij tijd voor onze bijna zevenjarige dochter. Spelletjes spelen, koekjes bakken of gezellig naar de bibliotheek.
zondag 29 december 2019 om 09:38
hondenmens schreef: ↑29-12-2019 01:47Ik heb ASS en nooit een kinderwens gehad. Vroeger zag ik mezelf al niet als moeder. Met een kind moet je knuffelen en ik ben niet zo van het aanraken. Ik ben niet stressbestendig en kan er slecht tegen als dingen anders lopen dan gedacht. Heb heel veel me-time nodig. Angst dat ik mijn frustraties op het kind zal afreageren. De wetenschap dat ASS vaak erfelijk is. Nu is mijn leven rustig en dat wil ik zo houden.
Helemaal met je eens, en vooral je laatste zin.
Ik ken iemand die ook heel graag kinderen wilt. Zij en haar vriend hebben allebei ASS en ze vinden kinderen helemaal leuk en lief. Tot nu toe is ze wel zwanger geweest maar krijgt ze keer op keer een miskraam.
anoniem_63988565891a9 wijzigde dit bericht op 29-12-2019 10:37
4.41% gewijzigd
zondag 29 december 2019 om 09:55
Gele_Suikerspin schreef: ↑27-12-2019 22:21Filosofische vraag; moet onze maatschappij dan niet veranderen?
Mensen zonder ASS kunnen deze maatschappij btw ook niet aan.
Dat gebeurt al. Zie ook de discussie over een belverbod voor werkgevers na een bepaalde tijd wat nu ter sprake komt. In zijn algemeenheid begint men te ontdekken dat we langzaam vastlopen met zijn allen. Het probleem is echter dat de aanwas van nieuwe kinderen sneller gaat dan dat de verandering op gang komt.
zondag 29 december 2019 om 09:58
Ja, echt jammer. Temeer daar er hele zinnige en openhartige dingen worden gezegd in dit topic, terwijl ik bang was dat het de rain man-kant uit zou gaan (net als iemand in het begin schreef).
zondag 29 december 2019 om 10:35
Ik heb zelf ass en een gezin met 3 kinderen. Ja het is pittig maar welk gezin met 3 jonge kinderen is dat niet. Mijn oudste heeft vermoedelijk een goed functionerende vorm van ASS en ik merk ook aan de vriendjes van mijn zoons dat de meeste het hier in huis juist fijn vinden om te komen. De regels zijn duidelijk er mag veel maar de grenzen zijn duidelijk en altijd het zelfde. Er is een vast ritme.
Maar dit ligt echt aan de wensen van jouw man en niet zo zeer aan zijn ass. Hier was ik degene met een derde kinderwens.
Maar dit ligt echt aan de wensen van jouw man en niet zo zeer aan zijn ass. Hier was ik degene met een derde kinderwens.
zondag 29 december 2019 om 11:24
Het vetgedrukte herken ik. Maar mijn jeugdvriendschappen verdwenen op het moment dat ze verkering kregen en toen werd het moeilijk om nieuwe vriendschappen te sluiten. Ik had hele andere interesses.Vlaginvaas schreef: ↑29-12-2019 08:25Mss iets andere invalshoek: veel mensen willen een tweede omdat ze een kind alleen zielig vinden. Ik ben zelf alleen omdat mijn ouders het oa ivm belastbaarheid vader bij een hebben moeten houden, tot hun grote verdriet overigens. Ik heb er helemaal geen moeite mee, leg makkelijk contact en had altijd een hoop vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen.
zondag 29 december 2019 om 11:34
Maar als het per persoon verschilt, hoe kun je er dan zo zeker van zijn - wat ik althans constateer uit deze post - dat je hypothetisch kind met ASS dat net zo nuchter ervaart als jij? Voor hetzelfde geld gaat het kind tegen dezelfde dingen aanlopen als Redbulletje.MrsLady schreef: ↑28-12-2019 02:27Jij ziet het als een last. Ik ervaar het helemaal niet zo en zie ASS gewoon als een simpele opsomming van gedragskenmerken die het leven soms moeilijker maken, maar soms ook eenvoudiger. Het feit dat ik ASS eventueel kan overdragen vind ik dus totaal irrelevant. Ik heb school ook altijd heel leuk gevonden dus dat het een straf is om vanaf je vierde naar school te moeten is per individu verschillend.
zondag 29 december 2019 om 11:46
Maar dat geld ook voor 300 andere beperkingen die je kind ook kan hebben. Of helemaal geen beperking maar toch dingen als zwaar ervaren.coolpack2 schreef: ↑29-12-2019 11:34Maar als het per persoon verschilt, hoe kun je er dan zo zeker van zijn - wat ik althans constateer uit deze post - dat je hypothetisch kind met ASS dat net zo nuchter ervaart als jij? Voor hetzelfde geld gaat het kind tegen dezelfde dingen aanlopen als Redbulletje.
Niets geeft garantie.
ASS is zo uiteenlopend, daar kun je gewoon niets over voorspellen.
Bij mij in het gezin was het vroeger niet altijd leuk, en juist mijn broer met de zwaarste vorm van ASS kan hier het beste mee omgaan en heeft het minste last van 'trauma'. Terwijl hij qua beperking het meest kwetsbaar is.
Het enige waar je van uit kan gaan is van jou en je partner. Wat kunnen jullie aan, hoe staan jullie in het leven.
zondag 29 december 2019 om 12:07
Zo denk ik er ook over. Dat ik fijne herinneringen heb aan bepaalde schoolperioden kwam door "verzachtende omstandigheden". Zoals bepaalde leerkrachten en op de basisschool had ik een leuke klas. Maar het schoolleven zelf vond ik vreselijk. Vooral op de middelbare en het MBO, met het vele huiswerk. Mijn concentratieproblemen en trage tempo maakten dat lastig. Ik had naast school amper een leven. Zo blij dat ik dat niet meer hoef.redbulletje schreef: ↑27-12-2019 23:35Het gaat er niet alleen om of mensen in staat zijn een kind op te voeden, maar over het risico dat ze ASS doorgeven aan hun kind en hun kind daar de last van moet dragen. In de Nederlandse maatschappij moet je zoveel, vanaf je 4e jaar kom je al in de constante drukte terecht van school.
zondag 29 december 2019 om 12:13
zondag 29 december 2019 om 13:02
Ik ken een gezin met twee kinderen waarbij de man een ASS diagnose heeft. Het oudste kind heeft deze diagnose ook. De vrouw in dit gezin zie ik regelmatig met roodomrande ogen. Ze vertelde mij eens dat het gezinsleven haar heel zwaar valt. Het jongste kind moet zich vaak schikken naar de grillen van vader en broer die onderling niet goed met elkaar overweg kunnen. Voor zijn ontwikkeling niet gezond. Ze lopen met regelmaat op hun tenen en vaak wordt 1 van de kinderen tijdelijk ondergebracht bij opa en oma. Moeder heeft hier veel verdriet van en ondanks dat vader hulp heeft, blijft het schrijnend dat het jongste kind zich nooit 100% veilig voelt. Ik persoonlijk heb medelijden met het jongste kind..
Niet gezegd dat deze situatie zich ook bij jullie voordoet bij een tweede kind maar je vroeg om ervaringen.
Niet gezegd dat deze situatie zich ook bij jullie voordoet bij een tweede kind maar je vroeg om ervaringen.
