Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
dinsdag 14 april 2009 om 22:37
ja dat vind ik nu ook,dat vreselijke respectloze eraan.
Ze willen een relatie met je
kopen een huis samen met je
willen kinderen samen met je
vragen je ten huwlijk
en halen de nodige verbouwingen met financieringen met je op jullie gezamelijke hals
en dan ineens zonder ooit een woord te reppen over hun onvrede is daar nie nieuwe vlam,die hem ook leuk vind,hem ook wilt,en ja daar moet je wel gehoor aan geven he!!
En de rest ach bijzaak,zaak voor de vrouw.
Ze willen een relatie met je
kopen een huis samen met je
willen kinderen samen met je
vragen je ten huwlijk
en halen de nodige verbouwingen met financieringen met je op jullie gezamelijke hals
en dan ineens zonder ooit een woord te reppen over hun onvrede is daar nie nieuwe vlam,die hem ook leuk vind,hem ook wilt,en ja daar moet je wel gehoor aan geven he!!
En de rest ach bijzaak,zaak voor de vrouw.
dinsdag 14 april 2009 om 22:55
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 22:18:
meneer is een puber. En ja ik lig niet in mijn eigen bed maar ben daar misschien een rare in, moet er ook niet aan denken alleen in dat bed. En tja die pc hij is verslaafd en al jaren bijna niet bij dat ding weg te slaan en ook hier weer raar misschien maar moet ie dan bij me op de bank komen zitten tv kijken??
JA! Hallo lieve Sanne, jij ook even wakker worden! Ja hij moet iets anders doen op de avonden nu ja. Hij moet niet achter de pc kruipen, hij moet inderdaad met jou op de bank of rond te tafel gaan zitten. Wat is er gebeurd, hoe gaan we het aanpakken, wat moeten we doen, hoe komen we hier als volwassenen doorheen.
En ja dat gaat naar en ongemakkelijk zijn ja. Maar daar mag hij onderhand wel eens achter komen. Als zijn leventje leuk en makkelijk doorgaat zoals altijd, duurt het nog langer voor de harde waarheid bij hem binnendringt. Hij heeft het normale leven stukgemaakt. Dat betekent dat er dingen gaan veranderen. Vanaf nu.
meneer is een puber. En ja ik lig niet in mijn eigen bed maar ben daar misschien een rare in, moet er ook niet aan denken alleen in dat bed. En tja die pc hij is verslaafd en al jaren bijna niet bij dat ding weg te slaan en ook hier weer raar misschien maar moet ie dan bij me op de bank komen zitten tv kijken??
JA! Hallo lieve Sanne, jij ook even wakker worden! Ja hij moet iets anders doen op de avonden nu ja. Hij moet niet achter de pc kruipen, hij moet inderdaad met jou op de bank of rond te tafel gaan zitten. Wat is er gebeurd, hoe gaan we het aanpakken, wat moeten we doen, hoe komen we hier als volwassenen doorheen.
En ja dat gaat naar en ongemakkelijk zijn ja. Maar daar mag hij onderhand wel eens achter komen. Als zijn leventje leuk en makkelijk doorgaat zoals altijd, duurt het nog langer voor de harde waarheid bij hem binnendringt. Hij heeft het normale leven stukgemaakt. Dat betekent dat er dingen gaan veranderen. Vanaf nu.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 14 april 2009 om 23:23
@ SS, ja soms leef je helemaal mee, wordt je zelf kwaad om zo'n man (gelukkig zit in niet in de complexe tegenstelling van boosheid en liefde).
@ Spijker, weer mee eens!
Het lijkt misschien alsof we dit te makkelijk zeggen, maar die man heeft bewust een steen in het water gegooid. Een grote zware steen, zeer lomp erin gekwakt. Dat brengt heel veel kringen in het water teweeg, die steeds breder en breder worden. Hij mag zich daar best bewust van zijn en die last ook dragen. Nu lijkt het alsof hij gespaard blijft.
@ Spijker, weer mee eens!
Het lijkt misschien alsof we dit te makkelijk zeggen, maar die man heeft bewust een steen in het water gegooid. Een grote zware steen, zeer lomp erin gekwakt. Dat brengt heel veel kringen in het water teweeg, die steeds breder en breder worden. Hij mag zich daar best bewust van zijn en die last ook dragen. Nu lijkt het alsof hij gespaard blijft.
woensdag 15 april 2009 om 00:14
woensdag 15 april 2009 om 00:23
quote:sannemer schreef op 14 april 2009 @ 23:57:
hij word straks echt niet gespaart hoor maar jullie moeten niet vergeten dat dit allemal pas 2 dagen oud is ik nog aan het bijkomen ben van de dreunWat dacht jij dan! Dat vergeten we, in ieder geval ik, niet zomaar. Maar dit verhaal raakt emoties, en die laaien dan een beetje op (in mij). Take your time! Er wordt aan je gedacht, je verhaal kun je in ieder geval ook hier kwijt.
hij word straks echt niet gespaart hoor maar jullie moeten niet vergeten dat dit allemal pas 2 dagen oud is ik nog aan het bijkomen ben van de dreunWat dacht jij dan! Dat vergeten we, in ieder geval ik, niet zomaar. Maar dit verhaal raakt emoties, en die laaien dan een beetje op (in mij). Take your time! Er wordt aan je gedacht, je verhaal kun je in ieder geval ook hier kwijt.
woensdag 15 april 2009 om 03:52
woensdag 15 april 2009 om 07:36
'goeie'morgen, nou de nacht overleefd enzelfs nog geslapen ook, waarschijnlijk pure uitputting maar goed. Wakker worden met tranen in je ogen, zin in een flinke huilbui maar dat nu niet kunnen omdat de kids ook wakker zijn, ze straks naar school moeten en het dus even spitsuur is hier. zou moeten afleiden maar wil eigenlijk alleen maar in een hoekje zitten en huilen. Toch helpt het ook dat het ff druk is, onbewust slepen mjn kids me uit mijn ochtenddepressie. Het ?..? (toch nog ff een naam voor hem verzinnen) is al naar zijn werk, kom ook mijn bed niet uit voordat hij weg is, is gelukkig normaal hij is altijd al weg voordat ik mijn bed uit ben. hehe schrijven helpt voel me alweer wat beter.
woensdag 15 april 2009 om 07:42
Hoi Sanne, fijn dat je toch nog even hebt kunnen slapen. Zet een lekkere kop koffie of thee voor jezelf, muziekje aan, krantje erbij. Probeer gewoon even tijd te vinden voor jezelf, soms als emoties constant zo hoog zitten raak je er bijna door overspoeld. Een mens kan niket 24/7 verdrietig zijn, probeer jezelf te blijven.
En hoe die man heet? Je ex misschien?
En hoe die man heet? Je ex misschien?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 15 april 2009 om 08:48
Sanne, je hoeft hem nog geen ex te noemen hoor, noem hem anders Jan of Piet of zo, ik kan het nog maar sinds kort, hem ex noemen. Hij is het ook pas sinds 25 februari, dat is de datum dat de scheiding werd uitgesproken. Ik kreeg het m'n bek (en toetsenbord) niet uit voor die tijd. Bij mij ging op een gegeven moment de knop om en nu voelt hij ook als ex. Ondanks dat ik op een bepaalde manier nog steeds van hem hou, ondanks alles.
Jij hebt je eigen tempo, kan het niet zo snel doen omdat wij nou eenmaal al een stuk verder zijn.
Ik ben al een eind onderweg en jij? Meid, jij staat nog met je vingers in je oren van het oorverdovende startschot.. Je vraagt je af of je echt deze weg moet gaan bewandelen. De tijd zal het leren...en stapje voor stapje kom je elke keer een stukje verder.. paar stappen vooruit en weer eentje achteruit....
Vallen en opstaan.....
Sterkte vandaag, denk aan je!
En laat maar komen die tranen, ze moeten er gewoon uit...
Jij hebt je eigen tempo, kan het niet zo snel doen omdat wij nou eenmaal al een stuk verder zijn.
Ik ben al een eind onderweg en jij? Meid, jij staat nog met je vingers in je oren van het oorverdovende startschot.. Je vraagt je af of je echt deze weg moet gaan bewandelen. De tijd zal het leren...en stapje voor stapje kom je elke keer een stukje verder.. paar stappen vooruit en weer eentje achteruit....
Vallen en opstaan.....
Sterkte vandaag, denk aan je!
En laat maar komen die tranen, ze moeten er gewoon uit...
woensdag 15 april 2009 om 09:18
Lieve Sannemer,
]
Allereerst een , een hele dikke.
Welkom hier op het forum met allemaal vrouwen die al of niet in hetzelfde schuitje als jij zitten, en dat zijn er veel, heel veel,...
Ik weet ook hoe het voelt, wat er allemaal door je heen gaat, je angsten, pijn , verdriet, wanhoop, en je liefde die je nog steeds voelt, voor je man, ondanks alles,...Het is allemaal rauw, en afschuwelijk.
Zelf zit ik ook al anderhalf jaar in dit vreselijke schuitje...
Mijn man bleek een relatie met een collega te hebben....Maar puur voor de fun,....Hij is niet van plan met haar te gaan samenwonen,...wil gewoon de fun met haar, de vrijsesseies voor de openhaard, de "goeie gesprekken", maar wel de warmte en hechtheid van ons eigen gezin erbij houden.....Hoe egoistisch kun je wezen....
Juist omdat het een funrelatie is, heb ik lang, veel te lang gehoopt en verwacht, dat hij uiteindelijk wel weer terug zou komen, en daarvoor alles over gehad,......Ik dacht dat het een midlifecrisis was, en dat het over zou waaien.....
ik was ook degene die uiteindelijk de knoop heeft doorgehakt en gezegd dat er geen toekomst meer voor ons was,....dat dit leven een leugen is, en dat het alleen maar verdriet bracht....Terwijl hij helemaal niet wil scheiden...Hij wil gewoon the best of both worlds.....Ik ben nu ook de gebeten hond."JIJ, moet toch zonodig scheiden,JIJ stort ons in de ellende, ", enz, enz.....Dat moet ik telkens aanhoren.....
We zitten nu in een nare situatie, man woont door de week bij z`n ouders, en bij z`n vriendin, als haar kinderen bij haar ex zijn, en in het weekend thuis, om ook bij zijn kinderen te kunnen zijn.
Een hele onwenselijke, en nare situatie. Steeds weer elkaar te moeten zien,......geen ruzie maken, elkaar met respect behandelen, hoewel ik hem diep van binnen haat,....echt erg...
Wij kunnen gewoonweg nog niet helemaal uit elkaar, omdat er een enorme woningnood heerst in de streek waar ik woon.
Bij echtscheiding wordt er sinds januari dit jaar geen urgentie voor een huurwoning meer verleend.
Dit betekent, dat we aan een wachttijd van 6 tot 10 (!) jaar vastzitten voordat er eindelijk volgens een puntensysteem, genoeg punten zijn verzameld om een klein flatje te krijgen.....
ik zou je wel de volgende site aan willen raden,....www.cambriana.nl.
Deze website is speciaal bedoeld voor vrouwen die met een echtscheiding worden geconfronteerd na een lang huwelijk....
Heel fijn om te lezen......
Ik wens je het allerbeste, meis, er komt een dag dat het beter met je zal gaan.
Probeer werk te vinden, waarmee je meer kunt verdienen, of probeer je aantal uren uit te breiden, ga naar een advocaat, laat je voorlichten.En vooral zoek een vertrouwenspersoon, met wie je al je emoties kunt bespreken, een zus, een vriendin, een collega....Hou vol, ik denk in ieder geval aan je!
Veel sterkte, met alles,
Stupide
Particulier iets huren is hier onbetaalbaar,...de meeste kamers, appartementjes moeten minimaal 1000 euro opleveren,.....niet te doen dus......En daar kan je dan ook nog je 3 kinderen niet in kwijt.....
Hoe het allemaal verder moet , weet ik ook niet, ik hoop dat ik met de Lotto een ton win, zodat ik zelf een huis kan kopen,....maar ja........
]
Allereerst een , een hele dikke.
Welkom hier op het forum met allemaal vrouwen die al of niet in hetzelfde schuitje als jij zitten, en dat zijn er veel, heel veel,...
Ik weet ook hoe het voelt, wat er allemaal door je heen gaat, je angsten, pijn , verdriet, wanhoop, en je liefde die je nog steeds voelt, voor je man, ondanks alles,...Het is allemaal rauw, en afschuwelijk.
Zelf zit ik ook al anderhalf jaar in dit vreselijke schuitje...
Mijn man bleek een relatie met een collega te hebben....Maar puur voor de fun,....Hij is niet van plan met haar te gaan samenwonen,...wil gewoon de fun met haar, de vrijsesseies voor de openhaard, de "goeie gesprekken", maar wel de warmte en hechtheid van ons eigen gezin erbij houden.....Hoe egoistisch kun je wezen....
Juist omdat het een funrelatie is, heb ik lang, veel te lang gehoopt en verwacht, dat hij uiteindelijk wel weer terug zou komen, en daarvoor alles over gehad,......Ik dacht dat het een midlifecrisis was, en dat het over zou waaien.....
ik was ook degene die uiteindelijk de knoop heeft doorgehakt en gezegd dat er geen toekomst meer voor ons was,....dat dit leven een leugen is, en dat het alleen maar verdriet bracht....Terwijl hij helemaal niet wil scheiden...Hij wil gewoon the best of both worlds.....Ik ben nu ook de gebeten hond."JIJ, moet toch zonodig scheiden,JIJ stort ons in de ellende, ", enz, enz.....Dat moet ik telkens aanhoren.....
We zitten nu in een nare situatie, man woont door de week bij z`n ouders, en bij z`n vriendin, als haar kinderen bij haar ex zijn, en in het weekend thuis, om ook bij zijn kinderen te kunnen zijn.
Een hele onwenselijke, en nare situatie. Steeds weer elkaar te moeten zien,......geen ruzie maken, elkaar met respect behandelen, hoewel ik hem diep van binnen haat,....echt erg...
Wij kunnen gewoonweg nog niet helemaal uit elkaar, omdat er een enorme woningnood heerst in de streek waar ik woon.
Bij echtscheiding wordt er sinds januari dit jaar geen urgentie voor een huurwoning meer verleend.
Dit betekent, dat we aan een wachttijd van 6 tot 10 (!) jaar vastzitten voordat er eindelijk volgens een puntensysteem, genoeg punten zijn verzameld om een klein flatje te krijgen.....
ik zou je wel de volgende site aan willen raden,....www.cambriana.nl.
Deze website is speciaal bedoeld voor vrouwen die met een echtscheiding worden geconfronteerd na een lang huwelijk....
Heel fijn om te lezen......
Ik wens je het allerbeste, meis, er komt een dag dat het beter met je zal gaan.
Probeer werk te vinden, waarmee je meer kunt verdienen, of probeer je aantal uren uit te breiden, ga naar een advocaat, laat je voorlichten.En vooral zoek een vertrouwenspersoon, met wie je al je emoties kunt bespreken, een zus, een vriendin, een collega....Hou vol, ik denk in ieder geval aan je!
Veel sterkte, met alles,
Stupide
Particulier iets huren is hier onbetaalbaar,...de meeste kamers, appartementjes moeten minimaal 1000 euro opleveren,.....niet te doen dus......En daar kan je dan ook nog je 3 kinderen niet in kwijt.....
Hoe het allemaal verder moet , weet ik ook niet, ik hoop dat ik met de Lotto een ton win, zodat ik zelf een huis kan kopen,....maar ja........
woensdag 15 april 2009 om 12:09
@ stupide: pffffffffffffffffff wat een verhaal meid dan ben ik toch wel blij dat hier de kogel meteen door de kerk is hoe pijnlijk ook. En qua werk; het bedrijf waar ik nu 6 uurtjes werk wil mij een vast contract geven, nu nog even praten of ik ook meer uren kan draaien zou ideaal zijn. gelukkig krijg ik hier nog wel een urgentie en ze hebben toegezegt dat zogauw ik de urgentie heb ik binnen acht maanden een woning heb. Ben bij de gemeente geweest en heb de papieren voor inschrijving in huis, morgen weer even inleveren, heb ook al gevraagd hoe het werkt om een bijstands uitkering te krijgen in het geval ik niet meer uren kan gaan draaien, daar moet ik morgen even heen, kinderen vanmiddag vrij dus niet de handen om verder wat te doen. Vanmiddag komt een vriendin me uitleggen hoe het zit met een advocaat enzo, bij de gemeente hadden ze het over een mediator maar eigenlijk zie ik dat niet zo zitten, want wie is dan degene die alles weer regelt...juist IK en dat gun ik hem niet hoor, laat hem maar voelen dat het zeker niet zomaar gaat.
Vanmorgen boodschappen voor de week gedaan en daar sta je dan snotterend boven de diepvries pffffffffffff staat je daar gewoon te schamen, hoeft niet doe het toch.
@ newwoman ; je heb gelijk ik kan het ook nog niet zeggen, noem hem voorlopig nog wel gewoon 'het' kan niet met wat beters komen alleen hoop scheldwoorden en daar schieten we ook nix mee op.
En ik blijf maar dank je wel zeggen voor jullie steun, tis echt geweldig !!!!!!!
Vanmorgen boodschappen voor de week gedaan en daar sta je dan snotterend boven de diepvries pffffffffffff staat je daar gewoon te schamen, hoeft niet doe het toch.
@ newwoman ; je heb gelijk ik kan het ook nog niet zeggen, noem hem voorlopig nog wel gewoon 'het' kan niet met wat beters komen alleen hoop scheldwoorden en daar schieten we ook nix mee op.
En ik blijf maar dank je wel zeggen voor jullie steun, tis echt geweldig !!!!!!!
woensdag 15 april 2009 om 12:22
Hey New Woman!!!
Ook nog ff off-topic.....meid, ik had je gelijk al teruggevonden hoor!
Ik heb alles weer met je meegelezen, en jij bent echt m`n grote voorbeeld en steun in deze barre tijden!!!!
Ik ben niet zo van reageren, maar het eerste wat ik elke ochtend doe, na het opstaan, is jouw topic checken!!!!n Hhahahahahh!!!
Jij bent echt goed bezig, met nieuwe lovers inclusief! Daar moet ik zelf echt nog niet aan denken hoor!
`k Ben wel verder denk ik dan jou, wat betreft, dat ik er eindelijk voor mezelf ben achtergekomen, dat ik er ervan uit ga, dat het tussen ons nooit meer goed , kan en mag komen....Het vertrouwen is voor altijd weg, zeker nu ik door de gesprekken met hem erachter ben gekomen wat een egoist het eigenlijk is.......Maar ja, bij mij duurt het ook al 2 keer zo lang.. ....jij vordert veel sneller en concreter ook!
nou Meis, tga je goed hoor!
Your biggest fan!
Sorry Sannemer, voor deze vervuiling van jouw topic...
Ook nog ff off-topic.....meid, ik had je gelijk al teruggevonden hoor!
Ik heb alles weer met je meegelezen, en jij bent echt m`n grote voorbeeld en steun in deze barre tijden!!!!
Ik ben niet zo van reageren, maar het eerste wat ik elke ochtend doe, na het opstaan, is jouw topic checken!!!!n Hhahahahahh!!!
Jij bent echt goed bezig, met nieuwe lovers inclusief! Daar moet ik zelf echt nog niet aan denken hoor!
`k Ben wel verder denk ik dan jou, wat betreft, dat ik er eindelijk voor mezelf ben achtergekomen, dat ik er ervan uit ga, dat het tussen ons nooit meer goed , kan en mag komen....Het vertrouwen is voor altijd weg, zeker nu ik door de gesprekken met hem erachter ben gekomen wat een egoist het eigenlijk is.......Maar ja, bij mij duurt het ook al 2 keer zo lang.. ....jij vordert veel sneller en concreter ook!
nou Meis, tga je goed hoor!
Your biggest fan!
Sorry Sannemer, voor deze vervuiling van jouw topic...
woensdag 15 april 2009 om 12:25
woensdag 15 april 2009 om 12:33
geen probleem hoor die vervuiling ben gek op succes verhalen
en tja de snelheid van werken, ik moet , heb de kinderen om rekening mee te houden en die verdienen dit niet , dit MOET zo snel mogenlijk achter de rug, daarna zal ik wel volledig instorten maar dat zien we dan wel weer, heb genoeg vrienden in de buurt om dat dan op te vangen. En niet denken dat ik de hele dag zo daadkrachtig ben hoor, dat zijn misschien 5 min in een uur dat ik zo voortvarend ben.
en tja de snelheid van werken, ik moet , heb de kinderen om rekening mee te houden en die verdienen dit niet , dit MOET zo snel mogenlijk achter de rug, daarna zal ik wel volledig instorten maar dat zien we dan wel weer, heb genoeg vrienden in de buurt om dat dan op te vangen. En niet denken dat ik de hele dag zo daadkrachtig ben hoor, dat zijn misschien 5 min in een uur dat ik zo voortvarend ben.
woensdag 15 april 2009 om 12:41
wat vervelend voor je! ik denk niet dat handleidingen over 'how to tell' hier altijd bij iedereen perfect zijn en werken.
Je moet denk ik je kinderen een beetje inschatten, nadeel is natuurlijk dat je er meer hebt dan 1 dus dat je dan maar moet proberen de beste oplossing voor al je kinderen te kiezen.
Ik kan hier helaas over eigen ervaring spreken, niet wat betreft zelf scheiden maar over mn ouders.
Ik was toen 19 en al t huis uit en mijn zusje was 15 toen mijn vader opeens mij vertelde dat het niet zo lekker liep en dat ie niet wist wat ie wilde etcetera. Ik begreep t opzich wel, maar mn zusje die halverwege t gesprek binnen kwam vallen, vroeg inderdaad meteen 'gaan jullie dan scheiden?' (ik wist van niet want anders had ie dat wel gezegd) en zij begreep eigenlijk de hele situatie niet. Ze was nogal puberig toen en schopte graag overal tegenaan, vooral tegen mn ouders.
Ik heb er toen ook met mijn moeder over gepraat later en die vertelde me haar kant van het verhaal. Ik heb hierdoor geen loyaliteitsconflict gehad maar mijn zusje wel. Die zag mijn vader als schuldige.
Storm ging weer een beetje liggen maar opeens kwam er na 2/3 maanden een vervolg gesprek waarbij we met zn 4en aan tafel zaten (gewoon na het avondeten in t weekend, totaal onvoorbereid) toen ie vertelde dat ie t nog steeds niet wist enzovoorts.
Nu vond ik de situatie lastiger omdat mijn moeder er bij zat, er veel emoties bij mij bij kwamen en mijn zusje boos werd. Op zo'n moment voor je je wel vervelend omdat ik mijn vader niet wilde aanvallen waar mijn moeder bij zat en haar niet wilde verdedigen maar ook niet wilde afvallen. Uiteindelijk heeft dit 2e gesprek alleen maar meer onduidelijkheid gegeven.
Later weer apart met mn moeder gepraat en die zei dat ie t echt niet wist, en dat zij wel grenzen had aangegeven (zoals 'als jij doordeweeks op je zelf gaat wonen en in t weekend terug wilt komen om als gezin bij elkaar te zijn en de kinderen te zien, gaat mij dat tever')
UIteindelijk zijn ze niet gescheiden en gaat t naar mijn idee wel weer een stuk beter.
Ik wil dus hiermee zeggen dat het voor mij bv prettiger was dat mijn vader neutraal aan mij vertelde wat t probleem was, ookal was er nog onduidelijkheid over de toekomst. Het 2e gepsrek vond ik heel naar omdat ik al wist dat er wat speelde maar dat dit gesprek niet echt aangaf of er progressie was in t proces.
Dus misschien moet je toch gewoon samen met je partner of alleen (dat maakte voor mij niet uit, zolang je niet met verwijten over de ander praat) aan je kinderen vertellen wat het probleem is, dat ie een ander heeft via msn en dat je nog niet weet waar het heen gaat maar dat papa wil scheiden en mama opzoek is naar een aparte woonruimte. En vervolgens zeggen dat je altijd bereid bent te praten als zij t er over willen hebben.
Je moet denk ik je kinderen een beetje inschatten, nadeel is natuurlijk dat je er meer hebt dan 1 dus dat je dan maar moet proberen de beste oplossing voor al je kinderen te kiezen.
Ik kan hier helaas over eigen ervaring spreken, niet wat betreft zelf scheiden maar over mn ouders.
Ik was toen 19 en al t huis uit en mijn zusje was 15 toen mijn vader opeens mij vertelde dat het niet zo lekker liep en dat ie niet wist wat ie wilde etcetera. Ik begreep t opzich wel, maar mn zusje die halverwege t gesprek binnen kwam vallen, vroeg inderdaad meteen 'gaan jullie dan scheiden?' (ik wist van niet want anders had ie dat wel gezegd) en zij begreep eigenlijk de hele situatie niet. Ze was nogal puberig toen en schopte graag overal tegenaan, vooral tegen mn ouders.
Ik heb er toen ook met mijn moeder over gepraat later en die vertelde me haar kant van het verhaal. Ik heb hierdoor geen loyaliteitsconflict gehad maar mijn zusje wel. Die zag mijn vader als schuldige.
Storm ging weer een beetje liggen maar opeens kwam er na 2/3 maanden een vervolg gesprek waarbij we met zn 4en aan tafel zaten (gewoon na het avondeten in t weekend, totaal onvoorbereid) toen ie vertelde dat ie t nog steeds niet wist enzovoorts.
Nu vond ik de situatie lastiger omdat mijn moeder er bij zat, er veel emoties bij mij bij kwamen en mijn zusje boos werd. Op zo'n moment voor je je wel vervelend omdat ik mijn vader niet wilde aanvallen waar mijn moeder bij zat en haar niet wilde verdedigen maar ook niet wilde afvallen. Uiteindelijk heeft dit 2e gesprek alleen maar meer onduidelijkheid gegeven.
Later weer apart met mn moeder gepraat en die zei dat ie t echt niet wist, en dat zij wel grenzen had aangegeven (zoals 'als jij doordeweeks op je zelf gaat wonen en in t weekend terug wilt komen om als gezin bij elkaar te zijn en de kinderen te zien, gaat mij dat tever')
UIteindelijk zijn ze niet gescheiden en gaat t naar mijn idee wel weer een stuk beter.
Ik wil dus hiermee zeggen dat het voor mij bv prettiger was dat mijn vader neutraal aan mij vertelde wat t probleem was, ookal was er nog onduidelijkheid over de toekomst. Het 2e gepsrek vond ik heel naar omdat ik al wist dat er wat speelde maar dat dit gesprek niet echt aangaf of er progressie was in t proces.
Dus misschien moet je toch gewoon samen met je partner of alleen (dat maakte voor mij niet uit, zolang je niet met verwijten over de ander praat) aan je kinderen vertellen wat het probleem is, dat ie een ander heeft via msn en dat je nog niet weet waar het heen gaat maar dat papa wil scheiden en mama opzoek is naar een aparte woonruimte. En vervolgens zeggen dat je altijd bereid bent te praten als zij t er over willen hebben.
woensdag 15 april 2009 om 12:50
dank je wel voor je reactie winnertje poeh meid zelfs als je al uit huis bent ik geloof niet dat dat het veel makkelijker maakt. Ik wil het zeker samen vertellen en aan alle kinderen tegelijk, maar zoals ik al eerder zei ik wil eerst weten hoe het gaat lopen en hoelang het ongeveer gaat duren, dat is voor de kinderen ook meteen een houvast, kan nu wel gaan praten maar kan dan nog weinig vertellen en laat ik ze in onzekerheid achter, dat wil ik ze niet aandoen. En ik ben bang dat ze toch wel onzeker zullen worden ondanks al de liefde die ze van ons zullen krijgen, want wat het voor l*l ook is, hij houd van zijn kinderen.
