Relaties
alle pijlers
Bijna scheiden
vrijdag 3 januari 2020 om 16:14
Wij gaan scheiden. Allang tijd loopt het niet goed en langzamerhand zijn we broer en zus geworden. Ik dacht nooit echt over scheiden na omdat ik dat niet wil voor onze kinderen. Maar nu het bespreekbaar is geworden is er geen weg meer terug. Ik ben 2 jaar geleden vreselijk verliefd geweest op een collega, en ondanks dat het geen relatie kan worden was het wel wat me deed inzien dat ik dit huwelijk niet meer wil.
En ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen. Nu we verder in het traject van scheiden zijn is het zo dubbel, ik weet dat ik niet met man man verder kan, maar ik durf de stap niet te nemen. We slapen nu apart en doen niets meer samen, we zijn alleen nog thuis voor de kinderen. Het voelt eenzaam en alsof we stil staan, tegelijkertijd wil ik het zo houden en ben ik bang voor wat komen gaat.
Wie zit ook in deze situatie of heeft het meegemaakt?
En ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen. Nu we verder in het traject van scheiden zijn is het zo dubbel, ik weet dat ik niet met man man verder kan, maar ik durf de stap niet te nemen. We slapen nu apart en doen niets meer samen, we zijn alleen nog thuis voor de kinderen. Het voelt eenzaam en alsof we stil staan, tegelijkertijd wil ik het zo houden en ben ik bang voor wat komen gaat.
Wie zit ook in deze situatie of heeft het meegemaakt?
zondag 5 januari 2020 om 14:52
Als het echt niet werkt, dan werkt het niet. Maar kies dan ook.ekiM schreef: ↑04-01-2020 15:09"Dat je het niet genoeg wilt...." Dat is een nare manipulatieve opmerking waarmee op je schuldgevoel wordt ingewerkt,
Welnee, het is gewoon waar. Het is alleen de vraag hoe erg het is als je echt niet meer wil. En of je dan verplicht dent om toch de wel te vinden.
Het gaat erom wat je voelt. In veel situaties kun je misschien beter je ratio volgen, maar in een relatie gaat het om gevoel. En het lijkt me ook goed dat je dat aan je kinderen meegeeft. Dat je jezelf niet hoeft te ontkennen in een relatie, want zij doen jou na later in hun leven.
Er zit nogal een grijs gebied tussen als een kip zonder kop rücksichtslos je gevoel volgen of jezelf en je eigen behoeften stelselmatig ontkennen.
Voor al diegenen die roepen dat je het nog eens moet proberen: je hebt het al geprobeerd. jarenlang. En het werkt niet meer. Waarom moet je er dan nog één keer voor gaan maar nu oprecht ? Kom op zeg. You've been there. It didn't work.
zondag 5 januari 2020 om 15:05
Been there Done that. Angst voor de onzekere toekomst bepaalt nu je gevoelens en dan lijkt alles bij het oude houden opeens een beter idee.Mentos2020 schreef: ↑03-01-2020 16:14Wij gaan scheiden. Allang tijd loopt het niet goed en langzamerhand zijn we broer en zus geworden. Ik dacht nooit echt over scheiden na omdat ik dat niet wil voor onze kinderen. Maar nu het bespreekbaar is geworden is er geen weg meer terug. Ik ben 2 jaar geleden vreselijk verliefd geweest op een collega, en ondanks dat het geen relatie kan worden was het wel wat me deed inzien dat ik dit huwelijk niet meer wil.
En ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen. Nu we verder in het traject van scheiden zijn is het zo dubbel, ik weet dat ik niet met man man verder kan, maar ik durf de stap niet te nemen. We slapen nu apart en doen niets meer samen, we zijn alleen nog thuis voor de kinderen. Het voelt eenzaam en alsof we stil staan, tegelijkertijd wil ik het zo houden en ben ik bang voor wat komen gaat.
Wie zit ook in deze situatie of heeft het meegemaakt?
Toen ik dacht over scheiden, las ik een artikel waarin een scheiding vergeleken werd met een diep donker en akelig dal waar je doorheen moet om de overkant te bereiken. Die overkant echter is mooi en zonnig. Blijf daarnaar kijken, hoe diep je ook gaat en hoe moeilijk die overkant soms te zien is.
Scheiden is vreselijk, deze rotperiode kan wel jaren duren en is hoe dan ook niet goed voor de kinderen.
Uiteindelijk komt echter alles goed, ook voor die kinderen die meer kunnen hebben dan je denkt.
Houd moed. Je wordt gelukkiger dan je nu bent
woensdag 8 januari 2020 om 15:25
Na een huwelijk van 21 jaar ben ik bijna 1 jaar geleden gescheiden.Mentos2020 schreef: ↑04-01-2020 17:51Bedankt voor jullie reacties, het helpt me echt om dingen op een rijtje te zetten.
Ja, ik ben bang om spijt te krijgen, maar ik zal natuurlijk nooit weten hoe de situatie was geweest als ik niet zou scheiden. Eigenlijk weet je niet waar je voor kiest. Ben inderdaad ook bang dat ik weer verliefd word op iemand anders in de toekomst als we zo doorgaan.
Het is niet een 'beetje ingekakt' wat hier aan de hand is, maar er zijn dagelijks spanningen, ook door een zorgintensief kind. We hebben geen lol samen en ook geen intimiteit.
Ik heb net de mediator gemaild om verdere afspraken te maken, want ik zie wel in dat ik te lang wacht met knopen doorhakken. Pfff
Een erg verdrietig periode, ik zal je details besparen.
Goed dat jij een mediator hebt gemaild, bij mij was het zonder haar niet gelukt.
Er komt op dit moment zoveel op je af. Wat mij geholpen heeft dat ik echt stapje voor stapje alles heb geregeld.
Zo
dit kan jij nu wel gebruiken. Sterkte toegewenst.
I do not stop when I am tired, I stop when I am done
woensdag 8 januari 2020 om 18:29
woensdag 8 januari 2020 om 23:42
Hoi, ik heb lang niet alles gelezen maar ik herken je verhaal in de openingspost. Ik zat ook in een relatie van 15 jaar ongeveer, al een aantal jaren nogal teleurgesteld in mijn man, zeker qua sex en communicatie, en ik was eenzaam. Ik ben weggegaan nadat ik verliefd werd op iemand anders, die mij deed inzien wat ik allemaal miste. Maar ik vind die schuldgevoelens ook moeilijk, vooral naar mijn man toe dan. Want hij was geen slechte mens in sé. Hij had en heeft het altijd goed met mij voor, maar kan mij niet geven wat ik nodig heb. Onze dochter (7j) pakt het eigenlijk enorm goed op allemaal, ik heb niet het gevoel dat zij er veel last van heeft.
donderdag 9 januari 2020 om 09:10
Veel huilen en erover praten.Mentos2020 schreef: ↑08-01-2020 18:29Bedankt Waterman en mother.
In kleine stapjes komt het steeds dichterbij. Of eigenlijk voelt het alsof ik een vrije val ga maken na de laatste stappen.
Hoe gaan jullie om met het missen van de kinderen en hun verdriet? Dat lijkt lij het moeilijkst.
xx
I do not stop when I am tired, I stop when I am done
donderdag 9 januari 2020 om 10:21
Deze mooie tegeltjeswijsheid doet mij als kind van gescheiden ouders wel pijn. Hier ook ouders die bij elkaar bleven voor de kinderen. Gescheiden slaapkamers, het bekende werk. Ik had dezelfde leeftijd als de oudste van TO toen ze toch gingen scheiden. Het werd een ongekend drama met drie zwaar beschadigde kinderen als gevolg.Waterman26 schreef: ↑05-01-2020 15:05Been there Done that. Angst voor de onzekere toekomst bepaalt nu je gevoelens en dan lijkt alles bij het oude houden opeens een beter idee.
Toen ik dacht over scheiden, las ik een artikel waarin een scheiding vergeleken werd met een diep donker en akelig dal waar je doorheen moet om de overkant te bereiken. Die overkant echter is mooi en zonnig. Blijf daarnaar kijken, hoe diep je ook gaat en hoe moeilijk die overkant soms te zien is.
Scheiden is vreselijk, deze rotperiode kan wel jaren duren en is hoe dan ook niet goed voor de kinderen.
Uiteindelijk komt echter alles goed, ook voor die kinderen die meer kunnen hebben dan je denkt.
Houd moed. Je wordt gelukkiger dan je nu bent
Ja, mijn ouders kregen nieuwe partners en waren vast weer gelukkig. Maar de kinderen gingen kapot ten koste van hun geluk. Waar ze tijdens hun relatie nog oog hadden voor onze behoeftes was dit na de scheiding heel ver te zoeken. Alsof het hele fundament in een keer instortte.
Ik kan dus niet zonder oordeel naar dit soort situaties kijken. Als je toch kiest voor scheiden zet dan 100 procent in op harmonie. En vanuit mijn eigen ervaring zou ik geen nieuwe partners introduceren bij kinderen in de puberteit. Dit is zo'n kwetsbare leeftijd, en je maakt zo snel en makkelijk van alles kapot (en nee, je kinderen geven dat níet aan).
Dus hou het zo rustig, veilig en overzichtelijk mogelijk, dat zou mijn advies zijn.
donderdag 9 januari 2020 om 10:53
Maar is dan de scheiding de oorzaak? Of het feit dat je vader het liet afweten? En als ze bij elkaar gebleven waren, was je vader er dan wel voor je geweest?naamloosjes schreef: ↑09-01-2020 09:30Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en nee ben er niet beter op geworden. Zie m'n vader amper nog. Ik snap niet dat scheiden tegenwoordig zo normaal is. Maar goed het zal wel, succes.
Live in the here and now, because your future doesn't look bright.
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 januari 2020 om 11:20
Er doorheen gaan, huilen, praten, jezelf veel tijd gunnen. En weten dat het makkelijker wordt. Ons kind gaat nu, na ruim tien maanden, ontzettend goed met de scheiding om. En ik merk ook dat ik er nu beter over kan praten, nu mijn schuldgevoel is weggeëbt. En dat de situatie zoals die was niet houdbaar was en dat we eigenlijk allemaal op vooruit zijn gegaan. Zelfs kind. Want dat ziet nu dat mama een eigen persoonlijkheid en een eigen mening heeft en dat niet alles wat papa zegt automatisch waar hoeft te zijn alleen om dat papa het zo stellig zegt. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat dat ons kind ook in haar persoonlijkheidsontwikkeling zal helpen.Mentos2020 schreef: ↑08-01-2020 18:29Bedankt Waterman en mother.
In kleine stapjes komt het steeds dichterbij. Of eigenlijk voelt het alsof ik een vrije val ga maken na de laatste stappen.
Hoe gaan jullie om met het missen van de kinderen en hun verdriet? Dat lijkt lij het moeilijkst.
Ja, het is jammer dat het zo moest lopen. Ik was ook liever voor altijd gelukkig geweest met een intact gezin. Maar dat was niet (meer) haalbaar, dus dit is het beste alternatief.
Je zult - na het eerste gesprek waarin je je kinderen moet vertellen dat jullie gaan scheiden, wat ik hartverscheurend vond - nog heel veel gelegenheden krijgen om er met je kinderen over te praten. En naarmate jij wijzer en zij ouder worden, kun je er op verschillende manieren over praten en zullen zij het (achteraf) steeds beter begrijpen. Of niet, dat kan best. Dan zijn ze kwaad op hun ouders en gaan ze later in therapie. Maar dan heb jij wél gedaan waar je achter stond en wat je het beste leek.
bulbul wijzigde dit bericht op 09-01-2020 11:21
Reden: tikfout
Reden: tikfout
0.12% gewijzigd
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
donderdag 9 januari 2020 om 11:58
Amen... sluit ik mij bij aan.Bulbul schreef: ↑09-01-2020 11:20Er doorheen gaan, huilen, praten, jezelf veel tijd gunnen. En weten dat het makkelijker wordt. Ons kind gaat nu, na ruim tien maanden, ontzettend goed met de scheiding om. En ik merk ook dat ik er nu beter over kan praten, nu mijn schuldgevoel is weggeëbt. En dat de situatie zoals die was niet houdbaar was en dat we eigenlijk allemaal op vooruit zijn gegaan. Zelfs kind. Want dat ziet nu dat mama een eigen persoonlijkheid en een eigen mening heeft en dat niet alles wat papa zegt automatisch waar hoeft te zijn alleen om dat papa het zo stellig zegt. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat dat ons kind ook in haar persoonlijkheidsontwikkeling zal helpen.
Ja, het is jammer dat het zo moest lopen. Ik was ook liever voor altijd gelukkig geweest met een intact gezin. Maar dat was niet (meer) haalbaar, dus dit is het beste alternatief.
Je zult - na het eerste gesprek waarin je je kinderen moet vertellen dat jullie gaan scheiden, wat ik hartverscheurend vond - nog heel veel gelegenheden krijgen om er met je kinderen over te praten. En naarmate jij wijzer en zij ouder worden, kun je er op verschillende manieren over praten en zullen zij het (achteraf) steeds beter begrijpen. Of niet, dat kan best. Dan zijn ze kwaad op hun ouders en gaan ze later in therapie. Maar dan heb jij wél gedaan waar je achter stond en wat je het beste leek.
I do not stop when I am tired, I stop when I am done
donderdag 9 januari 2020 om 15:57
Mijn dochter van 7 vind het nog altijd heel erg moeilijk.. bijna 2 jaar verder na de scheiding.
Dochter verteld dat mijn ex zegt dat ik altijd ruzie maakte en mijn eigen leven wilde leiden. Dus ik krijg regelmatig vragen die impliceren dat het mijn schuld is. Heel erg moeilijk.. enige wat ik zeg is dat er 2 mensen voor nodig zijn om ruzie te maken. Wil haar niet belasten met negativiteit jegens mijn ex.
Laatst hoorde ze een ruzie (van andere) en ze raakte in paniek en zei zo was het vroeger ook! Ik kan daar niet tegen! En dan denk ik ja, het was de juiste keuze.
Ik had mijn ex verlaten na anderhalf jaar als we geen dochter hadden gehad. Na in totaal 9 jaar relatie was de relatie zo vreselijk ongezond dat het niet meer kon. Ik ben nooit rouwig geweest om mijn ex, wel omdat ik geen intact gezin meer kon bieden aan ons kind. Dat doet nog steeds pijn, want je gunt je kind alles.
Maar dan liever zo, dan in een slagveld te moeten leven qua sfeer. Je hebt 2 mensen nodig om een relatie te laten werken dus het is soms niet anders.
Maar scheiden is gewoon ook erg moeilijk! Mijn advies is doe het alleen als het niet anders kan. En zelfs dan kan je je nog schuldig voelen (ik iig wel).
Uiteindelijk komt het wel goed, ik ben ook kind van gescheiden ouders. En sommige dingen hebben mijn ouders ook niet altijd goed aangepakt. Maar ik hou en hield van ze. En als ze wel bij elkaar waren gebleven zullen ze ook vast geen perfecte mensen zijn geweest. Dat is niemand.
Dochter verteld dat mijn ex zegt dat ik altijd ruzie maakte en mijn eigen leven wilde leiden. Dus ik krijg regelmatig vragen die impliceren dat het mijn schuld is. Heel erg moeilijk.. enige wat ik zeg is dat er 2 mensen voor nodig zijn om ruzie te maken. Wil haar niet belasten met negativiteit jegens mijn ex.
Laatst hoorde ze een ruzie (van andere) en ze raakte in paniek en zei zo was het vroeger ook! Ik kan daar niet tegen! En dan denk ik ja, het was de juiste keuze.
Ik had mijn ex verlaten na anderhalf jaar als we geen dochter hadden gehad. Na in totaal 9 jaar relatie was de relatie zo vreselijk ongezond dat het niet meer kon. Ik ben nooit rouwig geweest om mijn ex, wel omdat ik geen intact gezin meer kon bieden aan ons kind. Dat doet nog steeds pijn, want je gunt je kind alles.
Maar dan liever zo, dan in een slagveld te moeten leven qua sfeer. Je hebt 2 mensen nodig om een relatie te laten werken dus het is soms niet anders.
Maar scheiden is gewoon ook erg moeilijk! Mijn advies is doe het alleen als het niet anders kan. En zelfs dan kan je je nog schuldig voelen (ik iig wel).
Uiteindelijk komt het wel goed, ik ben ook kind van gescheiden ouders. En sommige dingen hebben mijn ouders ook niet altijd goed aangepakt. Maar ik hou en hield van ze. En als ze wel bij elkaar waren gebleven zullen ze ook vast geen perfecte mensen zijn geweest. Dat is niemand.
zondag 12 januari 2020 om 18:34
Wat herkenbaar en ook fijn dat het goed loopt bij jou.Vlamindepan schreef: ↑08-01-2020 23:42Hoi, ik heb lang niet alles gelezen maar ik herken je verhaal in de openingspost. Ik zat ook in een relatie van 15 jaar ongeveer, al een aantal jaren nogal teleurgesteld in mijn man, zeker qua sex en communicatie, en ik was eenzaam. Ik ben weggegaan nadat ik verliefd werd op iemand anders, die mij deed inzien wat ik allemaal miste. Maar ik vind die schuldgevoelens ook moeilijk, vooral naar mijn man toe dan. Want hij was geen slechte mens in sé. Hij had en heeft het altijd goed met mij voor, maar kan mij niet geven wat ik nodig heb. Onze dochter (7j) pakt het eigenlijk enorm goed op allemaal, ik heb niet het gevoel dat zij er veel last van heeft.
Ben je ook samen met de persoon waar je verliefd op werd of was het meer een wake up call?
zondag 12 januari 2020 om 19:14
zien we hier de verborgen agenda?Mentos2020 schreef: ↑12-01-2020 18:34Wat herkenbaar en ook fijn dat het goed loopt bij jou.
Ben je ook samen met de persoon waar je verliefd op werd of was het meer een wake up call?
zondag 12 januari 2020 om 22:25
waarom stelde je dan die vraag? blijkbaar ben je er wel nieuwsgierig naarMentos2020 schreef: ↑12-01-2020 22:24Verborgen agenda? Voor mij was het een wake up call, verder niets. Ik moet er niet aan denken nu, een nieuwe relatie.
zondag 12 januari 2020 om 22:34
er is altijd iets dat je mist. Je kan gewoon niet alles hebben in dit leven. als je gaat scheiden en je krijgt een nieuwe relatie met alle toeters en bellen op het gebied van passie dan zal je veiligheid en kameraadschap missen en vooral je gezin. De grote valkuil is dat je als paar stabiel en veilig moet zijn wil je kinderen opvoeden. Dat staat haaks op passie want hoe meer onveiligheid hoe groter de passie.Mentos2020 schreef: ↑12-01-2020 22:28Omdat ik juist denk dat het niet werkt, dat het vaker de functie heeft om in te zien wat je mist
zondag 12 januari 2020 om 23:13
Goede vergelijking: een verliefdheid op een ander, waarmee je verder geen sores deelt, vergelijken met een lange relatie met kinderen. De bijbehorende vastgeroeste patronen, en de grotendeels verdwenen magie omdat het leven je ingehaald heeft.Mentos2020 schreef: ↑12-01-2020 22:28Omdat ik juist denk dat het niet werkt, dat het vaker de functie heeft om in te zien wat je mist
Met die ander is het altijd weekend. Je hebt geen verplichtingen, doet je best voor elkaar, want je weet nooit wanneer je elkaar weer ziet . En het moet wel gezellig blijven.
Het negeren van verschillen en alarmbellen is dan zoveel makkelijker. Je kan ook zien wat je mist en energie steken in je eigen leven en je huidige relatie.
zondag 12 januari 2020 om 23:40
precies ja, daarbij is verliefdheid altijd vergankelijk, na de hormonenrush moet je nog maar zien wat er van overblijft.YagaBaba schreef: ↑12-01-2020 23:13Goede vergelijking: een verliefdheid op een ander, waarmee je verder geen sores deelt, vergelijken met een lange relatie met kinderen. De bijbehorende vastgeroeste patronen, en de grotendeels verdwenen magie omdat het leven je ingehaald heeft.
Met die ander is het altijd weekend. Je hebt geen verplichtingen, doet je best voor elkaar, want je weet nooit wanneer je elkaar weer ziet . En het moet wel gezellig blijven.
Het negeren van verschillen en alarmbellen is dan zoveel makkelijker. Je kan ook zien wat je mist en energie steken in je eigen leven en je huidige relatie.
vrijdag 21 februari 2020 om 21:50
hi, leuk dat je ernaar vraagt. Ik woon nog steeds bij mijn aanstaande ex. Papierwerk is geregeld, ik zoek een huis, maar dat is nog niet gelukt. Ik voel nog steeds wel dat dit de enige keuze is, en sommige dagen ben ik vol vertrouwen naar de toekomst en heb ik echt hoop dat het goed komt uiteindelijk voor iedereen. En andere dagen zie ik heel veel beren op de weg.
De kinderen weten het nu ook, maar beseffen het nog niet. De sfeer in huis is wel te doen, we hebben geen grote ruzies meer. Alles is duidelijk nu. Maar blijft een eenzaam gevoel, en ben bang dat het nog wel eenzamer wordt als ik alleen woon.
De kinderen weten het nu ook, maar beseffen het nog niet. De sfeer in huis is wel te doen, we hebben geen grote ruzies meer. Alles is duidelijk nu. Maar blijft een eenzaam gevoel, en ben bang dat het nog wel eenzamer wordt als ik alleen woon.
vrijdag 21 februari 2020 om 22:02
Nee, we zijn even samen geweest, een paar weken, maar dat was duidelijk een slecht idee. Maar hij heeft me wel doen inzien dat mijn huwelijk helemaal niet was wat ik wou. Ik woon nu alleen, halftijds met de dochter, en het is goed zo... Ik voel me beter dan ervoor, al zijn er natuurlijk wel momenten dat ik het lastig heb.Mentos2020 schreef: ↑12-01-2020 18:34Wat herkenbaar en ook fijn dat het goed loopt bij jou.
Ben je ook samen met de persoon waar je verliefd op werd of was het meer een wake up call?
