Relaties
alle pijlers
partner erg hard
zondag 2 februari 2020 om 00:25
Hallo allemaal,
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
zondag 2 februari 2020 om 01:44
Eerst volgende keer dat ie roept dat ie weggaat bij je, vragen of hij hulp nodig heeft met het inpakken van z'n spullen.
Ik vraag me af hoe hij dan reageert.
Gezien het feit dat je kind 2 maanden is, lees ik niet echt bijzondere dingen ofzo.
Ofwel hij is inderdaad op een burnout aan het afsjeezen, of misschien vind hij het moeten delen van jouw aandacht met een mini mens van 2 maanden toch niet zo leuk.
Ik vraag me af hoe hij dan reageert.
Gezien het feit dat je kind 2 maanden is, lees ik niet echt bijzondere dingen ofzo.
Ofwel hij is inderdaad op een burnout aan het afsjeezen, of misschien vind hij het moeten delen van jouw aandacht met een mini mens van 2 maanden toch niet zo leuk.
zondag 2 februari 2020 om 01:45
Je relatie klinkt echt doodvermoeiend.
"En om heel eerlijk te zijn, als hij uit elkaar wil gaan dan moet hij dat maar doen. Ik ben 'blij' dat ik er nu zo over denk want besteed mijn energie liever aan m'n kind en mezelf." Vergeet niet dat jij naast moeder ook nog partner bent. Dit klinkt absoluut niet alsof jij dat nog zo voelt eerlijk gezegd.
Je geeft aan dat hij hiervoor eigenlijk ook al zo was, had je verwacht dat hij ineens anders zou zijn als jullie een kind kregen?
Hij klinkt als een hork en ik snap dat je je hier tegen af wilt zetten. Om te zorgen dat dingen niet erger worden zou ik eens echt gaan praten over wat jullie nu werkelijk willen samen.
"En om heel eerlijk te zijn, als hij uit elkaar wil gaan dan moet hij dat maar doen. Ik ben 'blij' dat ik er nu zo over denk want besteed mijn energie liever aan m'n kind en mezelf." Vergeet niet dat jij naast moeder ook nog partner bent. Dit klinkt absoluut niet alsof jij dat nog zo voelt eerlijk gezegd.
Je geeft aan dat hij hiervoor eigenlijk ook al zo was, had je verwacht dat hij ineens anders zou zijn als jullie een kind kregen?
Hij klinkt als een hork en ik snap dat je je hier tegen af wilt zetten. Om te zorgen dat dingen niet erger worden zou ik eens echt gaan praten over wat jullie nu werkelijk willen samen.
zondag 2 februari 2020 om 01:47
Moonchild82 schreef: ↑02-02-2020 01:44Eerst volgende keer dat ie roept dat ie weggaat bij je, vragen of hij hulp nodig heeft met het inpakken van z'n spullen.
Ik vraag me af hoe hij dan reageert.
En als TO het roept moet hij dat ook tegen haar zeggen? Dit lijkt me niet constructief iets doen als beide partners dit regelmatig tegen elkaar zeggen.
zondag 2 februari 2020 om 01:47
Of ga een week bij een vriendin zitten met je kind om even helemaal tot rust te komenverdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 01:34Dank je wel, lief van je!
Tot 6 maanden kunnen baby's zichzelf niet troosten had ik ook gelezen, ze hebben het gewoon echt nodig. Ze slaapt 's nachts overigens zo'n 5-6 uur achter elkaar door, daar zijn we het dan wel weer over eens dat dat super netjes is.
Het probleem is dat we al een aantal gesprekken hebben gehad en het dan beter lijkt te gaan maar zodra hij er doorheen zit, ontploft hij. Die gesprekken lijken dan zo nutteloos want uiteindelijk veranderd er niets.
Ik ga het de komende tijd aankijken en ben benieuwd of hij ook uit zichzelf met mij een gesprek wil voeren.
zondag 2 februari 2020 om 01:55
Ik zei tegen hem gezegd dat hij dan maar de papieren moet regelen en dat ik met de baby naar mijn ouders zal gaan. Ik zit eraan te denken hem te vragen dat hij maar een week ergens anders moet blijven. Hij zou rond deze tijd voor zijn werk naar het buitenland moeten (wat uiteindelijk niet doorging), vond dat tot een paar weken geleden echt heel vervelend. Nu denk ik juist dat het heel fijn zou zijn.
Ik denk wel dat hij richting een burn-out gaat ja, hij denkt het zelf ook. Hij is ook al om zich heen aan het kijken voor iets anders, vele collega's van hem kampten al met een burn-out (erg hoge werkdruk). Verder heb ik eigenlijk niet echt het idee dat hij uberhaupt aandacht van mij wil, wanneer ik iets vertel krijg ik soms geeneens een reactie. Daarom heb ik geen zin meer om met hem te praten
Ik denk wel dat hij richting een burn-out gaat ja, hij denkt het zelf ook. Hij is ook al om zich heen aan het kijken voor iets anders, vele collega's van hem kampten al met een burn-out (erg hoge werkdruk). Verder heb ik eigenlijk niet echt het idee dat hij uberhaupt aandacht van mij wil, wanneer ik iets vertel krijg ik soms geeneens een reactie. Daarom heb ik geen zin meer om met hem te praten
zondag 2 februari 2020 om 02:11
TO, als ik je posts lees dan heb ik het idee alsof jij je keuze eigenlijk al hebt gemaakt, en al niet meer met hem verder wil. Wat ik me ook best kan voorstellen, hij komt verre van leuk over.
Ik heb nu niet reuze veel verstand van baby's, maar wat is er volgens hem zo erg aan de baby oppakken? Ook al is het maar 'om aandacht'. Ze zijn nog zo ontzettend klein, en hebben gewoon behoefte aan contact en hechting met de ouders. Dat voelt gewoon veilig en fijn voor baby's.
Dus nee ik vind dat je het helemaal niet slecht doet. Blijf naar je gevoel luisteren, en als jij het gevoel hebt dat je baby behoefte aan je heeft/troost nodig heeft/whatever, gewoon lekker oppakken en bij je nemen. En laat dat je niet afnemen door je partner die dan kwaad wordt.
Sterkte TO!
Ik heb nu niet reuze veel verstand van baby's, maar wat is er volgens hem zo erg aan de baby oppakken? Ook al is het maar 'om aandacht'. Ze zijn nog zo ontzettend klein, en hebben gewoon behoefte aan contact en hechting met de ouders. Dat voelt gewoon veilig en fijn voor baby's.
Dus nee ik vind dat je het helemaal niet slecht doet. Blijf naar je gevoel luisteren, en als jij het gevoel hebt dat je baby behoefte aan je heeft/troost nodig heeft/whatever, gewoon lekker oppakken en bij je nemen. En laat dat je niet afnemen door je partner die dan kwaad wordt.
Sterkte TO!
anoniem_374802 wijzigde dit bericht op 02-02-2020 02:13
4.34% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 02:12
Ja, dit dus. De hele post trouwens.yogayup schreef: ↑02-02-2020 01:27Jeetje, toen onze baby 2 maanden was, zat hij zo goed als op ons vastgeplakt. Onder een jaar (de grens weet ik niet precies) manipuleert een kind niet met huilen, maar heeft het ouders nodig die er voor hem/haar zijn. Het lijkt mij enorm lastig dat jouw partner (en zijn moeder) dat anders zien.
Mijn man en ik zaten enorm op dezelfde lijn en ik ken deze gesprekken dus ook niet, maar ik ken wel de vermoeidheid (zoon sliep wat beter na 4 maanden) en de uitputtingsslag dat de eerste 3 maanden borstvoeding geven is. Daarna werd het allemaal iets makkelijk.
Ik hoop dat jullie een normaal gesprek kunnen voeren en nu in deze heftige eerste maanden niet overhaast een beslissing nemen. Maar als het zo blijft, dan hoop ik dat je zo sterk bent om de keuze te maken die het beste is voor jouw baby en jou.
(Ps: je klinkt als een hele lieve en intuïtief zorgende moeder. Volgens mij geef je prima wat je baby nodig heeft. Twijfel niet aan je moederinstinct.)
zondag 2 februari 2020 om 02:16
Laat die vent van je lekker in zn sop gaarkoken en niet bemoeien met hoe vaak jij als moeder je pasgeboren kind notabene zou mogen oppakken. Jij hebt dat kind 9 maanden gedragen, dus als je dat nog een jaar wil doen dan doe je dat. Waar bemoeit hij zich mee? Hij moet zorgen dat jij je kind kan verzorgen, ipv je in je kraamtijd te zitten stressen. Heeft ie niks beters te doen? En zn moeder heeft haar kans gehad, die ze nu nog een keer dunnetjes over wil doen met jouw kind zeker.
Ga op je strepen staan als moeder en zeg tegen je vent dat ie zich met mannenzaken bezighoudt zoals geld op de plank en brood op tafel.
Ga op je strepen staan als moeder en zeg tegen je vent dat ie zich met mannenzaken bezighoudt zoals geld op de plank en brood op tafel.
zondag 2 februari 2020 om 02:18
Dank je wel!Nehemah schreef: ↑02-02-2020 02:11TO, als ik je posts lees dan heb ik het idee alsof jij je keuze eigenlijk al hebt gemaakt, en al niet meer met hem verder wil. Wat ik me ook best kan voorstellen, hij komt verre van leuk over.
Ik heb nu niet reuze veel verstand van baby's, maar wat is er volgens hem zo erg aan de baby oppakken? Ook al is het maar 'om aandacht'. Ze zijn nog zo ontzettend klein, en hebben gewoon behoefte aan contact en hechting met de ouders. Dat voelt gewoon veilig en fijn voor baby's.
Dus nee ik vind dat je het helemaal niet slecht doet. Blijf naar je gevoel luisteren, en als jij het gevoel hebt dat je baby behoefte aan je heeft/troost nodig heeft/whatever, gewoon lekker oppakken en bij je nemen. En laat dat je niet afnemen door je partner die dan kwaad wordt.
Sterkte TO!
Hij denkt dat als je de baby altijd oppakt, deze aanhankelijk wordt en later onzelfstandig wordt.
Ik denk inderdaad dat ik mijn keuze wel heb gemaakt, maar vanwege de baby wil ik wel relatietherapie proberen. Ik had gewoon niet verwacht dat het zo zou gaan
zondag 2 februari 2020 om 02:22
Ik heb vriendinnen met kinderen en de term 'huidhonger' wel eens opgevangen. Echt, ze is twee maanden. Doe wat voor jou goed voelt. Ze is net zoveel zijn kind als van jou, maar jij hebt haar negen maanden gedragen en een goede hechting lijkt me juist heel fijn voor de baby en ook voor jou. Ik denk echt dat je het hierin niet slecht kan doen, in de zin dat 'teveel' oppakken/knuffelen bij een kleine baby gewoon niet bestaat.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 02:18Dank je wel!
Hij denk dat als je de baby altijd oppakt, deze aanhankelijk wordt en later onzelfstandig wordt.
Ik denk inderdaad dat ik mijn keuze wel heb gemaakt, maar vanwege de baby wil ik wel relatietherapie proberen. Ik had gewoon niet verwacht dat het zo zou gaan
Begrijpelijk dat je relatietherapie wil proberen, omdat jullie een kind samen hebben. Veel succes met alles, en nogmaals voor wat het waard is: volgens mij doe je het prima met je baby.
zondag 2 februari 2020 om 02:23
ja na een paar keer luisteren en tegen mijn gevoel in de baby te laten huilen, heb ik haar ook gewoon opgepakt en ze viel in 1 minuut in slaap. Was dus oververmoeid en gestresst waarschijnlijkDeepfreeze schreef: ↑02-02-2020 02:16Laat die vent van je lekker in zn sop gaarkoken en niet bemoeien met hoe vaak jij als moeder je pasgeboren kind notabene zou mogen oppakken. Jij hebt dat kind 9 maanden gedragen, dus als je dat nog een jaar wil doen dan doe je dat. Waar bemoeit hij zich mee? Hij moet zorgen dat jij je kind kan verzorgen, ipv je in je kraamtijd te zitten stressen. Heeft ie niks beters te doen? En zn moeder heeft haar kans gehad, die ze nu nog een keer dunnetjes over wil doen met jouw kind zeker.
Ga op je strepen staan als moeder en zeg tegen je vent dat ie zich met mannenzaken bezighoudt zoals geld op de plank en brood op tafel.
toen kwam overigens de opmerking dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en mij zou verlaten. Ik heb prima gezegd en me ervoor afgesloten op dat moment. Voel me toch al alleen in deze relatie dus kan ik net zo goed echt alleen zijn.
zondag 2 februari 2020 om 02:28
verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 02:23Voel me toch al alleen in deze relatie dus kan ik net zo goed echt alleen zijn.
Als je er zo over denkt, waarom wacht je dan tot je partner de relatie verbreekt?
zondag 2 februari 2020 om 02:30
Of hij het nu leuk vindt of niet: hij is het ouderschap al aangegaan samen met jou, omdat jullie een kind hebben. En of jullie nu bij elkaar blijven of uit elkaar gaan, jullie zullen ook altijd haar ouders blijven.verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 02:23ja na een paar keer luisteren en tegen mijn gevoel in de baby te laten huilen, heb ik haar ook gewoon opgepakt en ze viel in 1 minuut in slaap. Was dus oververmoeid en gestresst waarschijnlijk
Het gevoel van jezelf alleen voelen in een relatie en dan denken net zo goed echt alleen te kunnen zijn herken ik (en dat ben ik dus ook) maar dat is natuurlijk niet te vergelijken, want zonder kind(eren) in het spel is zo'n keuze vaak toch makkelijker.
zondag 2 februari 2020 om 02:47
zondag 2 februari 2020 om 03:00
Hoe is hij zelf eigenlijk opgegroeid?verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 02:18Dank je wel!
Hij denkt dat als je de baby altijd oppakt, deze aanhankelijk wordt en later onzelfstandig wordt.
Ik denk inderdaad dat ik mijn keuze wel heb gemaakt, maar vanwege de baby wil ik wel relatietherapie proberen. Ik had gewoon niet verwacht dat het zo zou gaan
In een liefdevolle warme familie?
Of in een familie waar het vooral "red jezelf maar" was?
Een vader die namelijk als de baby amper 2 maanden oud is begint over aanhankelijkheid en onzelfstandigheid als je je kind wil troosten ... die geschifte ideeën moeten ergens vandaan komen.
Soms gaan patronen gewoon terug naar wat je zelf hebt gezien, hoe je zelf bent opgevoed of bijvoorbeeld zelfs welk type job je doet / je vader deed.
zondag 2 februari 2020 om 03:03
Ik zou trouwens wel voor relatie-therapie gaan.
Al was het maar om tijd te kopen.
Ik zou op dit moment namelijk niet zitten te wachten op een gedeeld kind.
Hij blijft namelijk wel de vader en heeft ook na een scheiding recht op tijd met zijn kind.
En de kans dat als hij met haar alleen is hij haar alsnog regelmatig een half uur laat huilen.
Al was het maar om tijd te kopen.
Ik zou op dit moment namelijk niet zitten te wachten op een gedeeld kind.
Hij blijft namelijk wel de vader en heeft ook na een scheiding recht op tijd met zijn kind.
En de kans dat als hij met haar alleen is hij haar alsnog regelmatig een half uur laat huilen.
zondag 2 februari 2020 om 03:14
Een baby is vermoeiend en veranderd de hele dynamiek van een relatie. Jullie klinken niet als een stel wat gezond communiceert (hij boos, jij met één been buiten).
Heb bij meer mannen gezien dat een kind frustratie bij ze opwekt, omdat ze het veel zwaarder vinden dan van te voren ingeschat. Als je dan ook nog eens op je werk ten onder dreigt te gaan loop je over.
Dit is iets waar hij zelf iets mee moet. Stuur hem naar de huisarts voor zijn klachten en irritaties, zodat deze hem op de juiste kanalen kan wijzen.
Ga voor jullie communicatie- en relatieprobleem naar een therapeut. Elkaar op de juiste manier benaderen kan enorm helpen in je relatie en als het echt niet meer te redden is kunnen communicatie-handvatten jullie helpen niet in een vechtscheiding te belanden
Heb bij meer mannen gezien dat een kind frustratie bij ze opwekt, omdat ze het veel zwaarder vinden dan van te voren ingeschat. Als je dan ook nog eens op je werk ten onder dreigt te gaan loop je over.
Dit is iets waar hij zelf iets mee moet. Stuur hem naar de huisarts voor zijn klachten en irritaties, zodat deze hem op de juiste kanalen kan wijzen.
Ga voor jullie communicatie- en relatieprobleem naar een therapeut. Elkaar op de juiste manier benaderen kan enorm helpen in je relatie en als het echt niet meer te redden is kunnen communicatie-handvatten jullie helpen niet in een vechtscheiding te belanden
zondag 2 februari 2020 om 04:01
Wat een eikel. Of ‘ie nu zwaar overspannen is of echt een beetje beperkt, het is momenteel een eikel.
Natuurlijk pak je een baby van twee maanden op bij huilen. Ook al is het een ‘aandachtshuiltje’. Dus gewoon de baby oppakken hoor. Wat is dat voor flauwekul, angst voor ‘aanhankelijkheid’? Wil hij een walkure trainen?
En dan lees ik verderop ook nog dat de baby nachten maakt van vijf, zes uur. Vijf, zes uur!!! Mijn baby jankte 18 van de 24 uur de eerste 7 maanden, de overige zes uur waren we bezig om hem voldoende cc te laten drinken (dan viel hij wel ineens in slaap na drie slokjes). Ik zie mijn man nog met wallen onder zijn wallen die maxicosi de auto inhijsen en maar rondjes rijden in de hoop dat het zou helpen. En ook die ‘wat een wazig gedoe’ man liep binnen twee dagen uit pure wanhoop te buidelen met huid op huid contact en een draagdoek.
Natuurlijk pak je een baby van twee maanden op bij huilen. Ook al is het een ‘aandachtshuiltje’. Dus gewoon de baby oppakken hoor. Wat is dat voor flauwekul, angst voor ‘aanhankelijkheid’? Wil hij een walkure trainen?
En dan lees ik verderop ook nog dat de baby nachten maakt van vijf, zes uur. Vijf, zes uur!!! Mijn baby jankte 18 van de 24 uur de eerste 7 maanden, de overige zes uur waren we bezig om hem voldoende cc te laten drinken (dan viel hij wel ineens in slaap na drie slokjes). Ik zie mijn man nog met wallen onder zijn wallen die maxicosi de auto inhijsen en maar rondjes rijden in de hoop dat het zou helpen. En ook die ‘wat een wazig gedoe’ man liep binnen twee dagen uit pure wanhoop te buidelen met huid op huid contact en een draagdoek.
zondag 2 februari 2020 om 06:21
Ik denk dat hij onder de stress lijdt en het gevoel heeft dat jij hem niet meer ziet staan. Jullie meningsverschil over de aandacht die jij jullie 2-maanden oude baby geeft, is misschien wel het gevolg van jaloezie.
Doen jullie samen nog wel leuke dingen? Je lijkt vrij liefdeloos over hem te praten.
Het lijkt me verstandig om samen met iemand te gaan praten.
Doen jullie samen nog wel leuke dingen? Je lijkt vrij liefdeloos over hem te praten.
Het lijkt me verstandig om samen met iemand te gaan praten.
zondag 2 februari 2020 om 07:05
Wat een klootzak!
Hier was baby de eerste maanden aan mij vastgeplakt.
Hoe kan je een baby van 2 maanden nou een half uur laten huilen?!
Bedenk wel dat wanneer jullie nu uit elkaar gaan en de baby bij hem is, hij gewoon zo doorgaat en jij daar dan geen toezicht op hebt.
En op welk moment dacht jij dat het een goed idee was om met deze man aan kinderen te beginnen?!
Hier was baby de eerste maanden aan mij vastgeplakt.
Hoe kan je een baby van 2 maanden nou een half uur laten huilen?!
Bedenk wel dat wanneer jullie nu uit elkaar gaan en de baby bij hem is, hij gewoon zo doorgaat en jij daar dan geen toezicht op hebt.
En op welk moment dacht jij dat het een goed idee was om met deze man aan kinderen te beginnen?!
zondag 2 februari 2020 om 07:13
Krijgt je man ook nog kans? Hij is ook net vader geworden. Loopt kennelijk over op het werk. Bijna een burn out en kan niet met zijn vrouw communiceren. Het klinkt inderdaad gek dat hij kwaad wordt over wanneer de baby wordt opgepakt maar er is wel van alles met je man aan de hand en jullie communiceren niet. Misschien heeft hij wel het gevoel dat jij alles beslist en bepaalt mbt jullie kind en hij geen ruimte krijgt. Dat kan zich uiten in dergelijke gefrustreerde reacties. Als je een kind krijgt komen vaak alle bestaande verschillen tussen partners weer keihard naar boven. Je moet elkaar opnieuw leren kennen. Verschillen waar je eerder misschien wel oplossingen voor had samen, komen weer terug. Je hebt slaapgebrek. Je koos er voor om met hem een kind te krijgen, jullie zijn samen ouders, jullie kind heeft jullie allebei even hard nodig en jij beslist niet alleen over de opvoeding van jullie kind. Nu loopt het stroef en ben jij half uitgecheckt terwijl je nog niet eens normaal gepraat hebt met elkaar. Dat is niet meer nodig? Want jij hebt je kind nu? Je bent dit aangegaan met hem dus jullie moeten dit oplossen. Hij was altijd al zo zeg je maar nu wil je dat ineens niet meer? Je zegt dat je al vaak genoeg hebt geprobeert te praten maar hoe doe je dat dan? Luister je ook naar hem of vertel je alleen maar hoe jij het ziet en probeer je hem te overtuigen van je gelijk? Dat is namelijk geen praten. Luisteren is veel belangrijker. Zoek asjeblieft hulp voor dat praten en luisteren. Jullie zijn het je kind verschuldigd.
anjer84 wijzigde dit bericht op 02-02-2020 07:16
0.13% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 07:14
Oh wow.Deepfreeze schreef: ↑02-02-2020 02:16Laat die vent van je lekker in zn sop gaarkoken en niet bemoeien met hoe vaak jij als moeder je pasgeboren kind notabene zou mogen oppakken. Jij hebt dat kind 9 maanden gedragen, dus als je dat nog een jaar wil doen dan doe je dat. Waar bemoeit hij zich mee? Hij moet zorgen dat jij je kind kan verzorgen, ipv je in je kraamtijd te zitten stressen. Heeft ie niks beters te doen? En zn moeder heeft haar kans gehad, die ze nu nog een keer dunnetjes over wil doen met jouw kind zeker.
Ga op je strepen staan als moeder en zeg tegen je vent dat ie zich met mannenzaken bezighoudt zoals geld op de plank en brood op tafel.
Je weet dat het inmiddels al 2020 is?
