Relaties
alle pijlers
partner erg hard
zondag 2 februari 2020 om 00:25
Hallo allemaal,
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
zondag 2 februari 2020 om 07:18
Goh, jij bent aardig tegen TO..anjer84 schreef: ↑02-02-2020 07:13Krijgt je man ook nog kans? Hij is ook net vader geworden. Loopt kennelijk over op het werk. Bijna een burn out en kan niet met zijn vrouw communiceren. Het klinkt inderdaad gek dat hij kwaad wordt over wanneer de baby wordt opgepakt maar er is wel van alles met je man aan de hand en jullie communiceren niet. Misschien heeft hij wel het gevoel dat jij alles beslist en bepaalt mbt jullie kind en hij geen ruimte krijgt. Dat kan zich uit in dergelijke gefrustreerde reacties. Als je een kind krijgt komen vaak alle bestaande verschillen tussen partners weer keihard naar boven. Je moet elkaar opnieuw leren kennen. Verschillen waar je eerder misschien wel oplossingen voor had samen, komen weer terug. Je hebt slaapgebrek. Je koos er voor om met hem een kind te krijgen, jullie zijn samen ouders, jullie kind heeft jullie allebei even hard nodig en jij beslist niet alleen over de opvoeding van jullie kind. Nu loopt het stroef en ben jij half uitgecheckt terwijl je nog niet eens normaal gepraat hebt met elkaar. Dat is niet meer nodig? Want jij hebt je kind nu? Je bent dit aangegaan met hem dus jullie moeten die oplossen. Hij was altijd al zo zeg je maar nu wil je dat ineens niet meer? Je zegt dat je al vaak genoeg hebt geprobeert te praten maar hoe doe je dat dan? Luister je ook naar hem of vertel je alleen maar hoe jij het ziet en probeer je hem te overtuigen van je gelijk? Dat is namelijk geen praten. Luisteren is veel belangrijker. Zoek asjeblieft hulp voor dat praten en luisteren. Jullie zijn het je kind verschuldigd.
Ze zegt dat hij soms niet eens reageert wanneer ze tegen hem praat.
En omdat het hem niet zint dat zij de baby volgens hem te vaak oppakt dan zegt dat hij bij haar weg gaat.
En hoe fijn is het om te horen na een hele dag alleen met de baby dat ze meer had kunnen doen in het huishouden.
Echt wat een zak hooi.
Alsof een baby de eerste maanden niet al zwaar genoeg is zonder een man die zo doet.
Om nog maar te zwijgen dat hij de eerste tijd op deze manier gewoon verpest voor TO.
zondag 2 februari 2020 om 07:30
Bedenk even dat huilen voor een baby het enige mogelijke communicatiemiddel is. Jullie dochter heeft op dat moment wat nodig. Zelfs als dat 'alleen' een knuffel zou zijn, dan is dat nodig. Ze heeft altijd alleen in je buik gezeten, warm en veilig samen. Mag ze alsjeblieft soms bang worden dat ze hulpeloos alleen gelaten is?
Ik denk dat je vent zich even heel goed moet realiseren dat jullie de verantwoordelijkheid dragen voor een heel klein kindje, wat op ontwikkelingsniveau zit van zonder jullie word ik opgegeten door een roofdier. Meer dan instinct is er nog niet. Wat denkt hij nou dat ze leert van laten liggen? Op zijn hoogst dat jullie haar regelmatig in de steek laten en dat je het snelst iemand bij je hebt als je heeeel hard huilt.
Ik vind je man echt een lul zonder enige compassie voor zijn dochtertje en zijn vrouw. Als hij zijn eigenbelang en ego niet opzij kan zetten nu, volkomen ongeschikt als vader.
En als je schoonmoeder zo oppast hoeft ze dat niet meer te doen. Jouw kind, jouw regels, haar tijd is geweest.
Ik denk dat je vent zich even heel goed moet realiseren dat jullie de verantwoordelijkheid dragen voor een heel klein kindje, wat op ontwikkelingsniveau zit van zonder jullie word ik opgegeten door een roofdier. Meer dan instinct is er nog niet. Wat denkt hij nou dat ze leert van laten liggen? Op zijn hoogst dat jullie haar regelmatig in de steek laten en dat je het snelst iemand bij je hebt als je heeeel hard huilt.
Ik vind je man echt een lul zonder enige compassie voor zijn dochtertje en zijn vrouw. Als hij zijn eigenbelang en ego niet opzij kan zetten nu, volkomen ongeschikt als vader.
En als je schoonmoeder zo oppast hoeft ze dat niet meer te doen. Jouw kind, jouw regels, haar tijd is geweest.
zondag 2 februari 2020 om 07:32
Dit.
Mijn partner 'kan' ook niks met baby's. Hij vindt kinderen pas leuk als er wat meer interactie komt.
Desondanks zou hij een baby niet laten huilen en heeft hij heel wat nachten met de kinderen rondgesjouwd zodat ik ook mijn rust kon pakken.
Jouw man klinkt echt als een klootzak eerste klas. Niet alleen tegenover jullie kind, maar vooral richting jou.
Pak dat kind, leg dr aan de tiet! Ze is2 maanden! Daar valt nog geen sodemieter aan te verpesten. In elk geval niet met 'teveel aandacht'.
Je man zou eerder iets verpesten met zijn gedrag, dan jij met het jouwe.
zondag 2 februari 2020 om 07:42
Ik ben kritisch richting TO. Er is namelijk ook een andere kant en vaak zit je in een patroon samen. Ken vrouwen zat die constant maar bezig zijn hun partner 'op te leggen' hoe zij het zien en mannen die vervolgens aan de oppervlakte hun frustratie uiten op een manier die niet gepast zit. Je komt dan niet tot de kern, luistert niet naar elkaar en praat ook niet met elkaar. Dat is best menselijk maar je komt niet vooruit daarmee. Je kan niet zomaar de handdoek in de ring gooien als je samen een kind hebt. Ook zijn leven staat op de kop. Wij kunnen hier allemaal niet beoordelen hoe de interactie is tussen TO en man. Om dan maar te zeggen dat hij een lul is en zij weet wat ze doet, vind ik niet fair. Je moet ervan uitgaan dat ook hij het beste wil voor zijn kind en daarom verder kijken dan de opmerkingen die hij maakt. Wat zit er achter die opmerkingen? Dat is de vraag waar het over moet gaan. Kom samen tot de kern. Ouderschap is hardstikke moeilijk. Praten en luisteren is de enige manier om weer tot elkaar te komen. Niet hem afserveren als vader terwijl hij bijna in een burn out zit en net 2 maanden vader is. Dan ga ik me namelijk wel afvragen waarom TO hem koos als vader terwijl ze wist hoe hij was. Als hij nou geen therapie wil en geen oplossing wil zoeken, wordt het een ander verhaal.Libra86 schreef: ↑02-02-2020 07:18Goh, jij bent aardig tegen TO..
Ze zegt dat hij soms niet eens reageert wanneer ze tegen hem praat.
En omdat het hem niet zint dat zij de baby volgens hem te vaak oppakt dan zegt dat hij bij haar weg gaat.
En hoe fijn is het om te horen na een hele dag alleen met de baby dat ze meer had kunnen doen in het huishouden.
Echt wat een zak hooi.
Alsof een baby de eerste maanden niet al zwaar genoeg is zonder een man die zo doet.
Om nog maar te zwijgen dat hij de eerste tijd op deze manier gewoon verpest voor TO.
anjer84 wijzigde dit bericht op 02-02-2020 07:51
6.40% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 07:47
Ik zou wel ophouden met die prematuur speen. Je kind is geen prematuurtje, en raakt alleen gefrustreerd van een te kleine speen.
Los daarvan gedraagt je man zich idd als een eikel. En als ie eerst niet zo was, lijkt het inderdaad of ie richting buren put aan het gaan is. Ik zou m vragen om hulp te zoeken en als ie dat niet wil idd om tijdelijk te vertrekken.
Voor iemand die nooit hele dagen voor een pasgeborene heeft gezorgd is het trouwens best onvoorstelbaar hoeveel tijd dat kost. Voordat mijn eerste geboren werd had ik ook wilde plannen voor wat ik ging doen tijdens mijn verlof. Ik had namelijk ook niet verwacht dat ik nergens aan toe zou komen.
Maar bij jullie legt de komst van de baby een vergrootglas op het communicatieprobleem dat er al was. En daar moeten jullie samen aan gaan werken, want ook al ga je uit elkaar, je bent en blijft voor altijd samen de ouders van dit kind, en zult dus altijd met elkaar te maken blijven hebben.
En laat je man een boek lezen over het belang van huid huid contact voor de hechting. Misschien neemt ie van een professional wel aan dat je je kind geen half uur moet laten huilen.
Los daarvan gedraagt je man zich idd als een eikel. En als ie eerst niet zo was, lijkt het inderdaad of ie richting buren put aan het gaan is. Ik zou m vragen om hulp te zoeken en als ie dat niet wil idd om tijdelijk te vertrekken.
Voor iemand die nooit hele dagen voor een pasgeborene heeft gezorgd is het trouwens best onvoorstelbaar hoeveel tijd dat kost. Voordat mijn eerste geboren werd had ik ook wilde plannen voor wat ik ging doen tijdens mijn verlof. Ik had namelijk ook niet verwacht dat ik nergens aan toe zou komen.
Maar bij jullie legt de komst van de baby een vergrootglas op het communicatieprobleem dat er al was. En daar moeten jullie samen aan gaan werken, want ook al ga je uit elkaar, je bent en blijft voor altijd samen de ouders van dit kind, en zult dus altijd met elkaar te maken blijven hebben.
En laat je man een boek lezen over het belang van huid huid contact voor de hechting. Misschien neemt ie van een professional wel aan dat je je kind geen half uur moet laten huilen.
zondag 2 februari 2020 om 07:55
Een baby van onder de 18 maanden huilt nog niet om aandacht maar omdat hij/zij iets nodig heeft. Contact is juist heel belangrijk voor een baby.
Eerlijk gezegd klinkt het alsof twee ruziezoekende kleine kinderen samen een baby hebben gemaakt.
Eerlijk gezegd klinkt het alsof twee ruziezoekende kleine kinderen samen een baby hebben gemaakt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 2 februari 2020 om 08:08
To, besef heel goed dat een je een baby niet kunt verwennen met liefde en troost. Ik denk dat je het heel erg goed doet. Ik heb het ook altijd gedaan ( eruit halen, oppakken) en ik pluk er nu de vruchten van. Als de baby straks groot word ga je hier anders mee om en dan nu nog, als ze valt of het even niet meer weet hoe dingen te doen en huilt ben ik er om haar vast te houden.
Met liefde, warmte en aandacht verwen je niemand.
Wat je man betreft, ontzettend moeilijk. Heb het idee dat er veel meer onder ligt. Vergeet niet dat mannen totaal anders omgaan met baby's. Het lijkt me verstandig met een prof te gaan praten, samen. Misschien kun je steun bij de huisarts zoeken?
Met liefde, warmte en aandacht verwen je niemand.
Wat je man betreft, ontzettend moeilijk. Heb het idee dat er veel meer onder ligt. Vergeet niet dat mannen totaal anders omgaan met baby's. Het lijkt me verstandig met een prof te gaan praten, samen. Misschien kun je steun bij de huisarts zoeken?
zondag 2 februari 2020 om 08:11
Was het kind wel gepland? Het komt over alsof jullie relatie al veel te wankel was om überhaupt over het krijgen van een kind na te denken. Wat is dat nou voor een gekkigheid om allebei continu te dreigen met bij elkaar weggaan? Dan zit jullie relatie toch verre van goed? Jullie zijn volgens mij beiden niet goed bezig. Zijn jullie nog erg jong? Ik vind je overkomen alsof je erg jong bent en met een kind krijgen eigenlijk een verkeerde beslissing hebt genomen, want jullie relatie was en is helemaal niet stabiel. Jullie hebben geen idee waar jullie mee bezig zijn.
Is het een idee dat jullie hulp gaan aanvragen van buitenaf? En niet zomaar hulp, maar van een professionele instantie die kan helpen bij probleemgezinnen? Volgens mij zijn jullie wel toe aan wat stabiele personen die jullie wat begeleiding gaan geven, want op deze manier komt het met jullie gezin niet goed.
Is het een idee dat jullie hulp gaan aanvragen van buitenaf? En niet zomaar hulp, maar van een professionele instantie die kan helpen bij probleemgezinnen? Volgens mij zijn jullie wel toe aan wat stabiele personen die jullie wat begeleiding gaan geven, want op deze manier komt het met jullie gezin niet goed.
zondag 2 februari 2020 om 08:43
Hij flikt je dat omdat hij er in het verleden bij jou succes mee had. Dit soort mannen is niet tot diepe liefde in staat; daar zijn ze te onzeker voor. Hun eigen leven staat altijd centraal omdat ze zich altijd willen laten gelden.
Behalve inkomen verlies je niets als je hem verlaat ook al denk jij van wel. Over twintig jaar gebeurt er iets waaruit blijkt dat het nooit iets heeft voorgesteld en dan sla je je voor het hoofd dat je zo'n groot deel van je leven aan een ondankbare loser hebt besteed.
Behalve inkomen verlies je niets als je hem verlaat ook al denk jij van wel. Over twintig jaar gebeurt er iets waaruit blijkt dat het nooit iets heeft voorgesteld en dan sla je je voor het hoofd dat je zo'n groot deel van je leven aan een ondankbare loser hebt besteed.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 2 februari 2020 om 08:49
Onze eerste was een huilbaby die echt geen blokken van zes uur sliep. Onze tweede Was een enorme plakbaby en wilde tot 16 maanden eigenlijk alleen maar in de draagzak. Ik heb ze allebei eigenlijk tot 18 maanden nooit kunnen betrappen op manipulatie en ben blij dat ik altijd heb toegegeven aan het huilen en aan het willen knuffelen. Mijn man kon er gelukkig nog slechter tegen, dus die stond er altijd binnen 5 seconden bij om te troosten.
Het klinkt alsof je man hele vastomlijnde ideeen heeft over ouderschap. En terwijl hij al op een burn-out afkoerst, is hij ongetwijfeld doodsbang dat een baby nog meer energie gaat vragen. Nouja, newsflash: kinderen vragen nu eenmaal energie. Nu omdat ze huilen, straks omdat ze gaan lopen en je ze geen seconde alleen kan laten, daarna omdat het peuters zijn die soms al rond 06:00 bovenop je hoofd springen dat ze willen opstaan.
Lijkt me goed om therapie voor je man te regelen, of dat hij het zelf regelt. Want of jullie bij elkaar blijven of niet, hij klinkt uitgeput, verward en bang. En ja, misschien zal het echt een klootzak zijn, dat weet ik niet. Maar geef hem ook een kans.
Het klinkt alsof je man hele vastomlijnde ideeen heeft over ouderschap. En terwijl hij al op een burn-out afkoerst, is hij ongetwijfeld doodsbang dat een baby nog meer energie gaat vragen. Nouja, newsflash: kinderen vragen nu eenmaal energie. Nu omdat ze huilen, straks omdat ze gaan lopen en je ze geen seconde alleen kan laten, daarna omdat het peuters zijn die soms al rond 06:00 bovenop je hoofd springen dat ze willen opstaan.
Lijkt me goed om therapie voor je man te regelen, of dat hij het zelf regelt. Want of jullie bij elkaar blijven of niet, hij klinkt uitgeput, verward en bang. En ja, misschien zal het echt een klootzak zijn, dat weet ik niet. Maar geef hem ook een kans.
zondag 2 februari 2020 om 09:05
Relatietherapie, als het nog werkt...jullie reageerde blijkbaar al redelijk giftig op elkaar ervoor.
Het eerste jaar met een baby is voor elk stel zwaar.
Daarop zeggende, jij reageert prima op je instinct richting je kleine en dat lijkt je vriend minder te doen/kunnen. Geen probleem zou je zeggen normaal, maar wel als jullie er richting elkaar een strijd van maken en vooral blijven maken.
Het eerste jaar met een baby is voor elk stel zwaar.
Daarop zeggende, jij reageert prima op je instinct richting je kleine en dat lijkt je vriend minder te doen/kunnen. Geen probleem zou je zeggen normaal, maar wel als jullie er richting elkaar een strijd van maken en vooral blijven maken.
yourlocalhero wijzigde dit bericht op 02-02-2020 09:43
0.25% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 09:06
Het klinkt alsof je man de controle kwijt raakt doordat er nu een extra factor in jullie relatie is die zich niet laat sturen waardoor hij hoog in zijn stress zit en daardoor erg beheersmatig gedrag gaat vertonen.
Hij heeft allemaal angsten voor later die helemaal niet helpend zijn voor nu.
Hoe je er mee om moet gaan op dit moment weet ik niet maar een kind is geen wezen dat je kunt trainen als een hond en je zult geen 100% regie over haar/hem kunnen krijgen. Je moet je afvragen of je man in staat is om het kind met liefde en vertrouwen te begeleiden ipv constant op het beheersbare te gaan zitten zodat zijn stress laag blijft. Als dat laatste het geval is zou ik vandaag nog weg zijn, dat brengt een kind echt schade toe.
Blijf alsjeblieft de responsieve moeder die je nu bent, een kind dat echt gehoord en gezien wordt hoeft niet te manipuleren om aandacht etc. Ook als ze ouder zijn dan de genoemde18 maanden huilen ze niet om te manipuleren, er is altijd iets aan de hand, dat sommige mensen dat afdoen als niet belangrijk genoeg of aanstellerij veranderd daar niks aan. Echt, op hun 15e willen ze niet meer dat je bij hun bedje zit tot ze slapen
Sterkte.
Hij heeft allemaal angsten voor later die helemaal niet helpend zijn voor nu.
Hoe je er mee om moet gaan op dit moment weet ik niet maar een kind is geen wezen dat je kunt trainen als een hond en je zult geen 100% regie over haar/hem kunnen krijgen. Je moet je afvragen of je man in staat is om het kind met liefde en vertrouwen te begeleiden ipv constant op het beheersbare te gaan zitten zodat zijn stress laag blijft. Als dat laatste het geval is zou ik vandaag nog weg zijn, dat brengt een kind echt schade toe.
Blijf alsjeblieft de responsieve moeder die je nu bent, een kind dat echt gehoord en gezien wordt hoeft niet te manipuleren om aandacht etc. Ook als ze ouder zijn dan de genoemde18 maanden huilen ze niet om te manipuleren, er is altijd iets aan de hand, dat sommige mensen dat afdoen als niet belangrijk genoeg of aanstellerij veranderd daar niks aan. Echt, op hun 15e willen ze niet meer dat je bij hun bedje zit tot ze slapen
Sterkte.
zondag 2 februari 2020 om 09:08
verdrietige_mama schreef: ↑02-02-2020 00:48Dit hebben we met het consultatiebureau besproken en die zeggen laat haar 5 minuten liggen maar desondanks laat hij haar liever een half uur lang huilen. Ik merk echt wel aan haar of het een aandachtshuiltje is of dat ze echt getroost moet worden.
Wat een rare manier van doen.Aandacht is toch ook gewoon een heel legitieme behoefte of niet soms?
zondag 2 februari 2020 om 09:11
Ik zou echt geen vergaande beslissingen nemen over je relatie als je kind nog geen jaar is. Jij bent nog volop aan het ontzwangeren en jullie zijn allebei moe moe moe door het slaapgebrek. Tenzij jullie elkaar fysiek aanvliegen zou ik met vergaande beslissingen echt wachten tot jullie gewend zijn aan jullie nieuwe rollen. Wel kunnen jullie werken aan jullie communicatie en hulp zoeken voor issues die jullie hebben. Dat lijkt me ook heel verstandig.
zondag 2 februari 2020 om 09:12
postnatale depressie en moeite hebben met het omschakelen naar het hebben van een baby komt niet alleen bij vrouwen voor! Ook mannen kunnen daar last van hebben. Het is voor hem ook een grote verandering.
Jij bent zo te lezen als nieuwe moeder heel druk bezig met je kind en jezelf, en terecht. Waar komt vader voor in dit verhaal? Wanneer hebben jullie tijd om aandacht aan elkaar te geven, samen iets als man/vrouw te doen?
Tijd voor een goed gesprek. En dan niet weg lopen en zeggen dat je samen niet verder wilt wanneer het te moeilijk wordt.
Jij doet je best, en je voelt je onzeker, zoals bijna alle nieuwe ouders. Maar baby's kunnen ook wel wat hebben, en wanneer je geen prematuurtje hebt en je geeft ze een keer de gewone speen is dat echt geen ramp. Jouw ideeen klinken voor jou heel goed maar andere mensen hebben ook kinderen groot gebracht tot goede mensen. Dus laat wat ruimte en luister, dat zal het voor jezelf een stuk makkelijker maken.
Jij bent zo te lezen als nieuwe moeder heel druk bezig met je kind en jezelf, en terecht. Waar komt vader voor in dit verhaal? Wanneer hebben jullie tijd om aandacht aan elkaar te geven, samen iets als man/vrouw te doen?
Tijd voor een goed gesprek. En dan niet weg lopen en zeggen dat je samen niet verder wilt wanneer het te moeilijk wordt.
Jij doet je best, en je voelt je onzeker, zoals bijna alle nieuwe ouders. Maar baby's kunnen ook wel wat hebben, en wanneer je geen prematuurtje hebt en je geeft ze een keer de gewone speen is dat echt geen ramp. Jouw ideeen klinken voor jou heel goed maar andere mensen hebben ook kinderen groot gebracht tot goede mensen. Dus laat wat ruimte en luister, dat zal het voor jezelf een stuk makkelijker maken.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 2 februari 2020 om 09:15
Ik denk dat je vriend er misschien een ander beeld bij had van een kind krijgen, en dat hij zich laat beïnvloeden door zijn omgeving met hun meningen over hoe het zou moeten, in de hoop dat het dan wel zo wordt als hij had gehoopt.
Ik ben het 100% met jou eens dat een baby van 2 (!) maanden gewoon opgepakt moet worden als ze huilt. Daar is niets van verwennen bij. Ik snap niet hoe iemand dat kan denken. Baby's huilen, en baby's verdienen aandacht, liefde, warmte en zorg.
Wat ik me wel afvraag is waarom hij het zo belangrijk vindt om jullie dochter niet te verwennen? Wat is de achterliggende motivatie hiervan?
Ik bedoel je hoeft een kind niet op zijn of haar wenken te bedienen, maar als je kindje straks ouder is en ze huilt, krijgt ze dan per definitie ook geen aandacht, want 'we willen haar niet verpesten'? Ik vind dat inderdaad behoorlijk hard.
Ik vind hem ook hard voor jou. Jij hebt 9 maanden een kind gedragen en je bent nu fysiek nog aan het herstellen daarvan. 9 maanden op, 9 maanden af. Zeker met alle hormonen. Hij klinkt niet heel zorgzaam en begripvol (understatement). En zeuren over de huishouding?! Come on.
Maar goed, je zit hier nu mee en dat is moeilijk. Hier op het forum wordt heel snel en makkelijk geroepen dat je bij hem weg moet gaan, maar in de praktijk werkt dat zo natuurlijk niet... Is er niet een iemand in jullie vriendengroep of familie die jou steunt hierin, en eens met hem kan gaan praten? Om een hem een iets realistischer beeld te geven van het ouderschap/ de babyfase? Als hij zo'n vertekend beeld heeft over hoe het is om een baby te verzorgen, de vermoeidheid, uitputting en wat jij als moeder qua herstel doormaakt. Ik denk/hoop dat hij het echt niet weet/begrijpt en misschien dat als hij dat wel inziet hij ook wat milder wordt daarin.
Sterkte. Ik vind je overkomen als een lieve en zorgzame moeder en twijfel alsjeblieft niet aan jezelf hierin. Je dochter heeft je nodig.
Ik ben het 100% met jou eens dat een baby van 2 (!) maanden gewoon opgepakt moet worden als ze huilt. Daar is niets van verwennen bij. Ik snap niet hoe iemand dat kan denken. Baby's huilen, en baby's verdienen aandacht, liefde, warmte en zorg.
Wat ik me wel afvraag is waarom hij het zo belangrijk vindt om jullie dochter niet te verwennen? Wat is de achterliggende motivatie hiervan?
Ik bedoel je hoeft een kind niet op zijn of haar wenken te bedienen, maar als je kindje straks ouder is en ze huilt, krijgt ze dan per definitie ook geen aandacht, want 'we willen haar niet verpesten'? Ik vind dat inderdaad behoorlijk hard.
Ik vind hem ook hard voor jou. Jij hebt 9 maanden een kind gedragen en je bent nu fysiek nog aan het herstellen daarvan. 9 maanden op, 9 maanden af. Zeker met alle hormonen. Hij klinkt niet heel zorgzaam en begripvol (understatement). En zeuren over de huishouding?! Come on.
Maar goed, je zit hier nu mee en dat is moeilijk. Hier op het forum wordt heel snel en makkelijk geroepen dat je bij hem weg moet gaan, maar in de praktijk werkt dat zo natuurlijk niet... Is er niet een iemand in jullie vriendengroep of familie die jou steunt hierin, en eens met hem kan gaan praten? Om een hem een iets realistischer beeld te geven van het ouderschap/ de babyfase? Als hij zo'n vertekend beeld heeft over hoe het is om een baby te verzorgen, de vermoeidheid, uitputting en wat jij als moeder qua herstel doormaakt. Ik denk/hoop dat hij het echt niet weet/begrijpt en misschien dat als hij dat wel inziet hij ook wat milder wordt daarin.
Sterkte. Ik vind je overkomen als een lieve en zorgzame moeder en twijfel alsjeblieft niet aan jezelf hierin. Je dochter heeft je nodig.
zondag 2 februari 2020 om 09:46
Dit. Ik lees twee mensen in een moeizame relatie, die het erg onveilig voor elkaar maken door steeds te dreigen met weggaan.viva-amber schreef: ↑02-02-2020 07:55Een baby van onder de 18 maanden huilt nog niet om aandacht maar omdat hij/zij iets nodig heeft. Contact is juist heel belangrijk voor een baby.
Eerlijk gezegd klinkt het alsof twee ruziezoekende kleine kinderen samen een baby hebben gemaakt.
Dit hadden jullie voor de komst van de baby al moeten oplossen. Nu moeten jullie dan alsnog maar hard aan het werk om jullie kind een stabiele basis te geven. Zelfmedelijden past hier niet, deze dynamiek bestond al voor je bevalling.
Naar de huisarts met je hulpvraag.
zondag 2 februari 2020 om 09:46
Nee! Wat een rotadvies.
Echt TO: Ho. Stop.
Jullie wereld staat op z'n kop zo vlak na het krijgen van een kind. Natuurlijk kan je nu je relatie je relatie opblazen --heel makkelijk zelfs-- maar doe dat niet. Als je ontzwangerd bent, zie je alles weer anders, en hij ook.
En jullie zullen je dochter in alle gevallen samen moeten opvoeden, dus die meningsverschillen los je *niet* op door uit elkaar te gaan.
Dus stop ook met over scheiden te praten als jullie ruzie hebben, dat maakt zoveel kapot.
Jullie hebben wel dringend hulp nodig want deze spanning is slecht voor jullie alledrie. Bel je verloskundige en vraag naar een ouderschapscoach of ga naar de huisarts en vraag een verwijzing naar een therapeut ofzo.
Echt.
Veel succes!
zondag 2 februari 2020 om 09:52
Deepfreeze schreef: ↑02-02-2020 02:16Laat die vent van je lekker in zn sop gaarkoken en niet bemoeien met hoe vaak jij als moeder je pasgeboren kind notabene zou mogen oppakken. Jij hebt dat kind 9 maanden gedragen, dus als je dat nog een jaar wil doen dan doe je dat. Waar bemoeit hij zich mee? Hij moet zorgen dat jij je kind kan verzorgen, ipv je in je kraamtijd te zitten stressen. Heeft ie niks beters te doen? En zn moeder heeft haar kans gehad, die ze nu nog een keer dunnetjes over wil doen met jouw kind zeker.
Ga op je strepen staan als moeder en zeg tegen je vent dat ie zich met mannenzaken bezighoudt zoals geld op de plank en brood op tafel.
Ik hoop dat je trolt.
Life is short. Eat dessert first.
