Relaties
alle pijlers
partner erg hard
zondag 2 februari 2020 om 00:25
Hallo allemaal,
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.
Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.
Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.
Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?
bedankt voor het lezen!
maandag 3 februari 2020 om 13:03
Logisch dat dat kind huilt, is de enige manier die het heeft om ongemak aan te geven, in dit geval het ongemak over de giftige atmosfeer in huis waar beide ouders alleen maar op elkaar aan het vitten zijn. Alleen maar geklaag over wat de ander verkeerd doet. Een man die al helemaal overstressed is en dan een verse baby er bij. Een vrouw die alleen maar aandacht heeft voor de baby, en de aandacht die ze al heeft voor de man bestaat uit het dumpen van een spraakwaterval van wat haar bezig houdt qua klaagzang. En het feit dat hij het zat is krijgt geen gehoor, totdat hij uit ergernis laat weten er dan maar een punt achter te willen zetten want er wordt toch niet naar hem geluisterd, en dat blijft hem dan jaren als een wegrottende koe uit de sloot voor hem gegooid worden.
Tijd dat beide eens een keer echt een aantal dagen uitslapen en bijkomen. Zodat de stress en rust terugkeert zodat daardoor ook het kind rust krijgt en minder gaat huilen.
En ja, schoonmoeder doet dingen anders. Leef er mee of geef kind niet in zorg van schoonmoeder, maar ga er niet over zeiken.
Tijd dat beide eens een keer echt een aantal dagen uitslapen en bijkomen. Zodat de stress en rust terugkeert zodat daardoor ook het kind rust krijgt en minder gaat huilen.
En ja, schoonmoeder doet dingen anders. Leef er mee of geef kind niet in zorg van schoonmoeder, maar ga er niet over zeiken.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
maandag 3 februari 2020 om 13:13
Dat blijkt. TO heeft ook een periode dagelijks gezegd dat ze de relatie wilde verbreken. En man heeft aangegeven onzeker te zijn wat TO aangrijpt om hem een ultimatum te stellen.Sylphide75 schreef: ↑03-02-2020 12:42Waarom vond je het überhaupt ooit een goed plan om met deze man een kind te krijgen? Klinkt niet als een fijne partner. Ik zou bij hem weggaan als hij zo agressief uit de hoek komt en jou voortdurend de les leest. Kom nou, hij doet nu ook al niks dus kun je het net zo goed alleen doen. Dan ben je in ieder geval van het gezeik af en kost hij je geen energie meer.
Edit: ik heb niet het heel topic gelezen en reageer alleen op de openingspost.
maandag 3 februari 2020 om 13:17
maandag 3 februari 2020 om 13:29
Het valt me op dat je man er in zijn betogen allerlei mensen bijhaalt. "Iedereen", "volgens zijn moeder en collega's"...
Het lijkt me sowieso geen gezellig persoon. Het is net als leven in een mijnenveld, met die ontploffingen van hem. Reken er op dat dat erger wordt nu jullie kind er is. Straks gaat het kindje lopen en komt overal aan, of laat wel eens een beker omvallen, tekent per ongeluk op de tafel. Zal je man dat glimlachend opvangen of zal hij nog harder ontploffen?
Mijn kinderen zijn beschadigd door een ontploffende vader (die er inderdaad ook zijn moeder en collega's bijhaalde om vooral maar gelijk te kunnen krijgen) en een onzekere moeder die twijfelde aan zichzelf. Nu, jaren later, kan ik me nog steeds voor de kop slaan dat ik niet eerder ben opgestapt.
Jij en je kind verdienen beter. Een man en vader die niet is als een mijnenveld waar elk moment een mijn kan ontploffen. Respect. Liefde, ook al voldoe je niet altijd aan zijn verwachtingen omdat je als baby huilerig bent.
Het lijkt me sowieso geen gezellig persoon. Het is net als leven in een mijnenveld, met die ontploffingen van hem. Reken er op dat dat erger wordt nu jullie kind er is. Straks gaat het kindje lopen en komt overal aan, of laat wel eens een beker omvallen, tekent per ongeluk op de tafel. Zal je man dat glimlachend opvangen of zal hij nog harder ontploffen?
Mijn kinderen zijn beschadigd door een ontploffende vader (die er inderdaad ook zijn moeder en collega's bijhaalde om vooral maar gelijk te kunnen krijgen) en een onzekere moeder die twijfelde aan zichzelf. Nu, jaren later, kan ik me nog steeds voor de kop slaan dat ik niet eerder ben opgestapt.
Jij en je kind verdienen beter. Een man en vader die niet is als een mijnenveld waar elk moment een mijn kan ontploffen. Respect. Liefde, ook al voldoe je niet altijd aan zijn verwachtingen omdat je als baby huilerig bent.
maandag 3 februari 2020 om 13:43
In deze begin periode wordt iedereen op de proef gesteld.
Moeder en vader moeten beiden wennen aan een baby, in deze periode waren ik zelf en man ook niet altijd de leukste naar mekaar.
Je bent mekaars klankbord, hier lieten we dat van ons af glijden of we hadden en gesprek om de lucht te klaren.
Maar dat je man zo lelijk tegen je doet gaat er bij mij niet in, je bent al 2 maanden non stop thuis zorgt voor de kleine, en houdt zo goed mogelijk alles draaiende.
Als je man dan thuis komt hoort hij je niet nog af te branden.
Dat jullie verschillende opvattingen hebben van opvoeding ook prima, maar waar niet over valt te twisten is dat je je kind oppakt en troost als ie huilt, het is een baay van 2 maanden oud, die behoefte heeft aan zijn moeder en vader, die hem het vertouwen op deze wereld geeft als hij alleen in zijn bedje in het donker ligt te huilen! En als je man dit lastig vindt staat hem nog een leuke tijd te wachten.
De eerste maanden zijn loeizwaar, iedereen moet zijn ritme vinden , en we hebben allemaal eens dat we watte lelijks zeggen, slaapgebrek maakt niemand leuker.
Waar het om gaat is dat je mekaar steunt waar nodig, jij je man en hij jou. Er moet gepraat worden en niet gedreigd worden, er is een klein mensje afhankelijk van jullie.
Om dan te gaan driegen naar mekaar de realtie te beeindigen schiet niemand wat mee op, heeft je kind straks geen vader meer in zijn leven. En Dat mag je man zich ook gaan beseffen en jij ook, hij moet zen ballen bij de thee ophalen en zich gaan gedragen als een vader en er zijn voor zijn gezin. Geldt ook voor jou TO. Hoe boos je ook bent , probeer redelijk te blijven maar verlies het doel niet uit ogen , samen goede ouders zijn voor je kind.
Wat ook altijd prettig is voor iedereen duidelijke afspraken maken over wie wat doet, vrouwen zien vaak dingen eerder , geef duidleijk aan aan je man wat je van hem verwacht en andersom.
Voorkomt irritatie.
Moeder en vader moeten beiden wennen aan een baby, in deze periode waren ik zelf en man ook niet altijd de leukste naar mekaar.
Je bent mekaars klankbord, hier lieten we dat van ons af glijden of we hadden en gesprek om de lucht te klaren.
Maar dat je man zo lelijk tegen je doet gaat er bij mij niet in, je bent al 2 maanden non stop thuis zorgt voor de kleine, en houdt zo goed mogelijk alles draaiende.
Als je man dan thuis komt hoort hij je niet nog af te branden.
Dat jullie verschillende opvattingen hebben van opvoeding ook prima, maar waar niet over valt te twisten is dat je je kind oppakt en troost als ie huilt, het is een baay van 2 maanden oud, die behoefte heeft aan zijn moeder en vader, die hem het vertouwen op deze wereld geeft als hij alleen in zijn bedje in het donker ligt te huilen! En als je man dit lastig vindt staat hem nog een leuke tijd te wachten.
De eerste maanden zijn loeizwaar, iedereen moet zijn ritme vinden , en we hebben allemaal eens dat we watte lelijks zeggen, slaapgebrek maakt niemand leuker.
Waar het om gaat is dat je mekaar steunt waar nodig, jij je man en hij jou. Er moet gepraat worden en niet gedreigd worden, er is een klein mensje afhankelijk van jullie.
Om dan te gaan driegen naar mekaar de realtie te beeindigen schiet niemand wat mee op, heeft je kind straks geen vader meer in zijn leven. En Dat mag je man zich ook gaan beseffen en jij ook, hij moet zen ballen bij de thee ophalen en zich gaan gedragen als een vader en er zijn voor zijn gezin. Geldt ook voor jou TO. Hoe boos je ook bent , probeer redelijk te blijven maar verlies het doel niet uit ogen , samen goede ouders zijn voor je kind.
Wat ook altijd prettig is voor iedereen duidelijke afspraken maken over wie wat doet, vrouwen zien vaak dingen eerder , geef duidleijk aan aan je man wat je van hem verwacht en andersom.
Voorkomt irritatie.
maandag 3 februari 2020 om 20:08
Ja, je kunt nu eenmaal niet áltijd metéén beschikbaar zijn. Baby's kunnen op een gegeven moment prima leren hoor, kindjes die wat ouder zijn beseffen dondersgoed dat wanneer ze op een bepaalde manier huilen, ze worden opgepakt. Puur gewenning. Plus je krijgt er veel gedoe mee als je kindje naar de opvang gaat. Daar moet ie zich ook af en toe zelf leren vermaken en hij gaat op den duur ook leren om te moeten wachten. Daarom kun je zo'n jonge baby echt nog wel regelmatig lekker vasthouden en knuffelen. Maar laat hem af en toe ook even in de box liggen waar je eerst nog dicht in de buurt bent. En steeds naarmate hij wat ouder wordt, gaat hij vanzelf merken dat hij soms wat langer moet wachten of niet direct wordt opgepakt en ook zelf moet leren spelen en zich vermaken. En ja, uiteindelijk leert hij daar dus van.
maandag 3 februari 2020 om 21:48
Wat een onzin.Tess1981 schreef: ↑02-02-2020 14:49Pas bevallen? Ze zijn al heel wat weken verder.
Wat heeft helpen met opvoeden te maken?
Ik snap zulke reacties echt niet.
We hebben toch allemaal wel eens een periode in je leven dat je het lastig hebt? Ben je niet samen om die momenten ook samen op te vangen? Een baby krijgen is een ingrijpende gebeurtenis voor beide ouders, niet alleen voor de moeder. Ik denk zelfs dat het voor een vader nog wat pittiger kan zijn. Een moeder ontwikkeld een band tijdens de zwangerschap en handeld na de geboorte vanuit een soort instinct. Voor een vader is dat heel anders. Mag hij daar moeite mee hebben? Ja net zoals een vrouw hier moeite mee mag hebben. Hij roept nare dingen en dat doet TO net zo goed daar moeten ze allebei mee stoppen.
Maar TO mag partner ook ondersteunen wanneer hij het moeilijk heeft, daar heb je een relatie voor.
dinsdag 4 februari 2020 om 09:00
Misschien is het goed dat je, ondanks de borstvoeding, als hij thuis is zelf eventjes weggaat. Al is het een wandeling van een half uur. Dan kunnen jullie beiden tot rust komen. Het is gewoon erg wennen. Ik zie mezelf nog savonds huilend een rondje buiten lopen omdat het me teveel werd met een baby van een paar weken. Stel je er gewoon op in dat je de eerste paar maanden voor weinig andere dingen tijd hebt.
