Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
zaterdag 18 april 2009 om 15:04
Lieve Sannemar,
Wat een toeval in deze ellendige tijd. Ik zit in hetzelfde schuitje. Na 18 jaar (waarvan 10 getrouwd) is mijn man nu sinds 5 weken weg. Voor mij als donderslag bij heldere hemel. Snapte er helemaal niets van. De afgelopen weken is een grote nachtmerrie en ben er ook achter gekomen dat hij er al een jaar een ander op nahield (nu niet meer). Wat een kl..tzak! En verder vage opmerkingen als: 'het ons is er niet meer'. Vind je het gek als je zo'n dubbelleven leidt. Dan geef je "ons" ook helemaal geen kans meer.
Waar hebben die kerels tegenwoordig allemaal last van, midlife crisis?
Heb zelf ook nog steeds het gevoel dat het niet waar is en allemaal wel weer goed komt. Het houden van is niet in 1 keer weg. en dat maakt het ook zo moeilijk. Ik bent boos, woest, bedrogen, kapot van verdriet, maar ik mis hem ook. Begreep dat jullie het vandaag aan de kinderen gaan vertellen. Dat is verschrikkelijk moeilijk. Maar het is voor jou (en de kinderen) wel beter als hij de deur uitgaat.
Heel veel sterkte!!
Wat een toeval in deze ellendige tijd. Ik zit in hetzelfde schuitje. Na 18 jaar (waarvan 10 getrouwd) is mijn man nu sinds 5 weken weg. Voor mij als donderslag bij heldere hemel. Snapte er helemaal niets van. De afgelopen weken is een grote nachtmerrie en ben er ook achter gekomen dat hij er al een jaar een ander op nahield (nu niet meer). Wat een kl..tzak! En verder vage opmerkingen als: 'het ons is er niet meer'. Vind je het gek als je zo'n dubbelleven leidt. Dan geef je "ons" ook helemaal geen kans meer.
Waar hebben die kerels tegenwoordig allemaal last van, midlife crisis?
Heb zelf ook nog steeds het gevoel dat het niet waar is en allemaal wel weer goed komt. Het houden van is niet in 1 keer weg. en dat maakt het ook zo moeilijk. Ik bent boos, woest, bedrogen, kapot van verdriet, maar ik mis hem ook. Begreep dat jullie het vandaag aan de kinderen gaan vertellen. Dat is verschrikkelijk moeilijk. Maar het is voor jou (en de kinderen) wel beter als hij de deur uitgaat.
Heel veel sterkte!!
zaterdag 18 april 2009 om 15:05
zaterdag 18 april 2009 om 17:52
Lieve Sanne, wat een klotedag, kloteweken, klotemaanden. Maar vooral vandaag. Mijn jongste zei gisteren nog dat hij de dag dat pappa zei dat hij niet meer van mamma hield het ergste vond. Dat verdriet, dat immense verdriet, het is onbeschrijflijk. En dat hij dat zijn kinderen aan wil doen, alleen voor zijn eigen geluk... Ik kan er niet bij, bij jou niet, bij mij niet en bij al die vrouwen die hier meeschrijven.
En dat schuldgevoel herken ik ook. Je wilt het ze niet aandoen, en ook al is het niet jouw schuld, toch voel je dat wel. Ik heb ooit eens een ongeluk gehad, waar ook de kinderen bij waren, en dat was ook niet mijn schuld, maar ik voelde dat hetzelfde.
Ik ben verdrietig, voor jouw kinderen, voor mijn kinderen en voor ons. We verdienen dit niet!!!
Dikke knuffel en sterkte meis!
En dat schuldgevoel herken ik ook. Je wilt het ze niet aandoen, en ook al is het niet jouw schuld, toch voel je dat wel. Ik heb ooit eens een ongeluk gehad, waar ook de kinderen bij waren, en dat was ook niet mijn schuld, maar ik voelde dat hetzelfde.
Ik ben verdrietig, voor jouw kinderen, voor mijn kinderen en voor ons. We verdienen dit niet!!!
Dikke knuffel en sterkte meis!
zaterdag 18 april 2009 om 19:08
Hele topic eerst maar eens gelezen eer ik wilde posten.
Sanne, heel veel sterkte nu/straks! Makkelijk zal het niet zijn het jullie 4 kids te moeten vertellen. Maar jij hebt hier geen schuld aan. Je ex wel! Hij wil jou niet maar een ander.
Zorg dat je een eigen advocaat neemt, kopieer alvast de hele financiele boel want die ga je nodig hebben bij de advocaat (dus ook loonstroken van je man zijn inkomsten) Zorg voor een eigen rekening zodat niet al het geld weg is. Is er een en/of rekening of spaarrekening laat dit omzetten. En zorg dat jij er ook bij kunt en niet alleen hij! Een mediator of gezamenlijke advocaat is denk ik in jullie geval niet handig.
Verder is alles al gezegd: het is enorm rot voor je. Dit verdien je niet! Neem een advocaat met ballen die het belang voor jou en de kids serieus neemt!
Ps: Lamba wat goed om te lezen dat het met jou beter gaat en zelfs een nieuwe liefde in je leven. Dat had je echt nooit meer gedacht he Dikke kanjer. Ben blij dat al onze steun die je toen gehad hebt je hier doorheen gesleurd heeft! Van harte met je nieuwe liefde en hou je taai. Leuk weer wat van je te lezen.
Sanne, heel veel sterkte nu/straks! Makkelijk zal het niet zijn het jullie 4 kids te moeten vertellen. Maar jij hebt hier geen schuld aan. Je ex wel! Hij wil jou niet maar een ander.
Zorg dat je een eigen advocaat neemt, kopieer alvast de hele financiele boel want die ga je nodig hebben bij de advocaat (dus ook loonstroken van je man zijn inkomsten) Zorg voor een eigen rekening zodat niet al het geld weg is. Is er een en/of rekening of spaarrekening laat dit omzetten. En zorg dat jij er ook bij kunt en niet alleen hij! Een mediator of gezamenlijke advocaat is denk ik in jullie geval niet handig.
Verder is alles al gezegd: het is enorm rot voor je. Dit verdien je niet! Neem een advocaat met ballen die het belang voor jou en de kids serieus neemt!
Ps: Lamba wat goed om te lezen dat het met jou beter gaat en zelfs een nieuwe liefde in je leven. Dat had je echt nooit meer gedacht he Dikke kanjer. Ben blij dat al onze steun die je toen gehad hebt je hier doorheen gesleurd heeft! Van harte met je nieuwe liefde en hou je taai. Leuk weer wat van je te lezen.
zaterdag 18 april 2009 om 19:32
offtopic;dushi dank je ,ja wie had dat gedacht he 8 maanden geleden
jee de wanhoop droop ervan af voel me nog vedrietig heb veel verloren net als vele hier,
Maar voel me met nieuwe vriend gelukkig en laat het oevr me heen komen
Zonder jullie steun had ik het niet gered,kan dat niet genoeg benadrukken
hoe jij en de anderen me keer op keer wisten op te peppen en vooral nuttige zakelijk adviezen hebben gegeven.
komt wel goed
helaas cliche maar tijd haalt de scherpste randjes ervan af
Voor sanne
meis leefzo met je mee ,voel je pijn
Het is heel moeilijk om het de kinderen te vertellen ,bah wat een lamzakken die kerels
lees hier dingen dat ik denk dat kan toch niet waar zijn
heel veel sterkte
knuf lamdada
jee de wanhoop droop ervan af voel me nog vedrietig heb veel verloren net als vele hier,
Maar voel me met nieuwe vriend gelukkig en laat het oevr me heen komen
Zonder jullie steun had ik het niet gered,kan dat niet genoeg benadrukken
hoe jij en de anderen me keer op keer wisten op te peppen en vooral nuttige zakelijk adviezen hebben gegeven.
komt wel goed
helaas cliche maar tijd haalt de scherpste randjes ervan af
Voor sanne
meis leefzo met je mee ,voel je pijn
Het is heel moeilijk om het de kinderen te vertellen ,bah wat een lamzakken die kerels
lees hier dingen dat ik denk dat kan toch niet waar zijn
heel veel sterkte
knuf lamdada
zaterdag 18 april 2009 om 21:34
Wat een dag weet niet goed waar ik beginnen moet.
We hadden afgesprokendat hij het zou vertellen omdat hij tenslotte degene is die weg wil. Het vervelende van deze afspraak was dat hij maar bleef uitstellen. Eindelijk om 2 uur riep hij de kinderen bijelkaar en kwam het hoge woord eruit. De kinderen moesten erg huilen maar waren/zijn er erg rustig onder, die hebben de laatste tijd natuurlijk ook wel doorgehad dat het niet goed zat tussen ons, want als ik heel eerlijk ben (heb het al eens eerder gezegd), liep het de laatste tijd niet goed tussen ons. Hij begon met te vertellen dat het niet zo goed liep tussen ons en dat zij dat ook wel door hebben gehad, waar ze het alle 4 mee eens waren. Toen kwam het hoge woord eruit; papa en mama gaan scheiden. Meteen huilen natuurlijk, ik ben er meteen ingesprongen (kon het niet laten) en heb er bij gezegd dat mama het er niet mee eens was en eigenlijk niet wilde scheiden maar dat papa het niet meer zag zitten.
Ik wil de kinderen niet met onze problemen opzadelen maar vond/vind dat ze dit wel moesten weten.
En toen.........niks, terwijl we hadden afgesproken dat hij zou vertellen dat hij een vriendin had, ik heb gepusht zodat het toch gezegd werd maar hij heeft de kinderen bezweerd dat zij niets met de reden van de scheiding van doen had. We hebben met zijn allen daarna uitgebreid zitten huilen maar na drie kwartier ofzo wilde de meiden even alleen zijn,ze holde naar boven om op msn met hun vrienden te praten wat ik erg goed kan begrijpen want ook zij hebben een support systeem nodig, mensen waar ze mee kunnen praten die van hun eigen leeftijd zijn. De jongens wilde graag op de playstation wat mocht.
Een van mijn dochters had (weet ik niets van) al eens een foto op de comp gezien van de doos, msnfoto, en vroeg aan haar papa, owww die met die krullen en toen hij ja zei moest ze glimlachen. Die glimlach deed mij zo'n pijn en dat is iets wat ik haar nooit kan vertellen.
Heb later nog aan hem gevraagd, waar kinderen niet bij waren, waarom hij nou niet van doos wilde vertellen hij vond dat ik dat alleen maar wilde om hem zwart te maken. Dat is helemaal niet waar en heb ik hem ook verteld, ik wilde het omdat hij binnenkort daar heen wil en dan valt het ze zo rauw op hun dak en als je dan toch met de billen bloot gaat dan maar meteen helemaal.
Wat ik het allermoeilijkste vond, uitgezonderd de pijn van de kinderen natuulijk maar dat staat boven alles, is dat ik niet het hele verhaal kon/kan vertellen. Dat papa eigenlijk vorig jaar al een punt achter onze relatiie had gezet maar dat nooit met mama heeft besproken of gezegd, Dat papa zijn nieuwe vriendin niet de eerste is en dat papa een slappe zak is die zich verschuild achter het geldgebrek om niet eerder zijn mond open te doen. Allemaal dingen die ik ze nooit kan vertellen want wat hij mij ook aandoet hij is stapelgek op zijn kinderen heeft ook gezegd dat hij niet van plan was om in amerika te gaan wonen en dat hij ze nooit in de steek zal laten. Dus tijdens het troosten van de kids voelde ik me zo verschrikkelijk onrustig, ik wilde het uitschreeuwen maar hield me stil en huilde vrolijk mee.
Om een uur of 5 hield ik het niet meer uit en moest ik weg, meiden op msn, 'het' met de nieuwe kids comp bezig om ze aan de praat te krijgen en jongens op de playstation. Ik heb dit met verbijstering aan zitten kijken, mijn hart ligt in gruzelementen en dit gebeurt???? Ik weet het dat is een hele nare ego trek en ben op deze gedachte ook zeker niet trots. Ben na overleg met de kids naar mijn vriendin gegaan en daar alle verdriet er uitgeschreeuwd. Nu dus weer thuis en alles rustig behalve in mijn hoofd en mijn hart.
ps zit dit hele verhaal op de mobiel te tikken en mijn hoofd is warrig dus sorry als ik wat onduidelijk ben.
voor de steun
We hadden afgesprokendat hij het zou vertellen omdat hij tenslotte degene is die weg wil. Het vervelende van deze afspraak was dat hij maar bleef uitstellen. Eindelijk om 2 uur riep hij de kinderen bijelkaar en kwam het hoge woord eruit. De kinderen moesten erg huilen maar waren/zijn er erg rustig onder, die hebben de laatste tijd natuurlijk ook wel doorgehad dat het niet goed zat tussen ons, want als ik heel eerlijk ben (heb het al eens eerder gezegd), liep het de laatste tijd niet goed tussen ons. Hij begon met te vertellen dat het niet zo goed liep tussen ons en dat zij dat ook wel door hebben gehad, waar ze het alle 4 mee eens waren. Toen kwam het hoge woord eruit; papa en mama gaan scheiden. Meteen huilen natuurlijk, ik ben er meteen ingesprongen (kon het niet laten) en heb er bij gezegd dat mama het er niet mee eens was en eigenlijk niet wilde scheiden maar dat papa het niet meer zag zitten.
Ik wil de kinderen niet met onze problemen opzadelen maar vond/vind dat ze dit wel moesten weten.
En toen.........niks, terwijl we hadden afgesproken dat hij zou vertellen dat hij een vriendin had, ik heb gepusht zodat het toch gezegd werd maar hij heeft de kinderen bezweerd dat zij niets met de reden van de scheiding van doen had. We hebben met zijn allen daarna uitgebreid zitten huilen maar na drie kwartier ofzo wilde de meiden even alleen zijn,ze holde naar boven om op msn met hun vrienden te praten wat ik erg goed kan begrijpen want ook zij hebben een support systeem nodig, mensen waar ze mee kunnen praten die van hun eigen leeftijd zijn. De jongens wilde graag op de playstation wat mocht.
Een van mijn dochters had (weet ik niets van) al eens een foto op de comp gezien van de doos, msnfoto, en vroeg aan haar papa, owww die met die krullen en toen hij ja zei moest ze glimlachen. Die glimlach deed mij zo'n pijn en dat is iets wat ik haar nooit kan vertellen.
Heb later nog aan hem gevraagd, waar kinderen niet bij waren, waarom hij nou niet van doos wilde vertellen hij vond dat ik dat alleen maar wilde om hem zwart te maken. Dat is helemaal niet waar en heb ik hem ook verteld, ik wilde het omdat hij binnenkort daar heen wil en dan valt het ze zo rauw op hun dak en als je dan toch met de billen bloot gaat dan maar meteen helemaal.
Wat ik het allermoeilijkste vond, uitgezonderd de pijn van de kinderen natuulijk maar dat staat boven alles, is dat ik niet het hele verhaal kon/kan vertellen. Dat papa eigenlijk vorig jaar al een punt achter onze relatiie had gezet maar dat nooit met mama heeft besproken of gezegd, Dat papa zijn nieuwe vriendin niet de eerste is en dat papa een slappe zak is die zich verschuild achter het geldgebrek om niet eerder zijn mond open te doen. Allemaal dingen die ik ze nooit kan vertellen want wat hij mij ook aandoet hij is stapelgek op zijn kinderen heeft ook gezegd dat hij niet van plan was om in amerika te gaan wonen en dat hij ze nooit in de steek zal laten. Dus tijdens het troosten van de kids voelde ik me zo verschrikkelijk onrustig, ik wilde het uitschreeuwen maar hield me stil en huilde vrolijk mee.
Om een uur of 5 hield ik het niet meer uit en moest ik weg, meiden op msn, 'het' met de nieuwe kids comp bezig om ze aan de praat te krijgen en jongens op de playstation. Ik heb dit met verbijstering aan zitten kijken, mijn hart ligt in gruzelementen en dit gebeurt???? Ik weet het dat is een hele nare ego trek en ben op deze gedachte ook zeker niet trots. Ben na overleg met de kids naar mijn vriendin gegaan en daar alle verdriet er uitgeschreeuwd. Nu dus weer thuis en alles rustig behalve in mijn hoofd en mijn hart.
ps zit dit hele verhaal op de mobiel te tikken en mijn hoofd is warrig dus sorry als ik wat onduidelijk ben.
voor de steun
zaterdag 18 april 2009 om 21:42
zaterdag 18 april 2009 om 21:56
nee dushi valt zeker niet mee en ik denk dat je gelijk hebt, het is gewoon nog niet helemaal doorgedrongen, waarschijnlijk mede doordat papa gewoon nog in huis blijft he.
Was heerlijk dat ik even naar mijn vriendin kon, ze is verschrikkelijk lief en op dit moment luisterd ze vooral, iets wat ik nu nodig heb
Was heerlijk dat ik even naar mijn vriendin kon, ze is verschrikkelijk lief en op dit moment luisterd ze vooral, iets wat ik nu nodig heb
zaterdag 18 april 2009 om 21:57
nee dushi valt zeker niet mee en ik denk dat je gelijk hebt, het is gewoon nog niet helemaal doorgedrongen, waarschijnlijk mede doordat papa gewoon nog in huis blijft he.
Was heerlijk dat ik even naar mijn vriendin kon, ze is verschrikkelijk lief en op dit moment luisterd ze vooral, iets wat ik nu nodig heb
Was heerlijk dat ik even naar mijn vriendin kon, ze is verschrikkelijk lief en op dit moment luisterd ze vooral, iets wat ik nu nodig heb
zaterdag 18 april 2009 om 22:09
Dat denk ik ook Sanne, juist omdat pa niet direct met koffers en al vertrekt is het nog niet helemaal bezonken. Al zullen de oudsten wel al op msn erover gepraat hebben. Aan de andere kant is scheiden tegenwoordig niets raars meer. Hoe gek dit ook klinkt. Waarmee ik niet wil zeggen dat je kids het gewoon maar aannemen en er niets bij voelen. Want dat gaat echt nog wel komen in de komende weken/ maanden. Het is goed trouwens dat je de scholen ingelicht hebt. Want dan weten ze ervan en kunnen ze daar eventueel ook wat steun bieden.
Wat een schat van een vriendin!
Hoe gaat het nu met je? Heb je het idee deels een zware last kwijt te zijn? Of voelt het niet helemaal eerlijk omdat jullie de totale reden van de scheiding niet hebben vertelt?
Wat een schat van een vriendin!
Hoe gaat het nu met je? Heb je het idee deels een zware last kwijt te zijn? Of voelt het niet helemaal eerlijk omdat jullie de totale reden van de scheiding niet hebben vertelt?
zaterdag 18 april 2009 om 22:17
nou dat voelen is een complex iets aan de ene kant is er een last van mijn schouders gevallen omdat ze het nu weten en ik gewoon mijn verdriet kan laten zien maar aan de andere kant voel ik me k*t omdat ik de rest niet kan vertellen en ik dus nog heel lang op mijn woorden moet blijven letten. Pffffffffffff ben zo moe.
De totale reden van de scheiding is een punt waar we het waarschijnlijk nooit over eens worden; ik zeg doos heeft er mee te maken, hij blijft bezweren dat dit echt niet waar is en zowiezo had willen scheiden. Wat is de waarheid?? ik weet het niet.
De totale reden van de scheiding is een punt waar we het waarschijnlijk nooit over eens worden; ik zeg doos heeft er mee te maken, hij blijft bezweren dat dit echt niet waar is en zowiezo had willen scheiden. Wat is de waarheid?? ik weet het niet.
zaterdag 18 april 2009 om 23:07
Hi Sanne,
ik zit met tranen in mn ogen je verslag te lezen. Wat een k*tdag, vreselijk meid wat een verdriet.
Natuurlijk hebben je kinderen verdriet maar ze kunnen nu nog helemaal niet inzien wat het allemaal gaan inhouden.
Kinderen hebben een sterke overlevingsdrang en zullen overal het meest positieve voor hunzelf uithalen. Ze hebben ook geen idee van alle pijn die jij doormaakt en misschien zullen ze dat wel nooit helemaal kunnen begrijpen. Je moet het immers zelf meegemaakt hebben om te weten hoe diep dit verdriet gaat. Irritant genoeg zul je nooit helemaal je eigen verdriet bij de kinderen kwijt kunnen omdat het hun vader is en blijft. Kinderen willen ook geen nare dingen over de andere ouder horen, daar kunnen ze ook niet mee dealen.
Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om je mond te houden en soms floept er toch wat tussendoor. Noem het slecht of fout, maar je bent ook maar een mens.
Ik snapt heel goed dat het je pijn deed toen je je dochter even zag lachen. Bij mij heb ik gezien hoe snel de kinderen het accepteerde en het zelfs schattig vonden om hun vader verliefd te zien..... Eerst was ik daar heel pissed over maar toen ik erover nadacht begreep ik het wel. Maanden zagen ze een vader die met een norse kop op de bank zat, niets zei, niets ondernam, onvriendelijk deed en geen interesse toonde. Nu lacht hij, hij is blij, actief en gezellig. En dat is de papa die ze graag willen hebben!!! Mijn zoon schreef me een briefje met daarin
Je weet dat papa nu een gast heeft en ik weet dat jij dat niet leuk vindt, maar hij ziet er nu zo blij uit dat ik graag even bij hem wil zijn om hem nog even zo gelukkig te kunnen zien
Het heeft me heel veel verdiet gedaan en ik ben ook even heel erg boos geweest. Maar nu ik het van de andere kant kan zien begrijp ik het wel heel goed.
Na maanden van kou heeft hij zich even willen warmen..........
Meis, weer heel veel sterkte en we blijven schrijven hoor!!!
We zijn er allemaal geweest en we weten, helaas, de weg.
Zorg goed voor jezelf
ik zit met tranen in mn ogen je verslag te lezen. Wat een k*tdag, vreselijk meid wat een verdriet.
Natuurlijk hebben je kinderen verdriet maar ze kunnen nu nog helemaal niet inzien wat het allemaal gaan inhouden.
Kinderen hebben een sterke overlevingsdrang en zullen overal het meest positieve voor hunzelf uithalen. Ze hebben ook geen idee van alle pijn die jij doormaakt en misschien zullen ze dat wel nooit helemaal kunnen begrijpen. Je moet het immers zelf meegemaakt hebben om te weten hoe diep dit verdriet gaat. Irritant genoeg zul je nooit helemaal je eigen verdriet bij de kinderen kwijt kunnen omdat het hun vader is en blijft. Kinderen willen ook geen nare dingen over de andere ouder horen, daar kunnen ze ook niet mee dealen.
Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om je mond te houden en soms floept er toch wat tussendoor. Noem het slecht of fout, maar je bent ook maar een mens.
Ik snapt heel goed dat het je pijn deed toen je je dochter even zag lachen. Bij mij heb ik gezien hoe snel de kinderen het accepteerde en het zelfs schattig vonden om hun vader verliefd te zien..... Eerst was ik daar heel pissed over maar toen ik erover nadacht begreep ik het wel. Maanden zagen ze een vader die met een norse kop op de bank zat, niets zei, niets ondernam, onvriendelijk deed en geen interesse toonde. Nu lacht hij, hij is blij, actief en gezellig. En dat is de papa die ze graag willen hebben!!! Mijn zoon schreef me een briefje met daarin
Je weet dat papa nu een gast heeft en ik weet dat jij dat niet leuk vindt, maar hij ziet er nu zo blij uit dat ik graag even bij hem wil zijn om hem nog even zo gelukkig te kunnen zien
Het heeft me heel veel verdiet gedaan en ik ben ook even heel erg boos geweest. Maar nu ik het van de andere kant kan zien begrijp ik het wel heel goed.
Na maanden van kou heeft hij zich even willen warmen..........
Meis, weer heel veel sterkte en we blijven schrijven hoor!!!
We zijn er allemaal geweest en we weten, helaas, de weg.
Zorg goed voor jezelf
zaterdag 18 april 2009 om 23:29
(f) noa
je hebt helemaal gelijk natuurlijk en daarom heb ik ook niets gezegd, hij is hun vader.
Maar mens wat doet het zeer, de pijn zit op dit moment zo heel erg diep dat ik momenten heb dat ik geen raad met mezelf weet.
Goed voor mezelf zorgen, probeer het maar valt niet mee. Eten wil nog steeds niet zo erg lukken dus zit nu aan de ontbijtdrank, krijg ik toch nog wat vitamines en voedingsstoffen binnen.
je hebt helemaal gelijk natuurlijk en daarom heb ik ook niets gezegd, hij is hun vader.
Maar mens wat doet het zeer, de pijn zit op dit moment zo heel erg diep dat ik momenten heb dat ik geen raad met mezelf weet.
Goed voor mezelf zorgen, probeer het maar valt niet mee. Eten wil nog steeds niet zo erg lukken dus zit nu aan de ontbijtdrank, krijg ik toch nog wat vitamines en voedingsstoffen binnen.
zaterdag 18 april 2009 om 23:34
zondag 19 april 2009 om 00:06
Ik denk sanne, dat die internet 'vriendin' er zeker mee te maken heeft. Ik vind het dan ook bijzonder laf van hem om dat te ontkennen. Hij zal al langer met de gedachte hebben rond gelopen, maar neemt pas de stap als hij een vangnet heeft in de vorm van een nieuwe vlam. Nieuwe aandacht, nieuwe uitdaging, nieuwe mogelijkheden, dus nu hakt hij eindelijk eens de knoop door en neemt een stap. Dus ja, zij heeft er zeker mee te maken. Als er nu geen vlam was, zeker weten dat hij dan niet de stap had gezet. Hij, die de boel goed gaat regelen, een appartement zoekt voor zichzelf en daar alleen gaat wonen en eens goed de confrontatie aan gaat met zichzelf? Natuurlijk niet! Pas als er een 'vervanging' is gebeurt er pas wat. Zo vaak heb ik dit gezien, dat een relatie niet helemaal lekker liep, maar er pas een punt achter werd gezet als een nieuw liefje zich aandiende. Dus JA, zij heeft er heel veel mee te maken. Onoprecht om dit zelfs tegenover de kinderen te ontekennen. En zeg dan ook eerlijk, dat papa naar Amerika gaat om die vrouw op te zoeken. Waarom dat achter houden (hij dan hé, niet jij)? Ze komen er heus wel achter! Voel je je dan even voorgelogen door je eigen vader.
Ooit zullen je kinderen weten wat er tussen jullie is gebeurd. Een maand of twee geleden heb ik op een dagje uit met mijn moeder, aan tafel met een hapje en drankje, eens het hele verhaal gehoord van de scheiding van vroeger. Op een gegeven moment wil je dat als volwasene weten.
Overigens hebben jullie nu verteld, dat jullie uit elkaar gaan, maar aangezien jullie amper samen hebben besproken welke stappen jullie gaan nemen, blijft het voor hun ook nog heel vaag en onduidelijk. Wat gaat er nu gebeuren? Hij spaart voor zijn Amerika tripje, en dan? Mag jij de scheiding dan gaan regelen? Gaa hij nog eens zijn biezen pakken?
en oh ja: hele dikke
Ooit zullen je kinderen weten wat er tussen jullie is gebeurd. Een maand of twee geleden heb ik op een dagje uit met mijn moeder, aan tafel met een hapje en drankje, eens het hele verhaal gehoord van de scheiding van vroeger. Op een gegeven moment wil je dat als volwasene weten.
Overigens hebben jullie nu verteld, dat jullie uit elkaar gaan, maar aangezien jullie amper samen hebben besproken welke stappen jullie gaan nemen, blijft het voor hun ook nog heel vaag en onduidelijk. Wat gaat er nu gebeuren? Hij spaart voor zijn Amerika tripje, en dan? Mag jij de scheiding dan gaan regelen? Gaa hij nog eens zijn biezen pakken?
en oh ja: hele dikke
zondag 19 april 2009 om 01:30
Lieve Sanne,
Ik weet hoe diep die pijn gaat, de bodem wordt onder je bestaan uitgeslagen en je kan aan niets anders meer denken.
Het is ook heel wat wat er met je gebeurd, Jij hebt hier niet voor gekozen. Je wilde samen met je man een veilig nestje vormen voor je gezinnetje. Dat was het doel en het blijkt nu alleen jouw doel te zijn. Hij doet niet meer mee.
De weg is lang en vol diepe dalen maar eens kom je op een wat vlakker stuk terecht.
Heb geen medelijden of medegevoel meer voor hem. Regel alles met het oog op dat jij met de kinderen overeind kan blijven. Probeer het zakelijk te bekijken, Het mag niet zo zijn dat jij met de kinderen op een houtje kan bijten en hij de lekkere vrije jongen kan uithangen.
Ik hoop dat je een beetje kan slapen.
Sterkte weer
Ik weet hoe diep die pijn gaat, de bodem wordt onder je bestaan uitgeslagen en je kan aan niets anders meer denken.
Het is ook heel wat wat er met je gebeurd, Jij hebt hier niet voor gekozen. Je wilde samen met je man een veilig nestje vormen voor je gezinnetje. Dat was het doel en het blijkt nu alleen jouw doel te zijn. Hij doet niet meer mee.
De weg is lang en vol diepe dalen maar eens kom je op een wat vlakker stuk terecht.
Heb geen medelijden of medegevoel meer voor hem. Regel alles met het oog op dat jij met de kinderen overeind kan blijven. Probeer het zakelijk te bekijken, Het mag niet zo zijn dat jij met de kinderen op een houtje kan bijten en hij de lekkere vrije jongen kan uithangen.
Ik hoop dat je een beetje kan slapen.
Sterkte weer
zondag 19 april 2009 om 05:53
Sanne,
Alleen al met de steun die de mensen je hier op het forum bieden zal je het echt wel redden, geloof me ik heb die steun niet gehad,ik ben er net als tig vrouwen bovenop gekomen en geloof me met zoveel feedback als je hier krijgt lukt het jou helemaal,geloof me jij zal jezelf straks niet meer herkennen,maar jouw a.s ex al helemaal niet, luister naar de wijze raad die je hier gegeven word,pak het zakelijk aan!!
Alleen al met de steun die de mensen je hier op het forum bieden zal je het echt wel redden, geloof me ik heb die steun niet gehad,ik ben er net als tig vrouwen bovenop gekomen en geloof me met zoveel feedback als je hier krijgt lukt het jou helemaal,geloof me jij zal jezelf straks niet meer herkennen,maar jouw a.s ex al helemaal niet, luister naar de wijze raad die je hier gegeven word,pak het zakelijk aan!!
zondag 19 april 2009 om 07:33
Meiden bedankt voor alle steun (f) Ik blijf het maar zeggen het is ongeloofelijk hoe goed jullie me doen.
@ roller: Ben het helemaal met je eens dat de doos er mee te maken heeft, zelfs al is ze misschien niet de complete reden van de scheiding, ze is er wel de oorzaak van dat ik tegen een bierkaai vecht en totaal geen vat meer op hem heb. Kan praten als brugman maar het doet hem niets.
Over de zakelijke kant van het gebeuren, pfffffffffffffffffffff, ja, ik heb wel met hem besproken wat nu. Heb hem ook verteld wat ik allemaal al gedaan had en ook gezegd dat ik donderdag een afspraak met een advocaat heb. Heb hem ook aangeraden om er zelf ook maar een te zoeken. Hij schoot meteen in de stress want "wat gaat dat allemaal kosten", ziet natuurlijk zijn tripje naar amerika niet doorgaan omdat ie een advocaat moet betalen. Heb gezegd dat ie dat zelf maar moet gaan uitvinden en dat ik me daar geen zorgen over kan maken. Heb hem ook over de ehmm speciale, of was het nou sociale, voorzieningen verteld en dat ik daar van de week achteraan ga. Als ik er op deze manier voor kan zorgen dat hij eruit is zonder dat we meteen omkomen in de schulden zal hij weg moeten en ook dat heb ik hem al gezegd. Hij slaapt maar op een bank bij iemand zal mij een zorg zijn.
De situatie zoals hij nu is trek ik niet zo lang, hij zit zo dichtbij maar is zo vreselijk ver weg.
Heb zowaar geslapen, eindelijk waarschijnlijk omdat er toch een hoop spanning weg is, nu nog even kijken of ik mijn eten binnen kan houden en ik heb goede hoop want heb voor het eerst in lange tijd het idee dat ik trek heb.
@ roller: Ben het helemaal met je eens dat de doos er mee te maken heeft, zelfs al is ze misschien niet de complete reden van de scheiding, ze is er wel de oorzaak van dat ik tegen een bierkaai vecht en totaal geen vat meer op hem heb. Kan praten als brugman maar het doet hem niets.
Over de zakelijke kant van het gebeuren, pfffffffffffffffffffff, ja, ik heb wel met hem besproken wat nu. Heb hem ook verteld wat ik allemaal al gedaan had en ook gezegd dat ik donderdag een afspraak met een advocaat heb. Heb hem ook aangeraden om er zelf ook maar een te zoeken. Hij schoot meteen in de stress want "wat gaat dat allemaal kosten", ziet natuurlijk zijn tripje naar amerika niet doorgaan omdat ie een advocaat moet betalen. Heb gezegd dat ie dat zelf maar moet gaan uitvinden en dat ik me daar geen zorgen over kan maken. Heb hem ook over de ehmm speciale, of was het nou sociale, voorzieningen verteld en dat ik daar van de week achteraan ga. Als ik er op deze manier voor kan zorgen dat hij eruit is zonder dat we meteen omkomen in de schulden zal hij weg moeten en ook dat heb ik hem al gezegd. Hij slaapt maar op een bank bij iemand zal mij een zorg zijn.
De situatie zoals hij nu is trek ik niet zo lang, hij zit zo dichtbij maar is zo vreselijk ver weg.
Heb zowaar geslapen, eindelijk waarschijnlijk omdat er toch een hoop spanning weg is, nu nog even kijken of ik mijn eten binnen kan houden en ik heb goede hoop want heb voor het eerst in lange tijd het idee dat ik trek heb.
zondag 19 april 2009 om 08:06
goedemorgen meis...ben blij om te lezen dat je in elk geval hebt kunnen slapen ..eten en slapen zijn noodzakelijk nu...al eet je iedere keer maar iets kleins. Denk dat het bij jou heel wat spanning gaf om het aan je kids te moeten vertellen? die druk is NU weg..kids weten het...met alle gevolgen van dien, maar ik denk dat het voor je kids pas realiteit wordt op t moment dat hun vader definitief het huis uit is!
van mij heb je gelijk...HIJ het huis uit...HIj kiest voor deze ellende...en hij gaat maar ergens anders heen, dat is jou zorg niet..en een advokaad, ja die kost veel geld...laat hem zijn eigen zaakjes maar regelen, jij hebt genoeg aan die van jezelf!!
1 tip...zorg dat ALLES zwart op wit komt te staan..qua omgangsregeling met de kids!! en hou ALTIJD t belang van je kinderen voorop...jij kan NOG zo boos zijn, het blijft WEL hun vader! ik hoop dat je snapt wat ik bedoel?
ik hoop dat je inmiddels wat hebt gegeten? ik ga er zelf ook wat instoppen nu....ben ook niet erg eeterig....herken die knoop in mijn maag...ook mijn relatie is ten einde sinds twee weken nu....nu was t een korte relatie van nog niet eens 1 jaar, maar toch...de pijn is intens...
MAAR.........WIJ zijn sterke vrouwen ...en buiten schijnt de zon!! en onze tijd van geluk komt wel weer! gewoon vooruit blijven kijken...al is het nu even op de automatische piloot....uiteindelijk kom je hier sterker uit!!
van mij heb je gelijk...HIJ het huis uit...HIj kiest voor deze ellende...en hij gaat maar ergens anders heen, dat is jou zorg niet..en een advokaad, ja die kost veel geld...laat hem zijn eigen zaakjes maar regelen, jij hebt genoeg aan die van jezelf!!
1 tip...zorg dat ALLES zwart op wit komt te staan..qua omgangsregeling met de kids!! en hou ALTIJD t belang van je kinderen voorop...jij kan NOG zo boos zijn, het blijft WEL hun vader! ik hoop dat je snapt wat ik bedoel?
ik hoop dat je inmiddels wat hebt gegeten? ik ga er zelf ook wat instoppen nu....ben ook niet erg eeterig....herken die knoop in mijn maag...ook mijn relatie is ten einde sinds twee weken nu....nu was t een korte relatie van nog niet eens 1 jaar, maar toch...de pijn is intens...
MAAR.........WIJ zijn sterke vrouwen ...en buiten schijnt de zon!! en onze tijd van geluk komt wel weer! gewoon vooruit blijven kijken...al is het nu even op de automatische piloot....uiteindelijk kom je hier sterker uit!!
