Relaties
alle pijlers
narcisme/gaslighting
zondag 8 maart 2020 om 13:31
Murrmurr schreef: ↑08-03-2020 13:13Ik denk dat het helpt en het makkelijker maakt. Maar ik zie mijn ex als een beschadigd mens en vind het oprecht zielig voor hem. Daardoor ben ik ook te lang doorgesukkeld. Toen ging ik met anderen praten en die zeiden waar de fuck ben jij mee bezig, laat jíj je zo behandelen? En toen werd ik steeds bozer en duurde het nog maanden maar heb ik zijn spullen buitengezet. En toen heb ik hem vrij snel vergeven want ik kan mijn energie wel beter besteden. Grappig want dit was precies een discussiepunt tussen ons: hij had heel veel haat en wraakgevoelens naar mensen en ik heb dat gewoon echt helemaal niet, ik heb altijd eerder medelijden.
Ja dat heb ik ook altijd gedacht. Mijn ex heeft ook veel meegemaakt, komt ook uit een slecht gezin etc. Dus vond het ook een tijd zielig voor hem, had medelijden en kon ik niet boos worden, ik snapte ook wel waarom hij deed zoals hij deed. Maar daardoor kon ik mezelf niet helen. Ik moest van die gedachte af dat ik het ook zielig vond voor hem.
Ik belazer anderen ook niet ondanks mijn slechte basis. En ik begrijp best dat niet iedereen hetzelfde is en we ook niet dezelfde afslag nemen in het leven en goede en integere beslissingen nemen (in de zin dat je een ander geen pijn doet of beschadigd). Maar daarom stond ik mezelf niet meer toe om hem steeds maar weer te vergeven. Ik moest met mezelf aan de slag en eerder medelijden hebben met mezelf (geen zelf medelijden hè) dan rekening houden met de ander. IK moest weer belangrijk worden om er sterker uit te komen.
zondag 8 maart 2020 om 13:38
Natuurlijk is dat zo. Maar het heeft mij nog wel even tijd gekost om mij een beeld te vormen van wat er nu gebeurd was. En om te ontdekken dat hij echt hele nare trekken had, dat ik mij dat niet verbeeldde. Achteraf zijn de signalen er altijd al geweest, zijn vader is precies zo, maar het werd wel steeds erger naarmate hij ouder werd.
Ik heb mij heel lang afgevraagd wat ik toch gedaan had, dat hij zich zo voelde. Want de verwijten aan mijn adres herkende ik niet. Ik ben echt geen heilige of zo, maar de mensen om mij heen herkenden het ook niet. Ik kon niet reflecteren op mezelf, zei hij. Maar het was gewoon echt niet waar wat hij zei. En hij verzon telkens nieuwe dingen natuurlijk. Wat ik zei was per definitie niet waar, terwijl ik toch echt zeker wist dat sommige dingen gebeurd waren. "Niet waar, zie je wel, jij verzint maar wat."
Enige analyse van hem was wel nodig om een beeld te vormen. Mijn moeder zei het jaren eerder al, maar ik geloofde haar niet zo.
zondag 8 maart 2020 om 13:59
Pfff, dit topic doet wel weer even wat herinneringen boven halen. Gelukkig is het allemaal verleden tijd, maar ik heb ruim twintig (ja, dom) jaar van mijn leven verspild aan zo'n persoon. Achteraf zeg ik: ik was stapelgek. En dat was mijn aandeel: ik hield het in stand door niet mijn grenzen te respecteren en op te stappen.
Hij was jaloers op de artsen die ik bezocht, dat was voor hem hetzelfde als vreemdgaan. Vooral gynaecologische onderzoeken waren taboe. Toen ik bij mijn zwangerschap (ja, achteraf vraag ik me ook af waarom ik een kind van hem wilde) een inwendige echo kreeg, heeft hij me nagenoeg doodgezwegen, als hij zijn mond open deed was het met verwijten omdat ik zomaar mijn benen had wijdgedaan voor een gynaecoloog.
Helaas was er toen nog geen internet met fora waarop ik herkenbare dingen kon vinden. Ik wist niet beter dan dat alles aan mij lag, ik was gestoord, gefrustreerd, had het fout, wist van niks. Hij was God de Heer Himself (ja, in zijn eigen wereldje, realiseerde ik me veel te laat).
Die eindeloze monologen op luide toon om zijn gelijk maar te krijgen.
Plotselinge uitbarstingen als ik op het verkeerde knopje drukte. Dat kon zelfs gebeuren als we allebei tegelijk iets wilden pakken. Normale mensen lachten er om, hij ontplofte. We leefden op een mijnenveld.
Zijn heldenverhalen. Hoe hij hangjongeren uit het bushokje had verdreven. Later werden het Marokkanen. Hoe hij mensenlevens redde als EHBO-er op zijn werk (veel later hoorde ik van ex-collega's dat hij het zwarte schaap van de zaak was en helemaal geen EHBO had).
Hij was ook nog eens enorm laks. Denk aan verplichtingen als belasting opgeven, APK-keuringen, maar ook klussen in huis. Als je op tv een verkrot huis ziet bij Help Miijn Man Is Klusser, denk je: waarom doet die vrouw dan niks? Nou, ik mocht niks doen. Hij begon van alles en maakte niks af. En ik mocht er niks van zeggen en niks aan doen.
Hij had geen echte vrienden. Alleen als hij iets nodig had, had hij vrienden. Om ze vervolgens te laten vallen als hij had wat hij wilde.
Kon niet met kritiek omgaan. Ook geen opmerkingen als "joh, trek even een ander shirt aan, daar zit een vlek op". Grote bek kon ik krijgen, er zat geen vlek op, ik overdreef zoals altijd etcetera.
Hij was geweldig! "De vrouwtjes" keken nog graag naar hem, beweerde hij regelmatig. Zijn exen waren allemaal leuke knappe meisjes (ik kende er eentje en die was inderdaad leuk en knap, wat voelde ik me vereerd toen hij mij, dat dikke slome mens, koos! Et voila, hij heeft een makkelijk "slachtoffer" en een heel ongezonde relatie is geboren).
Woede-aanvallen als je hem weer eens op een leugen betrapte. Schreeuwen, echt heel intimiderend. Het lag allemaal aan mij, ik was dit, ik deed dat, ik was fout, ik was gefrustreerd, alles lag aan mij, hij had iets gedaan of gelaten omdat ik altijd zeurde, kortom ik was de schuld van alles.
Ik kreeg een heel leuke baan, gespecialiseerd werk. Hij ging zich toen ook met zelfstudie in die richting specialiseren zodat ik vooral niet slimmer kon worden dan hij. Ik heb het maar over me heen laten komen, begon toen te beseffen dat ik beter kon zwijgen als hij weer zijn halve waarheden m.b.t. mijn vak ging spuien. Vond het soms wel lastig met werkborrels waar de partners bij mochten zijn, want hij zette zichzelf (en mij ook) zo voor joker met zijn gebral.
Geld dat verdween. Mocht ik niks van zeggen: dat geld was er volgens hem nooit geweest! Ik deed de administratie en kreeg die nooit kloppend. We verdienden modaal, maar kwamen nooit rond. Na de scheiding woonde ik veel duurder met een veel lager inkomen, maar ik heb nooit problemen met betalen gehad. Maar het lag allemaal aan mij. En oh wee, als ik eens nieuwe kleding kocht, dat mocht niet, dan was ik de big spender die met geld smeet!
Het is wel heel bijzonder dat hij na de scheiding in razend tempo in de schulden terecht kwam en ik na de scheiding met veel minder inkomen en veel hogere kosten fluitend rond kon komen, zelfs dingen kon doen die in mijn huwelijk niet konden.
Achteraf gezien ging hij regelmatig vreemd. Mogelijk heeft het verdwenen geld ook te maken met één of ander dubbelleven waar ik waarschijnlijk nooit achter zal komen. Best bijzonder voor een man die jaloers was als zijn vrouw onderzocht moest worden bij de dokter.
Na de scheiding: hij was ontslagen, maar niemand mocht het weten. Hij vertrok met zijn broodtrommel en keerde weer terug naar huis zodra de kinderen naar school waren. Eén keer kwam één van de kinderen terug naar huis omdat die iets vergeten was en trof vader aan op de bank. Vader werd woedend omdat kind naar huis was gekomen.
Ik werkte hard en had een eigen bedrijf. Hij vertelde overal dat ik "flutbaantjes" had en van zijn geld leefde (hij betaalde alleen kinderalimentatie).
En nog steeds. Ik heb al jaren geen contact meer met die man en ook al jaren geen cent meer van hem gehad, maar ik spreek nog wel eens oude bekenden en die vertellen me, dat hij overal loopt rond te bazuinen dat ik van zijn geld leef en dat het mijn schuld is dat hij in de goot terecht is gekomen.
Nogmaals, het N-woord zal ik nooit gebruiken. Maar het is wel zeer gestoord gedrag. Zeg maar gerust dat er een flinke schroef aan hem los zat. En ik was te onzeker en liet me door zijn grote mond overbluffen.
Had ik maar veel eerder internet met fora gehad, dan had ik niet jarenlang gedacht dat ik de enige was die hiermee te maken had en dat ik gewoon beter mijn best moest doen om hem tevreden te houden. Dat had me veel eerder aan het denken hunnen zetten: hé, wacht even, zijn gedrag is niet normaal!
Natuurlijk had ik me kunnen afvragen waarom ik trouwde met zo'n man en kinderen met hem kreeg, maar als je dag in dag uit te horen krijgt dat je aan alle kanten fout bent, geloof je het ook.
Er hoeft voor mij geen label aan te hangen. Het is gebeurd en ik heb er van geleerd, namelijk dat ik er wél toe doe en dat mijn mening net zo belangrijk is als die van een ander. Ik heb geen behoefte aan het analyseren van mijn ex, hij zoekt het maar mooi uit. Wel aan het analyseren van mijn eigen rol in deze zieke relatie en dat was: een enorme onzekerheid, niemand bij wie ik met mijn verhaal terecht kon, mezelf minder voelen dan een ander (komt ook door mijn opvoeding) en angst afgewezen te worden (vandaar dat ik het zo lang volhield: zijn vorige vriendin was knap en leuk, ik was maar een dik, saai mens dus ik mocht niet denken dat ik het zonder hem beter zou hebben). De paar mensen die ik in vertrouwen nam als het te erg werd, geloofden me niet of vonden: twee kijven, twee schuld.
Inmiddels ben ik alweer 15 jaar gescheiden, nooit meer een relatie gehad, en ik vind het héérlijk!
Hij was jaloers op de artsen die ik bezocht, dat was voor hem hetzelfde als vreemdgaan. Vooral gynaecologische onderzoeken waren taboe. Toen ik bij mijn zwangerschap (ja, achteraf vraag ik me ook af waarom ik een kind van hem wilde) een inwendige echo kreeg, heeft hij me nagenoeg doodgezwegen, als hij zijn mond open deed was het met verwijten omdat ik zomaar mijn benen had wijdgedaan voor een gynaecoloog.
Helaas was er toen nog geen internet met fora waarop ik herkenbare dingen kon vinden. Ik wist niet beter dan dat alles aan mij lag, ik was gestoord, gefrustreerd, had het fout, wist van niks. Hij was God de Heer Himself (ja, in zijn eigen wereldje, realiseerde ik me veel te laat).
Die eindeloze monologen op luide toon om zijn gelijk maar te krijgen.
Plotselinge uitbarstingen als ik op het verkeerde knopje drukte. Dat kon zelfs gebeuren als we allebei tegelijk iets wilden pakken. Normale mensen lachten er om, hij ontplofte. We leefden op een mijnenveld.
Zijn heldenverhalen. Hoe hij hangjongeren uit het bushokje had verdreven. Later werden het Marokkanen. Hoe hij mensenlevens redde als EHBO-er op zijn werk (veel later hoorde ik van ex-collega's dat hij het zwarte schaap van de zaak was en helemaal geen EHBO had).
Hij was ook nog eens enorm laks. Denk aan verplichtingen als belasting opgeven, APK-keuringen, maar ook klussen in huis. Als je op tv een verkrot huis ziet bij Help Miijn Man Is Klusser, denk je: waarom doet die vrouw dan niks? Nou, ik mocht niks doen. Hij begon van alles en maakte niks af. En ik mocht er niks van zeggen en niks aan doen.
Hij had geen echte vrienden. Alleen als hij iets nodig had, had hij vrienden. Om ze vervolgens te laten vallen als hij had wat hij wilde.
Kon niet met kritiek omgaan. Ook geen opmerkingen als "joh, trek even een ander shirt aan, daar zit een vlek op". Grote bek kon ik krijgen, er zat geen vlek op, ik overdreef zoals altijd etcetera.
Hij was geweldig! "De vrouwtjes" keken nog graag naar hem, beweerde hij regelmatig. Zijn exen waren allemaal leuke knappe meisjes (ik kende er eentje en die was inderdaad leuk en knap, wat voelde ik me vereerd toen hij mij, dat dikke slome mens, koos! Et voila, hij heeft een makkelijk "slachtoffer" en een heel ongezonde relatie is geboren).
Woede-aanvallen als je hem weer eens op een leugen betrapte. Schreeuwen, echt heel intimiderend. Het lag allemaal aan mij, ik was dit, ik deed dat, ik was fout, ik was gefrustreerd, alles lag aan mij, hij had iets gedaan of gelaten omdat ik altijd zeurde, kortom ik was de schuld van alles.
Ik kreeg een heel leuke baan, gespecialiseerd werk. Hij ging zich toen ook met zelfstudie in die richting specialiseren zodat ik vooral niet slimmer kon worden dan hij. Ik heb het maar over me heen laten komen, begon toen te beseffen dat ik beter kon zwijgen als hij weer zijn halve waarheden m.b.t. mijn vak ging spuien. Vond het soms wel lastig met werkborrels waar de partners bij mochten zijn, want hij zette zichzelf (en mij ook) zo voor joker met zijn gebral.
Geld dat verdween. Mocht ik niks van zeggen: dat geld was er volgens hem nooit geweest! Ik deed de administratie en kreeg die nooit kloppend. We verdienden modaal, maar kwamen nooit rond. Na de scheiding woonde ik veel duurder met een veel lager inkomen, maar ik heb nooit problemen met betalen gehad. Maar het lag allemaal aan mij. En oh wee, als ik eens nieuwe kleding kocht, dat mocht niet, dan was ik de big spender die met geld smeet!
Het is wel heel bijzonder dat hij na de scheiding in razend tempo in de schulden terecht kwam en ik na de scheiding met veel minder inkomen en veel hogere kosten fluitend rond kon komen, zelfs dingen kon doen die in mijn huwelijk niet konden.
Achteraf gezien ging hij regelmatig vreemd. Mogelijk heeft het verdwenen geld ook te maken met één of ander dubbelleven waar ik waarschijnlijk nooit achter zal komen. Best bijzonder voor een man die jaloers was als zijn vrouw onderzocht moest worden bij de dokter.
Na de scheiding: hij was ontslagen, maar niemand mocht het weten. Hij vertrok met zijn broodtrommel en keerde weer terug naar huis zodra de kinderen naar school waren. Eén keer kwam één van de kinderen terug naar huis omdat die iets vergeten was en trof vader aan op de bank. Vader werd woedend omdat kind naar huis was gekomen.
Ik werkte hard en had een eigen bedrijf. Hij vertelde overal dat ik "flutbaantjes" had en van zijn geld leefde (hij betaalde alleen kinderalimentatie).
En nog steeds. Ik heb al jaren geen contact meer met die man en ook al jaren geen cent meer van hem gehad, maar ik spreek nog wel eens oude bekenden en die vertellen me, dat hij overal loopt rond te bazuinen dat ik van zijn geld leef en dat het mijn schuld is dat hij in de goot terecht is gekomen.
Nogmaals, het N-woord zal ik nooit gebruiken. Maar het is wel zeer gestoord gedrag. Zeg maar gerust dat er een flinke schroef aan hem los zat. En ik was te onzeker en liet me door zijn grote mond overbluffen.
Had ik maar veel eerder internet met fora gehad, dan had ik niet jarenlang gedacht dat ik de enige was die hiermee te maken had en dat ik gewoon beter mijn best moest doen om hem tevreden te houden. Dat had me veel eerder aan het denken hunnen zetten: hé, wacht even, zijn gedrag is niet normaal!
Natuurlijk had ik me kunnen afvragen waarom ik trouwde met zo'n man en kinderen met hem kreeg, maar als je dag in dag uit te horen krijgt dat je aan alle kanten fout bent, geloof je het ook.
Er hoeft voor mij geen label aan te hangen. Het is gebeurd en ik heb er van geleerd, namelijk dat ik er wél toe doe en dat mijn mening net zo belangrijk is als die van een ander. Ik heb geen behoefte aan het analyseren van mijn ex, hij zoekt het maar mooi uit. Wel aan het analyseren van mijn eigen rol in deze zieke relatie en dat was: een enorme onzekerheid, niemand bij wie ik met mijn verhaal terecht kon, mezelf minder voelen dan een ander (komt ook door mijn opvoeding) en angst afgewezen te worden (vandaar dat ik het zo lang volhield: zijn vorige vriendin was knap en leuk, ik was maar een dik, saai mens dus ik mocht niet denken dat ik het zonder hem beter zou hebben). De paar mensen die ik in vertrouwen nam als het te erg werd, geloofden me niet of vonden: twee kijven, twee schuld.
Inmiddels ben ik alweer 15 jaar gescheiden, nooit meer een relatie gehad, en ik vind het héérlijk!
zondag 8 maart 2020 om 14:11
05-2019 schreef: ↑08-03-2020 13:18Ik ben het met je eens hoor alleen zouden normaal gesproken mensen geen misbruik maken van iemands goedheid. En als je er nog niet eerder mee temaken hebt gehad of iets soortgelijks ben je natuurlijk ook een makkelijke prooi.
Daarom ben ik ook bezig met mezelf opdit moment en niet met hem.
Veel mensen denken en handelen juist wel uit eigen belang. Ik denk dat je juist hier altijd rekening mee moet houden.
Niet dat je nou ineens alle mensen als een misbruikerer of slecht persoon die veel schade maakt of als een narcist moet zien maar ik heb dat 'eigen belang' wel altijd in gedachten.
zondag 8 maart 2020 om 14:58
Hij heeft me bijna niet fysiek mishandeld (één keer, vlak voor de scheiding), en daarom dacht ik dat het wel meeviel.
En verder dacht ik dat ik het zelf uitlokte, waarmee ik de situatie in stand bleef houden. Ook al zat er nog een grammetje gezond verstand ergens in een uithoek van mijn hoofd dat me bleef zeggen: jij hebt écht gelijk, ook al zet hij nog zo'n grote smoel op!
Pas toen het echt heel extreme vormen aan begon te nemen en ook de kinderen rechtstreeks raakte (denk aan: enorm exploderen als ze melk omgooiden of naast de kleurplaat kleurden) begon ik me af te vragen of het echt normaal was om te brullen "geen enkel ander kind doet zoiets" en aan oortjes te trekken en in armen te knijpen.
Helaas duurde het nog een paar jaar voor ik in aanmerking kon komen voor een eigen huurhuis (ik kon niet de koopwoning overnemen want ik had een leuke baan, maar niet genoeg inkomen). Ik ben toen wel begonnen met "grey rock" (al wist ik toen nog niet dat dat bestond) en liet me ook niet meer omver brullen als ik voor de kinderen opkwam. Liever dat hij tegen mij tekeer ging om niks, dan tegen de kinderen. Ik wist dat ik nog even geduld moest hebben en dan was ik van hem af, al hield ik mijn hart vast als de kinderen bij hem waren (en dat bleek niet ten onrechte, maar dat is een verhaal op zich).
De kinderen zijn nu volwassen. Eén heeft af en toe nog contact en heeft hem goed door, de rest wil niks meer van hun vader weten. Kind komt af en toe met verhalen over vader waaruit blijkt dat het steeds erger en meer bizar wordt met vaders gedrag. De rem lijkt er helemaal af. Soms is vader bij hem op bezoek en als die dan weer eens uit de bocht vliegt, belt kind een bekende, die komt dan langs zodat vader mooi weer kan gaan spelen en opscheppen over zijn heldendaden of hoe erg hij slachtoffer is geworden van mijn graaizucht.
Wat kan zo'n persoon een boel ellende veroorzaken... En wat voel ik me schuldig naar mijn kinderen toe, al nemen die mij niets kwalijk.
zondag 8 maart 2020 om 16:03
Tegenwoordig is hij echt helemaal van het padje, ja. En dat is behoorlijk triest. Dat wens ik niemand toe.
zondag 8 maart 2020 om 17:07
O en dat laatste, dat is het hem juist.
Ik zat net tijdens het lezen van QS' verhaal eigenlijk met mijn oren te klapperen. Maar dat kan alleen als je het hoort.
In ieder geval, voor het geld en zijn baan en hoe belangrijk hij wel niet was, exact hetzelfde meegemaakt. Dat ik eigenlijk hetzelfde zou verdienen bij fulltime werken, kon niet. Hij betaalde alles. Volgens hem. Samen 3 x modaal inkomen, en we moesten toch op de kleintjes letten, niet normaal. Alles derdehands. Toen ik weg was, is het voormalig gezamenlijk huis voor tienduizenden euro's verbouwd. Ik ben bang dat ik het gesponserd heb.
Hij mag erin stikken.
Het gaat zo geleidelijk, zo geniepig. Je kunt het je niet voorstellen, zelfs achteraf niet.
Ivm herkenbaarheid verander ik details, maar ik heb meegemaakt dat we zeg maar op vakantie gingen met zijn familie. Vlak voordat we er zijn, laat hij mij keihard struikelen. Echt heel naar, ik een hersenschudding. Geen sorry, hij vond het alleen maar vervelend. Heeft die vakantie niet naar me omgekeken, geen greintje schuldgevoel.
Hij was de held die die vakantie op de kinderen lette, en ik de aansteller die lui in bed lag. Tot die vakantie had ik een een goede/kennelijk te goede band met zijn familie. Zo had hij dus weten voorkomen dat we echt te close zouden worden.
Dit soort dingen verzin je niet, op het moment zelf kun je het je echt niet voorstellen, pas veel later weet je, dat is geen toeval geweest. Dit was een vooropgezet plan.
Voor iemand die je echt gegaslight heeft, ben je bang.
Weet je dat je heel veel afstand moet houden, ieder brokje informatie is teveel.
Pas heel veel later vallen er puzzelstukjes op hun plaats.
Het is zo onwaarschijnlijk dat iemand zo door en door slechte bedoelingen heeft, maar ze bestaan.
Ik zat net tijdens het lezen van QS' verhaal eigenlijk met mijn oren te klapperen. Maar dat kan alleen als je het hoort.
In ieder geval, voor het geld en zijn baan en hoe belangrijk hij wel niet was, exact hetzelfde meegemaakt. Dat ik eigenlijk hetzelfde zou verdienen bij fulltime werken, kon niet. Hij betaalde alles. Volgens hem. Samen 3 x modaal inkomen, en we moesten toch op de kleintjes letten, niet normaal. Alles derdehands. Toen ik weg was, is het voormalig gezamenlijk huis voor tienduizenden euro's verbouwd. Ik ben bang dat ik het gesponserd heb.
Hij mag erin stikken.
Het gaat zo geleidelijk, zo geniepig. Je kunt het je niet voorstellen, zelfs achteraf niet.
Ivm herkenbaarheid verander ik details, maar ik heb meegemaakt dat we zeg maar op vakantie gingen met zijn familie. Vlak voordat we er zijn, laat hij mij keihard struikelen. Echt heel naar, ik een hersenschudding. Geen sorry, hij vond het alleen maar vervelend. Heeft die vakantie niet naar me omgekeken, geen greintje schuldgevoel.
Hij was de held die die vakantie op de kinderen lette, en ik de aansteller die lui in bed lag. Tot die vakantie had ik een een goede/kennelijk te goede band met zijn familie. Zo had hij dus weten voorkomen dat we echt te close zouden worden.
Dit soort dingen verzin je niet, op het moment zelf kun je het je echt niet voorstellen, pas veel later weet je, dat is geen toeval geweest. Dit was een vooropgezet plan.
Voor iemand die je echt gegaslight heeft, ben je bang.
Weet je dat je heel veel afstand moet houden, ieder brokje informatie is teveel.
Pas heel veel later vallen er puzzelstukjes op hun plaats.
Het is zo onwaarschijnlijk dat iemand zo door en door slechte bedoelingen heeft, maar ze bestaan.
zondag 8 maart 2020 om 17:16
Of mijn ex een narcist is geen idee ik ben geen psychiater. Wel was hij koning in het trachten me af te zonderen. Lag het nooit aan hem. Werd ik met de loftrompet binnengehaald, beloofde gouden bergen, speelde in op mijn begin 30er rammelende eierstokken vroeg me supersnel ten huwelijk (tot die tijd gedroeg hij zich als een lot uit de loterij) en toen de ring om mijn vinger zat en de zwangerschapstest positief ging alles op slot. Zijn mond vooral. Ik heb het opgezocht en het heet stonewalling. Simpelweg je gedragen als een steen. Als ik ergens over wilde overleggen of praten keek hij naar een punt op de muur. Als ik om een reactie vroeg op hetgeen ik gevraagd/gezegd had keek ie naar de muur. Als ik vervolgens mijn schouders ophaalde van wtf en maar mijn eigen ding ging doen vroeg ie na een half uur of ik wat te drinken wou of hoe laat we naar bed zouden gaan alsof er niks aan de hand was. Kwam ik vervolgens dan alsnog terug op de eerdere vraag/het onderwerp dan...je raadt t al. Geen reactie. Ik werd nieteens aangekeken. Dus konden we nooit iets regelen in huis qua geld, klussen, vakantie, verdelen van de taken, lange termijn planning. Gewoon niet.
Hoe het op mijn werk was, of gewoon welke vorm van gesprek of smalltalk dan ook: geen reactie. Avond aan avond als de kleine op bed lag zat hij stil in zijn stoel zijn ding te doen (gamen voornamelijk). Er kon nog geen knikje vanaf als ik thuis kwam. Als we samen thuis waren kwam de zorg voor ons kind 100 procent op mij neer. Uitjes buiten de deur waren onmogelijk als gezin. Dan moest ik maar alleen gaan. Voelde me dusdanig een alleenstaande moeder dat ik maar besloot dat het beter was om er een te worden. Dan was ik tenminste wel van het zwijgende blok aan mijn been verlost.
Knetter gek werd ik er van. En nu het mijn ex is en we samen een kind hebben des te meer. Appjes die na 2 weken gelezen worden. Telefoon die niet wordt opgenomen als ik NU even iets wil regelen en niet weer 2 weken op antwoord wil wachten. (allemaal kind gerelateerd hoor, van hem als persoon hoef ik niks meer. Het liefst zie ik m nooit meer maar dat gaat niet want kind samen)
Hij raaskalt nog steeds tegen gezamelijke kennissen dat hij niet snapt waarom ik van hem wilde scheiden. Echt een fucking mysterie.
Hoe het op mijn werk was, of gewoon welke vorm van gesprek of smalltalk dan ook: geen reactie. Avond aan avond als de kleine op bed lag zat hij stil in zijn stoel zijn ding te doen (gamen voornamelijk). Er kon nog geen knikje vanaf als ik thuis kwam. Als we samen thuis waren kwam de zorg voor ons kind 100 procent op mij neer. Uitjes buiten de deur waren onmogelijk als gezin. Dan moest ik maar alleen gaan. Voelde me dusdanig een alleenstaande moeder dat ik maar besloot dat het beter was om er een te worden. Dan was ik tenminste wel van het zwijgende blok aan mijn been verlost.
Knetter gek werd ik er van. En nu het mijn ex is en we samen een kind hebben des te meer. Appjes die na 2 weken gelezen worden. Telefoon die niet wordt opgenomen als ik NU even iets wil regelen en niet weer 2 weken op antwoord wil wachten. (allemaal kind gerelateerd hoor, van hem als persoon hoef ik niks meer. Het liefst zie ik m nooit meer maar dat gaat niet want kind samen)
Hij raaskalt nog steeds tegen gezamelijke kennissen dat hij niet snapt waarom ik van hem wilde scheiden. Echt een fucking mysterie.
zondag 8 maart 2020 om 17:26
Isoleren deed mijn ex wel. Nou ja, dat probeerde hij. Zowel de kinderen als mij. Er kwam hier niemand meer over de vloer. Zelfs de vrienden van de kinderen waren eigenlijk niet welkom.
Gelukkig is het echte isoleren hem niet gelukt: ik ontmoette mijn vriendinnen wel buiten de deur. Zodra hij weg was zat mijn hele huis weer vol.
Inmiddels weet ik dat hij nog tijdens ons huwelijk heeft lopen stoken bij gezamenlijke vrienden. Heel min.
Gelukkig is het echte isoleren hem niet gelukt: ik ontmoette mijn vriendinnen wel buiten de deur. Zodra hij weg was zat mijn hele huis weer vol.
Inmiddels weet ik dat hij nog tijdens ons huwelijk heeft lopen stoken bij gezamenlijke vrienden. Heel min.
zondag 8 maart 2020 om 17:35
@quattro stagioni:
Heel veel herkenbare dingen
Ook zijn huis was een krot hij had er al 10 jaar niks aan gedaan. Kwam met het zielige verhaal dat het kwam omdat zijn ex hem zomaar had laten zitten en hij van verdriet niks meer voor elkaar kreeg maar toen ik er kwam wonen en het aan wilde pakken kon en mocht niks want dan voelde ie zich in zijn mannelijkheid aangetast. Een keer had ik zijn ouders plus mijn ouders geregeld om te helpen. Pislink was ie. Echt pis en pis link dat zelfs zijn eigen moeder er van schrok maar al snel draaide die bij en was ik wel erg gemeen dat ik hem zo had gepasseerd. Inmiddels zat ik al 2 jaar in een huis met de schimmel op de muur he. Maar nog werd ik weggezet als veeleisend.
Het geld. Altijd op. Nu doe ik het alleen want ik krijg geen cent alimentatie. Zijn hypotheek was per maand rond de 450 en dan kreeg ie nog wat terug van de belasting. Mijn kale huur is rond de 800 en toch red ik t elke maand. Rij ik in een (zuinig) autootje en kan ik wat sparen. Toen ik nog met hem was en we 2 salarissen hadden verdampte het en waaraan, echt GEEN idee. Hij heeft me in een doorlopend krediet geluld destijds en toen ik bij m wegging hakte ie die schuld netjes in 2 terwijl ik van die 15000 euro hooguit 2000 zelf op heb gemaakt. Want ja ik had ervoor getekend.
Nu is ie wederom kwaad. Want ik weiger over vorig jaar nog fiscaal partner te zijn. Hij wil de helft van wat we terug krijgen amme nooit niet. Want zijn hypotheek rente aftrek heeft ie al geind en daar heb ik geen cent van gezien maar van wat ik terug krijg wil ie wel lekker de helft. Sinds deze mededeling word ik weer compleet dood gezwegen ook om praktische dingen inzake onze dochter. Ik ben zo blij dat na dit belastingjaar ik nooit maar dan ook nooit meer wat met hem te maken ga hebben op financieel gebied. Hij roept tegen iedereen dat ik hém genaaid heb met geld maar ik heb eens een optel som gemaakt en na de scheiding was ik toch echt degene die in totaal voor rond 10.000 euro benadeeld was. Als ik hem dat tot op de cent voorreken dan... word ik dood gezwegen. Maar wel lekker bullshit en zielige verhalen naar anderen ophangen.
Boos worden om niks. Schreeuwen. Een gat in de gipsplaat slaan. Hij heeft mij nooit geslagen maar ik vond die rare uitbarstingen echt super freaky.
Heel veel herkenbare dingen
Ook zijn huis was een krot hij had er al 10 jaar niks aan gedaan. Kwam met het zielige verhaal dat het kwam omdat zijn ex hem zomaar had laten zitten en hij van verdriet niks meer voor elkaar kreeg maar toen ik er kwam wonen en het aan wilde pakken kon en mocht niks want dan voelde ie zich in zijn mannelijkheid aangetast. Een keer had ik zijn ouders plus mijn ouders geregeld om te helpen. Pislink was ie. Echt pis en pis link dat zelfs zijn eigen moeder er van schrok maar al snel draaide die bij en was ik wel erg gemeen dat ik hem zo had gepasseerd. Inmiddels zat ik al 2 jaar in een huis met de schimmel op de muur he. Maar nog werd ik weggezet als veeleisend.
Het geld. Altijd op. Nu doe ik het alleen want ik krijg geen cent alimentatie. Zijn hypotheek was per maand rond de 450 en dan kreeg ie nog wat terug van de belasting. Mijn kale huur is rond de 800 en toch red ik t elke maand. Rij ik in een (zuinig) autootje en kan ik wat sparen. Toen ik nog met hem was en we 2 salarissen hadden verdampte het en waaraan, echt GEEN idee. Hij heeft me in een doorlopend krediet geluld destijds en toen ik bij m wegging hakte ie die schuld netjes in 2 terwijl ik van die 15000 euro hooguit 2000 zelf op heb gemaakt. Want ja ik had ervoor getekend.
Nu is ie wederom kwaad. Want ik weiger over vorig jaar nog fiscaal partner te zijn. Hij wil de helft van wat we terug krijgen amme nooit niet. Want zijn hypotheek rente aftrek heeft ie al geind en daar heb ik geen cent van gezien maar van wat ik terug krijg wil ie wel lekker de helft. Sinds deze mededeling word ik weer compleet dood gezwegen ook om praktische dingen inzake onze dochter. Ik ben zo blij dat na dit belastingjaar ik nooit maar dan ook nooit meer wat met hem te maken ga hebben op financieel gebied. Hij roept tegen iedereen dat ik hém genaaid heb met geld maar ik heb eens een optel som gemaakt en na de scheiding was ik toch echt degene die in totaal voor rond 10.000 euro benadeeld was. Als ik hem dat tot op de cent voorreken dan... word ik dood gezwegen. Maar wel lekker bullshit en zielige verhalen naar anderen ophangen.
Boos worden om niks. Schreeuwen. Een gat in de gipsplaat slaan. Hij heeft mij nooit geslagen maar ik vond die rare uitbarstingen echt super freaky.
zondag 8 maart 2020 om 17:40
Het maakt je gek. Als mijn ex bij mij was en ik had iets gezegd of gedaan wat hem niet beviel dan negeerde hij je gewoon en deed net ofdat ik er niet was. En dan einde van de dag ging hij weg zonder tekst en uitleg en vervolgens werd je dagen genegeerd over de telefoon.
Het is juist om je klein en onzeker te krijgen en dat hij emotionele macht over je krijgt.
Blijf in jezelf geloven !
zondag 8 maart 2020 om 17:42
Dat je bang met snap ik ook en dat je het eerst veilig voor jezelf moet maken. Ik heb veel gehad aan het boek Emotionele manipulatie van Susan Forward. Het leert je effectief omgaan met manipulatie.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 8 maart 2020 om 17:45
@ Yagababa hier kwam ook niemand over de vloer. Ik had 0 privacy en hij was altijd thuis want hij had geen vrienden. Dus als een vriendin op de thee kwam, zat hij in de stoel als een soort oppertoezichthouder. Super ongemakkelijk. Maar hij nam geen deel aan het gesprek. Even naar boven of even buiten de deur iets voor zichzelf doen kon ook niet. Het was zijn huis en hij liet zich niet wegjagen. Avondje vrienden over de vloer kon alleen als ik dat minstens 3 weken van te voren in viervoud zowel via mail, whatsapp als mondeling had aangekondigd en dan nog kon ie op de dag van te voren beweren dat ik nooit wat met m had afgesproken. Als ik hem confronteerde met het bewijs lulde hij zich eruit door te zeggen Oh ik dacht dat het volgend weekend was. Waarop ik dan zoiets had van wat boeit het of het dit weekend of volgend is. We hebben het er over gehad. WAT is het probleem. Uitgaan wilde ie niet maar als ik een keer wat met een vriendin wilde doen dan werd alles uitgeplozen als ik al weg kon/mocht. Dan zag ik op de wc meldingen op mijn telefoon dat iemand in mijn Gmail had proberen te komen, dat soort shit.
zondag 8 maart 2020 om 17:57
Heb je geprobeerd contact te zoeken met vrienden van vroeger? Vaak als je het uitlegt krijg je meer begrip dan je denkt. Misschien vinden ze het wel heel leuk om het contact te herstellen.
zondag 8 maart 2020 om 18:00
Precies, dit! prima gezegd en omschrevenRikM schreef: ↑08-03-2020 11:59Dat is nou juist het hele punt met gaslighting, het gaat zo geleidelijk dat je het zelf niet doorhebt. Zo iemand breekt beetje bij beetje je zelfvertrouwen af, waardoor je gaat denken dat het aan jou ligt. En vaak zijn er ook positieve kanten aan de relatie (daar zorgen ze wel voor), waardoor je het niet zomaar wilt opgeven.
