Relaties
alle pijlers
narcisme/gaslighting
donderdag 26 maart 2020 om 12:04
Waarom zou je steeds weer in het drama van een ander blijven investeren?
Goede vraag natuurlijk. Om mijn eigen frustratie kwijt te raken, dat is ook al wat waard (zeker voor iemand die als born pleaser een welkome prooi voor een narciste was), of om het haar te 'gunnen' (ze is ook een mens) dat ze verandert, of er de scherpe kantjes vanaf haalt, of om ervoor te zorgen dat ze zichzelf voldoende inziet dat ze anderen voor zichzelf waarschuwt. Een soort van mix tussen egoïsme en altruïsme dus.
Goede vraag natuurlijk. Om mijn eigen frustratie kwijt te raken, dat is ook al wat waard (zeker voor iemand die als born pleaser een welkome prooi voor een narciste was), of om het haar te 'gunnen' (ze is ook een mens) dat ze verandert, of er de scherpe kantjes vanaf haalt, of om ervoor te zorgen dat ze zichzelf voldoende inziet dat ze anderen voor zichzelf waarschuwt. Een soort van mix tussen egoïsme en altruïsme dus.
donderdag 26 maart 2020 om 12:04
Kansloos. Waarom zou je dat willen?JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 11:19N.a.v. het bericht van 05-2019: ik heb enorme behoefte mijn ex (zie mijn vorige post) een brief te sturen waarin ik haar erop wijs welke schade ze aanricht. Het zal een harde brief zijn, waarin ik geen scheldwoorden gebruik, maar haar wel duidelijk maak wat ze heeft gedaan. De reden hiervoor is een ander voorval in mijn omgeving, een voorval dat me eens te meer heeft doen inzien hoe "ziek" ze eigenlijk is. Is dit nou verstandig of is het zinloos? Kan een narcist(e) genezen of op zijn minst een soort zelfinzicht genereren? De laatste keer dat ik haar sprak - om even 'bij te praten' - noemde ze zelf haar gedrag wel narcistisch, maar haar "kern" niet. Een soort van narcistiform dus. Komt zo'n boodschap van mij dan wel aan? Of wil ik alleen maar mijn eigen frustratie kwijt?
Ervaringen, iemand?
donderdag 26 maart 2020 om 12:22
Ik ben nieuw op dit forum, had op een reactie met iets meer inhoud gehoopt. Iets van reflectie of zo. Laat ik de vraag anders stellen? Heeft iemand al eens geprobeerd een narcist(e) van zijn of haar uitwerking op anderen te doordringen en, zo ja, wat zijn daar de ervaringen mee?
donderdag 26 maart 2020 om 12:46
Mijn eerste vriend, met wie ik tien jaar samen ben geweest, had veel narcistische trekken. Het is niet gelukt hem tot meer zelfreflectie te brengen. Ik was een tiener toen we een relatie kregen, ik dacht nog dat ik iedereen alles wel kon laten inzien, als ik maar precies de juiste woorden en metaforen gebruikte. Hij wilde alleen maar 'serieus praten' als hij gedronken had en dan wilde ik dat natuurlijk juist niet. Enfin, ik kan er een boek over vol schrijven maar godzijdank ligt die periode inmiddels 30 jaar achter me.
Ik heb hem veel brieven geschreven. Destijds met het doel hem te laten inzien wat zijn gedrag veroorzaakte. Hij las de brieven wel met belangstelling, maar er is nooit echt iets veranderd. De laatste brief was toen we al een tijd uit elkaar waren en ik samenwoonde met een nieuwe partner. Hoewel de breuk aanvankelijk op zijn initiatief was, kon hij mij toch niet loslaten en bleef stalken en lastigvallen en bellen, altijd met een slok te veel op en meestal vanuit het café. Hij dreigde ook vaak zich iets aan te doen. Toen ik op een ochtend wakker werd en bij mezelf merkte dat ik eigenlijk hóópte dat hij deze keer echt aan de boom in de achtertuin zou bengelen, heb ik hem nog één brief geschreven waarin ik heel duidelijk heb gemaakt dat hij mij met rust moest laten, omdat er nooit contact mogelijk kon zijn en ik hem zeker niet kon helpen, zolang hij dacht dat ik onderdeel was van zijn probleem. Ik had in die tijd ook serieuze gezondheidsklachten en heb hem daar in die brief ook wat over verteld, dat het ook daarom van belang was dat hij mij met rust liet.
Ik heb toen een brief terug gekregen waarin hij zei dat hij de stap naar hulp had gezet, een en ander ook met zijn vader en stiefmoeder had besproken en mij met rust zou laten. Ik denk dat hij op een of andere manier gevoeld heeft dat het mij menens was en dat het mij niet meer raakte of hij leefde of niet. Sterker, dat het mij zou opluchten als hij dood was (dat stond niet in mijn brief).
Het heeft uiteindelijk nog jaren geduurd voor mijn angst voor hem en zijn grillen weg was. Het is nog wel een keer opgelaaid na een toevallige ontmoeting in de supermarkt, die hem meteen deed terugvallen in zijn oude gedrag, al was hij inmiddels getrouwd.
Sorry, ik wijd uit. Het enige dat ik kan aanraden is: wegwezen en héél duidelijk zijn. Je niet laten verleiden telkens weer te reageren. Maar ik weet ook hoe moeilijk dat is, zeker als je nog gevoelens voor iemand hebt. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je kunt het pas echt, als je zelf verder wilt met je leven en zeker weet en voelt dat die ander daar geen deel van kan uitmaken. Brieven schrijven is vooral therapie voor jezelf, die je overigens niet moet onderschatten hoor. Het is heel belangrijk de dingen op een rijtje te zetten en dat lukt vaak heel goed door te schrijven. Wat de ander ermee doet is aan hem of haar, dat dat wellicht niet veel zal zijn, zul je moeten accepteren, hoe moeilijk dat ook is. Als je met zo iemand verder wilt, ga je zeer waarschijnlijk een leven vol gedoe en onrust tegemoet. Sterkte.
Ik heb hem veel brieven geschreven. Destijds met het doel hem te laten inzien wat zijn gedrag veroorzaakte. Hij las de brieven wel met belangstelling, maar er is nooit echt iets veranderd. De laatste brief was toen we al een tijd uit elkaar waren en ik samenwoonde met een nieuwe partner. Hoewel de breuk aanvankelijk op zijn initiatief was, kon hij mij toch niet loslaten en bleef stalken en lastigvallen en bellen, altijd met een slok te veel op en meestal vanuit het café. Hij dreigde ook vaak zich iets aan te doen. Toen ik op een ochtend wakker werd en bij mezelf merkte dat ik eigenlijk hóópte dat hij deze keer echt aan de boom in de achtertuin zou bengelen, heb ik hem nog één brief geschreven waarin ik heel duidelijk heb gemaakt dat hij mij met rust moest laten, omdat er nooit contact mogelijk kon zijn en ik hem zeker niet kon helpen, zolang hij dacht dat ik onderdeel was van zijn probleem. Ik had in die tijd ook serieuze gezondheidsklachten en heb hem daar in die brief ook wat over verteld, dat het ook daarom van belang was dat hij mij met rust liet.
Ik heb toen een brief terug gekregen waarin hij zei dat hij de stap naar hulp had gezet, een en ander ook met zijn vader en stiefmoeder had besproken en mij met rust zou laten. Ik denk dat hij op een of andere manier gevoeld heeft dat het mij menens was en dat het mij niet meer raakte of hij leefde of niet. Sterker, dat het mij zou opluchten als hij dood was (dat stond niet in mijn brief).
Het heeft uiteindelijk nog jaren geduurd voor mijn angst voor hem en zijn grillen weg was. Het is nog wel een keer opgelaaid na een toevallige ontmoeting in de supermarkt, die hem meteen deed terugvallen in zijn oude gedrag, al was hij inmiddels getrouwd.
Sorry, ik wijd uit. Het enige dat ik kan aanraden is: wegwezen en héél duidelijk zijn. Je niet laten verleiden telkens weer te reageren. Maar ik weet ook hoe moeilijk dat is, zeker als je nog gevoelens voor iemand hebt. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je kunt het pas echt, als je zelf verder wilt met je leven en zeker weet en voelt dat die ander daar geen deel van kan uitmaken. Brieven schrijven is vooral therapie voor jezelf, die je overigens niet moet onderschatten hoor. Het is heel belangrijk de dingen op een rijtje te zetten en dat lukt vaak heel goed door te schrijven. Wat de ander ermee doet is aan hem of haar, dat dat wellicht niet veel zal zijn, zul je moeten accepteren, hoe moeilijk dat ook is. Als je met zo iemand verder wilt, ga je zeer waarschijnlijk een leven vol gedoe en onrust tegemoet. Sterkte.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 26 maart 2020 om 12:54
Ik snap heel erg goed wat je bedoeld en dat je graag je frustraties wilt uiten en proberen haar wat duidelijk te maken. Maar ik weet uit ervaring dat dat niet zal gaan helpen.JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 12:04Waarom zou je steeds weer in het drama van een ander blijven investeren?
Goede vraag natuurlijk. Om mijn eigen frustratie kwijt te raken, dat is ook al wat waard (zeker voor iemand die als born pleaser een welkome prooi voor een narciste was), of om het haar te 'gunnen' (ze is ook een mens) dat ze verandert, of er de scherpe kantjes vanaf haalt, of om ervoor te zorgen dat ze zichzelf voldoende inziet dat ze anderen voor zichzelf waarschuwt. Een soort van mix tussen egoïsme en altruïsme dus.
* Je kan je frustraties uiten maar waarschijnlijk hoop je op een antwoord die je niet zal krijgen. En je zal waarschijnlijk nog meer frustraties krijgen omdat ze er niets mee zal gaan doen en je krijgt antwoorden die nog meer gaan frustreren en pijn doen.
* ik snap heel erg goed dat je haar zou willen duidelijk maken wat ze aanricht en dat ze een "eerlijke" kans zal krijgen om te veranderen. Maar ze zal niet gaan veranderen. Zij vind het prima zoals ze is want ze ondervind er zelf geen last van.
En soms weten ze heel erg goed wat ze aanrichten maar ze zullen mensen nooit gaan waarschuwen.
Ze gaan niet zeggen ik heb narcistische trekjes en maak mensen heel verdrietig want dan lopen die mensen weg.
Ze moeten zich wel blijven "voeden" dus ze hebben die mensen nodig.
En misschien doet ze er wel even wat mee maar blijvend zal het niet zijn. En ze willen niet veranderen wel kunnen ze anderen laten geloven dat ze kunnen en willen veranderen.
Maar dat is heel wat anders.
Mijn advies laat het los en verwacht gewoon helemaal niets.
Je wilt antwoorden en het zo graag willen begrijpen waarom maar de waarheid zal je nooit gaan krijgen.
Blijf in jezelf geloven !
donderdag 26 maart 2020 om 13:01
Het enige wat je doet met niet loslaten zijn is je eigen frustratie voeden. Je kunt mensen niet veranderen. Het feit dat iemand een alles voor een ander doet en wil doen is ook iemand zijn eigen verantwoordelijkheid en daar praat je iemand niet vanaf.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 26 maart 2020 om 13:02
Of het aankomt? Nee ik denk het niet.JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 11:19N.a.v. het bericht van 05-2019: ik heb enorme behoefte mijn ex (zie mijn vorige post) een brief te sturen waarin ik haar erop wijs welke schade ze aanricht. Het zal een harde brief zijn, waarin ik geen scheldwoorden gebruik, maar haar wel duidelijk maak wat ze heeft gedaan. De reden hiervoor is een ander voorval in mijn omgeving, een voorval dat me eens te meer heeft doen inzien hoe "ziek" ze eigenlijk is. Is dit nou verstandig of is het zinloos? Kan een narcist(e) genezen of op zijn minst een soort zelfinzicht genereren? De laatste keer dat ik haar sprak - om even 'bij te praten' - noemde ze zelf haar gedrag wel narcistisch, maar haar "kern" niet. Een soort van narcistiform dus. Komt zo'n boodschap van mij dan wel aan? Of wil ik alleen maar mijn eigen frustratie kwijt?
Ervaringen, iemand?
Ik heb bijna 5 jaar in een toxische relatie gezeten. Alles, werkelijk over alles werd gelogen. Waarheid werd continu verdraaid waardoor ik aan mijn eigen waarheid ging twijfelen. Zo verschrikkelijk vaak gezegd dat ze moest kappen met liegen.. maar helaas.. overal moet je zelf achter komen. Zelfs als je de waarheid weet, haar er mee confronteert werd het ontkent, totdat ze geen kant meer op kon. Dus vaak werd een leugen 5 x verdraaid alvorens de "waarheid" bovenwater kwam.
Ik durf niet hard te stellen dat ze een narcist is, ook kan ze een pathologische leugenaar zijn.
En waarom zo lang volhouden? Ik denk net als jou dat ik een trots/ego heb die denkt: nu zal ze het wel geleerd hebben en veranderen..
Ik heb de knoop inmiddels doorgehakt en probeer nu de schade (mbt afwikkeling) maar te accepteren. Liever nu door de zure appel heen bijten, dan nog jaren moeten aanmodderen.
donderdag 26 maart 2020 om 13:05
Klinkt echt exact als mijn ex. Dat gevijnsde zelfinzicht. Blablabla. Ik heb mijn ex niet goed behandeld maar wil graag veranderen bla bla. Mijn ex had geen geduld met me blabla. Mijn ex zei dat ze dit of dat nooit zou doen of dat ze me nooit zou laten stikken maar ben zo teleurgesteld in mensen nu blablahuiliehuil. Allemaal manipulaties om op jouw gevoel te spelen om het wel vol te houden met hem en hem niet de zoveelste teleurstelling in de mensheid te bezorgen.05-2019 schreef: ↑26-03-2020 10:48Waarom ik die gedachten had weet ik niet ik wilde gewoon niet dat een andere vrouw zoveel pijn zou krijgen.
Ik weet achteraf ook wel dat ik de wereld niet kan redden natuurlijk. En hem redden dat was het niet eens ....ik hoopte gewoon dat die man die ik leerde kennen en hoe hij in het begin was terug zou komen als ik het maar vol hield zou het vast goed komen. Maar dat kwam ook omdat hij dat telkens tegen mij zei. Hij zei telkens dat ik even door de zure appel heen moest en dat alles wel weer goed zou komen en ik wilde mij graag aan die woorden vast houden ook omdat er een kindje aan kwam.
En ook dat hij steeds zei ik maak vrouwen kapot het is toch niet nodig dat ik een andere vrouw eventueel ook nog beschadig het komt allemaal goed je moet gewoon even volhouden en mee werken.
Ik wist op een gegeven moment niet meer wat ik voelde of dacht en wat goed of fout was.
donderdag 26 maart 2020 om 13:25
JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 12:04Waarom zou je steeds weer in het drama van een ander blijven investeren?
Goede vraag natuurlijk. Om mijn eigen frustratie kwijt te raken, dat is ook al wat waard (zeker voor iemand die als born pleaser een welkome prooi voor een narciste was), of om het haar te 'gunnen' (ze is ook een mens) dat ze verandert, of er de scherpe kantjes vanaf haalt, of om ervoor te zorgen dat ze zichzelf voldoende inziet dat ze anderen voor zichzelf waarschuwt. Een soort van mix tussen egoïsme en altruïsme dus.
Schrijf voor je eigen verwerking het voor jezelf op al je frustraties maar verstuur de brief of mail niet. Het is zinloos en het is extra voeding voor haar plus aanleiding om weer te reageren, jou aan te vallen etc. Plus dat het je achteraf zal doen beseffen dat je alleen maar bezig bent je eigen eigenwaarde om zeep te helpen met al je goede bedoelingen. Hoe meer je reageert hoe meer ze je zal verachten.
Hier een linkje naar hoe te reageren en er zijn nog meer van inner intergration hoe hier mee te dealen en waarom reageren geen zin heeft.
https://youtu.be/qima6k2Jnhk
donderdag 26 maart 2020 om 14:17
Dank allen hierboven. Hier kan ik wat mee. Overigens heb ik geen gevoelens meer voor haar (we zijn ook al 15 maanden uit elkaar). Ook overigens (benjamin_2): van (pathologisch) liegen heb ik nooit iets gemerkt. En wat Yella zegt: schrijven helpt enorm (maar brief versturen niet of minder, denk ik).
De enige reden om wel de brief te versturen zou kunnen zijn om te zien of mijn voorspelling van haar antwoord klopt. Daarmee test ik mijn eigen inmiddels opgedane kennis van narcisme, een soort examentje. Maar of dat nou de moeite waard is... Beter maar gewoon laten.
Blijft over: de gigantische verbijstering om mezelf ('waar was ik???, beter gezegd: 'wie was ik'???). Telkens als ik daaraan terugdenk, schrik ik van mezelf, alsof ik niet wist dat ik het in me had, zo lang blijven en volhouden en het domweg niet doorhebben, niet zien, niet inzien, niet begrijpen.
De enige reden om wel de brief te versturen zou kunnen zijn om te zien of mijn voorspelling van haar antwoord klopt. Daarmee test ik mijn eigen inmiddels opgedane kennis van narcisme, een soort examentje. Maar of dat nou de moeite waard is... Beter maar gewoon laten.
Blijft over: de gigantische verbijstering om mezelf ('waar was ik???, beter gezegd: 'wie was ik'???). Telkens als ik daaraan terugdenk, schrik ik van mezelf, alsof ik niet wist dat ik het in me had, zo lang blijven en volhouden en het domweg niet doorhebben, niet zien, niet inzien, niet begrijpen.
donderdag 26 maart 2020 om 14:22
Je hebt wel gevoelens want anders zou je je ex niet meer willen contacten dan was het afgesloten.
Er is ook iets aan de hand met de persoonlijkheid van mensen die maar aan narcisten blijven hangen. Er is een reden in jezelf waarom het contact met deze persoon zo aantrekkelijk voor je blijft. Je lokt reacties uit omdat je je dan beter kan voelen dan je ex.
Je hebt je examen al ruimschoots gehad. Je blijft ook niet je hele leven elke jaar je middelbare school diploma halen. De meeste mensen ontgroeien dat stadium.
Er is ook iets aan de hand met de persoonlijkheid van mensen die maar aan narcisten blijven hangen. Er is een reden in jezelf waarom het contact met deze persoon zo aantrekkelijk voor je blijft. Je lokt reacties uit omdat je je dan beter kan voelen dan je ex.
Je hebt je examen al ruimschoots gehad. Je blijft ook niet je hele leven elke jaar je middelbare school diploma halen. De meeste mensen ontgroeien dat stadium.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 26 maart 2020 om 14:51
Het hangt ook van je leeftijd en ervaring af, denk ik. Mijn toxische relatie was mijn eerste relatie, van mijn 14e tot mijn 24ste. Al na een paar maanden wist ik dat er dingen niet klopten, zo jong als ik was. Maar ik kon geen afstand nemen, zolang ik nog zo van hem hield. Ik zei toen al: het is een weegschaal, aan de ene kant de liefde, aan de andere kant de haat. Er komt een dag dat de haat zwaarder weegt, dat kan een maand duren, een jaar, wie weet tien jaar. Maar die dag komt. Het werd inderdaad tien jaar. Ik was toen dus pas 24, mind you. Godzijdank ben ik wel altijd bij mezelf gebleven en niet aan mijn verstand gaan twijfelen. Hij heeft me wel dingen laten doen waarvan ik toen ook al dacht: what the fuck?! Maar ik heb er veel van geleerd en wist ook toen al zeker dat ik nooit meer een relatie met zo iemand zou aangaan en dat is ook niet gebeurd. Je hoort inderdaad vaak dat mensen toxische relaties en 'foute mannen' (of vrouwen) op blijven zoeken. Dat geldt voor mij dus gelukkig niet. Je hoeft er dus niet toe veroordeeld te zijn, maar als je patronen ziet, is het wel goed om hulp te zoeken, om te achterhalen waar het vandaan komt en of je dat kunt doorbreken.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 26 maart 2020 om 14:59
Dank voor je analyse, fijn dat iemand die voor mij maakt. Nou weet ik tenminste eindelijk hoe het zit met mij, dat er een reden is om contact aantrekkelijk blijft en dat ik me beter wil voelen dan mijn ex. (pun intended).viva-amber schreef: ↑26-03-2020 14:22Je hebt wel gevoelens want anders zou je je ex niet meer willen contacten dan was het afgesloten.
Er is ook iets aan de hand met de persoonlijkheid van mensen die maar aan narcisten blijven hangen. Er is een reden in jezelf waarom het contact met deze persoon zo aantrekkelijk voor je blijft. Je lokt reacties uit omdat je je dan beter kan voelen dan je ex.
Je hebt je examen al ruimschoots gehad. Je blijft ook niet je hele leven elke jaar je middelbare school diploma halen. De meeste mensen ontgroeien dat stadium.
Maar in the end: inderdaad, ik hou die brief lekker bij mij.
donderdag 26 maart 2020 om 15:09
Ik herken mijn ex er wel in. Als zou ik niet zeggen dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Wel kenmerken daarvan.
Kan niet goed voorbeelden noemen. Weet nog wel hoe verwarrend onze relatie was. Het ene moment zegt hij dit en het andere moment dat. En als ik dan refereerde naar wat hij gezegd heeft of wat er is besproken. Zei hij altijd dat hij zich dat niet kon herinneren en dat ik het vast verkeerd begrepen heb. Aangezien ik autisme heb en alles verkeerd interpreteer.
Pas na de relatie werd het voor mij helder dat hij steeds andere verhalen verteld en als je refereert naar iets wat hij heeft gezegd. Doet hij alsof hij het zich niet kan herinneren.
Het was ook iets in zijn houding wat heel gek was. Hij sprak soms heel monotoon, alsof hij een soort robot was. Alsof wat hij zei totaal niet in verbinding stond met zijn emotie.
Ook kon hij niet tegen kritiek. Het was altijd de schuld van iets of iemand anders.
Een tijdje terug maakte ik een grapje over zijn koppigheid. (ik zie hem nog vaak op feestjes bijvoorbeeld). Toen zei hij weer op zo'n robotachtige manier: "het komt omdat ik omgeven ben door mongolen".
Kan niet goed voorbeelden noemen. Weet nog wel hoe verwarrend onze relatie was. Het ene moment zegt hij dit en het andere moment dat. En als ik dan refereerde naar wat hij gezegd heeft of wat er is besproken. Zei hij altijd dat hij zich dat niet kon herinneren en dat ik het vast verkeerd begrepen heb. Aangezien ik autisme heb en alles verkeerd interpreteer.
Pas na de relatie werd het voor mij helder dat hij steeds andere verhalen verteld en als je refereert naar iets wat hij heeft gezegd. Doet hij alsof hij het zich niet kan herinneren.
Het was ook iets in zijn houding wat heel gek was. Hij sprak soms heel monotoon, alsof hij een soort robot was. Alsof wat hij zei totaal niet in verbinding stond met zijn emotie.
Ook kon hij niet tegen kritiek. Het was altijd de schuld van iets of iemand anders.
Een tijdje terug maakte ik een grapje over zijn koppigheid. (ik zie hem nog vaak op feestjes bijvoorbeeld). Toen zei hij weer op zo'n robotachtige manier: "het komt omdat ik omgeven ben door mongolen".
donderdag 26 maart 2020 om 23:17
een narcist geniet nergens van, dat is het probleem, daarom doen ze alsof ze beter zijn dan een ander
vrijdag 27 maart 2020 om 07:14
Misschien kun je het hele topic doorlezen want er is al veel geschreven over de tango die ontstaat wanneer je een relatie hebt met iemand die narcisme heeft en die tango heeft geen zin. Narcisme is een ernstige persoonlijkheidstoornis een manier waarop je bent gebakken. Daar kun je iemand niet vanaf kletsen. Je kunt beter jezelf afvragen waarom hoe zo een sterkte behoefte hebt om een relatie aan te gaan en in stand te houden met iemand die alleen goed genoeg is wanneer hij verandert. Er staan hier al pagina's vol met beschouwingen, methodes en tips die blijkbaar niet hebt gelezen. Je kunt tussen alle 23 paginas nergens enige inhoud ontdekken?JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 12:22Ik ben nieuw op dit forum, had op een reactie met iets meer inhoud gehoopt. Iets van reflectie of zo. Laat ik de vraag anders stellen? Heeft iemand al eens geprobeerd een narcist(e) van zijn of haar uitwerking op anderen te doordringen en, zo ja, wat zijn daar de ervaringen mee?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 27 maart 2020 om 09:05
Jazeker. Ik. Vandaar mijn reactie.JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 12:22Ik ben nieuw op dit forum, had op een reactie met iets meer inhoud gehoopt. Iets van reflectie of zo. Laat ik de vraag anders stellen? Heeft iemand al eens geprobeerd een narcist(e) van zijn of haar uitwerking op anderen te doordringen en, zo ja, wat zijn daar de ervaringen mee?
Mijn ervaring is dat je op een muur stuit. Het boeit de ander werkelijk niks, de boodschap komt echt niet binnen. Het leverde alleen maar meer frustratie en verdriet.
De ander ziet zijn of haar werkelijkheid als DE waarheid. Wat jij vindt doet er niet toe.
vrijdag 27 maart 2020 om 09:55
De vraag blijft hetzelfde: wáárom zou je dat willen? Je schiet er echt geen hol mee op.JeanLouisSaintEvreux schreef: ↑26-03-2020 12:22Ik ben nieuw op dit forum, had op een reactie met iets meer inhoud gehoopt. Iets van reflectie of zo. Laat ik de vraag anders stellen? Heeft iemand al eens geprobeerd een narcist(e) van zijn of haar uitwerking op anderen te doordringen en, zo ja, wat zijn daar de ervaringen mee?
Waar komt toch die bijna dwangmatige drang vandaan om een ander het in te laten zien zelfs als/terwijl het ten koste gaan van jezelf.
vrijdag 27 maart 2020 om 10:08
Nope relaties zijn nooit een wisselwerking en alles ligt altijd alleen maar bij de ander dus je hoeft nooit naar jezelf te kijken.viva-amber schreef: ↑26-03-2020 15:08Goed idee...waarom zou je dit uberhaupt willen aanwakkeren...actie-reactie.
vrijdag 27 maart 2020 om 10:08
