Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:15
Haha, ik denk dat TO helemaal niet per se wil werken, joh. Ze wil verhuizen, en in de OP is ze daar heel helder in, ze wil dat haar man daarvoor een baan neemt, niet zijzelf. Gaandeweg het topic is ze die baan steeds zwaarder gaan maken om zo de wens voor verhuizing te legitimeren maar de patstelling gaat over het verhuizen, niet over of ze wel of niet mag werken.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:11Het ligt er helemaal aan welke afspraken er gemaakt zijn toen ze ervoor kozen in het dorp te gaan wonen en ook toen bleek dat kind meer zorg nodig had. Als man toen heeft beloofd aan TO dat ze terug zouden gaan zodra kinderen hen niet meer nodig hadden en daar nu op terug komt, dan heeft ze gelijk.
Als die afspraken nooit gemaakt zijn en zij er alleen van uit ging dat... dan heeft ze kennelijk nooit helder gecommuniceerd ofvis ze door hem nooit gehoord in haar behoefte. In dat geval kun je je ook afvragen waarom je blijft, maar ik kan me ook voorstellen dat je eerst probeert een oplossing te zoeken samen, al was het alleen maar omdat je anders moet toegeven dat je jezelf al die jaren vergist hebt in met wie je samen was.
Ik zou het nogal teleurstellend vinden als mijn man eea zag zoals FV en ik nooit meer minder afhankelijk mag worden omdat ik ooit vrijwillig tijdelijk een stap terug heb gezet in het belang van het gezin.
In het geval van TO zou ik eerst een baan in de buurt zoeken en niet gelijk naar de andere kant van het land gaan, maar ik zou zeker zorgen dat ik weer aan het werk kwam.
En "als mijn man het zo zag als FV"? Hoe zie ik het dan? Mijn mening is al het hele topic dat als TO zogenaamd zo graag wilde werken ze al lang een baan zou hebben en mijn advies is al het hele topic dat ze niet zo moet zeuren, maar moet gaan werken en forenzen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:16
Meeste problemen en gesprekken met/over pubers zijn juist buiten werktijd. Behalve natuurlijk alle gesprekken op school, met psych, in ziekenhuis, bij revalidatie en ga zo maar verder 
Ja, wij hebben het ook allemaal gehad, nouja, geen Halt dan. Maar nooit zei man tegen mij "geef jij je baan maar op, want dit gaat zo niet verder" Nooit kwam dit ook bij mij op, terwijl ik niet direct een hele leuke en bevredigende baan heb.
Ja, wij hebben het ook allemaal gehad, nouja, geen Halt dan. Maar nooit zei man tegen mij "geef jij je baan maar op, want dit gaat zo niet verder" Nooit kwam dit ook bij mij op, terwijl ik niet direct een hele leuke en bevredigende baan heb.
Later is nu
dinsdag 5 mei 2020 om 11:17
Volgens TO zelf deden ze niet zijn zin, maar deden ze vooral haar zin ten behoeve van het gezin. Echt, ze zegt het zelf.Dreamer schreef: ↑05-05-2020 11:10Ik vraag me eigenlijk af of man wel weet dat ze 'altijd maar zijn zin deden' of dat hij oprecht heeft gedacht dat TO er net zo instond als hij. En mogelijk had hij 16 jaar terug ook niet verwacht dat hij niet meer terug zou willen naar 'de stad' en het hem hier in deze uithoek zo zou bevallen en heeft hij gedacht dat TO deze gevoelens wel zou delen.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:17
En zelfs al was er 16 jaar geleden een soort van afspraak dat ze terug naar de stad zouden gaan zodra dat mogelijk was, inzichten veranderen. Die man is na 16 jaar daar geworteld en heeft daar zijn thuis. Voor TO is het blijkbaar een berg stenen zonder emotie die zij liefst zsm zou willen verruilen voor een inferieure woonplek in een drukke stad.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:11Het ligt er helemaal aan welke afspraken er gemaakt zijn toen ze ervoor kozen in het dorp te gaan wonen en ook toen bleek dat kind meer zorg nodig had. Als man toen heeft beloofd aan TO dat ze terug zouden gaan zodra kinderen hen niet meer nodig hadden en daar nu op terug komt, dan heeft ze gelijk.
Als die afspraken nooit gemaakt zijn en zij er alleen van uit ging dat... dan heeft ze kennelijk nooit helder gecommuniceerd ofvis ze door hem nooit gehoord in haar behoefte. In dat geval kun je je ook afvragen waarom je blijft, maar ik kan me ook voorstellen dat je eerst probeert een oplossing te zoeken samen, al was het alleen maar omdat je anders moet toegeven dat je jezelf al die jaren vergist hebt in met wie je samen was.
Ik zou het nogal teleurstellend vinden als mijn man eea zag zoals FV en ik nooit meer minder afhankelijk mag worden omdat ik ooit vrijwillig tijdelijk een stap terug heb gezet in het belang van het gezin.
In het geval van TO zou ik eerst een baan in de buurt zoeken en niet gelijk naar de andere kant van het land gaan, maar ik zou zeker zorgen dat ik weer aan het werk kwam.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:18
fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:06Welnee, dat vind ik altijd zo'n onzin die huisvrouwen zichzelf wijsmaken om hun eigen leven nog wat cachet te geven. Of er wel of niet iemand thuis zit heeft echt geen enkele invloed op je mogelijkheden carrière te maken, hoor. Ook mensen met werkende partners en mensen zonder partner maken gewoon carrière. In mijn beleving zelfs meer en vaker dan mensen die in zo'n traditionele jaren vijftig relatie zitten.
Als je partner werkt of je hebt geen partner dan gaan je kinderen gewoon naar de crèche en huur je een werkster in. Zo ingewikkeld is het huishouden en zijn die kinderen nu ook weer niet dat je daar een thuisblijvende partner voor moet hebben. Die thuisblijvende partner blijft vooral voor zichzelf thuis, niet voor de baan van de ander.
Die thuisblijvende partner blijft thuis omdat je gezamenlijk besluit dat dit nodig is, of jij het makkelijker vindt om dit uit te besteden is meer jouw visie op opvoeden dan die van TO
Tja, ik zei al dat ik de indruk had dat TO de boel her en der wat aandikt en verdraaid en die harde belofte was nu typisch zoiets wat me wat aangedikt leek. Die kwam pas aan het einde van het verhaal eens op de proppen.
Je hebt vanaf pagina je punt wel gemaakt dat je het allemaal belachelijk vindt, ik vraag me af hoeveel jij ervaring hebt met een langdurige relatie. Een goede relatie is niet statisch, al was het maar omdat mensen dat ook niet zijn, het gaat niet over kostwinners, de arbeids- of de huizenmarkt, het gaat om ontwikkeling, wensen en dromen, in jouw leven misschien niet belangrijk maar sommige denken daar anders over.
Ik vind gelijkwaardigheid binnen een relatie vooral een mindset die niet per se afhangt van de verdeling. Je kunt evenveel werken en verdienen en toch totaal niet gelijkwaardig zijn, en je kunt een heel scheve verdeling van de taken hebben en toch wel gelijkwaardig zijn. Dus puur op basis van een taakverdeling is het moeilijk om iets over gelijkwaardigheid te zeggen.
De partner van TO verward anders gelijkwaardigheid met de voorkeur voor eigen leven en dat is gebaseerd op "geen zin", dat is geen basis voor welk gesprek dan ook
dinsdag 5 mei 2020 om 11:18
dinsdag 5 mei 2020 om 11:18
Het is nooit goed om afhankelijk te zijn, nee. Maar het is wel wat vaak - of bijna altijd - gebeurt als mensen kinderen krijgen en het leven voor al die gezinsleden bekostigd moet worden, terwijl er ook voor de kinderen moet worden gezorgd. Dan kun je kiezen voor au pairs en schoonmakers die thuis de boel draaiende houden, of een van de twee doet een stap terug. Meestal is dat de vrouw.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 10:22Nee hoor. Mijn opvattingen komen voort uit het feit dat ik vind dat je ook in een relatie gewoon je eigen broek moet kunnen ophouden en dat als je er zelf voor kiest om afhankelijk te zijn je vervolgens niet moet gaan klagen dat je afhankelijk bent.
En meestal is dat een tijdelijke situatie, want kinderen worden vanzelf groter. Nu dat is gebeurd, kan TO weer gewoon gaan werken, zegt ze. Sterker, ze wíl ook weer gaan werken, en daarmee dus minder afhankelijk worden. Dat vind ik geen klagen, ze eist gewoon haar recht op een eigen, zelfstandig bestaan op, en daarvoor zal híj nu een stap terug moeten doen (of: zich aanpassen), zoals zij dat tenslotte ook heeft gedaan.
Ze klaagt niet over haar afhankelijkheid, ze klaagt er juist over dat hij haar de ruimte niet gunt om los te breken en onafhankelijker te worden. Zoals jij het brengt, lijkt het alsof TO haar recht op een eigen leven voorgoed heeft verspeeld omdat ze destijds samen met haar man heeft besloten om de taken op deze manier te verdelen. In dit topic wordt vaak gezegd dat TO een slechte onderhandelingspositie heeft, en dat klopt, want er wordt heel traditioneel en zwart-wit gedacht door veel mensen: opgestaan, plaats vergaan! Had ze destijds maar niet moeten stoppen met werken! Ja, zo blijven vrouwen wel afhankelijk...
dinsdag 5 mei 2020 om 11:19
Maar halo en fv, jullie hebben waarschijnlijk geen kinderen die volledig dreigen te ontsporen. Een werkster en een Nanny zijn prima voor normale zorg, maar bureau Halt verwacht echt dat er een ouder meekomt. En als je kind langdurig in het ziekenhuis komt te liggen, stuur je ook de Nanny niet naar doktersafspraken.
Uiteraard hadden ze die last ook kunnen verdelen, maar daar kozen ze niet voor. Moet TO daar de rest van haar leven voor boeten, dat ze toen niet harder op haar strepen heeft gestaan en nu merkt dat eea scheef gegroeid is in de machtsverhouding.
Uiteraard hadden ze die last ook kunnen verdelen, maar daar kozen ze niet voor. Moet TO daar de rest van haar leven voor boeten, dat ze toen niet harder op haar strepen heeft gestaan en nu merkt dat eea scheef gegroeid is in de machtsverhouding.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:19
Ik zou nogal teleurgesteld zijn als ik FV was en zo intens beroerd gelezen zou worden.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:11
Ik zou het nogal teleurstellend vinden als mijn man eea zag zoals FV en ik nooit meer minder afhankelijk mag worden omdat ik ooit vrijwillig tijdelijk een stap terug heb gezet in het belang van het gezin
dinsdag 5 mei 2020 om 11:19
Ja ik heb ook best een ingewikkelde puber met allerlei dat soort afspraken. Dan neem ik gewoon vrij, of begin een uur later, of werk een dagje thuis, of plan de afspraak op mijn vaste vrije dag. Maar mijn baan opzeggen is ook bij mij niet opgekomen. Zou ook nogal drastisch zijn om een uitkering te gaan nemen vanwege een doktersafspraakDreamer schreef: ↑05-05-2020 11:16Meeste problemen en gesprekken met/over pubers zijn juist buiten werktijd. Behalve natuurlijk alle gesprekken op school, met psych, in ziekenhuis, bij revalidatie en ga zo maar verder
Ja, wij hebben het ook allemaal gehad, nouja, geen Halt dan. Maar nooit zei man tegen mij "geef jij je baan maar op, want dit gaat zo niet verder" Nooit kwam dit ook bij mij op, terwijl ik niet direct een hele leuke en bevredigende baan heb.
.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:20
[quote=fashionvictim post_id=31336448 time=1588669582 user_id=6290]
Welnee, dat vind ik altijd zo'n onzin die huisvrouwen zichzelf wijsmaken om hun eigen leven nog wat cachet te geven. Of er wel of niet iemand thuis zit heeft echt geen enkele invloed op je mogelijkheden carrière te maken, hoor. Ook mensen met werkende partners en mensen zonder partner maken gewoon carrière. In mijn beleving zelfs meer en vaker dan mensen die in zo'n traditionele jaren vijftig relatie zitten.
Als je partner werkt of je hebt geen partner dan gaan je kinderen gewoon naar de crèche en huur je een werkster in. Zo ingewikkeld is het huishouden en zijn die kinderen nu ook weer niet dat je daar een thuisblijvende partner voor moet hebben. Die thuisblijvende partner blijft vooral voor zichzelf thuis, niet voor de baan van de ander.
Als er geen kinderen in het spel zijn, dan klopt dat ja. Situatie wordt natuurlijk anders als je kinderen hebt die dreigen te ontsporen, zoals in TO’s geval. Dan is het wel zo fijn als er één ouder is die zich daarop kan richten. Hoe had de man van TO dat gedaan als hij bijvoorbeeld alleenstaande vader was geweest met een veeleisende baan?
Welnee, dat vind ik altijd zo'n onzin die huisvrouwen zichzelf wijsmaken om hun eigen leven nog wat cachet te geven. Of er wel of niet iemand thuis zit heeft echt geen enkele invloed op je mogelijkheden carrière te maken, hoor. Ook mensen met werkende partners en mensen zonder partner maken gewoon carrière. In mijn beleving zelfs meer en vaker dan mensen die in zo'n traditionele jaren vijftig relatie zitten.
Als je partner werkt of je hebt geen partner dan gaan je kinderen gewoon naar de crèche en huur je een werkster in. Zo ingewikkeld is het huishouden en zijn die kinderen nu ook weer niet dat je daar een thuisblijvende partner voor moet hebben. Die thuisblijvende partner blijft vooral voor zichzelf thuis, niet voor de baan van de ander.
Als er geen kinderen in het spel zijn, dan klopt dat ja. Situatie wordt natuurlijk anders als je kinderen hebt die dreigen te ontsporen, zoals in TO’s geval. Dan is het wel zo fijn als er één ouder is die zich daarop kan richten. Hoe had de man van TO dat gedaan als hij bijvoorbeeld alleenstaande vader was geweest met een veeleisende baan?
dinsdag 5 mei 2020 om 11:21
samarinde schreef: ↑05-05-2020 11:18Het is nooit goed om afhankelijk te zijn, nee. Maar het is wel wat vaak - of bijna altijd - gebeurt als mensen kinderen krijgen en het leven voor al die gezinsleden bekostigd moet worden, terwijl er ook voor de kinderen moet worden gezorgd. Dan kun je kiezen voor au pairs en schoonmakers die thuis de boel draaiende houden, of een van de twee doet een stap terug. Meestal is dat de vrouw.
En meestal is dat een tijdelijke situatie, want kinderen worden vanzelf groter. Nu dat is gebeurd, kan TO weer gewoon gaan werken, zegt ze. Sterker, ze wíl ook weer gaan werken, en daarmee dus minder afhankelijk worden. Dat vind ik geen klagen, ze eist gewoon haar recht op een eigen, zelfstandig bestaan op, en daarvoor zal híj nu een stap terug moeten doen (of: zich aanpassen), zoals zij dat tenslotte ook heeft gedaan.
Ze klaagt niet over haar afhankelijkheid, ze klaagt er juist over dat hij haar de ruimte niet gunt om los te breken en onafhankelijker te worden. Zoals jij het brengt, lijkt het alsof TO haar recht op een eigen leven voorgoed heeft verspeeld omdat ze destijds samen met haar man heeft besloten om de taken op deze manier te verdelen. In dit topic wordt vaak gezegd dat TO een slechte onderhandelingspositie heeft, en dat klopt, want er wordt heel traditioneel en zwart-wit gedacht door veel mensen: opgestaan, plaats vergaan! Had ze destijds maar niet moeten stoppen met werken! Ja, zo blijven vrouwen wel afhankelijk...
Nee, ze klaagt dat hij meewil naar de Randstad. ER staat nergens dat hij niet wil dat ze werkt.
Later is nu
dinsdag 5 mei 2020 om 11:22
TO doet dat zelf niet over het verleden, wel over het heden/toekomst. Maar dat iedereen er vanalles bij fantaseert is niet echt nieuw op dit forum hé
anoniem_386933 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 11:23
1.25% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 11:23
Jij bent alleen gelukkig als het leven gaat en is zoals jij het wil dus ik kan me voorstellen dat jij "team man" bent maar misschien moet je je bedenken dat het veel normaler is dat sommige mensen meer willen meemaken in hun leven dan het platteland met zijn bekoorlijke kanten maar vaak wel met een eenzijdige beeld van hoe je hoort te leven. Creatieve of culturele prikkels ga je op het platteland niet vinden, de goeie banen ook niet. Allemaal dingen waar jij geen behoefte aan hebt, en niets nieuws voor de vaste klanten hier maar doodvermoeiend als je er maar over door blijft gaan.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 11:17En zelfs al was er 16 jaar geleden een soort van afspraak dat ze terug naar de stad zouden gaan zodra dat mogelijk was, inzichten veranderen. Die man is na 16 jaar daar geworteld en heeft daar zijn thuis. Voor TO is het blijkbaar een berg stenen zonder emotie die zij liefst zsm zou willen verruilen voor een inferieure woonplek in een drukke stad.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:25
Ja, hoe hád die man dat gedaan als alleenstaande ouder. Baan opgezegd? Nee, dan was er ineens wél een andere oplossing geweest.Turtlerain schreef: ↑05-05-2020 11:20Als er geen kinderen in het spel zijn, dan klopt dat ja. Situatie wordt natuurlijk anders als je kinderen hebt die dreigen te ontsporen, zoals in TO’s geval. Dan is het wel zo fijn als er één ouder is die zich daarop kan richten. Hoe had de man van TO dat gedaan als hij bijvoorbeeld alleenstaande vader was geweest met een veeleisende baan?
En als je allebei een stapje terugdoet, kun je je er samen op richten. Wat voor de kinderen ook heel fijn kan zijn, het gevoel dat je er voor je beide ouders toe doet.
Later is nu
dinsdag 5 mei 2020 om 11:25
Als ik iets niet uitbesteed is het de opvoeding van mijn kinderen wel. Ik zorg gewoon dat ik mijn werk plan rondom de noden en behoeften van mijn kinderen en dat gaat al 16 jaar prima.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:26
Voor al die mensen die denken dat de arbeidsmarkt op slot zit, op dit moment gaat het in bepaalde segmenten van de markt gewoon door, de wereld bestaat niet alleen uit kantoorbanen en winkelpersoneel. Er is een tekort aan mensen die specialistisch werk kunnen doen en het is niet vreemd dat TO daar nu een goede baan in kan vinden.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:28
Ik vind het verhaal nu wel een beetje gek worden.
Zowel Schiphol als defensie zijn op dit moment een zinkend schip en nog net niet failliet. Lokale vliegvelden liggen al helemaal op zn gat. En het lijkt me vrij sterk dat TO F16 vlieger is maar al 5 jaar eruit ligt en zo weer kan beginnen.
In tegenstelling tot wat best veel mensen zeggen lijkt het mij wél heel relevant om wat voor baan het gaat en of je daar je hele gezin van kan onderhouden of het alleen maar voor de lol doet. Beiden is an sich prima, maar voor een lolbaan is het natuurlijk totaal onrealistisch om te verwachten dat man zijn werk als medisch specialist opgeeft (gezien opleiding + promotie + specialisatie lijkt me nu vrij zeker dat het dat is). Ook in de toekomst. Dan heb je natuurlijk wel een totaal ander gesprek dan als je fiscalist bent die een interessante optie op de zuidas aangeboden heeft gekregen waar nog heel veel groei en mogelijkheden bijkomen.
Zowel Schiphol als defensie zijn op dit moment een zinkend schip en nog net niet failliet. Lokale vliegvelden liggen al helemaal op zn gat. En het lijkt me vrij sterk dat TO F16 vlieger is maar al 5 jaar eruit ligt en zo weer kan beginnen.
In tegenstelling tot wat best veel mensen zeggen lijkt het mij wél heel relevant om wat voor baan het gaat en of je daar je hele gezin van kan onderhouden of het alleen maar voor de lol doet. Beiden is an sich prima, maar voor een lolbaan is het natuurlijk totaal onrealistisch om te verwachten dat man zijn werk als medisch specialist opgeeft (gezien opleiding + promotie + specialisatie lijkt me nu vrij zeker dat het dat is). Ook in de toekomst. Dan heb je natuurlijk wel een totaal ander gesprek dan als je fiscalist bent die een interessante optie op de zuidas aangeboden heeft gekregen waar nog heel veel groei en mogelijkheden bijkomen.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:29
De oplossing is na twee pagina’s gegeven, daarna is het al dik twintig pagina’s oprecht genieten van FashionVictim op haar best!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:29
Ach kom nu toch, denk je nu werkelijk dat werkende ouders nooit kinderen met gedoe en problemen hebben? Die zeggen daar alleen niet en masse hun baan voor op, maar die gaan bijvoorbeeld juist in gesprek met hun werkgever en krijgen daar zelfs hulp van als de situatie daar om vraagt.Turtlerain schreef: ↑05-05-2020 11:20Als er geen kinderen in het spel zijn, dan klopt dat ja. Situatie wordt natuurlijk anders als je kinderen hebt die dreigen te ontsporen, zoals in TO’s geval. Dan is het wel zo fijn als er één ouder is die zich daarop kan richten. Hoe had de man van TO dat gedaan als hij bijvoorbeeld alleenstaande vader was geweest met een veeleisende baan?
Ik heb zelf toch ook een puber, iedereen om me heen heeft kinderen en ook die kinderen hebben allemaal wel wat. Van transgender tot kanker tot depressies tot gepest worden op school tot autisme tot you name it, ik heb het allemaal wel voorbij zien of horen komen op mijn werk bij kinderen van collega's of mezelf.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:30
Eens.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 09:35TO kan nu geen kant meer op. Want zolang ze de baan niet heeft hoeft haar man haar niet serieus te nemen in haar ongelukkig zijn want “ zie eerst maar dat je die baan krijgt”... en als ze de baan eerst aanneemt mag ie boos zijn omdat ze hem voor het blok zet door zonder een oplossing een baan ver weg aan te nemen.
Als hij haar al 16 jaar de worst voor heeft gehouden dat zij weer aan haar werk mocht als de kinderen haar zorg niet meer nodig hadden, snap ik haar teleurstelling dat dat nu ineens van de baan is, juist omdat ze al -6 jaar slikt. Als die belofte er inderdaad was, dan is de schuld die man moet inlossen niet alleen in haar hoofd.
Overigens zou ik al ik weet dat mijn partner al jaren ongelukkig is en dat aangeeft, dat niet ervaren als ondankbaar, maar me wel afvragen waarom ik dat niet eerder heb gezien en het vinden van een compromis wel belangrijk vinden.
De reacties van FV zijn volkomen logisch vanuit haar positie als alleenstaande ouder, maar als je samen in een relatie zit kun je ontevredenheid met een ingesleten rolpatroon niet afdoen als verwend prinsessen gedrag van iemand die haar handjes moet dicht knijpen en iedere dag op haar knietjes moet van dankbaarheid voor het mooie salaris dat man binnenbrengt.
Ik snap ook heel goed dat hij in eerste instantie nee zegt op de vraag zijn baan op te geven en te verhuizen, dat is iemand hele leven op de kop zetten. Maar als TO dat niet eens op tafel mag leggen omdat hij de kostwinner is, dan geef je de man en het geld heel veel macht.
Denk win win.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
