Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:02
TO wil wel werken, maar alleen die hele leuke baan op die hele leuke plek. Geen concessies mogelijk.
Dat vind ik prinsessengedrag.
Daarnaast lijkt het dat er nog steeds vanuit wordt dat werken een 'optie' is ( voor vrouwen) ipv een essentiële basis.
No way dat ik mijn baan op zou zeggen voor een puber bij Halt. Geen optie ( ook al ben ik al 25+ jaar samen met man die ook een inkomen heeft, voordat er wat dit betreft weer een onzinnig onderscheid wordt gemaakt tussen alleenstaand en partnerschap).
Dat vind ik prinsessengedrag.
Daarnaast lijkt het dat er nog steeds vanuit wordt dat werken een 'optie' is ( voor vrouwen) ipv een essentiële basis.
No way dat ik mijn baan op zou zeggen voor een puber bij Halt. Geen optie ( ook al ben ik al 25+ jaar samen met man die ook een inkomen heeft, voordat er wat dit betreft weer een onzinnig onderscheid wordt gemaakt tussen alleenstaand en partnerschap).
dinsdag 5 mei 2020 om 12:06
Sorry, jij was het ook niet, het was forumfossiel waarop ik reageerde volgens mij. Die stelde dat je carrière maakt dankzij de thuisblijvende partner. Dat vind ik echt onzin die alleen verzonnen is om jezelf toch wat belangrijker te maken. Gewoon "ik was thuis lekker aan het moederen" is kennelijk niet genoeg, dan moet er ineens van gemaakt worden "dankzij mij heeft mijn partner carrière kunnen maken". Yeah right. Alsof hij die carrière niet gemaakt had als hij met Truus van hiernaast getrouwd was.Turtlerain schreef: ↑05-05-2020 11:59Dat heb je zelf niet goed gelezen, want ik heb het over de combinatie veeleisende baan én moeilijke kinderen. Om dat te combineren heb je steun nodig van een partner. En hoe die steun er precies uitziet, kan variëren van simpele emotionele ondersteuning tot en met inleveren op de eigen carrière.
Ik heb persoonlijk altijd veel meer respect voor die vrouwen die gewoon zeggen "joh, ik vond er geen reet aan, dat werken, ik wilde gewoon thuis lekker moederen". Prima, ieder zijn ding, dat snap ik zelfs nog wel want moederen kan ook heel erg leuk zijn, ik geniet me nu in de coronatijd ook suf van dat getrut.
Maar dat jezelf de carrière van je partner toe-eigenen terwijl je gewoon thuis Dr. Phil zat te kijken, daar kan ik niet zo goed tegen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 12:11
En voor je plaatje: ik werk 32 uur, dus niet niet of nauwelijks, maar omdat ik in de zorg werk heb ik geen supersalaris.
Dus verdien ik nog niet de helft van mijn mans salaris.
Desondanks heb ik evenveel in te brengen. Dat heeft wel betekent dat hij een promotie waarbij zijn salaris zou verdubbelen heeft afgeslagen omdat die zou inhouden dat ik mijn baan zou moeten opgeven.
Was ik huisvrouw geweest, had huidige baan wel kunnen nemen, dus omgekeerd was mijn niet werken dan gunstig geweest voor zijn carrière.
Dus verdien ik nog niet de helft van mijn mans salaris.
Desondanks heb ik evenveel in te brengen. Dat heeft wel betekent dat hij een promotie waarbij zijn salaris zou verdubbelen heeft afgeslagen omdat die zou inhouden dat ik mijn baan zou moeten opgeven.
Was ik huisvrouw geweest, had huidige baan wel kunnen nemen, dus omgekeerd was mijn niet werken dan gunstig geweest voor zijn carrière.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:14
dan kun je ook allebei een dag (/dagen) minder gaan werken hoor\hoeft niet 1 van beiden te zijnTurtlerain schreef: ↑05-05-2020 11:59Dat heb je zelf niet goed gelezen, want ik heb het over de combinatie veeleisende baan én moeilijke kinderen. Om dat te combineren heb je steun nodig van een partner. En hoe die steun er precies uitziet, kan variëren van simpele emotionele ondersteuning tot en met inleveren op de eigen carrière.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:18
En dat laatste snap ik prima , zou ik ook niet doen.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 11:52Ze kan toch terug naar het soort baan die ze had tot 5 jaar geleden? Daar zal die man vast niets negatiefs over te zeggen hebben.
Hij wil gewoon niet dat de relatie op het spel gezet wordt als TO in haar uppie carriere gaat maken aan de andere kant van het land en hij wil heel terecht zijn thuis en goede baan daar niet voor opgeven.
Maar ik kreeg de indruk dat hij helemaal niet wil dat ze aan het werk gaat. Hij is niet afhankelijk van haar, en zij wil graag een baan in de randstad. Zelfs als zij doordeweeks ergens anders verblijft om haar droom na te jagen is zij degene die de relatie op het spel zet. Dat zie ik anders.
Als TO wil dat hij meeverhuisd vraagt ze teveel. Als ze vraagt aan hem om haar de gelegenheid te geven om te kijken of ze idd haar droomleven kan vinden, dan mag ie daar best over nadenken zonder haar te verwijten dat ze de relatie kapot maakt. En zonder dat ze perse meteen moet verdienen wat hij ook verdient, omdat ze samen ooit besloten dat zij de zorg op zich nam.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:22
Is een nanny voor pubers sowieso niet erg raar?fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:12Mee eens.
En voor pubers die bij bureau Halt zitten kun je natuurlijk ook gewoon een vrije dag nemen, tijdelijk wat minder gaan werken, je uren anders indelen, meer thuiswerken, onbetaald verlof nemen, zorgverlof of calamiteitenverlof nemen of de puber verplicht naar huiswerkbegeleiding sturen of een andere vorm van toezicht organiseren. Je hoeft er niet per se gelijk je baan voor aan de wilgen te hangen natuurlijk en mensen die hun baan leuk vinden en daar voldoening uit halen zullen dat ook niet snel doen. Mensen die hun baan direct maar aan de wilgen hangen hadden dat bij elke andere 'calamiteit' waarschijnlijk ook wel gedaan, die zijn hun baan dan meestal gewoon zat en zijn blij eindelijk een excuus te hebben om hem op te kunnen zeggen.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:22
Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
dinsdag 5 mei 2020 om 12:23
TO mag van mij werkelijk allesforumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:22Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
dinsdag 5 mei 2020 om 12:26
Er staat in de op dat man altijd geweten heeft dat ze liever in de stad woont. Als het een harde afspraak was, dan had to dat wel anders omschreven lijkt mij.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 11:17En zelfs al was er 16 jaar geleden een soort van afspraak dat ze terug naar de stad zouden gaan zodra dat mogelijk was, inzichten veranderen. Die man is na 16 jaar daar geworteld en heeft daar zijn thuis. Voor TO is het blijkbaar een berg stenen zonder emotie die zij liefst zsm zou willen verruilen voor een inferieure woonplek in een drukke stad.
Zoals het er staat is het wij hebben samen besloten om in een dorp te gaan wonen, vanwege gezin. Man weet dat ik liever in de stad woon. Nu vind ik dat hij zich maar moet schikken naar mijn woonwens.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:26
Het voordeel dat hij geen onbetaald verlof hoefde te nemen, zodat er meer geld beschikbaar was voor het gezin, het voordeel dat hij niet gepasseerd werd voor een promotie omdat iemand die wel fulltime werkt vast meer ambitie heeft. Ofwel alle nadelen waar ook parttime werkende vrouwen last van hebben op de werkvloer.
Minder werken kost carrière mogelijkheden. En dus heb je voordeel als je partner dat kan oppakken.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:29
En ik maar denken dat Nederland een klein land is waarbij er geen dorpjes zijn ver verwijderd van de beschaving.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:23Jij bent alleen gelukkig als het leven gaat en is zoals jij het wil dus ik kan me voorstellen dat jij "team man" bent maar misschien moet je je bedenken dat het veel normaler is dat sommige mensen meer willen meemaken in hun leven dan het platteland met zijn bekoorlijke kanten maar vaak wel met een eenzijdige beeld van hoe je hoort te leven. Creatieve of culturele prikkels ga je op het platteland niet vinden, de goeie banen ook niet. Allemaal dingen waar jij geen behoefte aan hebt, en niets nieuws voor de vaste klanten hier maar doodvermoeiend als je er maar over door blijft gaan.
Weer wat geleerd!
dinsdag 5 mei 2020 om 12:30
ben wel erg benieuwd of TO nog wat wil komen uitleggen hoorforumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:28Maar van haar man blijkbaar niet. En ik snap dat dat steekt.
Volgens mij 'mag' ze best weer aan het werk, alleen vindt hij de eis, dat hij een andere baan moet nemen en dat ze gaan verhuizen te ver gaan.
En dat snap ik volkomen.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:31
Of andersom. Zij een (huur)appartement in de stad voor door de week en in het weekend naar hun gezamenlijk huis. Of om en om. Een weekendje stad, een weekendje dorp...
I can keep my mouth shut, but you can read the subtitles on my face.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:31
In de op staat toch dat to zo'n beetje overal gemakkelijk een baan kan krijgen? Ik heb even de link naar Schiphol gemist, maar als dat nu ineens gezegd wordt, vind ik dat haaks staan op wat to in de op heeft gezegd.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:35Niet op Schiphol of bij Defensie.
Schiphol heeft sowieso alles op slot gegooid, de luchtvaart is zo ongeveer de hardst getroffen sector van allemaal wereldwijd. Dus nee, een goede baan in de luchtvaart terwijl je net 5 jaar huisvrouw in de provincie bent geweest is echt je reinste kolder. Er zitten wereldwijd duizenden mensen die een maand geleden nog een topbaan in die sector hadden thuis.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:34
Precies. Ik heb gewoon moeite met de onomkeerbaarheid van de keuzes die sommigen voorstellen.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:22Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
dinsdag 5 mei 2020 om 12:36
Dat laatste zeker. Alleen doet ze dat niet. Ze geeft aan te willen verhuizen naar de Randstad en manlief moet daar dan ook maar even een baan nemen.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:22Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
Ook wel: nu ben ik aan de beurt.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:38
Dat geld is niet van To alleen he, haar man wil dit niet.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:39
Tuurlijk mag TO terugkomen op de beslissing die ze ooit 16 jaar geleden heeft gemaakt. Net zo goed dat haar man mag terugkomen op het idee dat hij 16 jaar geleden had om, als de kids het huis uit zijn weer terug te gaan naar de randstad. Hij is wél geaard in de omgeving waar hij nu al 16 jaar woont en werkt. TO is dat niet en daar zit het probleem. Ze geeft pas ergens halverwege haar OP aan dat ze wel weer wil gaan werken, maar werk is helemaal niet het probleem. Ze wíl gewoon terug naar de randstad. Niet om te forensen, niet om parttime te latten, maar om er gewoon weer te vestigen.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:22Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
dinsdag 5 mei 2020 om 12:42
Haar man wil niet verhuizen, en niet dat zij voor werk in de stad gaat verblijven.vrijenblij20220 schreef: ↑05-05-2020 12:38Dat geld is niet van To alleen he, haar man wil dit niet.
Een tweede vakantiewoning is wellicht een oplossing ( los van baan in die buurt).
