Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:36
Heb jij zin om op je 55e met een heerlijk comfortabel vrijstaand huis en een baan op fietsafstand waarin je je sporen verdiend hebt en dus kunt doen en laten wat je wil, ineens weer in de file te moeten gaan staan, op een flatje of in een rijtjeshuis te gaan wonen en de onzekerheid van een tijdelijk contract en nieuwe collega's etcetera te moeten hebben, aan het begin van een economische crisis die misschien wel jaren gaat duren? Je zou wel gek zijn.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 19:29Hij wil ook geen 30 km rijden voor zijn baan. Hij wil ook niet verhuizen, niet weg uit het dorp. Hij wil eigenlijk niks. Alleen maar blijven zitten waar hij zit.
Ik snap sowieso niet dat dat geen argument voor TO is. Zeker nooit van last in, first out gehoord?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:36
Daar ben ik het wel mee eens hoor. Mijn moeder heeft ook zo'n periode gehad. Zij was jaloers op ons dat wij zo midden in de stad woonden, terwijl zij altijd in een dorp heeft gewoond. Ze was toen ook een jaar of 50.
Ze heeft toen op haar vrije dag de trein gepakt. Elke week een volle dag + avond zich heerlijk in die stad vermaakt. Lunchen, musea, terrasjes, praatjes maken, naar voorstellingen, etentjes en dan weer de trein in naar het dorp en mijn vader. Dit deed het voor haar. Ze hoefde niet haar hele leven om te gooien. Maar ik heb toch de indruk dat TO meer wil.
Ze heeft toen op haar vrije dag de trein gepakt. Elke week een volle dag + avond zich heerlijk in die stad vermaakt. Lunchen, musea, terrasjes, praatjes maken, naar voorstellingen, etentjes en dan weer de trein in naar het dorp en mijn vader. Dit deed het voor haar. Ze hoefde niet haar hele leven om te gooien. Maar ik heb toch de indruk dat TO meer wil.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:37
Haha, dat zou wel 'n mop zijn idd!fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:32Ja, ik zal wel te simpel zijn maar ik snap het probleem al het hele topic niet zo. Wil je werken, dan zoek je een baan en ga je aan de slag. Wil je iets leuks doen in de stad, dan stap je in je auto en dan rij je erheen. Maar dat werkt in Boekelo kennelijk heeeeel anders.
(Ik zou het wel heel geestig vinden als TO echt in Boekelo woont. Of als Boekelo een hele bruisende woonplaats blijkt te zijn of zo.)
dinsdag 5 mei 2020 om 19:37
In Boekelo? Nee, tuurlijk niet, anders wist ik toch wel of het wel of niet bruisend was? Ik vind de naam gewoon leuk en het ligt in het Oosten.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:37
Nou en zoals jij zelf zei: je mag je voorkeuren hebben toch?TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 19:29Hij wil ook geen 30 km rijden voor zijn baan. Hij wil ook niet verhuizen, niet weg uit het dorp. Hij wil eigenlijk niks. Alleen maar blijven zitten waar hij zit.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:38
Welnee, TO zit gewoon in de overgang. Dan gaan vrouwen naar het schijnt wel vaker heel labiel en ontevreden doen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:39
Ondanks dat het bekend klinkt is het toch maar 'n klein dorp van 2500 inwoners volgens google.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:37In Boekelo? Nee, tuurlijk niet, anders wist ik toch wel of het wel of niet bruisend was? Ik vind de naam gewoon leuk en het ligt in het Oosten.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:39
En in die zoektocht negeert ze de optie om dichtbij hun huidige werkplaats een baan te aanvaarden. Want ze wil perse naar de Randstad voor de uitdagende functie en voor het bruisende leven daar.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 19:16Nee, dat verwacht ze niet. Ze heeft hem alleen gewezen op een mogelijkheid om van baan te wisselen, omdat dit een kans is om allebei te krijgen wat ze willen. In plaats van dat hij alleen heeft wat hij wil en zij plan b tot aan haar dood mag uitvoeren.
Ze heeft ook nog een paar andere opties genoemd. Ik heb niet het idee dat TO allerlei dingen eist van haar man. Ze zoekt naar mogelijkheden om een situatie te creëren die voor hen allebei fijn is en vervulling geeft.
Ik ben het met je eens dat haar man star klinkt, maar TO wil blijkbaar ook geen water bij de wijn doen.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:40
Ik denk om 2 redenen: 1. hij wil niet verhuizen en kan nu op de fiets naar werk. En 2. van baan wisselen als medisch specialist is wel even ingrijpender dan voor de gemiddelde kantoorfunctie.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 19:31Het is een vergelijkbare functie en je weet niet wat de voorwaarden precies zullen zijn. Mensen wisselen wel vaker van baan hoor, waarom zou dat voor deze man ineens absoluut onbespreekbaar zijn?
dinsdag 5 mei 2020 om 19:40
Ohja, dat kan ook nog. Daar wordt je idd niet vrolijker van maar dan blijft de onvrede wat je ook doet. Beter zit je die hormonale rit sowieso eerst uit voor je drastische beslissingen neemt.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:38Welnee, TO zit gewoon in de overgang. Dan gaan vrouwen naar het schijnt wel vaker heel labiel en ontevreden doen.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:41
Ja, dat zag ik ook net! Hahahaha, dat zal me een bruisend feest zijn daar.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 19:39Ondanks dat het bekend klinkt is het toch maar 'n klein dorp van 2500 inwoners volgens google.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:42
Ja, ik bedacht het me ook net pas hoor, dat het weleens gewoon de overgang kan zijn deze onvrede. Heeft ze wel de leeftijd voor.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 19:40Ohja, dat kan ook nog. Daar wordt je idd niet vrolijker van maar dan blijft de onvrede wat je ook doet. Beter zit je die hormonale rit sowieso eerst uit voor je drastische beslissingen neemt.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:43
Hoe werkt dat eigenlijk? Dan ben je toch zelfstandig ondernemer en koop je je in, volgens mij? Hoe gaat dat dan als 'de klik er niet is'?Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 19:40Ik denk om 2 redenen: 1. hij wil niet verhuizen en kan nu op de fiets naar werk. En 2. van baan wisselen als medisch specialist is wel even ingrijpender dan voor de gemiddelde kantoorfunctie.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:43
Die specialist heeft iemand hier gewoon bedacht hoor.Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 19:40Ik denk om 2 redenen: 1. hij wil niet verhuizen en kan nu op de fiets naar werk. En 2. van baan wisselen als medisch specialist is wel even ingrijpender dan voor de gemiddelde kantoorfunctie.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:43
Je wordt steeds zuurder FVfashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:42Ja, ik bedacht het me ook net pas hoor, dat het weleens gewoon de overgang kan zijn deze onvrede. Heeft ze wel de leeftijd voor.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:44
Afgezien van de hele banenkwestie, waar behoorlijk op wordt doorgehamerd, TO begint in openingspost over woongenot. Zij ervaart deze niet als bevredigend in de huidige woonplaats. Wanneer mijn partner zou aangeven ongelukkig te zijn met de woonplek, zou ik toch samen zoeken naar oplossing. Nu is het het probleem van TO en man vindt alles zo prima. TO voelt zich niet gezien of gehoord en dat maakt, na jaren, verdrietig. Waarschijnlijk beseft man niet dat zijn partner er zo niet leuker op gaat worden.
Ben eigenlijk wel benieuwd of TO in een gesprek alles tegelijk uitgestort heeft bij man? En verhuizen en saai huis en stom dorp en vrouw weer werken en man ontslag nemen en man solliciteren en deels apart wonen en...... Dat is wel heel veel tegelijk. Begin gewoon bij het begin in het gesprek. Jij wordt niet blij van het vooruitzicht de rest van je leven te slijten in de huidige omgeving. Vraag hem om samen te kijken naar mogelijkheden en ga alleen van een onderwerp uit (woongenot). Wanneer een van beide niet gelukkig is, loopt de relatie uiteindelijk ook niet meer prettig. Jij gunt je man geluk en ik ga ervan uit dat hij jou ook je geluk gunt.
Weer gaan werken is nog toekomstmuziek. Je kunt geen basis leggen met een fictieve toekomst.
Ben eigenlijk wel benieuwd of TO in een gesprek alles tegelijk uitgestort heeft bij man? En verhuizen en saai huis en stom dorp en vrouw weer werken en man ontslag nemen en man solliciteren en deels apart wonen en...... Dat is wel heel veel tegelijk. Begin gewoon bij het begin in het gesprek. Jij wordt niet blij van het vooruitzicht de rest van je leven te slijten in de huidige omgeving. Vraag hem om samen te kijken naar mogelijkheden en ga alleen van een onderwerp uit (woongenot). Wanneer een van beide niet gelukkig is, loopt de relatie uiteindelijk ook niet meer prettig. Jij gunt je man geluk en ik ga ervan uit dat hij jou ook je geluk gunt.
Weer gaan werken is nog toekomstmuziek. Je kunt geen basis leggen met een fictieve toekomst.
anoniem_392036 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 19:46
0.28% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 19:44
Yep. Zou echt zonde zijn als ze in die hormonale staat drastische besluiten gaat nemen die niet meer teruggedraaid kunnen worden.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:42Ja, ik bedacht het me ook net pas hoor, dat het weleens gewoon de overgang kan zijn deze onvrede. Heeft ze wel de leeftijd voor.
De overgang is een bitch!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:47
Ja klopt, je koopt je in. En daarom is dat een vrij nauwkeurig traject waarbij connecties heel belangrijk zijn. Soms werk je eerst al een tijdje in een lagere functie om te kijken hoe het werkt.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:43Hoe werkt dat eigenlijk? Dan ben je toch zelfstandig ondernemer en koop je je in, volgens mij? Hoe gaat dat dan als 'de klik er niet is'?
Maar er is ook best vaak hommeles in een maatschap. Office politics to the max zeg maar. Vandaar dat overstappen een behoorlijk ding is als je op een fijne plek zit.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:47
Serieus, vind jij de plannen van TO dan klinken alsof ze goed doordacht zijn? Ik bedoel het echt niet zuur, ik had net echt een "ach jaaaaa, dat verklaart een hoop!" momentje. Want wie bedenkt er nu ineens dat ze d'r hele leven kut vindt, d'r huis verkocht moet worden, d'r man zijn baan moet opzeggen en dat als hij dat niet doen dat hij een Enorme Lul is en haar huwelijk niks meer voorstelt?
Dat klinkt toch echt als hormonale onredelijkheid, hoor.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 19:49
Ben ik met je eens. En ik spreek uit ervaring.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:47Serieus, vind jij de plannen van TO dan klinken alsof ze goed doordacht zijn? Ik bedoel het echt niet zuur, ik had net echt een "ach jaaaaa, dat verklaart een hoop!" momentje. Want wie bedenkt er nu ineens dat ze d'r hele leven kut vindt, d'r huis verkocht moet worden, d'r man zijn baan moet opzeggen en dat als hij dat niet doen dat hij een Enorme Lul is en haar huwelijk niks meer voorstelt?
Dat klinkt toch echt als hormonale onredelijkheid, hoor.
dinsdag 5 mei 2020 om 19:50
Ik snap best dat hij dat allemaal wil hebben en behouden. Maar ik snap TO ook. De vraag is waarom zijn wensen boven die van haar worden gesteld. En dan ook nog met een air alsof dit de normaalste zaak van de wereld is en TO maar snel een toontje lager moet gaan zingen.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:36Heb jij zin om op je 55e met een heerlijk comfortabel vrijstaand huis en een baan op fietsafstand waarin je je sporen verdiend hebt en dus kunt doen en laten wat je wil, ineens weer in de file te moeten gaan staan, op een flatje of in een rijtjeshuis te gaan wonen en de onzekerheid van een tijdelijk contract en nieuwe collega's etcetera te moeten hebben, aan het begin van een economische crisis die misschien wel jaren gaat duren? Je zou wel gek zijn.
Ik snap sowieso niet dat dat geen argument voor TO is. Zeker nooit van last in, first out gehoord?
Die insteek snap ik niet, want zij zou misschien wel gelukkiger zijn in een bouwval van 20m2 midden in de stad, met een klein vervallen keukentje, als ze maar wel haar functie kan uitvoeren en wat levendigheid om zich heen heeft. Voor veel mensen is inhoudelijk bezig kunnen zijn met de dingen die hen wezenlijk interesseren belangrijker dan dat vrijstaande huis.
anoniem_397783 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 19:54
1.56% gewijzigd
