Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 13:14
Hahaha, leuk voorbeeld! En herkenbaar.sakamanga schreef: ↑06-05-2020 10:42Of misschien kent man haar beter dan zij zichzelf kent.
Mijn man zegt altijd dat hij dol is op doehetzelven en kamperen. Het eerste doet ie nooit, het tweede hebben we ooit eens gedaan, toen heeft hij alle haringen bij elkaar gevloekt en zijn we naar een hotel verkast. En maar volhouden dat hij het gewéldig vindt. Dus ik zou ook niet mijn hele hebben en houwen opgeven als hij zegt klusjesman op een camping te willen worden.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:17
Eens met deze post, vooral dat dikgedrukte lijkt me wijs als eerste stap. Maar TO wil dus geen baan in de buurt, ze wil gelijk een topbaan in de Randstad. Ze wil dus zelf geen concessies doen, net als haar man.RainyDays schreef: ↑06-05-2020 12:55
Het zal misschien wel even duren voordat er een goed gesprek is en voordat er duidelijk antwoord is op bovenstaande vragen. Ik zou daarom, als ik TO was, in ieder geval nu al wel op zoek gaan naar een baan in de buurt van de huidige woonsituatie zodat je in ieder geval weer aan het werk bent.
Ik denk, hoe dan ook, dat je jezelf (en ook je man) een plezier doet door niet nu álles tegelijkertijd te willen.
turtlerain wijzigde dit bericht op 06-05-2020 13:17
0.21% gewijzigd
woensdag 6 mei 2020 om 13:17
Mijn beste vriendin is zo'n Amsterdammer die alles buiten de ring al buitenland vindt en die je met geen 100 paarden de stad uit krijgt. En zelfs zij is steeds vaker aan het kijken naar een huis buiten Amsterdam omdat ze gek wordt in de stad. En dan woont ze nota bene nog in de Goudkust.redbulletje schreef: ↑06-05-2020 12:32Dan nog kan het fiks tegenvallen als je je vastklampt aan herinneringen van 16 jaar geleden. Ras Amsterdammers klagen over de toegenomen drukte, de airbnb's, de toeristen, geen fatsoenlijke hollandse snackbar meer te vinden, want vooral cava bars etc. Niet kunnen parkeren, dure parkeervergunningen maar nog steeds een blok moeten lopen, hoge criminaliteit, aso's, gasten in hoodies. En als je dan al ergens in die randstad woont ben je nog een uur kwijt om naar de andere kant van de stad te komen voor je baan.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:18
Maar over deze afspraken valt toch gewoon te praten? Je kan toch niet iemand blijven houden aan afspraken die 16 jaar geleden onder totaal andere omstandigheden zijn gemaakt, alleen maar omdat ze jou zo goed uitkomen? En dan maar verwachten dat de ander zich tot sint jutemus aanpast?fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 13:07Dit heb je gewoon verzonnen, dat heb ik nergens gezegd en zo zit ik helemaal niet in elkaar. Ik ageer nota bene al vanaf pagina 1 tegen TO die precies dit van haar partner verwacht. Hoe kom je er dan bij dat ik ineens zelf de mening zou hebben dat je zonder overleg van je partner kunt verwachten dat hij zijn baan en huis opgeeft?
Ik zeg juist al het hele topic dat als je zelf een andere baan wil dat je dat zelf moet regelen op een manier waar je partner geen last van heeft. Dus conform de afspraken die je thuis hebt staan en de verantwoordelijkheden die je thuis hebt. Prima dat je in Maastricht wil werken terwijl we in Amsterdam wonen, regel het maar maar wel op een manier dat de kinderen en ik er niet slechter van worden. Zó sta ik in het leven en al mijn partners zijn altijd riant beter geworden van het feit dat ik werkte en hebben altijd riant meegedeeld in mijn verdiensten en geprofiteerd van het feit dat ik daar bovenop ook altijd gewoon het merendeel van de zorg op me nam.
TO wil het nu juist hebben over die afspraken en haar man wist al hoe zij erover dacht en al jaren denkt, dus het komt niet uit de lucht vallen.
woensdag 6 mei 2020 om 13:21
Ik hoop toch dat het ook haar huis is en haar vermogen. Daar ga ik wel vanuit aangezien ze het samen hebben gekocht en ze getrouwd zijn.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 13:13Klopt, maar die optie had TO niet voorgesteld. In haar scenario's moest in alle gevallen het huis waar de man naar volle tevredenheid woont verkocht worden. En ja, daarvan vind ik zeker dat degene die het huis ook daadwerkelijk betaalt de zwaarste stem heeft. Wie betaalt, bepaalt. Dat huis is zijn vermogen.
Als zij daar echt niet meer wil wonen dan zou hij haar uit kunnen kopen, heeft ze gelijk genoeg geld om eigen appartement in de stad te kopen. Probleem opgelost.
woensdag 6 mei 2020 om 13:23
Aangezien zij continu vol op de man naar mij toe speelt maar ik vervolgens degene ben die meermaals gestaft wordt, lijkt dat er wel op. Zo kinderachtig dat staffen. Vooral omdat het opmerkingen als 'dat verzin je er zelf bij" zijn. Wat gewoon een feitelijke constatering is.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:23
Ben jij TO?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:21Ik hoop toch dat het ook haar huis is en haar vermogen. Daar ga ik wel vanuit aangezien ze het samen hebben gekocht en ze getrouwd zijn.
Als zij daar echt niet meer wil wonen dan zou hij haar uit kunnen kopen, heeft ze gelijk genoeg geld om eigen appartement in de stad te kopen. Probleem opgelost.
Gezien het feit dat je allemaal extra informatie hebt die niet door de oorspronkelijke TO in dit topic is gedeeld?
En waarom zit je me zo kinderachtig te staffen?
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:26
Ja, natuurlijk valt over die afspraken te praten, dat zeg ik al het hele topic. Maar de juiste volgorde is: eerst iets concreets hebben voordat je van je partner verwacht dat hij alle zekerheden door de plee spoelt. Tuurlijk kun je hele avonden zitten fantaseren over hoe leuk het allemaal zou zijn als je in Amsterdam woont, en dat lijkt me weliswaar behoorlijk saai voor je partner, maar daar zal hij heus (een keer, als je het elke avond doet lijkt het me ook niet zo goed voor je relatie) naar luisteren. Maar verder kan hij er toch niks mee als je geen concrete baan op het oog hebt en geen concrete stad op het oog hebt en geen concreet huis?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:18Maar over deze afspraken valt toch gewoon te praten? Je kan toch niet iemand blijven houden aan afspraken die 16 jaar geleden onder totaal andere omstandigheden zijn gemaakt, alleen maar omdat ze jou zo goed uitkomen? En dan maar verwachten dat de ander zich tot sint jutemus aanpast?
TO wil het nu juist hebben over die afspraken en haar man wist al hoe zij erover dacht en al jaren denkt, dus het komt niet uit de lucht vallen.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:28
Mee eens maar ditzelfde was door Lilalinda ook al op pagina 1 of 2 ofzo gezegd. Eigenlijk zegt iedereen ditzelfde en zijn het alleen TanteOlivia en Geronimo en Samarinde en TO die dat anders zien.RainyDays schreef: ↑06-05-2020 12:55Ik denk dat niemand hier vindt dat het alleen aan de man of aan de vrouw ligt, in dit verhaal. Het probleem is dat er op dit moment geen oplossing gevonden lijkt te kunnen worden die bevredigend is voor beide partijen.
Ik snap zowel de man als vrouw in dit verhaal wel.
Van de man snap ik dat hij op dit moment alles heeft wat hij wenst en dat hij daardoor niet zit te wachten op verandering in woon- en werkomstandigheden.
Van de vrouw snap ik dat zij weer wil gaan werken en dat zij in een andere omgeving wil wonen omdat zij hier niet gelukkig is (of dat terecht is en of zij jaren geleden überhaupt niet had moeten verhuizen is daarbij mijns inziens nu niet echt relevant, feit is dat ze nu niet gelukkig is met haar leven).
Wat ik van de man niet snap is dat hij niet bereid lijkt te zijn om een gesprek aan te gaan en dat hij geen duidelijkheid lijkt te scheppen over wat zijn "nee" inhoudt voor de relatie. Ik neem toch aan dat je je partner gelukkig wilt zien in een relatie. Vrouw geeft aan dat ze niet gelukkig is en als je dan niet open staat voor op zijn minst een gesprek, dan vind ik dat wel kwalijk. Als de man écht niets wil veranderen, dan moet hij ook duidelijkheid geven naar de vrouw: Truus, leuk wat je allemaal wilt doen, maar ik wil dat écht niet, dus als jij het wilt voorzetten dan houdt wat mij betreft ons huwelijk op.
Ik denk dus eigenlijk dat TO daar een gesprek over zou moeten voeren. Niet zozeer over wel/niet gaan werken of wel/niet verhuizen, maar over het feit dat er uiteenlopende belangen zijn. Is er echt een wens om met elkaar getrouwd te blijven? Zo ja, wat is er dan voor nodig zodat beide partners tevreden zijn met hun leven? Is het überhaupt mogelijk om, na wat aanpassingen, allebei tevreden te zijn in de relatie en in het leven? Of liggen de belangen zo ver uit elkaar dat er nooit gezamenlijk geluk bereikt kan worden? In hoeverre is het acceptabel dat de ene partner gelukkiger / meer tevreden is / zou zijn dan de ander? In hoeverre is man/vrouw bereid om wat in te leveren op het individuele ideaalplaatje zodat er een gezamenlijk nieuw plaatje gecreëerd kan worden?
Het zal misschien wel even duren voordat er een goed gesprek is en voordat er duidelijk antwoord is op bovenstaande vragen. Ik zou daarom, als ik TO was, in ieder geval nu al wel op zoek gaan naar een baan in de buurt van de huidige woonsituatie zodat je in ieder geval weer aan het werk bent.
TO, het lijkt mij heel veel (te veel) om gelijktijdig na te denken over een eventuele nieuwe baan, eventueel verhuizen, eventueel latten, gesprekken voeren met elkaar, nadenken over samenblijven of uit elkaar gaan. Ik zou daarom beginnen met een kleine stap waar je wél invloed op hebt zonder meteen alles overhoop te gooien: het starten met een nieuwe baan. Misschien is het op dit moment niet de droombaan die je wilt, maar dan ben je in ieder geval weer aan het werk. Als je uiteindelijk besluit om toch naar de Randstad te gaan en om daar te werken (al dan niet samen met je man), dan is dat over bijvoorbeeld 1 jaar oók nog vroeg genoeg. 1 jaar vliegt zo voorbij en dan hebben jullie de tijd om weloverwogen beslissingen te nemen.
Ik denk, hoe dan ook, dat je jezelf (en ook je man) een plezier doet door niet nu álles tegelijkertijd te willen.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:32
Maar wist to dan niet hoe haar man erover dacht? Want dan kan ik het ook weer omdraaien.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:18Maar over deze afspraken valt toch gewoon te praten? Je kan toch niet iemand blijven houden aan afspraken die 16 jaar geleden onder totaal andere omstandigheden zijn gemaakt, alleen maar omdat ze jou zo goed uitkomen? En dan maar verwachten dat de ander zich tot sint jutemus aanpast?
TO wil het nu juist hebben over die afspraken en haar man wist al hoe zij erover dacht en al jaren denkt, dus het komt niet uit de lucht vallen.
To moet gewoon eens op gevoelsniveau een gesprek aangaan. Vanuit zichzelf. Mannen zijn namelijk meestal heel erg genegen om te helpen, al helemaal als er een probleem is wat ze op mogen lossen.
woensdag 6 mei 2020 om 13:34
je negeert voor het gemak het belangrijkste deel van mijn post:TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:18Maar over deze afspraken valt toch gewoon te praten? Je kan toch niet iemand blijven houden aan afspraken die 16 jaar geleden onder totaal andere omstandigheden zijn gemaakt, alleen maar omdat ze jou zo goed uitkomen? En dan maar verwachten dat de ander zich tot sint jutemus aanpast?
TO wil het nu juist hebben over die afspraken en haar man wist al hoe zij erover dacht en al jaren denkt, dus het komt niet uit de lucht vallen.
"als ik of de kinderen er maar niet slechter van worden".
Daar valt iedereen over. Ik ga er maar even vanuit dat je inderdaad TO bent, en wat je wil is voor je man op alle fronten een verslechtering van zijn leven. Natuurlijk is alles bespreekbaar, maar vrijwel niemand zal uit liefde voor een partner zijn eigen leven kloteriger willen maken ipv beter. Als je iets van iemand wil, dan helpt het als diegene daar zelf ook beter van wordt.
Wat jij in mijn posts zo aardig vertaalt naar omkopen heet in de echte wereld ergens iets tegenover stellen. Als jij wil dat je man voor jou zijn eigen leven slechter maakt zul je daar iets beters tegenover moeten zetten dan een huwelijk met jou. Dat heeft ie namelijk al 26 jaar en wellicht is hij daar net als jij wel op uitgekeken. Dus daarmee ga je hem heus niet overtuigen.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:36
Dat heb ik niet gedaan. En nee, ik ben niet TO.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 13:23Ben jij TO?
Gezien het feit dat je allemaal extra informatie hebt die niet door de oorspronkelijke TO in dit topic is gedeeld?
En waarom zit je me zo kinderachtig te staffen?
Ik heb trouwens niks tegen jou, ben het alleen niet eens met sommige dingen die je zegt (andere dingen weer wel, zoals dat TO het beste nu eerst een baan kan vinden en daarna weer verder zien).
woensdag 6 mei 2020 om 13:37
Op zich inderdaad opgelost maar dit geeft toch aan dat TO vooral klaar is met haar huwelijk? Als je je wil laten uitkopen door je echtgenoot om ergens anders in je eentje een nieuw leven op te gaan bouwen dan ben je wel klaar met je huwelijk, hoor. Ik mag dan vrijgezel zijn maar dat begrijp zelfs ik nog.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:21
Als zij daar echt niet meer wil wonen dan zou hij haar uit kunnen kopen, heeft ze gelijk genoeg geld om eigen appartement in de stad te kopen. Probleem opgelost.
Heb dan gewoon de ballen om de stekker eruit te trekken ipv hem wel nog als portemonnee nodig te hebben.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:38
Je verdraait mijn woorden anders volledig naar dingen die haaks staan op mijn mening. Dus misschien valt het wel mee met dat niet eens zijn. Je bent het vooral niet eens met je eigen fantasiemening, niet met wat ik schrijf.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:36Dat heb ik niet gedaan. En nee, ik ben niet TO.
Ik heb trouwens niks tegen jou, ben het alleen niet eens met sommige dingen die je zegt (andere dingen weer wel, zoals dat TO het beste nu eerst een baan kan vinden en daarna weer verder zien).
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 13:45
fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 13:28Mee eens maar ditzelfde was door Lilalinda ook al op pagina 1 of 2 ofzo gezegd. Eigenlijk zegt iedereen ditzelfde en zijn het alleen TanteOlivia en Geronimo en Samarinde en TO die dat anders zien.
Denk dat het wel meevalt in hoeverre iedereen het anders ziet hoor. Denk dat het vooral soms onhandig verwoord wordt of dat men alleen reageert op specifieke quotes in plaats van op de gehele visie die een bepaalde forummer over het verhaal heeft. Ik ben het regelmatig met de forummers eens die je hierboven noemt, maar ben het ook geregeld eens met bijvoorbeeld jou. Er is overal wat voor te zeggen.
rainydays wijzigde dit bericht op 06-05-2020 13:45
Reden: Typfout
Reden: Typfout
0.07% gewijzigd
Here am I in my little bubble
woensdag 6 mei 2020 om 13:45
Als ze gaan scheiden zal hij haar ook moeten uitkopen. Het is (zeer waarschijnlijk) ook haar huis. Dat heeft niks te maken met hem als portemonnee gebruiken, maar met een zakelijke overeenkomst die ze samen hebben getekend.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 13:37Op zich inderdaad opgelost maar dit geeft toch aan dat TO vooral klaar is met haar huwelijk? Als je je wil laten uitkopen door je echtgenoot om ergens anders in je eentje een nieuw leven op te gaan bouwen dan ben je wel klaar met je huwelijk, hoor. Ik mag dan vrijgezel zijn maar dat begrijp zelfs ik nog.
Heb dan gewoon de ballen om de stekker eruit te trekken ipv hem wel nog als portemonnee nodig te hebben.
Als je zulke andere wensen hebt is het misschien wel het beste om te latten. Als hij dan per se in dat grote, dure huis wil blijven zitten, alleen, dan zal hij het ook zelf moeten betalen en in zijn eentje met zijn naam op dat contract staan. Het is toch ook belachelijk dat iemands dromen worden geblokkeerd door een duur huis waar die persoon zelf niet eens wil wonen?
woensdag 6 mei 2020 om 13:54
Klopt. Ik ben het in grote lijnen eens met fv. Ik heb er alleen moeite mee dat zij de instelling heeft dat degene die het meeste verdient alles mag bepalen. Als je dan een partner hebt die veel verdient, dan ben je dus eigenlijk f*cked 4 life.RainyDays schreef: ↑06-05-2020 13:45Denk dat het wel meevalt in hoeverre iedereen het anders ziet hoor. Denk dat het vooral soms onhandig verwoord wordt of dat men alleen reageert op specifieke quotes in plaats van op de gehele visie die een bepaalde forummer over het verhaal heeft. Ik ben het regelmatig met de forummers eens die je hierboven noemt, maar ben het ook geregeld eens met bijvoorbeeld jou. Er is overal wat voor te zeggen.
woensdag 6 mei 2020 om 14:05
Ik vind dit tamelijk schokkend. Waar praat je dan wél over met elkaar??? Als er geen enkele interesse is in het werk/de ambities van je eigen man, ben je wel heel snel uitgepraat. Ik weet precies wat mijn man doet. Hij weet precies wat ik doe. We praten er eindeloos over, omdat we ons werk belangrijk en interssant vinden, omdat we nog toekomstdromen hebben binnen onze carrières, omdat we het heel erg leuk vinden om te dromen over die éne waanzinnige doorbraak, of die éne monster-deal, en als we het erover hebben, kan het zo maar gebeuren dat we een fles champagne opentrekken, gewoon om het geluk een handje te helpen.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 12:39Als je vanaf dag 1 gewoon duidelijk bent geweest dat je een carrière nastreeft en hebt, en gewoon altijd werkt, hoef je natuurlijk niet elke baanwissel eerst te bespreken. Mijn referentiekader is dat je allebei werkt en allebei op serieus niveau werkt. Natuurlijk hoef je dan niet elk aanbod van een recruiter te bespreken, wat heb je daar überhaupt aan? Alsof een partner kan bepalen welke aanbiedingen voor mij interessant zijn, daar heeft hij toch helemaal geen kijk op? Zo had ik ook geen kijk op welke vacatures voor hem interessant waren, ik heb toch totaal geen idee hoe zijn werk er inhoudelijk uitziet?
Je bent beide volwassen professionals. Dus kan je prima zelf bepalen of een baan voor jou interessant is en te verenigen is met je gezinsleven. En dat kan je partner ook. Dus geen enkele reden om dat allemaal vooraf te bespreken. Als je je gewoon aan de afgesproken verdeling van geld en zorgtaken blijft houden leef je je maar lekker uit. Al ga je in Timboektoe werken, als je zorgt dat je op jouw dag op tijd bij de BSO bent en als je zorgt dat je jouw deel van de vaste lasten overmaakt, wens ik je verder veel succes en plezier.
Werk (ambities) is een héél belangrijk onderwerp, vind ik. Als mijn man zou thuiskomen met de mededeling dat hij binnen zijn werkgebied een switch heeft gemaakt (voltooid verleden tijd) zou ik van mijn stoel vallen: hoezó? Waarom weet ik dat niet? Andersom zou hij dat bij mij ook hebben. Omdat we dit soort dingen delen. Het is écht heel gek om alleen te verwachten dat iemand op tijd bij de BSO staat; dat klinkt meer als een werkovereenkomst dan een relatie. Vind ik dan.
woensdag 6 mei 2020 om 14:09
woensdag 6 mei 2020 om 14:11
Ik zie inderdaad mijn schrijffout.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 11:54Het was en is helemaal niet laaTdunkend bedoeld. Gewoon realistisch. 23 jaar werkervaring waarvan de laatste werkervaring van minstens 5 jaar geleden en onder je niveau, terwijl je ook al in de 50 bent en op een ongunstige locatie woont maakt je kansen op de arbeidsmarkt echt zo goed als nihil.
Een vriendin van mij is ook in de vijftig en die had tot zes weken geleden nog een functie op haar eigen niveau en heeft meer dan 30 jaar ervaring op dat niveau en die wordt ook overal alleen maar afgewezen want te oud en te duur in een crisis. Daar vrees ik zelf ook voor, want voor iedere veertiger en vijftiger heb je ook bergen dertigers die inmiddels ook al 10+ jaar ervaring hebben en dus even interessant qua senioriteit zijn maar wel veel goedkoper of flexibeler.
Toch vond ik je niet erg sympathiek overkomen en vat je het nu al minder laaTdunkend samen.
Verder kan onder je niveau werken, waarvan ik oprecht niet snap waarom dat altijd zo benoemd moet worden, ook positief zijn. Je krijgt weer andere inzichten en leert andere dingen.
Na een goede baan en een burn-out verder heb ik een tijdje in de horeca gewerkt omdat ik angst voor mensen had ontwikkeld. Ik heb daar dingen geleerd die ik never nooit geleerd zou hebben tijdens mijn job 'op niveau' en die ik ook niet had willen missen.
We praten sowieso veel te veel over niveau.
Als TO 5 jaar ander werk heeft gedaan dan waarvoor ze is opgeleid zegt dat niks anders dan dat ze tijdelijk wat anders heeft gedaan. Daar is niks mis mee. Helemaal niet zelfs.
anoniem_661e1d23527b3 wijzigde dit bericht op 06-05-2020 14:13
0.03% gewijzigd
woensdag 6 mei 2020 om 14:14
Hoe kun je iemand uitkopen als je in gemeenschap van goederen bent getrouwd?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:45Als ze gaan scheiden zal hij haar ook moeten uitkopen. Het is (zeer waarschijnlijk) ook haar huis. Dat heeft niks te maken met hem als portemonnee gebruiken, maar met een zakelijke overeenkomst die ze samen hebben getekend.
Als je zulke andere wensen hebt is het misschien wel het beste om te latten. Als hij dan per se in dat grote, dure huis wil blijven zitten, alleen, dan zal hij het ook zelf moeten betalen en in zijn eentje met zijn naam op dat contract staan. Het is toch ook belachelijk dat iemands dromen worden geblokkeerd door een duur huis waar die persoon zelf niet eens wil wonen?
En ik zeg het nog een keer latten kan een oplossing zijn, het kan ook iets zijn wat to of haar man helemaal niet wil. Ze wonen niet voor niets al langdurig samen. Misschien puur uit praktische overwegingen met de kinderen, maar er zijn ook heel veel mensen die graag hun partner liefst iedere dag naast zich hebben liggen.
woensdag 6 mei 2020 om 14:22
Dit lijkt inderdaad de essentie, en ik ben het er ook niet mee eens. Hoeft ook niet, gelukkig, want ik ben thuis degene die verreweg het minste verdient, maar mijn man vindt het allemaal prima zolang ik maar gelukkig ben. En als het financieel niet langer haalbaar zou zijn, zou ik gewoon commerciëler werk gaan doen. Toen wij jonger waren, en hij een postdoctorale opleiding ging doen, héb ik dat ook gedaan, zodat we het konden betalen. Maar voor nu werk ik in een slecht-betaald - héél slecht-betaald - vak dat mijn grote passie is, en gelukkig is mijn man heel trots op me, moedigt hij me aan en beseft hij (net als ik) dat we geluk hebben dat híj enorm geniet van geld verdienen (of zaken doen, of handelen, of hoe je het ook noemt), en dat ík daarom dit mooie maar niet erg lucratieve werk kan doen. Misschien verdien ik ooit ineens een gigantisch kapitaal, dat kan ook met dit werk. Kleine kans, maar we blijven dromen. Hoe dan ook komt het erop neer dat ik heel blij ben dat wij niet in termen van 'kostwinner' en 'pretbaantje' denken, al geef ik toe dat dat een luxe is. Maar geld is niet alles, als het aankomt op erkenning en respect.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 13:54Klopt. Ik ben het in grote lijnen eens met fv. Ik heb er alleen moeite mee dat zij de instelling heeft dat degene die het meeste verdient alles mag bepalen. Als je dan een partner hebt die veel verdient, dan ben je dus eigenlijk f*cked 4 life.
woensdag 6 mei 2020 om 14:22
Dan moet je het dus anders regelen. Je kunt gewoon naar de notaris gaan en andere afspraken maken als de huidige niet meer naar je zin zijn.DS1971 schreef: ↑06-05-2020 14:14Hoe kun je iemand uitkopen als je in gemeenschap van goederen bent getrouwd?
En ik zeg het nog een keer latten kan een oplossing zijn, het kan ook iets zijn wat to of haar man helemaal niet wil. Ze wonen niet voor niets al langdurig samen. Misschien puur uit praktische overwegingen met de kinderen, maar er zijn ook heel veel mensen die graag hun partner liefst iedere dag naast zich hebben liggen.
woensdag 6 mei 2020 om 14:30
Alles kan. Maar zou ik in gemeenschap van goederen getrouwd zijn en mijn vrouw zou zeggen dat ze graag de helft van de waarde van het huis wil en de gemeenschap wil opheffen omdat ze niet meer gelukkig is met haar leven nu, dan zou ik toch even doorvragen, want dan vermoed ik dat je beter meteen door kan pakken, als je begrijpt wat ik bedoel.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:22Dan moet je het dus anders regelen. Je kunt gewoon naar de notaris gaan en andere afspraken maken als de huidige niet meer naar je zin zijn.
