Help! Patstelling

samarinde schreef: ↑

06-05-2020 11:23

Citaat uit de OP: "Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn."

Over beloftes wordt niks gezegd, nee, maar onder deze omstandigheden valt moeilijk vol te houden dat de man deze bui niet voelde hangen. Die mensen zijn getrouwd, ze geven samen hun leven vorm. Dan weet je dit soort dingen van elkaar. Of je er iets mee doet, is een tweede - maar niks doen en je poot stijf houden is ronduit onaardig.

Maar misschien wist to ook dat manlief juist liever in een dorp woont? Dus had to wellicht ook de bui kunnen voelen hangen en had ze beter destijds daar harde afspraken over kunnen maken (en dan nog is dat geen garantie, want in 16 jaar kan jouw perspectief nogal veranderen).

Daarnaast durf ik er geld op te zetten dat de kinderen ook liever niet willen dat hun ouderlijk huis verkocht wordt en ouders naar de Randstad vertrekken. Dat is geen doorslaggevend argument, maar eens te meer een factor om eens mee te nemen, net als het feit dat al dat opnieuw beginnen vaak heel erg tegenvalt. De droom is vaak mooier dan de realiteit.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 12:27

Ze zal toch wel eens dat dorp uitkomen en weten hoe een stad er in 2020 uitziet? Waarom zou een vrouw van 50 geen idee hebben van wat zich buiten haar dorp afspeelt? Ze is toch niet ineens een debieltje geworden, omdat ze getrouwd is en een paar jaar niet heeft gewerkt? Waarom behandelen mensen haar dan ineens zo?

Iedereen weet toch dat wonen in een grote stad heel anders is dan wonen in een klein dorp? Wat is daar ireeel aan? Ik heb jarenlang in een dorp gewoond en daarna 10+ jaar in een grote stad en dat is echt een wereld van verschil. Sommige mensen bloeien volledig op in de stad. Anderen worden er na een paar uur al gek. En er zijn ook mensen die in bepaalde levensfasen kiezen voor een bepaalde omgeving, omdat dit er beter bij past. Dat is zo persoonlijk. Ik ken heel wat 50-55+ ers die na een tijd in een suburb toch weer kiezen voor een kleinere woning midden in de stad, omdat de vrijheid die zij verkrijgen wanneer de kinderen uit huis zijn ervoor zorgt dat zij weinig meer in die suburb te zoeken hebben. Wat met kleine kinderen een voordeel is, de ruimte, de rust, de overzichtelijkheid, kan in die levensfase ineens beklemmend zijn, voor sommige mensen.

Van een vrouw van 50 mag je verwachten dat ze zichzelf kent. Ik vind het erg denigrerend om te doen alsof zij een totale waanvoorstelling heeft van wat het leven in een stad inhoudt.

Dan nog kan het fiks tegenvallen als je je vastklampt aan herinneringen van 16 jaar geleden. Ras Amsterdammers klagen over de toegenomen drukte, de airbnb's, de toeristen, geen fatsoenlijke hollandse snackbar meer te vinden, want vooral cava bars etc. Niet kunnen parkeren, dure parkeervergunningen maar nog steeds een blok moeten lopen, hoge criminaliteit, aso's, gasten in hoodies. En als je dan al ergens in die randstad woont ben je nog een uur kwijt om naar de andere kant van de stad te komen voor je baan.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 12:08

Even los van alle omstandigheden, als je merkt, ziet en weet dat je man/vrouw niet gelukkig is, dan doe je er toch alles aan om het beter te maken voor de persoon waar je het meeste van houdt? Er is toch geen bal aan om samen te wonen met iemand die doodongelukkig is en eigenlijk heel andere dingen wil? Hoe leuk is je eigen leven dan als je samenwoont met iemand die ongelukkig is en zich opgesloten voelt?

Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?

Dat ben ik met je eens, maar het probleem is wel dat we hier de kant van to horen en die is zelden niet gekleurd, laat staan hier waar naar mate de discussie vorderde er ook nog wat details vloeibaar leken.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 12:08

Even los van alle omstandigheden, als je merkt, ziet en weet dat je man/vrouw niet gelukkig is, dan doe je er toch alles aan om het beter te maken voor de persoon waar je het meeste van houdt? Er is toch geen bal aan om samen te wonen met iemand die doodongelukkig is en eigenlijk heel andere dingen wil? Hoe leuk is je eigen leven dan als je samenwoont met iemand die ongelukkig is en zich opgesloten voelt?

Voor die man lijkt het me ook geen fijne situatie. Dan kun je zelf nog zo´n mooie carrière hebben en in een groot vrijstaand huis wonen, maar de basis klopt dan van geen kant en daar wordt je zelf ook niet gelukkig van. Of je moet een narcist zijn zonder enig inlevingsvermogen, misschien dat je dan wel op je gemak bent in zo´n situatie, maar ieder mens met een beetje gevoel en empathie zal toch willen dat de ander ook gelukkig is? Ook kansen krijgt? Ook ergens woont waar ze/hij zich prettig voelt?

Ja dit ben ik allemaal wel met je eens maar het punt is nou net dat dat voor beiden geldt.

En daarom is eerst gaan werken en daarna pas nadenken over het hoe/wat van wonen veel logischer dan meteen verwachten dat man maar alles opgeeft in een hele onzekere situatie.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 12:27

Ze zal toch wel eens dat dorp uitkomen en weten hoe een stad er in 2020 uitziet? Waarom zou een vrouw van 50 geen idee hebben van wat zich buiten haar dorp afspeelt? Ze is toch niet ineens een debieltje geworden, omdat ze getrouwd is en een paar jaar niet heeft gewerkt? Waarom behandelen mensen haar dan ineens zo?

Iedereen weet toch dat wonen in een grote stad heel anders is dan wonen in een klein dorp? Wat is daar ireeel aan? Ik heb jarenlang in een dorp gewoond en daarna 10+ jaar in een grote stad en dat is echt een wereld van verschil. Sommige mensen bloeien volledig op in de stad. Anderen worden er na een paar uur al gek. En er zijn ook mensen die in bepaalde levensfasen kiezen voor een bepaalde omgeving, omdat dit er beter bij past. Dat is zo persoonlijk. Ik ken heel wat 50-55+ ers die na een tijd in een suburb toch weer kiezen voor een kleinere woning midden in de stad, omdat de vrijheid die zij verkrijgen wanneer de kinderen uit huis zijn ervoor zorgt dat zij weinig meer in die suburb te zoeken hebben. Wat met kleine kinderen een voordeel is, de ruimte, de rust, de overzichtelijkheid, kan in die levensfase ineens beklemmend zijn, voor sommige mensen.

Van een vrouw van 50 mag je verwachten dat ze zichzelf kent. Ik vind het erg denigrerend om te doen alsof zij een totale waanvoorstelling heeft van wat het leven in een stad inhoudt.

Maar vind jij het niet een beetje vreemd, dat ze nu diep ongelukkig is, en dat alles goed komt, als ze maar in een stad woont??
Ongelukkigheid zit in jezelf, niet in je omgeving

DS1971 schreef: ↑

06-05-2020 12:29

Maar misschien wist to ook dat manlief juist liever in een dorp woont? Dus had to wellicht ook de bui kunnen voelen hangen en had ze beter destijds daar harde afspraken over kunnen maken (en dan nog is dat geen garantie, want in 16 jaar kan jouw perspectief nogal veranderen).

Daarnaast durf ik er geld op te zetten dat de kinderen ook liever niet willen dat hun ouderlijk huis verkocht wordt en ouders naar de Randstad vertrekken. Dat is geen doorslaggevend argument, maar eens te meer een factor om eens mee te nemen, net als het feit dat al dat opnieuw beginnen vaak heel erg tegenvalt. De droom is vaak mooier dan de realiteit.

Dat is een heel belangrijk punt. Kinderen die nu in studentenhuizen wonen of nog in 'n starterswoninkje zitten willen toch dat thuisgevoel nog niet missen van het ouderlijk huis. Als je verhuist hebben zij geen enkele binding met de nieuwe woning/woonplaats.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 11:57

Dat kan, maar het hoeft natuurlijk niet. Het kan ook zijn dat je samen tot de conclusie komt dat bepaalde dromen niet verenigbaar zijn met die van de ander, of met andere verantwoordelijkheden die je samen bent aangegaan (zoals kinderen om maar een kleinigheidje te noemen).

In een gezonde, gelijkwaardige relatie praat je eerst samen. Je gaat dus niet zonder overleg het gesprek aan met een potentiële werkgever en dan samen met die derde partij allerlei voordeeltjes bedenken om de partner te paaien terwijl dat eigenlijk niet tegemoetkomt aan de werkelijke wensen van je man/vrouw.

TO wil alleen maar met haar man in gesprek gaan over mogelijkheden buiten dat gezapige dorp, terwijl haar man gewoon zijn normale baan behoudt, of een gelijkwaardige baan krijgt, maar haar man wil het gesprek niet eens aangaan, laat staan dat hij haar tegemoet wil komen.

Als je vanaf dag 1 gewoon duidelijk bent geweest dat je een carrière nastreeft en hebt, en gewoon altijd werkt, hoef je natuurlijk niet elke baanwissel eerst te bespreken. Mijn referentiekader is dat je allebei werkt en allebei op serieus niveau werkt. Natuurlijk hoef je dan niet elk aanbod van een recruiter te bespreken, wat heb je daar überhaupt aan? Alsof een partner kan bepalen welke aanbiedingen voor mij interessant zijn, daar heeft hij toch helemaal geen kijk op? Zo had ik ook geen kijk op welke vacatures voor hem interessant waren, ik heb toch totaal geen idee hoe zijn werk er inhoudelijk uitziet?

Je bent beide volwassen professionals. Dus kan je prima zelf bepalen of een baan voor jou interessant is en te verenigen is met je gezinsleven. En dat kan je partner ook. Dus geen enkele reden om dat allemaal vooraf te bespreken. Als je je gewoon aan de afgesproken verdeling van geld en zorgtaken blijft houden leef je je maar lekker uit. Al ga je in Timboektoe werken, als je zorgt dat je op jouw dag op tijd bij de BSO bent en als je zorgt dat je jouw deel van de vaste lasten overmaakt, wens ik je verder veel succes en plezier.

lilalinda schreef: ↑

06-05-2020 12:36

Maar vind jij het niet een beetje vreemd, dat ze nu diep ongelukkig is, en dat alles goed komt, als ze maar in een stad woont??
Ongelukkigheid zit in jezelf, niet in je omgeving

Ik ben eindelijk ook weg uit een omgeving waar ik niet wilde (blijven) wonen. Als ik kinderen had gehad die daar naar school gingen, zou ik dat ook nog wel hebben willen afwachten.
Ik woon nu in een omgeving die mijn basisvereisten heeft en mijn geluksgevoel groeit daardoor.

redbulletje schreef: ↑

06-05-2020 12:37

Dat is een heel belangrijk punt. Kinderen die nu in studentenhuizen wonen of nog in 'n starterswoninkje zitten willen toch dat thuisgevoel nog niet missen van het ouderlijk huis. Als je verhuist hebben zij geen enkele binding met de nieuwe woning/woonplaats.

Nou en. Op een bepaald moment hebben kinderen hun eigen leven en zullen ze het toch echt zelf moeten gaan doen. Thuis wordt dan het huis of de kamer waar je woont. Het zijn volwassen mensen.

parbleumondieu schreef: ↑

06-05-2020 12:19

En nog volhouden dat jullie niet denigrerend doen tegen TO.
Ik mag hopen dat ze een vetbetaalde baan krijgt, waar ze helemaal los kan gaan.

Het is niet denigrerend bedoeld. Ik wil er alleen maar op wijzen dat iedereen keuzes heeft. Dan kun je wel ongelofelijk op je strepen gaan staan, maar dat werkt gewoon niet. Want als je het conflictmodel gaat hanteren, dan gaat de ander ook verder kijken dan die ene discussie.

Haar man wil niet verhuizen. Dat is iets waar je wat mee moet. Je kan het wel lekker negeren en het gooien op dat jij nu aan de beurt bent, maar dat eindigt dan snel in een vervreemding van elkaar.

Daarom zou to eens gewoon het gesprek aan moeten gaan om te kijken wat beiden willen. Kan ook uitkomen dat ze gewoon klaar zijn met elkaar, kan ook uitkomen dat er wel genoeg gezamenlijk belang is om een pad uit te stippelen waar beiden gelukkig van worden.

Vanuit die man geredeneerd: ook als hij helemaal meegaat in de wensen van zijn vrouw kan het straks alsnog zijn dat zijn vrouw niet gelukkig is, de relatie op de klippen loopt, enz.

En wat heeft hij dan?

Geronimo2 schreef: ↑

06-05-2020 09:55

Nou, eerlijk gezegd, ik zou hem er ook niet snel ingooien maar zowel bij FV en RB blijkt wel dat ze weinig ervaring hebben hoe het in een langdurige relatie hoort te gaan, het is het verschil tussen theorie en praktijk en dat ligt blijkbaar veel verder uit elkaar dan ook ik dacht. Alleen al het , op voorbaat, afschieten van elk plan wat een partner heeft voor de toekomst is al ongewoon in een lange relatie. Als ik met zulke plannen naar partner zou gaan wordt dat een normaal gesprek over het hoe en waarom en wat wel en niet kan. Een partner houdt ook rekening met de wensen van de ander en neemt het juist serieus omdat je de partner kent en weet dat die niet zomaar met een voorstel komt.

Blijkbaar is het hoogste doel de relatie, ongeacht hoe die wordt ingevuld, degene die zijn voet dwars zet wint of zo en na je 50ste zorg je maar dat je eventuele wensen maar onderdrukt want het zou je partner wel eens niet uit kunnen komen of het zijn je hormonen. Ik blijf me hier verbazen,ondanks 25+ samen hebben wij nog steeds onze wrijvingen en gezeik maar als het gaat om ons gezamenlijke leven en de wensen van de ander houden we altijd alle mogelijkheden open, een leven zonder groei is wat mij betreft ook niet echt een leven.

Wat een bullshit. Zo denk ik er helemaal niet over en tot 3 jaar geleden woonde ik nog gewoon samen met de vader van mijn kinderen die net als ik ook een baan heeft. En zelf heb ik tijdens die baan verschillende malen een baanwissel meegemaakt en zijn we verhuisd.

Ik leef gewoon niet in de jaren vijftig en heb dus geen toestemming nodig van mijn partner als een recruiter mij vraagt of ik eens koffie wil drinken. En dat gebeurt mij nogal vaak, ik zit in een vakgebied waarin relatief kleine groep specialisten regelmatig rouleert tussen verschillende bedrijven. En soms komt er uit zo'n kopje koffie niks, soms komt daar een leuke baan uit. Nou, aangezien er verder dan niks aan mijn leven verandert behalve het logo op mijn loonstrook, vertel ik dat soort dingen meestal pas als ze een feit zijn. Wat kan het een partner nu schelen of ik bij het Kruidvat of bij Etos dezelfde functie ga uitoefenen op dezelfde dagen in dezelfde winkelstraat? Het enige wat voor hem dan van belang is, is dat ik bij Etos ineens meer ga verdienen en we dus meer geld als gezin hebben. Ik ben namelijk een betrouwbare volwassene en ga dus geen andere baan nemen als ik of mijn gezin daar slechter van worden.

Wat TO dus wel wil doen.

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 12:41

Nou en. Op een bepaald moment hebben kinderen hun eigen leven en zullen ze het toch echt zelf moeten gaan doen. Thuis wordt dan het huis of de kamer waar je woont. Het zijn volwassen mensen.

Dat neemt niet weg dat het leven mooier is als je nog een thuisbasis hebt, het huis waarin je bent opgegroeid en waar je ouders nog wonen.

DS1971 schreef: ↑

06-05-2020 10:01

Of gewoon zeggen, ik geworteld hier en wil hier nooit meer weg.

En dan is het aan to om te zeggen dat ze daarmee akkoord gaat, of om dan een andere keuze te maken.

Je moet niet je hele leven bij elkaar blijven. Als je beiden iets anders wil en dat is conflicterend met elkaar, dan kun je elkaar ook geluk gunnen zonder elkaar.

Ja, precies, dat is de consequentie dan van in de stad wonen. Dat je niet meer bij elkaar past, andere dingen wil en dus uit elkaar moet. Dan kan je blijven stampvoeten dat het oneerlijk is maar net zo goed als dat TO het recht heeft om wensen voor de toekomst te hebben heeft haar man dat ook. Hij zit prima waar hij zit, dus als TO daar allemaal doodongelukkig van wordt moet ze haar conclusies trekken en gaan.

Ik denk dat niemand hier vindt dat het alleen aan de man of aan de vrouw ligt, in dit verhaal. Het probleem is dat er op dit moment geen oplossing gevonden lijkt te kunnen worden die bevredigend is voor beide partijen.

Ik snap zowel de man als vrouw in dit verhaal wel.
Van de man snap ik dat hij op dit moment alles heeft wat hij wenst en dat hij daardoor niet zit te wachten op verandering in woon- en werkomstandigheden.
Van de vrouw snap ik dat zij weer wil gaan werken en dat zij in een andere omgeving wil wonen omdat zij hier niet gelukkig is (of dat terecht is en of zij jaren geleden überhaupt niet had moeten verhuizen is daarbij mijns inziens nu niet echt relevant, feit is dat ze nu niet gelukkig is met haar leven).

Wat ik van de man niet snap is dat hij niet bereid lijkt te zijn om een gesprek aan te gaan en dat hij geen duidelijkheid lijkt te scheppen over wat zijn "nee" inhoudt voor de relatie. Ik neem toch aan dat je je partner gelukkig wilt zien in een relatie. Vrouw geeft aan dat ze niet gelukkig is en als je dan niet open staat voor op zijn minst een gesprek, dan vind ik dat wel kwalijk. Als de man écht niets wil veranderen, dan moet hij ook duidelijkheid geven naar de vrouw: Truus, leuk wat je allemaal wilt doen, maar ik wil dat écht niet, dus als jij het wilt voorzetten dan houdt wat mij betreft ons huwelijk op.

Ik denk dus eigenlijk dat TO daar een gesprek over zou moeten voeren. Niet zozeer over wel/niet gaan werken of wel/niet verhuizen, maar over het feit dat er uiteenlopende belangen zijn. Is er echt een wens om met elkaar getrouwd te blijven? Zo ja, wat is er dan voor nodig zodat beide partners tevreden zijn met hun leven? Is het überhaupt mogelijk om, na wat aanpassingen, allebei tevreden te zijn in de relatie en in het leven? Of liggen de belangen zo ver uit elkaar dat er nooit gezamenlijk geluk bereikt kan worden? In hoeverre is het acceptabel dat de ene partner gelukkiger / meer tevreden is / zou zijn dan de ander? In hoeverre is man/vrouw bereid om wat in te leveren op het individuele ideaalplaatje zodat er een gezamenlijk nieuw plaatje gecreëerd kan worden?

Het zal misschien wel even duren voordat er een goed gesprek is en voordat er duidelijk antwoord is op bovenstaande vragen. Ik zou daarom, als ik TO was, in ieder geval nu al wel op zoek gaan naar een baan in de buurt van de huidige woonsituatie zodat je in ieder geval weer aan het werk bent.

TO, het lijkt mij heel veel (te veel) om gelijktijdig na te denken over een eventuele nieuwe baan, eventueel verhuizen, eventueel latten, gesprekken voeren met elkaar, nadenken over samenblijven of uit elkaar gaan. Ik zou daarom beginnen met een kleine stap waar je wél invloed op hebt zonder meteen alles overhoop te gooien: het starten met een nieuwe baan. Misschien is het op dit moment niet de droombaan die je wilt, maar dan ben je in ieder geval weer aan het werk. Als je uiteindelijk besluit om toch naar de Randstad te gaan en om daar te werken (al dan niet samen met je man), dan is dat over bijvoorbeeld 1 jaar oók nog vroeg genoeg. 1 jaar vliegt zo voorbij en dan hebben jullie de tijd om weloverwogen beslissingen te nemen.

Ik denk, hoe dan ook, dat je jezelf (en ook je man) een plezier doet door niet nu álles tegelijkertijd te willen.

redbulletje schreef: ↑

06-05-2020 12:53

Dat neemt niet weg dat het leven mooier is als je nog een thuisbasis hebt, het huis waarin je bent opgegroeid en waar je ouders nog wonen.

Ik snap, dat het voor kinderen fijn is, maar juist als je kinderen uitvliegen is het ook de tijd, dat je als ouders weer verder kijkt
Ik was nog geen paar weken het huis uit, of mijn vader had mijn slaapkamer al inpikt als studeerkamer (beetje te snel, ik doe dat straks met mijn eigen kinderen wat langzamer)
Maar als ik (/WIJ!) binnenkort willen verhuizen, dan gaan we! De kinderen zijn dan uitgevlogen, maken hun eigen keuzes. We leveren ze volwassen af! Nu mogen wij

samarinde schreef: ↑

06-05-2020 10:04

Oké, misschien gebruikt hij dat argument (geld, macht) niet, maar op de keper beschouwd komt het op hetzelfde neer, want híj vindt zijn baan en zijn huis fijn, en TO niet. Al jaren niet. Als je zoiets van je partner weet, weet je ook dat er op een dag een gesprek komt over die gedroomde toekomst in de stad.

Dan had TO al jaren zo'n grote meid moeten zijn om zelf in haar levensonderhoud te gaan voorzien, als ze al jaren zijn baan waar ze anders naar eigen zeggen riant van leefde zo kut vond.

Echt, dan zeggen mensen iets over mijn toon. Moet je kijken hoe jullie over de man van TO, de vader van haar kinderen en degene die in zijn eentje zowel TO als die kinderen van een riant dak boven hun hoofd heeft voorzien, spreken.

Oh, tuurlijk, TanteOlivia is zeker een oudgediende die alleen heeft geregistreerd om een oude vete met me te vereffenen? Ik had het kunnen weten.

fashionvictim schreef: ↑

06-05-2020 13:00

Oh, tuurlijk, TanteOlivia is zeker een oudgediende die alleen heeft geregistreerd om een oude vete met me te vereffenen? Ik had het kunnen weten.

Is het viva-forum zo belangrijk voor Tante Olivia en/of voor jou en/of voor andere mensen dat dit echt gebeurt?
Dat meen je toch niet?!?

lilalinda schreef: ↑

06-05-2020 12:57

Ik snap, dat het voor kinderen fijn is, maar juist als je kinderen uitvliegen is het ook de tijd, dat je als ouders weer verder kijkt
Ik was nog geen paar weken het huis uit, of mijn vader had mijn slaapkamer al inpikt als studeerkamer (beetje te snel, ik doe dat straks met mijn eigen kinderen wat langzamer)
Maar als ik (/WIJ!) binnenkort willen verhuizen, dan gaan we! De kinderen zijn dan uitgevlogen, maken hun eigen keuzes. We leveren ze volwassen af! Nu mogen wij

Haha, dát is herkenbaar! Maar daar heb ik geen probleem mee gehad eerlijk gezegd. Het meubilair van mijn jeugdkamer staat er gewoon nog in (de kledingkast die nu door mijn moeder is ingepikt bijv) mijn bed, de wastafel, het bureau en de boekenkast. Alleen nu helemaal vol met mijn vaders computer, administratie en spullen.

makreel schreef: ↑

06-05-2020 13:01

Is het viva-forum zo belangrijk voor Tante Olivia en/of voor jou en/of voor andere mensen dat dit echt gebeurt?
Dat meen je toch niet?!?

ik dacht vooral dat Tante Olivia = TO,
TO verdwijnt en Tante Olivia (afgekort: TO) duikt op en verdedigt haar aan alle kanten, en vult veel pro-TO in
Maar dat is ook gewoon een vergaande aanname hoor, en TO of T.O. mogen we nu keihard uitlachen

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 10:04

Nou... zonder overleg een baan aannemen met als consequentie dat je partner alles moet opgeven en dan denken dat het wel los zal lopen als je die partner maar een grote zak geld biedt ter compensatie, dat zullen de meeste mensen toch wel een dingetje vinden hoor. En dan heb ik het over mensen met eigen dromen, eigen werk, een eigen carrière. Dat is namelijk niet in geld uit te drukken.

Als je ervaring hebt met een langdurige relatie/huwelijk met een echt persoon, dan hou je rekening met die persoon. Dat is namelijk niet een fictief persoon die zich in jouw dromen wel aanpast aan wat jij wil, maar een eigen persoon die ook eigen ideeën heeft over de toekomst. Tenzij je een egoïstische eikel bent, of nooit een dergelijke relatie hebt gehad en je gewoon niet kunt voorstellen hoe dat is om niet alleen rekening te houden met je eigen dromen en behoeften, maar ook met die van een ander. In een gezonde, liefdevolle langdurige relatie is dit toch echt heel normaal.

Dit heb je gewoon verzonnen, dat heb ik nergens gezegd en zo zit ik helemaal niet in elkaar. Ik ageer nota bene al vanaf pagina 1 tegen TO die precies dit van haar partner verwacht. Hoe kom je er dan bij dat ik ineens zelf de mening zou hebben dat je zonder overleg van je partner kunt verwachten dat hij zijn baan en huis opgeeft?

Ik zeg juist al het hele topic dat als je zelf een andere baan wil dat je dat zelf moet regelen op een manier waar je partner geen last van heeft. Dus conform de afspraken die je thuis hebt staan en de verantwoordelijkheden die je thuis hebt. Prima dat je in Maastricht wil werken terwijl we in Amsterdam wonen, regel het maar maar wel op een manier dat de kinderen en ik er niet slechter van worden. Zó sta ik in het leven en al mijn partners zijn altijd riant beter geworden van het feit dat ik werkte en hebben altijd riant meegedeeld in mijn verdiensten en geprofiteerd van het feit dat ik daar bovenop ook altijd gewoon het merendeel van de zorg op me nam.

lilalinda schreef: ↑

06-05-2020 12:36

Maar vind jij het niet een beetje vreemd, dat ze nu diep ongelukkig is, en dat alles goed komt, als ze maar in een stad woont??
Ongelukkigheid zit in jezelf, niet in je omgeving

Nee totaal niet. Je omgeving is nogal bepalend voor je levensgeluk.

parbleumondieu schreef: ↑

06-05-2020 12:19

En nog volhouden dat jullie niet denigrerend doen tegen TO.
Ik mag hopen dat ze een vetbetaalde baan krijgt, waar ze helemaal los kan gaan.

Ik gun haar van harte een superleuke baan die goed verdient. Waarom zou ik dat niet doen?

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 13:09

Nee totaal niet. Je omgeving is nogal bepalend voor je levensgeluk.

nee hoor, je basis geluk zit in je,
kan getriggerd worden door externe factoren

als je jouw ongelukkige gevoel bij een ander/je omgeving legt, zul je nooit gelukkig worden

TanteOlivia schreef: ↑

06-05-2020 10:08

Wat ik al eerder zei: ze kunnen gaan latten. Is helemaal niet gek hoor om op latere leeftijd te latten, doen heel veel mensen die niet de verantwoordelijkheid (meer) hebben over kinderen. Hij gaat eens een weekendje daarheen. Zij eens een weekendje terug naar het dorp. Vakanties vieren ze samen. Het kan een leuke impuls zijn van je relatie, weer eens wat anders dan altijd maar bij elkaar wonen en in de geijkte patronen terechtkomen.

Klopt, maar die optie had TO niet voorgesteld. In haar scenario's moest in alle gevallen het huis waar de man naar volle tevredenheid woont verkocht worden. En ja, daarvan vind ik zeker dat degene die het huis ook daadwerkelijk betaalt de zwaarste stem heeft. Wie betaalt, bepaalt. Dat huis is zijn vermogen.