Relaties
alle pijlers
Verwerking scheiding één jaar later
zondag 17 mei 2020 om 15:42
Lieve allemaal,
Inmiddels is het meer dan één jaar geleden dat mijn ex partner aangaf te willen scheiden. Omdat ik weinig inschrijftijd had en geen mogelijkheid had om te kopen hebben wij een halfjaar om en om in ons koophuis gezeten met de kinderen. Geen ideale situatie maar voor de kinderen wel het beste.
Met heel veel geluk d.m.v. Loting heb ik na een halfjaar een super leuk huisje kunnen bemachtigen één wijk verder op. Mijn ex partner kon in het koophuis blijven wonen. De kinderen hebben hier klasgenootjes wonen en hadden daardoor direct aansluiting met de buurt ook zijn er veel speelmogelijkheden. Ze hebben niet van school hoeven veranderen en wonen nog steeds dichtbij hun vader.
Het geluk leek ons toe te lachen en ik voelde mij emotioneel gezien ook echt een stuk sterker nadat de ergste schok en het ergste verdriet voorbij was. Toch merk ik de laatste tijd dat ik moeite heb met de situatie.
Mijn ex partner bleek direct bij een ander ingetrokken te zijn en nadat wij het koophuis niet meer hoefde te delen is zij bij hem ingetrokken. Het was een gezamenlijke vriendin van ons. Ik kwam er pas een aantal maanden na de scheiding achter dat ik direct ben ‘ingeruild’ voor een ander. Het was echt een klap in mijn gezicht.
Het was heel pijnlijk om te zien hoe snel ze mijn plekje het hare heeft gemaakt. Hoe zij nu met hem in het huis woont wat we ooit gekocht hadden omdat ik het zo graag wilde en mijn ex het daar mee eens was, hoe mijn ex direct ‘vrolijk verder is gegaan’ terwijl ik mij nog door de gevolgen van de scheiding worstel en alles alleen moet doen.
Wij hebben een goedlopend co ouderschap van week om week. De kinderen zijn heel positief over papa’s vriendin & zij is goed voor de kinderen. Daar ben ik dankbaar voor maar het doet van binnen soms echt pijn. Ondanks alles ben ik altijd positief over haar tegen over de kinderen en ook tegen over mijn ex en zijn vriendin. Het gaat tenslotte niet om mij maar om de kinderen.
Ook merk ik dat ik het moeilijk vind om in deze woonplaats te moeten wonen. Ik heb genoeg sociale contacten maar mijn familie en vrienden wonen allemaal ergens anders. Ik zit hier tussen zijn familie, zijn vrienden. Zelfs in de klassen van de meiden zit familie. Hierdoor is het moeilijk om los te komen van hem. Elke dag wordt ik er wel mee geconfronteerd.
Ik wil trouwens benadrukken dat ik hem niet meer terug wil. Die periode ben ik al heel lang voorbij.
Herkend iemand deze gevoelens en heeft
Iemand misschien tips om verder te gaan? Ik had deze emoties absoluut niet meer verwacht een jaar later. Ik gun de meiden ook echt een gezin met een moeder en een vader maar ik kan ze dit nu niet bieden. Dat voelt echt alsof ik faal. Behoefte aan een nieuwe relatie heb ik absoluut niet.
Inmiddels is het meer dan één jaar geleden dat mijn ex partner aangaf te willen scheiden. Omdat ik weinig inschrijftijd had en geen mogelijkheid had om te kopen hebben wij een halfjaar om en om in ons koophuis gezeten met de kinderen. Geen ideale situatie maar voor de kinderen wel het beste.
Met heel veel geluk d.m.v. Loting heb ik na een halfjaar een super leuk huisje kunnen bemachtigen één wijk verder op. Mijn ex partner kon in het koophuis blijven wonen. De kinderen hebben hier klasgenootjes wonen en hadden daardoor direct aansluiting met de buurt ook zijn er veel speelmogelijkheden. Ze hebben niet van school hoeven veranderen en wonen nog steeds dichtbij hun vader.
Het geluk leek ons toe te lachen en ik voelde mij emotioneel gezien ook echt een stuk sterker nadat de ergste schok en het ergste verdriet voorbij was. Toch merk ik de laatste tijd dat ik moeite heb met de situatie.
Mijn ex partner bleek direct bij een ander ingetrokken te zijn en nadat wij het koophuis niet meer hoefde te delen is zij bij hem ingetrokken. Het was een gezamenlijke vriendin van ons. Ik kwam er pas een aantal maanden na de scheiding achter dat ik direct ben ‘ingeruild’ voor een ander. Het was echt een klap in mijn gezicht.
Het was heel pijnlijk om te zien hoe snel ze mijn plekje het hare heeft gemaakt. Hoe zij nu met hem in het huis woont wat we ooit gekocht hadden omdat ik het zo graag wilde en mijn ex het daar mee eens was, hoe mijn ex direct ‘vrolijk verder is gegaan’ terwijl ik mij nog door de gevolgen van de scheiding worstel en alles alleen moet doen.
Wij hebben een goedlopend co ouderschap van week om week. De kinderen zijn heel positief over papa’s vriendin & zij is goed voor de kinderen. Daar ben ik dankbaar voor maar het doet van binnen soms echt pijn. Ondanks alles ben ik altijd positief over haar tegen over de kinderen en ook tegen over mijn ex en zijn vriendin. Het gaat tenslotte niet om mij maar om de kinderen.
Ook merk ik dat ik het moeilijk vind om in deze woonplaats te moeten wonen. Ik heb genoeg sociale contacten maar mijn familie en vrienden wonen allemaal ergens anders. Ik zit hier tussen zijn familie, zijn vrienden. Zelfs in de klassen van de meiden zit familie. Hierdoor is het moeilijk om los te komen van hem. Elke dag wordt ik er wel mee geconfronteerd.
Ik wil trouwens benadrukken dat ik hem niet meer terug wil. Die periode ben ik al heel lang voorbij.
Herkend iemand deze gevoelens en heeft
Iemand misschien tips om verder te gaan? Ik had deze emoties absoluut niet meer verwacht een jaar later. Ik gun de meiden ook echt een gezin met een moeder en een vader maar ik kan ze dit nu niet bieden. Dat voelt echt alsof ik faal. Behoefte aan een nieuwe relatie heb ik absoluut niet.
zondag 17 mei 2020 om 15:50
Je faalt niet. Je hebt je best gedaan om het beste te maken van een vervelende situatie waar je bovendien tegen je zin in beland bent. Je kan ze misschien niet een 'gewone' gezinssituatie bieden, wel veiligheid en geborgenheid, meer hebben kinderen niet nodig. En heel verstandig je nog niet voor een nieuwe relatie kiest. Je kinderen hebben al genoeg te verstouwen gehad en zitten echt niet te wachten op een nieuwe vent. Al en met al denk ik dat je je heel krachtig door deze situatie hebt heen geslagen. Top dat je niet negatief spreekt over de vriendin van je ex, ook dat is heel fijn voor je kinderen. En dat je af en toe ergens op wil slaan lijkt me normaal. Misschien kun je box les nemen?
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
zondag 17 mei 2020 om 16:09
Je zat het afgelopen in de overleefmodus en hebt nu pas de tijd om je gevoel meer ruimte te geven. Logisch dat je een hoop moet verwerken, een scheiding is een proces en als je er dan ook nog achterkomt dat je, zoals jij zegt bent ingeruild en ook nog eens voor een oude vriendin, dat is nogal wat. Geef en gun jezelf tijd. 
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zondag 17 mei 2020 om 16:16
Pijnlijk zeg een gezamenlijke vriendin. Je stelt je echt super op, ik vind je een goede moeder! Maar doet niks af van je persoonlijke gevoel en verwerking.
Het komt in vlagen verwerking en ook de emoties die erbij horen (pijn, teleurstelling, verdriet, ego een deuk, vertrouwde loslaten). Ik denk dat dat moment wel komt maar iets langer zal duren omdat je nog vaak geconfronteerd wordt met je “oude leven”.
Als ik jou was zou ik na de Corona tijd bouwen aan iets helemaal van jezelf. Zoals een nieuwe hobby, sport, opleiding, nieuwe mensen (vriendinnen) leren kennen of daten of lekker gaan stappen. Iets wat je alleen voor jezelf doet, alleen voor jou is.
Jij komt er wel! Gun jezelf meer tijd. Je hebt jezelf van de vloer geraapt, bent verhuisd, staat op eigen benen, gaat heel gezond om met de situatie voor je kinderen! Dat is een enorme prestatie vind ik. Laat de emoties maar toe, en met meer tijd zal je losser ervan komen en meer je “eigen” leven invulling gaan geven.
Ik ben trots op je hoor.
Het komt in vlagen verwerking en ook de emoties die erbij horen (pijn, teleurstelling, verdriet, ego een deuk, vertrouwde loslaten). Ik denk dat dat moment wel komt maar iets langer zal duren omdat je nog vaak geconfronteerd wordt met je “oude leven”.
Als ik jou was zou ik na de Corona tijd bouwen aan iets helemaal van jezelf. Zoals een nieuwe hobby, sport, opleiding, nieuwe mensen (vriendinnen) leren kennen of daten of lekker gaan stappen. Iets wat je alleen voor jezelf doet, alleen voor jou is.
Jij komt er wel! Gun jezelf meer tijd. Je hebt jezelf van de vloer geraapt, bent verhuisd, staat op eigen benen, gaat heel gezond om met de situatie voor je kinderen! Dat is een enorme prestatie vind ik. Laat de emoties maar toe, en met meer tijd zal je losser ervan komen en meer je “eigen” leven invulling gaan geven.
Ik ben trots op je hoor.
zondag 17 mei 2020 om 16:23
Ik ging bijvoorbeeld daten, liet piercings zetten die ik mooi vond, ging weer tekenen etc. Dat hielp me weer een gevoel geven van “dit ben ik” “dit is een nieuw hoofdstuk in mijn leven die ik zelf invul”.
Ik ben wel verhuisd maar heb ook nul familie in deze omstreken net zoals eerst. Veel bellen met vriendinnen of familie heb ik gedaan.
Ik ben wel verhuisd maar heb ook nul familie in deze omstreken net zoals eerst. Veel bellen met vriendinnen of familie heb ik gedaan.
zondag 17 mei 2020 om 16:36
Ik vind ook dat je het heel goed doet. En dat die gevoelens er zijn lijkt me heel menselijk en logisch. Ik heb geen andere tip dan; zorg ook voor je eigen uitlaatklep (mensen tegen wie je niet beleefd hoeft te zijn en gewoon ongenuanceerd kan ratelen en hem ook voor schoft uit kan maken als het moet).
De situatie vraagt heel veel van je. Knap dat je dat op deze manier kan bolwerken. Zorg goed voor jezelf.
De situatie vraagt heel veel van je. Knap dat je dat op deze manier kan bolwerken. Zorg goed voor jezelf.
zondag 17 mei 2020 om 16:44
Juist logisch dat nu het stof nu gaat liggen je meer tijd hebt tot reflectie en daarmee de pijn juist boven komt. Jouw partner had al afscheid genomen van het huwelijk voor de scheiding. Jij kan dit pas verwerken na de scheiding. Mijn situatie was wel vergelijkbaar.... ik ben er wel twee jaar zoet mee geweest voor ik weer echt m’n draai had gevonden. Ik ben ruim een jaar na de scheiding pas verhuisd en in mijn nieuwe plek zonder de druk van de komende verhuizing kon ik pas een nieuw normaal maken. Het wordt beter, echt!
Zoek een leuke hobby, een lekkere scharrel of twee, neem een piercing.... je komt er wel!
Zoek een leuke hobby, een lekkere scharrel of twee, neem een piercing.... je komt er wel!
zondag 17 mei 2020 om 17:21
Falen??? Nee, je bent een winnaar!! Hoe volwassen jij je op weet te stellen ten behoeve van de kinderen verdiend een medaille. Echt, er zijn veel moeders (en vast ook vaders) die zo in wrok schieten vanwege hun eigen pijn dat ze zich niet op deze positieve manier weten op te stellen.
Nu het stof wat is neergedaald voel je wat je hebt meegemaakt en dat heeft tijd nodig. Dat is rot, echt ik weet het, maar het gaat weer voorbij. Sta je eventueel open voor hulp? Misschien is het fijn om met een professional te praten hierover.
De tips die anderen hier geven om iets te zoeken dat echt voor jezelf is vind ik een goede.
Sterkte, het gaat helemaal goed komen
Nu het stof wat is neergedaald voel je wat je hebt meegemaakt en dat heeft tijd nodig. Dat is rot, echt ik weet het, maar het gaat weer voorbij. Sta je eventueel open voor hulp? Misschien is het fijn om met een professional te praten hierover.
De tips die anderen hier geven om iets te zoeken dat echt voor jezelf is vind ik een goede.
Sterkte, het gaat helemaal goed komen
Your ego is not your amigo!
maandag 18 mei 2020 om 06:31
Wintervuur schreef: ↑17-05-2020 16:16Pijnlijk zeg een gezamenlijke vriendin. Je stelt je echt super op, ik vind je een goede moeder! Maar doet niks af van je persoonlijke gevoel en verwerking.
Het komt in vlagen verwerking en ook de emoties die erbij horen (pijn, teleurstelling, verdriet, ego een deuk, vertrouwde loslaten). Ik denk dat dat moment wel komt maar iets langer zal duren omdat je nog vaak geconfronteerd wordt met je “oude leven”.
Als ik jou was zou ik na de Corona tijd bouwen aan iets helemaal van jezelf. Zoals een nieuwe hobby, sport, opleiding, nieuwe mensen (vriendinnen) leren kennen of daten of lekker gaan stappen. Iets wat je alleen voor jezelf doet, alleen voor jou is.
Jij komt er wel! Gun jezelf meer tijd. Je hebt jezelf van de vloer geraapt, bent verhuisd, staat op eigen benen, gaat heel gezond om met de situatie voor je kinderen! Dat is een enorme prestatie vind ik. Laat de emoties maar toe, en met meer tijd zal je losser ervan komen en meer je “eigen” leven invulling gaan geven.
Ik ben trots op je hoor.
Dit. Mooi gezegd!
maandag 18 mei 2020 om 07:15
Voor wat betreft wonen in dezelfde woonplaats heel herkenbaar. Ik heb een huis gekocht in hetzelfde dorp voor de kinderen, maar merk wel dat het voor mij niet goed voelt om mijn ex vrouw zo dichtbij te hebben, zeker ook omdat ze moeite heeft om mijn privacy te respecteren en helaas het ook steeds weer blijkt dat ze zich niet houdt aan de afspraak om onze scheiding binnen het dorp niet te bespreken, sterker nog, daar een eigen draai aan geeft die op zijn zachtst gezegd niet overeenkomt met de waarheid en haar als slachtoffer neerzet. Maar goed, voor de kinderen hou je dan maar je mond, maar het is dus niet meer een dorp waar ik wil blijven.
Kortom, zodra ik denk dat de kinderen daar goed in mee kunnen gaan, ga ik ook gewoon weg. Dat scheelt dan hopelijk ook een hoop conflicten.
Kortom, zodra ik denk dat de kinderen daar goed in mee kunnen gaan, ga ik ook gewoon weg. Dat scheelt dan hopelijk ook een hoop conflicten.
woensdag 20 mei 2020 om 15:22
Heel herkenbaar dit!
Vooral het gevoel ingeruild te zijn (in mijn geval een gezamenlijke kennis, waar hij tijdens ons huwelijk dus al 2 jaar een affaire mee had) en het onbegrip van mijn kant dat hij de pijn van het beëindigen van ons huwelijk blijkbaar niet voelt.
Ik houd mezelf maar voor dat de klap bij hem nog wel komt. Dat kan toch bijna niet anders?
Aan de andere kant heeft hij blijkbaar tijdens ons huwelijk al een heel verwerkingsproces doorgemaakt.
Maar stiekem denk ik wel eens bij mezelf, dat ik me er beter bij zou voelen als hij huilend in een hoekje weg zou kruipen. Gewoon omdat hij mij natuurlijk zo mist haha.
Vooral het gevoel ingeruild te zijn (in mijn geval een gezamenlijke kennis, waar hij tijdens ons huwelijk dus al 2 jaar een affaire mee had) en het onbegrip van mijn kant dat hij de pijn van het beëindigen van ons huwelijk blijkbaar niet voelt.
Ik houd mezelf maar voor dat de klap bij hem nog wel komt. Dat kan toch bijna niet anders?
Aan de andere kant heeft hij blijkbaar tijdens ons huwelijk al een heel verwerkingsproces doorgemaakt.
Maar stiekem denk ik wel eens bij mezelf, dat ik me er beter bij zou voelen als hij huilend in een hoekje weg zou kruipen. Gewoon omdat hij mij natuurlijk zo mist haha.
donderdag 21 mei 2020 om 10:36
ik vond scheiden echt loodzwaar. na een jaar is dat gevoel echt nog niet beter... maar goed nieuws... het wordt wel echt veel beter.
mijj ex had ook direct een nieuwe vriendin.en dat vond ik ook super moeilijk maar ik deed ook aardig voor de kids.
bij mij is t nu 4 jaar geleden. En t is echt veel beter. Ik heb zelf nu ook een hele leuke vriend en t leven is nu veel leuker.
hou vol... het wordt beter. echt.
mijj ex had ook direct een nieuwe vriendin.en dat vond ik ook super moeilijk maar ik deed ook aardig voor de kids.
bij mij is t nu 4 jaar geleden. En t is echt veel beter. Ik heb zelf nu ook een hele leuke vriend en t leven is nu veel leuker.
hou vol... het wordt beter. echt.
donderdag 21 mei 2020 om 14:40
Ik denk dat hij al afstand genomen had. Jij past niet meer in zijn plaatje. Hij zal zichzelf wijsgemaakt hebben dat hij gewoon is wie hij altijd was, maar dat jij de dissonant bent. Zodra jij uit zijn leven verdwenen bent klopt zijn plaatje weer.Protocol schreef: ↑20-05-2020 15:22Heel herkenbaar dit!
Vooral het gevoel ingeruild te zijn (in mijn geval een gezamenlijke kennis, waar hij tijdens ons huwelijk dus al 2 jaar een affaire mee had) en het onbegrip van mijn kant dat hij de pijn van het beëindigen van ons huwelijk blijkbaar niet voelt.
Ik houd mezelf maar voor dat de klap bij hem nog wel komt. Dat kan toch bijna niet anders?
Aan de andere kant heeft hij blijkbaar tijdens ons huwelijk al een heel verwerkingsproces doorgemaakt.
Maar stiekem denk ik wel eens bij mezelf, dat ik me er beter bij zou voelen als hij huilend in een hoekje weg zou kruipen. Gewoon omdat hij mij natuurlijk zo mist haha.
De klap bij hem komt pas als de nieuwe liefde niet is wie hij dacht dat ze was.
donderdag 21 mei 2020 om 21:39
Ten eerste een grote knuffel
Scheiden is lijden. Daar ben ik wel achtergekomen na mijn scheiding. En natuurlijk komt na lijden ook weer de zon (ook daar geloof ik weer in). Maar het is niet niks en hakt er vreselijk in. Zeker als je de partij bent waar het verwerkingsproces nog moet beginnen op het moment dat je half in scheiding bent en de andere partij al lang en een stuk eerder uitgechecked is. Je hebt gewoon een enorme achterstand op je ex en daardoor is het ook logisch dat je het gevoel hebt dat je achterloopt op hem in het verwerken.
Je doet het super goed, daar mag je trots op zijn. Maar dat je aan de buitenkant modelmoeder en model ex bent, wil nog niet zeggen dat je hart van binnen wel eens hele andere dingen wil roepen, nee, schreeuwen en dat het plaatje aan de buitenkant (je hebt het allemaal op een rijtje) niet altijd klopt met de ruwe randjes die zich binnenin je hart bevinden.
Het enige wat waar is en wat iedereen zegt (en dus ook op mijzelf van toepassing is, want er zijn ook nog altijd dagen dat het bij mij snijdt) is dat de tijd wonden heelt en het beter wordt. Godzijdank kunnen en mogen we weer wat buitenshuis gaan doen, want ik had me opgegeven voor kickbox lessen (haha, lijkt me heerlijk om lekker van me af te meppen) en die waren stil komen te liggen door corona. Godzijdank mag ik binnenkort weer beginnen met privélessen. Want een uitlaatklep is wel nodig hoor. Dus zoek je mensen om je heen waar je luchtige én verdrietige momenten mee mag delen.
Scheiden is lijden. Daar ben ik wel achtergekomen na mijn scheiding. En natuurlijk komt na lijden ook weer de zon (ook daar geloof ik weer in). Maar het is niet niks en hakt er vreselijk in. Zeker als je de partij bent waar het verwerkingsproces nog moet beginnen op het moment dat je half in scheiding bent en de andere partij al lang en een stuk eerder uitgechecked is. Je hebt gewoon een enorme achterstand op je ex en daardoor is het ook logisch dat je het gevoel hebt dat je achterloopt op hem in het verwerken.
Je doet het super goed, daar mag je trots op zijn. Maar dat je aan de buitenkant modelmoeder en model ex bent, wil nog niet zeggen dat je hart van binnen wel eens hele andere dingen wil roepen, nee, schreeuwen en dat het plaatje aan de buitenkant (je hebt het allemaal op een rijtje) niet altijd klopt met de ruwe randjes die zich binnenin je hart bevinden.
Het enige wat waar is en wat iedereen zegt (en dus ook op mijzelf van toepassing is, want er zijn ook nog altijd dagen dat het bij mij snijdt) is dat de tijd wonden heelt en het beter wordt. Godzijdank kunnen en mogen we weer wat buitenshuis gaan doen, want ik had me opgegeven voor kickbox lessen (haha, lijkt me heerlijk om lekker van me af te meppen) en die waren stil komen te liggen door corona. Godzijdank mag ik binnenkort weer beginnen met privélessen. Want een uitlaatklep is wel nodig hoor. Dus zoek je mensen om je heen waar je luchtige én verdrietige momenten mee mag delen.
