Psyche
alle pijlers
Machteloos
zaterdag 13 juni 2020 om 16:25
Mijn vriend heeft een groot verdriet.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
zondag 14 juni 2020 om 20:40
Helaas deels herkenbaar verhaal.
Ik heb het in mijn zeer nabije omgeving meegemaakt een tijd terug.
Vader met gezag én Co - ouderschap die zijn twee kinderen niet meer mocht zien van moeder.
In dit geval omdat moeder ze 'gewoon' weghield, wat leugens de wereld in had geslingerd en op die wijze dacht dit te kunnen doen.
De man in kwestie heeft toen direct hulp ingeschakeld. Er bleek bij hem weinig aan de hand.
Uiteindelijk bleek er bij moeder psychiatrische problematiek en vertoonden de kinderen sinds ze vader niet meer zagen 'plots' gedragsproblemen op school.
Ook een geluk was dat de kinderen jonger waren en ze keer op keer zeiden dat ze hun papa misten en naar hem toe wilden.
Bij hem is het contact dus hersteld, maar als hij rustig had zitten wachten was dat niet zomaar gebeurd denk ik.
Ik denk dus dat onder andere de tijd zijn werk heeft gedaan in de situatie van jouw vriend.
Het ligt helaas echt niet altijd aan een vader (of moeder) als die zijn kinderen niet meer ziet. Maar voor de lieve vrede een stap opzij doen en de 'rust' bewaren is echt een achterhaald idee. Zijn kinderen zullen er hoe dan ook last van hebben, ofwel omdat ze voelen dat ze in de steek zijn gelaten door hun vader of om andere redenen.
Heel veel sterkte, want na zo'n lange tijd zal het vast heel lastig zijn voor jouw vriend, maar ook voor zijn kinderen die ook maar slachtoffer zijn van de omstandigheden.
Ik heb het in mijn zeer nabije omgeving meegemaakt een tijd terug.
Vader met gezag én Co - ouderschap die zijn twee kinderen niet meer mocht zien van moeder.
In dit geval omdat moeder ze 'gewoon' weghield, wat leugens de wereld in had geslingerd en op die wijze dacht dit te kunnen doen.
De man in kwestie heeft toen direct hulp ingeschakeld. Er bleek bij hem weinig aan de hand.
Uiteindelijk bleek er bij moeder psychiatrische problematiek en vertoonden de kinderen sinds ze vader niet meer zagen 'plots' gedragsproblemen op school.
Ook een geluk was dat de kinderen jonger waren en ze keer op keer zeiden dat ze hun papa misten en naar hem toe wilden.
Bij hem is het contact dus hersteld, maar als hij rustig had zitten wachten was dat niet zomaar gebeurd denk ik.
Ik denk dus dat onder andere de tijd zijn werk heeft gedaan in de situatie van jouw vriend.
Het ligt helaas echt niet altijd aan een vader (of moeder) als die zijn kinderen niet meer ziet. Maar voor de lieve vrede een stap opzij doen en de 'rust' bewaren is echt een achterhaald idee. Zijn kinderen zullen er hoe dan ook last van hebben, ofwel omdat ze voelen dat ze in de steek zijn gelaten door hun vader of om andere redenen.
Heel veel sterkte, want na zo'n lange tijd zal het vast heel lastig zijn voor jouw vriend, maar ook voor zijn kinderen die ook maar slachtoffer zijn van de omstandigheden.
.
zondag 14 juni 2020 om 20:46
Zo zie ik het ook.mandylion schreef: ↑14-06-2020 20:40Maar voor de lieve vrede een stap opzij doen en de 'rust' bewaren is echt een achterhaald idee. Zijn kinderen zullen er hoe dan ook last van hebben, ofwel omdat ze voelen dat ze in de steek zijn gelaten door hun vader of om andere redenen.
Heel veel sterkte, want na zo'n lange tijd zal het vast heel lastig zijn denk ik.
TO ik weet niet of je zelf kinderen hebt, maar hoe zou jij zelf hebben gereageerd als jouw ex-man jullie kinderen in huis had genomen en alles naar zich toe had getrokken? Was je passief gaan afwachten tot ze misschien weer eens zouden komen, of had je voor ze gevochten?
zondag 14 juni 2020 om 21:10
Wat ik hier heb gedaan is de situatie geschetst.
Het zal ongetwijfeld gekleurd zijn en wellicht niet helemaal objectief.
Ik ken de beweegredenen van de andere kant niet.
Wat ik zie is een hoop verdriet.
Er wordt me hier aangewreven dat ik de kinderen of de moeder van de kinderen als schuldige aanwijs, en mijn vriend vrijspreek.
Dat doe ik niet.
Ik heb gezegd wat er van zijn kant voor moeite is gedaan, en hoe daar dan (niet) op werd gereageerd.
Ook ben ik er duidelijk in geweest dat ik naar de kinderen toe geen actie wil ondernemen omdat ik vind dat ik dat niet aan mij is.
Maar wel ben ik benieuwd waarom het gaat zoals het gaat.
Ik zou dat van die kinderen wel willen weten.
Omdat ik dat niet kan doen, ben ik dit topic gestart, ik voel me machteloos omdát ik er niets aan kan doen. Tenminste niet op die manier.
Dus wie hier zegt dat ik er nul blijk van geef me in de kinderen in te leven die heeft mijn posts niet begrepen. Juist probeer ik het van hun kant te zien, alleen begrijp ik niet waarom ze zo doen zoals ze doen. En vragen is geen optie. Machteloos, nogmaals.
En ja ik heb zelf kinderen,
En ook ik ben gescheiden.
Ik vond het en vind het belangrijk dat mijn kinderen zowel bij mij als bij hun vader terecht kunnen. Ze komen met bepaalde dingen bij mij en met andere zaken gaan ze naar hun vader.
Zelf heb ik met mijn ex man vanaf direct na de scheiding geen goed contact gehad.
Maar dat heeft de band met hun vader niet in de weg gestaan.
Het zal ongetwijfeld gekleurd zijn en wellicht niet helemaal objectief.
Ik ken de beweegredenen van de andere kant niet.
Wat ik zie is een hoop verdriet.
Er wordt me hier aangewreven dat ik de kinderen of de moeder van de kinderen als schuldige aanwijs, en mijn vriend vrijspreek.
Dat doe ik niet.
Ik heb gezegd wat er van zijn kant voor moeite is gedaan, en hoe daar dan (niet) op werd gereageerd.
Ook ben ik er duidelijk in geweest dat ik naar de kinderen toe geen actie wil ondernemen omdat ik vind dat ik dat niet aan mij is.
Maar wel ben ik benieuwd waarom het gaat zoals het gaat.
Ik zou dat van die kinderen wel willen weten.
Omdat ik dat niet kan doen, ben ik dit topic gestart, ik voel me machteloos omdát ik er niets aan kan doen. Tenminste niet op die manier.
Dus wie hier zegt dat ik er nul blijk van geef me in de kinderen in te leven die heeft mijn posts niet begrepen. Juist probeer ik het van hun kant te zien, alleen begrijp ik niet waarom ze zo doen zoals ze doen. En vragen is geen optie. Machteloos, nogmaals.
En ja ik heb zelf kinderen,
En ook ik ben gescheiden.
Ik vond het en vind het belangrijk dat mijn kinderen zowel bij mij als bij hun vader terecht kunnen. Ze komen met bepaalde dingen bij mij en met andere zaken gaan ze naar hun vader.
Zelf heb ik met mijn ex man vanaf direct na de scheiding geen goed contact gehad.
Maar dat heeft de band met hun vader niet in de weg gestaan.
zondag 14 juni 2020 om 21:17
Google eens op oudervervreemding (als je dus het contact met een ouder verliest) , en wat dat doet met kinderen, ook op volwassen leeftijd....hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 21:10Wat ik hier heb gedaan is de situatie geschetst.
Het zal ongetwijfeld gekleurd zijn en wellicht niet helemaal objectief.
Ik ken de beweegredenen van de andere kant niet.
Wat ik zie is een hoop verdriet.
Er wordt me hier aangewreven dat ik de kinderen of de moeder van de kinderen als schuldige aanwijs, en mijn vriend vrijspreek.
Dat doe ik niet.
Ik heb gezegd wat er van zijn kant voor moeite is gedaan, en hoe daar dan (niet) op werd gereageerd.
Ook ben ik er duidelijk in geweest dat ik naar de kinderen toe geen actie wil ondernemen omdat ik vind dat ik dat niet aan mij is.
Maar wel ben ik benieuwd waarom het gaat zoals het gaat.
Ik zou dat van die kinderen wel willen weten.
Omdat ik dat niet kan doen, ben ik dit topic gestart, ik voel me machteloos omdát ik er niets aan kan doen. Tenminste niet op die manier.
Dus wie hier zegt dat ik er nul blijk van geef me in de kinderen in te leven die heeft mijn posts niet begrepen. Juist probeer ik het van hun kant te zien, alleen begrijp ik niet waarom ze zo doen zoals ze doen. En vragen is geen optie. Machteloos, nogmaals.
En ja ik heb zelf kinderen,
En ook ik ben gescheiden.
Ik vond het en vind het belangrijk dat mijn kinderen zowel bij mij als bij hun vader terecht kunnen. Ze komen met bepaalde dingen bij mij en met andere zaken gaan ze naar hun vader.
Zelf heb ik met mijn ex man vanaf direct na de scheiding geen goed contact gehad.
Maar dat heeft de band met hun vader niet in de weg gestaan.
.
zondag 14 juni 2020 om 21:30
Nu maak je een draai. Hoe je over zijn kinderen denkt heb je al wel laten zien. Ik denk dan ook dat je vriend meer geholpen is door met een professional te praten, een familiepsycholoog en mediator, die ervaring heeft met dit soort familiesituaties en die het gedrag van de volwassen kinderen erkent en begrijpt en weet hoe dit soort ouder-kind relaties te verbeteren zijn.hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 21:10Wat ik hier heb gedaan is de situatie geschetst.
Het zal ongetwijfeld gekleurd zijn en wellicht niet helemaal objectief.
Ik ken de beweegredenen van de andere kant niet.
Wat ik zie is een hoop verdriet.
Er wordt me hier aangewreven dat ik de kinderen of de moeder van de kinderen als schuldige aanwijs, en mijn vriend vrijspreek.
Dat doe ik niet.
Ik heb gezegd wat er van zijn kant voor moeite is gedaan, en hoe daar dan (niet) op werd gereageerd.
Ook ben ik er duidelijk in geweest dat ik naar de kinderen toe geen actie wil ondernemen omdat ik vind dat ik dat niet aan mij is.
Maar wel ben ik benieuwd waarom het gaat zoals het gaat.
Ik zou dat van die kinderen wel willen weten.
Omdat ik dat niet kan doen, ben ik dit topic gestart, ik voel me machteloos omdát ik er niets aan kan doen. Tenminste niet op die manier.
Dus wie hier zegt dat ik er nul blijk van geef me in de kinderen in te leven die heeft mijn posts niet begrepen. Juist probeer ik het van hun kant te zien, alleen begrijp ik niet waarom ze zo doen zoals ze doen. En vragen is geen optie. Machteloos, nogmaals.
En ja ik heb zelf kinderen,
En ook ik ben gescheiden.
Ik vond het en vind het belangrijk dat mijn kinderen zowel bij mij als bij hun vader terecht kunnen. Ze komen met bepaalde dingen bij mij en met andere zaken gaan ze naar hun vader.
Zelf heb ik met mijn ex man vanaf direct na de scheiding geen goed contact gehad.
Maar dat heeft de band met hun vader niet in de weg gestaan.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 21:34
hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 21:10Maar wel ben ik benieuwd waarom het gaat zoals het gaat.
Ik zou dat van die kinderen wel willen weten.
Omdat ik dat niet kan doen, ben ik dit topic gestart, ik voel me machteloos omdát ik er niets aan kan doen.
Er is je daar toch al meermaals iets over uitgelegd maar in plaats van dat jij daar echt naar kijkt schiet je alleen maar in de verdediging over wat vriend toch allemaal voor geweldigs heeft gedaan om toch contact te behouden.
hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 21:10En ja ik heb zelf kinderen,
En ook ik ben gescheiden.
Ik vond het en vind het belangrijk dat mijn kinderen zowel bij mij als bij hun vader terecht kunnen. Ze komen met bepaalde dingen bij mij en met andere zaken gaan ze naar hun vader.
Zelf heb ik met mijn ex man vanaf direct na de scheiding geen goed contact gehad.
Maar dat heeft de band met hun vader niet in de weg gestaan.
Dat was de vraag niet. De vraag was: ''hoe zou jij zelf hebben gereageerd als jouw ex-man jullie kinderen in huis had genomen en alles naar zich toe had getrokken? Was je passief gaan afwachten tot ze misschien weer eens zouden komen, of had je voor ze gevochten?''
zondag 14 juni 2020 om 21:48
Ik heb een uitgebreide website hierover gevonden. Ik had er wel eens van gehoord, maar hier staat heel veel informatie.
Er zijn passages die als een template zo op de situatie van mijn vriend en zijn kinderen gelegd kan worden, de overeenkomsten zijn heel duidelijk.
Ik zal hem vertellen dat deze informatie er is, en hem aanraden er eens (als hij wil met mij) naar te kijken.
Ik vind het niet positief dat het in de voorbeelden nog gaat over kinderen die nog vrij jong zijn en nog bij een van de ouders thuis wonen.
In hoeverre er in het geval van de kinderen van mijn vriend nog herstel mogelijk is, is de vraag. Maar ik heb nog niet alles gelezen.
In elk geval dankjewel
zondag 14 juni 2020 om 21:53
Ik weet niet hoe ik zou hebben gereageerd, want dat heeft mijn ex-man niet gedaan. Is ook niet relevant.S-Groot schreef: ↑14-06-2020 21:34Er is je daar toch al meermaals iets over uitgelegd maar in plaats van dat jij daar echt naar kijkt schiet je alleen maar in de verdediging over wat vriend toch allemaal voor geweldigs heeft gedaan om toch contact te behouden.
Nee, ik heb het steeds toegelicht. Ergens kun je lezen dat ik het niet wil laten ontaarden in een welles/nietes.
Dat was de vraag niet. De vraag was: ''hoe zou jij zelf hebben gereageerd als jouw ex-man jullie kinderen in huis had genomen en alles naar zich toe had getrokken? Was je passief gaan afwachten tot ze misschien weer eens zouden komen, of had je voor ze gevochten?''
maandag 15 juni 2020 om 09:41
Het is wel relevant. Zou jij het hebben toegestaan je kinderen amper te zien?hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 21:53Ik weet niet hoe ik zou hebben gereageerd, want dat heeft mijn ex-man niet gedaan. Is ook niet relevant.
maandag 15 juni 2020 om 10:09
Ik merk dat ik tijdens het lezen van deze op en de reacties van jou mezelf een beetje kwaad maakte. Als kind van gescheiden ouders, waarbij ik veel herken in het verhaal dat je schetst, kan ik er wel wat over zeggen.
Ik wilde een heel verhaal vertellen over dat mijn vader en zijn vriendin ook vinden dat hij alles naar geweten heeft gedaan. En van alles heeft geprobeerd om het zo goed mogelijk te doen. En dat wij daar als kinderen anders over denken. Maar het belangrijkste wat ik wil melden in het volgende:
Heel vervelend voor je vriend dat zijn kinderen geen behoefte hebben om hem te leren kennen. Maar het is hun leven en zij zijn hun vader niets verplicht. Dat het elke keer zo loopt, zou hij als hint moeten zien dat ze er geen zin/behoefte in hebben en misschien moet hij die grenzen eens gaan respecteren. Hij kan hen best zo nu en dan iets sturen, maar geheel zonder verwachtingen. Mochten zij de behoefte dan wel ontwikkelen op enig moment, komen ze wel naar hem toe.
Verder kan hij eens hulp zoeken bij een therapeut om het verdriet te verwerken. En genieten van de mensen die hij wel om zich heen heeft.
Ik wilde een heel verhaal vertellen over dat mijn vader en zijn vriendin ook vinden dat hij alles naar geweten heeft gedaan. En van alles heeft geprobeerd om het zo goed mogelijk te doen. En dat wij daar als kinderen anders over denken. Maar het belangrijkste wat ik wil melden in het volgende:
Heel vervelend voor je vriend dat zijn kinderen geen behoefte hebben om hem te leren kennen. Maar het is hun leven en zij zijn hun vader niets verplicht. Dat het elke keer zo loopt, zou hij als hint moeten zien dat ze er geen zin/behoefte in hebben en misschien moet hij die grenzen eens gaan respecteren. Hij kan hen best zo nu en dan iets sturen, maar geheel zonder verwachtingen. Mochten zij de behoefte dan wel ontwikkelen op enig moment, komen ze wel naar hem toe.
Verder kan hij eens hulp zoeken bij een therapeut om het verdriet te verwerken. En genieten van de mensen die hij wel om zich heen heeft.
