Thuis
alle pijlers
24 jaar en nog thuiswonend
maandag 27 juli 2020 om 10:38
Zoals de titel al zegt ben ik 24 jaar en woon ik nog thuis. Ik maak mezelf gek met de gedachte dat ik nu een loser ben.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
maandag 27 juli 2020 om 10:41
Ik vind het helemaal niet raar, helemaal niet in je situatie. Ik zou precies hetzelfde doen. Wie vinden dan dat je al zo vroeg uit huis moet? In mijn omgeving gaan de meeste mensen ergens tussen 24 en 30 uit huis, eerder kan zo wat niet want dat is veel te duur (tenzij je wordt gespekt door een DUO lening).
maandag 27 juli 2020 om 10:41
maandag 27 juli 2020 om 10:42
Vind jij jezelf een loser of ben je bang dat anderen dat vinden?
Ik vind het juist mooi dat je nu nog close wilt zijn met je vader en je voor hem zorgt. Ik denk dat het voor iedereen anders loopt. Ik ging zelf met mijn 19e op kamers wonen, want dat was praktischer. Maar in jouw situatie is het heel anders. Maak je er niet teveel zorgen over
Ik vind het juist mooi dat je nu nog close wilt zijn met je vader en je voor hem zorgt. Ik denk dat het voor iedereen anders loopt. Ik ging zelf met mijn 19e op kamers wonen, want dat was praktischer. Maar in jouw situatie is het heel anders. Maak je er niet teveel zorgen over
maandag 27 juli 2020 om 10:43
Nu lekker nog een tijdje sparen en dan uit huis gaan zodra je daar zelf aan toe bent. En dan het liefst inderdaad een huisje wat op jouw naam staat en wat je je zelf kunt veroorloven. Sta je wel al ingeschreven voor sociale woningbouw etc?
Bedenk wel (klinkt heel hard, bij voorbaat sorry!):
nu blijf je (onder andere) thuis voor je vader. Wat gebeurt er als hij komt te overlijden? Blijf je dan nog heel lang thuis wonen voor je moeder?
Bedenk wel (klinkt heel hard, bij voorbaat sorry!):
nu blijf je (onder andere) thuis voor je vader. Wat gebeurt er als hij komt te overlijden? Blijf je dan nog heel lang thuis wonen voor je moeder?
maandag 27 juli 2020 om 10:45
Tegenwoordig is het heel normaal om pas midden 20 uit huis te gaan. Ik ben even oud als jij, op m’n 18e op kamers gegaan en woon inmiddels een jaar in een koophuis. Maar aan de andere kant was mijn vriend 26 toen hij officieel uit huis ging richting ons koophuis.
Het is juist super fijn dat je nu geen studieschuld meer hebt, want als je dan een huis wilt kopen hangt dat niet als een molensteen om je nek. En ook al besluit je om te huren, de wachttijden voor sociale huur zijn op veel plaatsen ook 8-10 jaar, dus eer je dan aan de beurt bent ben je ook al 24-26. Echt niks om je zorgen om te maken, en je bent zeker geen loser omdat je nu nog thuis woont, nog los van de lastige thuissituatie en mantelzorg die jij erbij hebt.
Het is juist super fijn dat je nu geen studieschuld meer hebt, want als je dan een huis wilt kopen hangt dat niet als een molensteen om je nek. En ook al besluit je om te huren, de wachttijden voor sociale huur zijn op veel plaatsen ook 8-10 jaar, dus eer je dan aan de beurt bent ben je ook al 24-26. Echt niks om je zorgen om te maken, en je bent zeker geen loser omdat je nu nog thuis woont, nog los van de lastige thuissituatie en mantelzorg die jij erbij hebt.
maandag 27 juli 2020 om 10:45
Ik vind het ook niet raar. Als ik in jouw situatie had gezeten had ik waarschijnlijk hetzelfde gedaan.
En komt er iets op je pad kan je altijd daar nog voor kiezen. Maar om nou uit huis te gaan omdat de maatschappij dat zou vinden moet je echt niet doen. De maatschappij betaalt niet je huur en zorgt niet voor je vader.
En komt er iets op je pad kan je altijd daar nog voor kiezen. Maar om nou uit huis te gaan omdat de maatschappij dat zou vinden moet je echt niet doen. De maatschappij betaalt niet je huur en zorgt niet voor je vader.
maandag 27 juli 2020 om 10:46
Onze ervaringen gaan heel anders zijn. Het leven nu is totaal anders dan toen ik 25 was. Ja er was ook geen huizen voor het oprapen maar beter te doen dan nu.
Er waren wachtlijsten, maar geen 15-18 jaar voor een flat in een slechte buurt. Je kon nog wat kopen met de NHG, niets groots maar een 2 kamerflat lukte nog wel na wat zoeken en geld sparen. Nu niet meer.
Er was een basisbeurs die een gift was, stufie. Ja, je kan ernaast lenen maar nu moet vanaf HBO alles lenen. Dus minder mensen met een megaschuld zoals nu wel het geval is.
Dus er komen vast dozijnen dames en misschien een heer je vertellen dat als je echt wil je een woning kan vinden/ al had moeten vinden. En dat zij dat vroeger ook allemaal konden.
Alleen nu is niet vroeger en gewoon nog 200x kutter.
Dus, blijf lekker zo lang al jullie beiden er gelukking van worden thuis wonen en spaar lekker door. Gok dat je ook ingeschreven staat als woningzoekende?
Is een win-win situatie in jullie geval.
Geniet ervan en strakjes als je wel weg wil en kan, heb jij meer kans op een woning.
Er waren wachtlijsten, maar geen 15-18 jaar voor een flat in een slechte buurt. Je kon nog wat kopen met de NHG, niets groots maar een 2 kamerflat lukte nog wel na wat zoeken en geld sparen. Nu niet meer.
Er was een basisbeurs die een gift was, stufie. Ja, je kan ernaast lenen maar nu moet vanaf HBO alles lenen. Dus minder mensen met een megaschuld zoals nu wel het geval is.
Dus er komen vast dozijnen dames en misschien een heer je vertellen dat als je echt wil je een woning kan vinden/ al had moeten vinden. En dat zij dat vroeger ook allemaal konden.
Alleen nu is niet vroeger en gewoon nog 200x kutter.
Dus, blijf lekker zo lang al jullie beiden er gelukking van worden thuis wonen en spaar lekker door. Gok dat je ook ingeschreven staat als woningzoekende?
Is een win-win situatie in jullie geval.
Geniet ervan en strakjes als je wel weg wil en kan, heb jij meer kans op een woning.
maandag 27 juli 2020 om 10:50
Ik zie het "loser zijn" door op die leeftijd thuis te wonen, niet.
En hoezo zouden anderen daar wat van moeten vinden?
Ik ga je wel een andere overweging meegeven:
Je vader zit nu in het laatste stadium. Logisch en lief dat je er zo veel mogelijk wilt zijn.
Straks komt je moeder 'alleen' te staan.
"Kun" je dan het huis nog uit? Dat is wel iets om nu vast over na te denken. Ik weet niet hoe de relatie met je moeder is, en of je zelf wel eens last hebt van loyaliteitsproblemen. Maar je zou de eerste en laatste niet zijn die in die situatie vervolgens nog maar 20 jaar thuis blijft wonen omdat het anders voelt als 'je moeder in de steek laten' . En zij moet straks ook haar eigen leven weer op gaan pakken.... Dus mogelijk KAN het slimmer/handiger zijn toch nu wat voor jezelf te zoeken, en van daaruit je vader blijven bezoeken en verzorgen.
Al met al geen benijdenswaardige situatie. Ik wens je heel veel sterkte
En hoezo zouden anderen daar wat van moeten vinden?
Ik ga je wel een andere overweging meegeven:
Je vader zit nu in het laatste stadium. Logisch en lief dat je er zo veel mogelijk wilt zijn.
Straks komt je moeder 'alleen' te staan.
"Kun" je dan het huis nog uit? Dat is wel iets om nu vast over na te denken. Ik weet niet hoe de relatie met je moeder is, en of je zelf wel eens last hebt van loyaliteitsproblemen. Maar je zou de eerste en laatste niet zijn die in die situatie vervolgens nog maar 20 jaar thuis blijft wonen omdat het anders voelt als 'je moeder in de steek laten' . En zij moet straks ook haar eigen leven weer op gaan pakken.... Dus mogelijk KAN het slimmer/handiger zijn toch nu wat voor jezelf te zoeken, en van daaruit je vader blijven bezoeken en verzorgen.
Al met al geen benijdenswaardige situatie. Ik wens je heel veel sterkte
maandag 27 juli 2020 om 10:58
Wees blij dat je een goede band hebt met je ouders en dat je bij hun kunt blijven wonen. Bij iedereen is de situatie anders en je moet er niks van aantrekken van wat andere vinden.
Ik ging het huis uit toen ik 16 was. Mijn moeder heeft mij nooit gewild dus slechte band. Mijn vader is vertrokken toen ik baby was. Ik heb jaren op kamers gewoond en een flinke schuld opgebouwd. Ja ik ben zelfstandig geworden van het uit huis gaan. Ik kan geen huis kopen door mijn studieschuld.
Ik woon bij mijn vriend. Hij heeft een eigen huis gekocht toen hij 27 was. Daarvoor thuis gewoond. Hij heeft een fantastische band met zijn ouders. Ik ben die mensen heel dankbaar omdat ze ook zo lief voor mij zijn.
Geniet ervan dat je thuis kunt blijven, dat je er voor je ouders kunt zijn. Lekker in je vel zitten is veel belangrijker dan vroeg uit huis gaan. Veel jongeren kunnen geen huis kopen omdat ze vroeg uit huis zijn gegaan en schulden hebben en krijgen burnouts door wat de maatschappij van ze verwacht. Laat dat lekker los. Het is jouw leven en jij bepaald hoe je dat invult.
Ik ging het huis uit toen ik 16 was. Mijn moeder heeft mij nooit gewild dus slechte band. Mijn vader is vertrokken toen ik baby was. Ik heb jaren op kamers gewoond en een flinke schuld opgebouwd. Ja ik ben zelfstandig geworden van het uit huis gaan. Ik kan geen huis kopen door mijn studieschuld.
Ik woon bij mijn vriend. Hij heeft een eigen huis gekocht toen hij 27 was. Daarvoor thuis gewoond. Hij heeft een fantastische band met zijn ouders. Ik ben die mensen heel dankbaar omdat ze ook zo lief voor mij zijn.
Geniet ervan dat je thuis kunt blijven, dat je er voor je ouders kunt zijn. Lekker in je vel zitten is veel belangrijker dan vroeg uit huis gaan. Veel jongeren kunnen geen huis kopen omdat ze vroeg uit huis zijn gegaan en schulden hebben en krijgen burnouts door wat de maatschappij van ze verwacht. Laat dat lekker los. Het is jouw leven en jij bepaald hoe je dat invult.
maandag 27 juli 2020 om 10:59
Wat ontzettend rot dat je vader zo ziek is. Natuurlijk is het niet raar dat jij bij je ouders blijft wonen om te helpen. Je hebt verder alles heel goed voor elkaar, je mag trots zijn op jezelf.. Ik denk dat jij vooral zelf bedenkt wat anderen misschien wel over jou zouden kunnen denken maar dat zou wel eens heel erg mee kunnen vallen. Probeer dat los te laten en je te concentreren op wat nu belangrijk is in jouw leven. Want deze tijd met je vader kun je nooit meer over doen.
maandag 27 juli 2020 om 11:03
Eens met dit! Bovendien wil ik je meegeven dat de druk die jij ervaart vanuit de samenleving, oftewel het ‘loser zijn als je nog thuis woont’, echt een eigen invulling is. Dit is blijkbaar hoe jij je erbij voelt en niet de werkelijkheid.Intotheunknown schreef: ↑27-07-2020 10:53Zonde dat je je hier zo druk om maakt. Blijf lekker thuis wonen, de tijd die die je nog hebt met je vader!
Misschien komt het wat bot over, zo bedoel ik het niet..
Geniet van de tijd die samen hebt! Helemaal als je band hartstikke goed is. Volg jouw gevoel, wat een ander denkt is aan hun en daar hoef jij je niet druk om te maken.
maandag 27 juli 2020 om 11:09
Nou.. als hier een begin twintiger “klaagt” over thuis of het nog thuis wonen benoemt, is de vraag in het algemeen toch wat je in godsnaam nog thuis doet op die leeftijd. Gevolgd door een relaas van hoe geweldig zelfstandig je zelf al was op die leeftijd. Dus ik snap wel dat TO het zo voelt.kattenkwaad schreef: ↑27-07-2020 11:03Eens met dit! Bovendien wil ik je meegeven dat de druk die jij ervaart vanuit de samenleving, oftewel het ‘loser zijn als je nog thuis woont’, echt een eigen invulling is. Dit is blijkbaar hoe jij je erbij voelt en niet de werkelijkheid.
maandag 27 juli 2020 om 11:10
Precies. En dan vergeten ze even dat 'vroeger' op dat vlak wel echt net ietjes beter was dan nuHerfstblaadje19 schreef: ↑27-07-2020 11:09Nou.. als hier een begin twintiger “klaagt” over thuis of het nog thuis wonen benoemt, is de vraag in het algemeen toch wat je in godsnaam nog thuis doet op die leeftijd. Gevolgd door een relaas van hoe geweldig zelfstandig je zelf al was op die leeftijd. Dus ik snap wel dat TO het zo voelt.
Of iemand moet heel heel heel oud zijn, dan is weer ander verhaal.
maandag 27 juli 2020 om 11:17
Niet te druk over maken. Het is zoals het is. Ik hoop zelf dat mijn kinderen wel eerder dan op 24-jarige leeftijd het huis uit gaan, maar dat komt ook vooral omdat ik mij niet kan voorstellen dat we in dit huis met vier volwassen mensen zouden wonen. Maar daar groei je natuurlijk langzaam in.
Je moet jezelf nooit een loser voelen, niet als je lang blijft thuiswonen, niet als je "terugkomt" na wel een poosje op jezelf te hebben gewoond. Maar het is allemaal nogal erg afhankelijk van wat je mogelijkheden zijn.
Je moet jezelf nooit een loser voelen, niet als je lang blijft thuiswonen, niet als je "terugkomt" na wel een poosje op jezelf te hebben gewoond. Maar het is allemaal nogal erg afhankelijk van wat je mogelijkheden zijn.
maandag 27 juli 2020 om 11:21
Het is waar dat mensen van midden twintig die klagen over hun thuissituatie onverstandig zijn door er te blijven wonen. Maar dat ben jij niet. Jij klaagt niet. Integendeel zelfs. En je thuissituatie is fijn voor jou en voor je ouders. Dat laatste verzin ik er zelf even bij en is misschien een projectie. Hoe dan ook: een loser ben je verre van.
maandag 27 juli 2020 om 11:29
Ik denk dat je er wel voor moet waken dat je straks 30 bent en nog steeds thuis woont en mantelzorgt. Op die manier gaat je eigen leven aan je voorbij. Ik ben het dus eigenlijk helemaal niet eens met de reacties hiervoor. Je kunt best vaak bij je ouders langs of een paar dagen logeren, maar je moet ook je eigen leven gaan vormgeven en opbouwen.
maandag 27 juli 2020 om 11:30
Nou, als ik hier in mijn straat kijk is het eerder regel dan uitzondering. Wij kochten toen ik 27 was dit huis, de 3 kinderen van mijn overburen zijn in de 20 en wonen nog bij hun ouders. Hun buren hebben ook 2 thuiswonende zoons en onze andere buren hebben een dochter van 24 thuiswonen. Op de hoek woont nog één stel van onze leeftijd maar verder wonen alle twintigers hier in de straat dus nog bij hun ouders.
maandag 27 juli 2020 om 11:32
Je zus heeft gelijk 
Je doet het in mijn ogen super goed:
- Diploma behaald
- Studieschuld afbetaald
- Spaargeld op de bank
- Kostbare tijd doorbrengen met je ouders
- Rijbewijs op zak
En dat alles zelf geregeld.. je bent 'pas' 24 he. Ik was 19 toen ik uit huis ging en heb het financieel in het begin best moeilijk gehad. Zou ik het over moeten doen, dan zou ik echt eerst opleiding afronden, een baan vinden en daarna een huis huren/ kopen waar ik langere tijd zou blijven.
Je doet het in mijn ogen super goed:
- Diploma behaald
- Studieschuld afbetaald
- Spaargeld op de bank
- Kostbare tijd doorbrengen met je ouders
- Rijbewijs op zak
En dat alles zelf geregeld.. je bent 'pas' 24 he. Ik was 19 toen ik uit huis ging en heb het financieel in het begin best moeilijk gehad. Zou ik het over moeten doen, dan zou ik echt eerst opleiding afronden, een baan vinden en daarna een huis huren/ kopen waar ik langere tijd zou blijven.
Drink water. Get sunlight. You're basically a houseplant with more complicated emotions.
maandag 27 juli 2020 om 11:33
Ik vind het heel bewonderenswaardig dat je zo voor je vader zorgt. Ik ben net iets ouder en het lijkt me echt ontzettend zwaar. Zelf midden twintig en ik ben wel uit huis gegaan en heb ook gewerkt tijdens mijn studie zodat ik geen studieschuld heb. De kans is hier zeer aanwezig dat ik straks weer terug naar mijn ouders ga, want ik moet mijn kamer uit als ik geen student meer ben en een huurwoning is in je eentje niet te betalen. Voor sociale huur heb ik niet genoeg wachttijd waarschijnlijk en een koophuis zit er ook niet in. Bij mijn ouders kan ik dan een aantal jaren sparen, zodat ik hopelijk straks wel doe ruimte heb. Dus ik vind je echt geen loser.
maandag 27 juli 2020 om 11:34
Niet raar hoor. Maar ik herken je gevoel wel. Toen ik jouw leeftijd was leek ik wel de enige van bekende leeftijdgenoten om me heen die nog thuis woonde. Er werd ook regelmatig door kennissen gevraagd of het niet eens tijd werd.
Ik was 26 toen ik op mezelf ging. Stond toen wel al 1,5 jaar ingeschreven bij de Woningbouw. Na de scheiding van mijn ouders op mijn 21e heb ik 4 jaar bij mijn moeder gewoond. Ik was nog niet klaar om op mezelf te gaan. En mijn moeder is in die jaren 2 keer ernstig ziek geweest en ze had me nodig. Dus ik kon eigenlijk ook niet eerder weg.
Ik was 26 toen ik op mezelf ging. Stond toen wel al 1,5 jaar ingeschreven bij de Woningbouw. Na de scheiding van mijn ouders op mijn 21e heb ik 4 jaar bij mijn moeder gewoond. Ik was nog niet klaar om op mezelf te gaan. En mijn moeder is in die jaren 2 keer ernstig ziek geweest en ze had me nodig. Dus ik kon eigenlijk ook niet eerder weg.
maandag 27 juli 2020 om 11:42
Eens, als je erover klaagt kan je er zelf alleen wat aan veranderen. (In algemene zin).Herfstblaadje19 schreef: ↑27-07-2020 11:09Nou.. als hier een begin twintiger “klaagt” over thuis of het nog thuis wonen benoemt, is de vraag in het algemeen toch wat je in godsnaam nog thuis doet op die leeftijd. Gevolgd door een relaas van hoe geweldig zelfstandig je zelf al was op die leeftijd. Dus ik snap wel dat TO het zo voelt.
Maar dan alsnog is het een eigen invulling dat die druk wordt ervaren. Of je eigen onzekerheid die je projecteert. Bijv: ik heb overgewicht, schaam mij als ik in het openbaar eet, omdat ik bang ben dat anderen het daardoor logisch vinden dat ik overgewicht heb. Dit is een eigen invulling over wat anderen zouden denken, dit is nergens bevestigd. En ja ik zeg ook altijd tegen mijzelf dat het dus niet nodig is om mij daar druk over te maken.
Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat een persoon van 24 een loser is omdat degene thuis woont. Sterker nog, ik heb meerdere vrienden van rond de 28 die thuis wonen. Prima, ieder zijn keuze. Iedereen bewandeld zijn eigen pad en dat is prima! Dus nee, ik snap niet zo goed dat er een druk is over niet meer thuis wonen op je 24e.
Ik heb er destijds voor gekozen om uit huis te gaan, omdat ik het thuis echt niet langer kon volhouden. En ja dat heeft mij heel wat bloed, zweet en tranen gekost. Als ik een goede band had gehad met mijn ouders, weet ik zeker dat ik langer thuis was blijven wonen.
Nu is de situatie vanuit de topic sowieso anders, aangezien zij ook mantelzorger is. Als alles verder goed voelt, dan zou ik wel weten wat ik zou doen. En nee, dat was niet nu een eigen plekje zoeken, maar genieten van de tijd die je samen hebt!