Thuis
alle pijlers
24 jaar en nog thuiswonend
maandag 27 juli 2020 om 10:38
Zoals de titel al zegt ben ik 24 jaar en woon ik nog thuis. Ik maak mezelf gek met de gedachte dat ik nu een loser ben.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
dinsdag 28 juli 2020 om 13:52
dinsdag 28 juli 2020 om 14:27
Dankjewel, dat doet me goed om te horenAstromeria schreef: ↑28-07-2020 13:45Laat je dat niet aanpraten hoor. Je komt allesbehalve afhankelijk over, en bovendien ken ik mensen die al jaren het huis uit zijn en nog steeds emotioneel afhankelijk zijn van hun ouders, of van hun partner. Dat heeft meer met karakter te maken dan met waar je woont.
dinsdag 28 juli 2020 om 14:32
Ach joh TO, je bent alles behalve een loser.
- Je hebt een diploma.
- Je hebt een rijbewijs.
- Je hebt geen studieschuld (goed bezig!)
- Je hebt een vast contract.
- Je bent aan het sparen.
Allemaal super goed gedaan.
Wel heel naar van je vader.
Maar ik lees nergens dat je een loser bent, maar iemand die hard werk en serieus bezig is.
Was je nu iemand die nog helemaal niets voor elkaar had, alles een probleem van een ander vindt en alleen maar een beetje op de bank hangt, tja, dan zou je wel die loser kant op gaan.
Nee echt super goed bezig en geniet van de tijd die je hebt met je ouders.
(Ik ging zelf pas op mijn 28e het huis uit, want nergens iets te krijgen als je vrijgezel was. Genoeg van mijn oud-klasgenoten hadden hetzelfde probleem. En de meesten hadden het ook gezellig thuis. Misschien helpt dat.)
- Je hebt een diploma.
- Je hebt een rijbewijs.
- Je hebt geen studieschuld (goed bezig!)
- Je hebt een vast contract.
- Je bent aan het sparen.
Allemaal super goed gedaan.
Wel heel naar van je vader.
Maar ik lees nergens dat je een loser bent, maar iemand die hard werk en serieus bezig is.Was je nu iemand die nog helemaal niets voor elkaar had, alles een probleem van een ander vindt en alleen maar een beetje op de bank hangt, tja, dan zou je wel die loser kant op gaan.
Nee echt super goed bezig en geniet van de tijd die je hebt met je ouders.
(Ik ging zelf pas op mijn 28e het huis uit, want nergens iets te krijgen als je vrijgezel was. Genoeg van mijn oud-klasgenoten hadden hetzelfde probleem. En de meesten hadden het ook gezellig thuis. Misschien helpt dat.)
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 28 juli 2020 om 14:55
Oh als het nog een jaartje duurt is het natuurlijk te overzien. Maar vaak zie je in dit soort situaties dat zoiets jaren kan duren. Dat je vader toch nog langer blijft leven. Of jij je moeder niet alleen wilt laten na het verlies van haar man. Voor je het weet ga je dan richting de 30.
Een baan hebben en financieel voor jezelf kunnen zorgen is natuurlijk niet hetzelfde. Zolang je thuis woont ben je afhankelijk in de zin van geen zorgen hebben over een volledig eigen huishouden runnen, alleen kunnen en willen zijn. En zelf financieel verantwoordelijkheid voor een eigen huis en leven dragen (dus ook zaken als verzekeringen, onderhoud, contact met buren of verhuurder etc). Een keer koken is natuurlijk niet hetzelfde als iedere dag zelf verantwoordelijk zijn voor de boodschappen en etrn koken (om maar een voorbeeld te geven). Je hebt nu alle vrijheid en weinig verantwoordelijkheden.
Dat is voor nu prima. Maar ik zou het geen jaren laten duren. Juist de jaren dat je zonder partner echt op jezelf bent kan je zoveel van leren.
Een baan hebben en financieel voor jezelf kunnen zorgen is natuurlijk niet hetzelfde. Zolang je thuis woont ben je afhankelijk in de zin van geen zorgen hebben over een volledig eigen huishouden runnen, alleen kunnen en willen zijn. En zelf financieel verantwoordelijkheid voor een eigen huis en leven dragen (dus ook zaken als verzekeringen, onderhoud, contact met buren of verhuurder etc). Een keer koken is natuurlijk niet hetzelfde als iedere dag zelf verantwoordelijk zijn voor de boodschappen en etrn koken (om maar een voorbeeld te geven). Je hebt nu alle vrijheid en weinig verantwoordelijkheden.
Dat is voor nu prima. Maar ik zou het geen jaren laten duren. Juist de jaren dat je zonder partner echt op jezelf bent kan je zoveel van leren.
dinsdag 28 juli 2020 om 15:26
Oke dat is een mening, ik ben het er alleen niet mee eens. Ik denk dat als je thuiswoont je ook goed volwassen kunt zijn. Ik ben heel zelfstandig en ik weet dat ik me goed zou redden alleen. En je geeft aan dat ik dan weinig verantwoordelijkheden zou hebben, dat ben ik ook niet met je eens, want die heb ik juist heel veel. Maar zoals ik al zei iedereen heeft een mening en dat mag ookevelien2010 schreef: ↑28-07-2020 14:55Oh als het nog een jaartje duurt is het natuurlijk te overzien. Maar vaak zie je in dit soort situaties dat zoiets jaren kan duren. Dat je vader toch nog langer blijft leven. Of jij je moeder niet alleen wilt laten na het verlies van haar man. Voor je het weet ga je dan richting de 30.
Een baan hebben en financieel voor jezelf kunnen zorgen is natuurlijk niet hetzelfde. Zolang je thuis woont ben je afhankelijk in de zin van geen zorgen hebben over een volledig eigen huishouden runnen, alleen kunnen en willen zijn. En zelf financieel verantwoordelijkheid voor een eigen huis en leven dragen (dus ook zaken als verzekeringen, onderhoud, contact met buren of verhuurder etc). Een keer koken is natuurlijk niet hetzelfde als iedere dag zelf verantwoordelijk zijn voor de boodschappen en etrn koken (om maar een voorbeeld te geven). Je hebt nu alle vrijheid en weinig verantwoordelijkheden.
Dat is voor nu prima. Maar ik zou het geen jaren laten duren. Juist de jaren dat je zonder partner echt op jezelf bent kan je zoveel van leren.
dinsdag 28 juli 2020 om 15:32
Het beeld wat jij schetst is wat veel mensen denken, als je thuiswoond heb je geen verantwoordelijkheden en hoef je niets te doen. Dat is zeker niet waar. Juist omdat mijn vader op een jonge leeftijd al heel ziek is geworden, heb ik dingen al vroeg zelfstandig geleerd en ben ik een heel zelfstandig persoon die er alleen maar voor kiest om voor haar vader te zorgen.Cynthia954 schreef: ↑28-07-2020 15:26Oke dat is een mening, ik ben het er alleen niet mee eens. Ik denk dat als je thuiswoont je ook goed volwassen kunt zijn. Ik ben heel zelfstandig en ik weet dat ik me goed zou redden alleen. En je geeft aan dat ik dan weinig verantwoordelijkheden zou hebben, dat ben ik ook niet met je eens, want die heb ik juist heel veel. Maar zoals ik al zei iedereen heeft een mening en dat mag ook
dinsdag 28 juli 2020 om 15:33
Dankjewel voor je reactie. Zeker fijn om de situaties van anderen te horendianaf schreef: ↑28-07-2020 14:32Ach joh TO, je bent alles behalve een loser.
- Je hebt een diploma.
- Je hebt een rijbewijs.
- Je hebt geen studieschuld (goed bezig!)
- Je hebt een vast contract.
- Je bent aan het sparen.
Allemaal super goed gedaan.
Wel heel naar van je vader.
Was je nu iemand die nog helemaal niets voor elkaar had, alles een probleem van een ander vindt en alleen maar een beetje op de bank hangt, tja, dan zou je wel die loser kant op gaan.
Nee echt super goed bezig en geniet van de tijd die je hebt met je ouders.
(Ik ging zelf pas op mijn 28e het huis uit, want nergens iets te krijgen als je vrijgezel was. Genoeg van mijn oud-klasgenoten hadden hetzelfde probleem. En de meesten hadden het ook gezellig thuis. Misschien helpt dat.)
dinsdag 28 juli 2020 om 15:34
Ja en bij huurhuizen duurt het ook lang voordat je aan de beurt bent
dinsdag 28 juli 2020 om 16:58
Misschien is dát wat ze zelf ervaren, bij anderen zien of zelf faciliteren. Maar het is vooral een mening.Cynthia954 schreef: ↑28-07-2020 15:32Het beeld wat jij schetst is wat veel mensen denken, als je thuiswoond heb je geen verantwoordelijkheden en hoef je niets te doen. Dat is zeker niet waar. Juist omdat mijn vader op een jonge leeftijd al heel ziek is geworden, heb ik dingen al vroeg zelfstandig geleerd en ben ik een heel zelfstandig persoon die er alleen maar voor kiest om voor haar vader te zorgen.
Als ik in mijn omgeving kijk, redenen waarom iemand (voor hun 25e) vroeg op zichzelf ging wonen; studeren, samenwonen, veel gedoe thuis of gewoon je eigen ding willen doen. Allemaal valide redenen om het huis uit te gaan, maar het is natuurlijk geen verplichting om vroeg het huis uit te gaan.
Ik heb/had een goede relatie met mijn moeder, ze was voor mij ook een makkelijke ouder. Zolang ik geen rare dingen deed en gewoon elk jaar over ging, was het vaak wel prima. Ik deed vrij veel in het huishouden, omdat ik dat wilde én omdat ik dat logisch vond omdat ik weinig hoefde te betalen, zodat ik kon sparen voor een huis toen ik eenmaal echt een baan had. We runde samen een huishouden. Het scheelde ook dat zij mij niet als een kind bleef behandelen toen ik ouder werd, maar als een gelijkwaardige volwassene. Dát laatste scheelt natuurlijk ook een berg. Als ze op mijn 22e nog had geneuzeld over mijn kamer opruimen of op tijd thuis komen, dan was ik waarschijnlijk wel véél eerder het huis uitgegaan.
Zie het dus ook als een bevestiging dat je een fijne gelijkwaardige relatie hebt met jouw ouders. Dat is ook wat waard.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 28 juli 2020 om 17:40
Wat ik mij in dit verhaal wel afvraag. Waar is je moeder? Waarom is die als inwonende partner niet in staat haar man en het huishouden te verzorgen? Is ze ook hulpbehoevend?
Dat je als volwassen kind meehelpt vind ik erg mooi. Maar normaalgesproken kan een inwonende partner toch wel haar eigen partner en een klein huishouden verzorgen? Het doet overkomen dat jij als mantelzorger veel moet doen en mede om die reden eigenlijk niet kunt verhuizen. De meeste ouders zijn niet zo afhankelijk van hun volwassen kinderen die (in andere gevallen) hun eigen leven hebben.
Heb jij behalve je werk ook nog vrienden, hobby's en andere sociale bezigheden?
Dat je als volwassen kind meehelpt vind ik erg mooi. Maar normaalgesproken kan een inwonende partner toch wel haar eigen partner en een klein huishouden verzorgen? Het doet overkomen dat jij als mantelzorger veel moet doen en mede om die reden eigenlijk niet kunt verhuizen. De meeste ouders zijn niet zo afhankelijk van hun volwassen kinderen die (in andere gevallen) hun eigen leven hebben.
Heb jij behalve je werk ook nog vrienden, hobby's en andere sociale bezigheden?
dinsdag 28 juli 2020 om 20:26
Zekerevelien2010 schreef: ↑28-07-2020 17:40Wat ik mij in dit verhaal wel afvraag. Waar is je moeder? Waarom is die als inwonende partner niet in staat haar man en het huishouden te verzorgen? Is ze ook hulpbehoevend?
Dat je als volwassen kind meehelpt vind ik erg mooi. Maar normaalgesproken kan een inwonende partner toch wel haar eigen partner en een klein huishouden verzorgen? Het doet overkomen dat jij als mantelzorger veel moet doen en mede om die reden eigenlijk niet kunt verhuizen. De meeste ouders zijn niet zo afhankelijk van hun volwassen kinderen die (in andere gevallen) hun eigen leven hebben.
Heb jij behalve je werk ook nog vrienden, hobby's en andere sociale bezigheden?
zaterdag 1 augustus 2020 om 19:26
Ik vind je geen loser, absoluut niet! Ik ben tien jaar ouder, maar zo te lezen heb je het op financieel gebied beter voor elkaar dan ik. En ik snap heel goed dat je nu toch thuis blijft wonen voor je vader. Nu kan het nog. Ik zou waarschijnlijk precies hetzelfde doen als ik jou was.
En mensen die je wel een loser vinden zijn vast toch geen leuke mensen.
Op papier ben ik ouder, qua gedrag ben ik jonger door mijn autisme
Misschien denken mensen dat dat een excuus is, maar het heeft invloed op mijn doen en laten, dus ja. Jammer voor die mensen. Ik wil nu overigens wel al wat jaar uit huis, maar de wachtlijsten voor sociale huur zijn zo bizar lang. 
Zelf ben ik overigens ook een mantelzorger voor mijn moeder, dus dat is ook 1 van de redenen dat ik eigenlijk een stuk langer ben blijven plakken.
En mensen die je wel een loser vinden zijn vast toch geen leuke mensen.
Op papier ben ik ouder, qua gedrag ben ik jonger door mijn autisme
Misschien denken mensen dat dat een excuus is, maar het heeft invloed op mijn doen en laten, dus ja. Jammer voor die mensen. Ik wil nu overigens wel al wat jaar uit huis, maar de wachtlijsten voor sociale huur zijn zo bizar lang. Zelf ben ik overigens ook een mantelzorger voor mijn moeder, dus dat is ook 1 van de redenen dat ik eigenlijk een stuk langer ben blijven plakken.
'I like to have powerful enemies. Makes me feel important.'