Thuis
alle pijlers
24 jaar en nog thuiswonend
maandag 27 juli 2020 om 10:38
Zoals de titel al zegt ben ik 24 jaar en woon ik nog thuis. Ik maak mezelf gek met de gedachte dat ik nu een loser ben.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
Op mijn 22e heb ik mijn MBO diploma behaald en kreeg ik een contract aangeboden bij mijn stagebedrijf. Op mijn 23e hebben zij mij een vast contract aangeboden.
Tijdens mijn gehele studie heb ik alles zelf betaald en moest ik rondkomen van een studiefinanciering. Ik heb wel bijbaantjes gehad, maar na een burn-out ben ik 1,5 jaar gestopt met studeren en werken om eerst aan mezelf te werken. Op mijn 19e ben ik met een nieuwe studie begonnen en deze heb ik op mijn 22e afgerond.
Na het behalen van mijn diploma ben ik gestart met mijn rijbewijs die ik uiteindelijk ook nu heb. Ook heb ik mijn studieschuld gelijk afbetaald. Nu heb ik steeds het gevoel dat ik het huis uit moet van mezelf omdat ik anders een loser ben. Met mijn ouders kan ik het goed vinden, mijn vader is ongeneeslijk ziek en zit in de laatste stadium van COPD. Ik help thuis dus al veel en ondersteun mijn vader veel. Hij kan weinig tot niet lopen en we hebben een zuurstofapparaat thuis. Hij heeft een scootmobiel zodat hij toch nog erop uit kan gaan. Ik heb het er heel erg moeilijk mee om hem zo ziek te zien en om te weten dat hij niet oud wordt, hij is 54. Daarom geeft mijn gevoel dat ik thuis wil blijven wonen zolang hij nog leeft. Dit om nog tijd met hem samen door te brengen, want later als ik 40 ben kan dat namelijk niet meer. Ik ben natuurlijk wel goed aan het sparen, maar ik voel de maatschappelijke druk van het uit huis gaan en dat je een loser bent als je op 20+ leeftijd nog thuiswoond.
Dit maakt mij enigszins kwaad omdat het een vooroordeel is. Als de situatie bij mij anders was, was ik misschien al uit huis geweest. Ik heb niet alles van mijn ouders gekregen zoals velen dat wel krijgen.
Mijn zus zegt dat ze het helemaal niet raar vind en dat ik beter op wat latere leeftijd uit huis ga en het in één keer goed doe door niet meer terug te komen. Mijn zus is namelijk een keer uit huis geweest maar kwam daarna weer thuis te wonen nadat relatie uitging. Zij geeft aan dat je bij wijze van beter op je 26e uit huis moet gaan en dat het huis dan ook op jouw naam staat. Dat zij er zo over denkt stelt me gerust, maar ik baal ervan dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
Daarom ben ik even benieuwd wat jullie ervaringen zijn.
maandag 27 juli 2020 om 11:43
KamilleT schreef: ↑27-07-2020 11:29Ik denk dat je er wel voor moet waken dat je straks 30 bent en nog steeds thuis woont en mantelzorgt. Op die manier gaat je eigen leven aan je voorbij. Ik ben het dus eigenlijk helemaal niet eens met de reacties hiervoor. Je kunt best vaak bij je ouders langs of een paar dagen logeren, maar je moet ook je eigen leven gaan vormgeven en opbouwen.
Waarom "moet" dat? Ik weet wel dat het bij de meeste mensen niet zo gebeurt, maar ik stond er zelf op mijn 19e alleen voor, zonder dat ik een keuze had. En die keuze had ik zelf toch liever wel gehad. Niemand "moet" het huis uit als er ook nog andere mogelijkheden zijn. En zeker in de situatie van TO vind ik dat ze vooral "moet" doen wat haar zelf het beste lijkt op dit moment.
maandag 27 juli 2020 om 11:43
Ja ik sta inmiddels 5 jaar ingeschreven, het is gewoon een lastige situatie met mijn vader, ik denk dat ik wel even bij mijn moeder zou blijven maar als er iets voorbij komt, dan zou ik het wel aangrijpen en ik ben sowieso iemand die veel thuis zou komen.Lalala- schreef: ↑27-07-2020 10:43Nu lekker nog een tijdje sparen en dan uit huis gaan zodra je daar zelf aan toe bent. En dan het liefst inderdaad een huisje wat op jouw naam staat en wat je je zelf kunt veroorloven. Sta je wel al ingeschreven voor sociale woningbouw etc?
Bedenk wel (klinkt heel hard, bij voorbaat sorry!):
nu blijf je (onder andere) thuis voor je vader. Wat gebeurt er als hij komt te overlijden? Blijf je dan nog heel lang thuis wonen voor je moeder?
maandag 27 juli 2020 om 11:45
Bedankt voor je reactie! Ik sta inmiddels 5 jaar ingeschreven, maar de wachtrij is inderdaad nog best lang. Je hebt gelijk, zoveel wordt met vroeger vergeleken, ik ben geen HBO studie gaan doen, omdat ik niet een grote schuld wil.Luci_Morgenster schreef: ↑27-07-2020 10:46Onze ervaringen gaan heel anders zijn. Het leven nu is totaal anders dan toen ik 25 was. Ja er was ook geen huizen voor het oprapen maar beter te doen dan nu.
Er waren wachtlijsten, maar geen 15-18 jaar voor een flat in een slechte buurt. Je kon nog wat kopen met de NHG, niets groots maar een 2 kamerflat lukte nog wel na wat zoeken en geld sparen. Nu niet meer.
Er was een basisbeurs die een gift was, stufie. Ja, je kan ernaast lenen maar nu moet vanaf HBO alles lenen. Dus minder mensen met een megaschuld zoals nu wel het geval is.
Dus er komen vast dozijnen dames en misschien een heer je vertellen dat als je echt wil je een woning kan vinden/ al had moeten vinden. En dat zij dat vroeger ook allemaal konden.
Alleen nu is niet vroeger en gewoon nog 200x kutter.
Dus, blijf lekker zo lang al jullie beiden er gelukking van worden thuis wonen en spaar lekker door. Gok dat je ook ingeschreven staat als woningzoekende?
Is een win-win situatie in jullie geval.
Geniet ervan en strakjes als je wel weg wil en kan, heb jij meer kans op een woning.
maandag 27 juli 2020 om 11:49
Bedankt voor je reactie! Het is niet zo dat ik mensen die op hun 20+ leeftijd thuis nog wonen losers vindt, absoluut niet. Ik ben van mening dat elke situatie anders is en elk persoon is anders. Het is wat ik om me heen hoor van anderen en daar ben ik gevoelig voor. Ik trek me altijd aan wat anderen zeggen.kattenkwaad schreef: ↑27-07-2020 11:03Eens met dit! Bovendien wil ik je meegeven dat de druk die jij ervaart vanuit de samenleving, oftewel het ‘loser zijn als je nog thuis woont’, echt een eigen invulling is. Dit is blijkbaar hoe jij je erbij voelt en niet de werkelijkheid.
Misschien komt het wat bot over, zo bedoel ik het niet..
Geniet van de tijd die samen hebt! Helemaal als je band hartstikke goed is. Volg jouw gevoel, wat een ander denkt is aan hun en daar hoef jij je niet druk om te maken.
maandag 27 juli 2020 om 11:51
Dat moet niet, maar het zou sneu zijn als ze op een gegeven moment beseft dat haar jeugd voorbij is en zij nog niet heeft geleerd zelfstandig te zijn. ‘Vroeger’ waren er ook vaak dochters die uiteindelijk bij de ouders bleven wonen, mantelzorger werden, en nooit hun eigen leven konden opbouwen. Je kunt ook een goede band houden en mantelzorgen als je op jezelf gaat wonen. Voor je eigen zelfstandigheid en ontwikkeling is dat beter.ñuca schreef: ↑27-07-2020 11:43Waarom "moet" dat? Ik weet wel dat het bij de meeste mensen niet zo gebeurt, maar ik stond er zelf op mijn 19e alleen voor, zonder dat ik een keuze had. En die keuze had ik zelf toch liever wel gehad. Niemand "moet" het huis uit als er ook nog andere mogelijkheden zijn. En zeker in de situatie van TO vind ik dat ze vooral "moet" doen wat haar zelf het beste lijkt op dit moment.
maandag 27 juli 2020 om 11:53
Bedankt voor jullie reacties!
Het is niet zo dat als mijn vader overlijd dat ik dan tot mijn 40e bij mijn moeder blijf, dat zou ze ook niet willen. Het gaat er voor mij nu om dat ik zoveel mogelijk tijd met mijn vader wil doorbrengen omdat dat op mijn 30e, 40e niet meer kan. Ik wil nu inhalen wat ik later zal gaan missen.
Ik sta ook 5 jaar ingeschreven en als er wat op mijn pad voorbij komt, kijk ik daar zeker naar. Ook als mijn vader nog leeft, maar voor nu is de wachtrij best lang en gaat het niet zo makkelijk als vroeger.
Het is niet zo dat als mijn vader overlijd dat ik dan tot mijn 40e bij mijn moeder blijf, dat zou ze ook niet willen. Het gaat er voor mij nu om dat ik zoveel mogelijk tijd met mijn vader wil doorbrengen omdat dat op mijn 30e, 40e niet meer kan. Ik wil nu inhalen wat ik later zal gaan missen.
Ik sta ook 5 jaar ingeschreven en als er wat op mijn pad voorbij komt, kijk ik daar zeker naar. Ook als mijn vader nog leeft, maar voor nu is de wachtrij best lang en gaat het niet zo makkelijk als vroeger.
maandag 27 juli 2020 om 11:53
Ah snap ik heel goed! Heb ik ook lang gedaan, maar echt! Ga voor je eigen geluk en doe waar jij je goed bij voelt! Niemand staat in jouw schoenen.Cynthia954 schreef: ↑27-07-2020 11:49Bedankt voor je reactie! Het is niet zo dat ik mensen die op hun 20+ leeftijd thuis nog wonen losers vindt, absoluut niet. Ik ben van mening dat elke situatie anders is en elk persoon is anders. Het is wat ik om me heen hoor van anderen en daar ben ik gevoelig voor. Ik trek me altijd aan wat anderen zeggen.
Ik vind het knap wat je bereikt en hoe je voor je vader zorgt. Ik denk niet dat ik zo sterk had kunnen zijn (en ik ben ook 24). Het is echt een gebrek van die andere mensen als ze het zo zeggen..
maandag 27 juli 2020 om 11:55
Bedankt voor je reactie!
Ik voel me niet zozeer verplicht, maar ik ben heel meevoelend, als ik wat kan doen om hem beter te voelen, dan doe ik dat. Ik help hem veel met dingen uitzoeken, zo hebben we laatst een smart watch voor hem gekocht en die heb ik dan helemaal geinstalleerd en gebruikklaar gemaakt, als je dan zijn gezicht ziet dat is voor mij onbetaalbaar en geeft me dat een goed gevoel. Ook heb ik vroeger een hele slechte band met hem gehad, maar sinds hij zo ziek is zijn we naar elkaar toegegroeid en het voelt alsof ik het aan het inhalen ben, ook voor later.
maandag 27 juli 2020 om 11:56
Hmm...
Dus je bent 24, hebt een MBO-diploma, een rijbewijs, een vaste baan en je studieschuld volledig afbetaald. En tussendoor heb je een burn-out gehad en aan jezelf gewerkt. En je bent dicht bij je vader die ongeneeslijk ziek is.
Ik zou niet weten conform welke hedendaagse normen je een loser zou moeten zijn. Eerder het tegenovergestelde: moet je eens kijken op welke jonge leeftijd je dit alles, ondanks de tegenslagen, hebt bereikt!
Dus je bent 24, hebt een MBO-diploma, een rijbewijs, een vaste baan en je studieschuld volledig afbetaald. En tussendoor heb je een burn-out gehad en aan jezelf gewerkt. En je bent dicht bij je vader die ongeneeslijk ziek is.
Ik zou niet weten conform welke hedendaagse normen je een loser zou moeten zijn. Eerder het tegenovergestelde: moet je eens kijken op welke jonge leeftijd je dit alles, ondanks de tegenslagen, hebt bereikt!
maandag 27 juli 2020 om 11:56
Dankjewel, dat waardeer ik echt! Weetje soms zijn ander mans gedachten zo luid, dat je die van jezelf niet meer kunt horen.kattenkwaad schreef: ↑27-07-2020 11:53Ah snap ik heel goed! Heb ik ook lang gedaan, maar echt! Ga voor je eigen geluk en doe waar jij je goed bij voelt! Niemand staat in jouw schoenen.
Ik vind het knap wat je bereikt en hoe je voor je vader zorgt. Ik denk niet dat ik zo sterk had kunnen zijn (en ik ben ook 24). Het is echt een gebrek van die andere mensen als ze het zo zeggen..
maandag 27 juli 2020 om 11:57
Ik herken mezelf in jouw verhaal, zelfde leeftijd en situatie qua zaken op orde. Dus een rijbewijs, spaargeld, geen studieschuld e.d. Daarnaast ben ik ook mantelzorger maar dan voor mijn broertje. Na het afronden van mijn studie gewoon altijd 32/40 uur gewerkt en thuis uitgeholpen. Momenteel ben ik wel aan het kijken voor een eigen plekje, weliswaar met mijn vriend. Door te zoeken in mijn directe omgeving zorg ik ervoor altijd op fietsafstand naar huis te kunnen om evt. mijn ouders wat te ontlasten in de zorg voor mijn broertje. Er is verder totaal geen druk van hun/buitenaf/mijn vriend om haast te maken met uit huis gaan en zo te horen bij jou ook niet, dat is fijn! Ik denk dat je je hier ook echt geen zorgen over hoeft te maken, mocht je dadelijk een eigen plekje vinden, bijvoorbeeld via de woningbouw, dan voel je zelf of het goed voelt! Voel je absoluut niet bezwaard, ieders situatie is anders
maandag 27 juli 2020 om 12:21
Precies dit!
Ik ging op mn 16e op kamers, we hadden geen openbaar vervoer in t dorp dus naar school duurde anders 2 uur. Op mn 21e weer thuis gaan wonen. Op mn 24e lekker gespaard om een jaar te reizen en daarna nog een half jaartje thuis om een woning te zoeken. Voelde me absoluut geen loser terwijl ik pas op mn 26e het huis uitging.
Sterker nog, toen mn relatie uitging en mn huis verkocht moest wonen ben ik op mn 31e weer een jaar thuis gaan wonen. En toen 2jr geleden een van mn ouders terminaal ziek was heb ik daar ook bijna 3 maanden gelogeerd.
Neem vooral de tijd met je ouders nu ze er nog beiden zijn... echt, dat is nu even zo belangrijk. Daarna komt jouw tijd op jezelf nog wel!!
maandag 27 juli 2020 om 12:25
Dat vind ik een hele mooie herkenbare zin. De uitdaging is dan om de juiste volumeknop te vinden, die van jouw eigen gedachten dusCynthia954 schreef: ↑27-07-2020 11:56Dankjewel, dat waardeer ik echt! Weetje soms zijn ander mans gedachten zo luid, dat je die van jezelf niet meer kunt horen.
maandag 27 juli 2020 om 12:34
Ik zie het probleem niet en vind al helemaal niet dat je een loser bent. Er zijn juist heel veel voordelen aan thuiswonend zijn. Bovendien draag jij als mantelzorger ook nog een steentje bij.
Ik snap die kritiek over het algemeen niet. Waarom zou iemand een 'loser' zijn als diegene nog thuis woont? Ik denk juist dat het heel fijn kan zijn om (weer) bij je ouders te wonen. Als ik nooit uit huis was gegaan vanwege mijn studie en de plek waar mijn ouders hadden gewoond had mij aangetrokken dan had ik er nu nog lekker gewoond en gespaard.
Ik snap die kritiek over het algemeen niet. Waarom zou iemand een 'loser' zijn als diegene nog thuis woont? Ik denk juist dat het heel fijn kan zijn om (weer) bij je ouders te wonen. Als ik nooit uit huis was gegaan vanwege mijn studie en de plek waar mijn ouders hadden gewoond had mij aangetrokken dan had ik er nu nog lekker gewoond en gespaard.
maandag 27 juli 2020 om 13:10
Meiske, geniet lekker van je papa nu hij er nog is. Je bent geen loser. Ik lees in jouw verhaal een vrouw die alles op de rit heeft en die nu investeert in de dingen die echt belangrijk zijn.
Je hebt nog alle tijd. Laat de “norm” je niet gek maken. Ik vind het fantastisch en liefdevol dat je er bent voor je vader.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!
Je hebt nog alle tijd. Laat de “norm” je niet gek maken. Ik vind het fantastisch en liefdevol dat je er bent voor je vader.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!
maandag 27 juli 2020 om 13:12
Je moet niet denken dat je weet wat andere mensen denken, daar word je heel ongelukkig van.Cynthia954 schreef: ↑27-07-2020 11:56Dankjewel, dat waardeer ik echt! Weetje soms zijn ander mans gedachten zo luid, dat je die van jezelf niet meer kunt horen.
Want in jouw hoofd denken mensen altijd het slechtste, maar weet je: ze zijn eigenlijk niet zoveel met jou bezig. Meer met zichzelf.
En zelfs als ze iets denken: ze weten er niks van. Ze kennen de situatie niet.
maandag 27 juli 2020 om 13:18
En er is nogal woning nood.
Handig als de jeugd (mits dat soepel verloopt thuis) iets langer thuis blijft wonen!
En idd wel inschrijven voor een woning zodat als je er aan toe bent je ook aan de beurt bent, lekker doorsparen, nog bij je vader zijn en niet vergeten te genieten van het leven !
Volgens mij doe je het prima
Handig als de jeugd (mits dat soepel verloopt thuis) iets langer thuis blijft wonen!
En idd wel inschrijven voor een woning zodat als je er aan toe bent je ook aan de beurt bent, lekker doorsparen, nog bij je vader zijn en niet vergeten te genieten van het leven !
Volgens mij doe je het prima
maandag 27 juli 2020 om 13:27
TO laat je leven (en de korte tijd die je nog met je vader hebt) niet bederven door gedachten aan "hoe het hoort". Dat zijn normen die we onszelf opleggen, maar die er feitelijk helemaal niet toe doen. Als ik je OP lees, dan zie ik allesbehalve een "loser", maar stel hè, dat je het nou gewoon makkelijk zou vinden om nog thuis te wonen, wie heeft daar dan wat van te vinden? Juist, alleen jij en je eigen ouders. Leef je eigen leven zoals het voor jou goed voelt, en/of accepteer wat het leven brengt, ook al is dat niet altijd wat je wilt. Je hebt je leven nog voor je; jouw tijd komt echt nog wel.
maandag 27 juli 2020 om 13:36
Hoezo voel je maatschappelijke druk?
Snap in jou situatie dat je nog thuis wilt blijven. Je kunt nu mooi sparen en als de tijd er is ga je uit huis. Ik was 22 toen ik vanwege mijn 2e studie (tussendoor gewerkt) op kamers ging. Hiervoor heb ik ook thuis gewoond. Was 26 toen we ons huis gekocht hebben.
Snap in jou situatie dat je nog thuis wilt blijven. Je kunt nu mooi sparen en als de tijd er is ga je uit huis. Ik was 22 toen ik vanwege mijn 2e studie (tussendoor gewerkt) op kamers ging. Hiervoor heb ik ook thuis gewoond. Was 26 toen we ons huis gekocht hebben.
dinsdag 28 juli 2020 om 09:22
Je moet doen waar je zelf goed bij voelt.
Maar bedenk wel dat je op deze manier niet echt zelfstandig leert zijn. Alles is immers voor je geregeld. Van op jezelf wonen leer je erg veel vaardigheden die je nu mist. En het ontvangen van vrienden of een relatie is ook anders als je nog thuis woont. Je bent niet volledig vrij om te doen wat je wilt en moet altijd rekening houden met anderen.
Je kunt natuurlijk ook in de buurt blijven wonen en je vader regelmatig opzoeken. Daarvoor hoef je niet in een huis te wonen. En je moeder is er natuurlijk ook nog. Dus hij is niet alleen. Je weet niet hoelang dit nog duurt. Wellicht langer dan je nu denkt. En laat je je moeder dan alleen nadat ze net haar man is verloren? Voor je het weet ben je jaren verder.
Je hebt de zaken prima voor elkaar. Maar stelt je wel erg afhankelijk op naar je vader/ouders. Op deze manier wordt je niet volledig volwassen. Wellicht kies je daar bewust voor. Maar wel iets om over na te denken.
Maar bedenk wel dat je op deze manier niet echt zelfstandig leert zijn. Alles is immers voor je geregeld. Van op jezelf wonen leer je erg veel vaardigheden die je nu mist. En het ontvangen van vrienden of een relatie is ook anders als je nog thuis woont. Je bent niet volledig vrij om te doen wat je wilt en moet altijd rekening houden met anderen.
Je kunt natuurlijk ook in de buurt blijven wonen en je vader regelmatig opzoeken. Daarvoor hoef je niet in een huis te wonen. En je moeder is er natuurlijk ook nog. Dus hij is niet alleen. Je weet niet hoelang dit nog duurt. Wellicht langer dan je nu denkt. En laat je je moeder dan alleen nadat ze net haar man is verloren? Voor je het weet ben je jaren verder.
Je hebt de zaken prima voor elkaar. Maar stelt je wel erg afhankelijk op naar je vader/ouders. Op deze manier wordt je niet volledig volwassen. Wellicht kies je daar bewust voor. Maar wel iets om over na te denken.
dinsdag 28 juli 2020 om 13:38
Bedankt voor je reactie, maar ik vind mezelf niet afhankelijk van me ouders, ik doe veel thuis en financieel ben ik gelukkig zelfstandig. Mijn vader heeft nog 12 procent longinhoud dus dit gaat geen jaren meer duren helaas.evelien2010 schreef: ↑28-07-2020 09:22Je moet doen waar je zelf goed bij voelt.
Maar bedenk wel dat je op deze manier niet echt zelfstandig leert zijn. Alles is immers voor je geregeld. Van op jezelf wonen leer je erg veel vaardigheden die je nu mist. En het ontvangen van vrienden of een relatie is ook anders als je nog thuis woont. Je bent niet volledig vrij om te doen wat je wilt en moet altijd rekening houden met anderen.
Je kunt natuurlijk ook in de buurt blijven wonen en je vader regelmatig opzoeken. Daarvoor hoef je niet in een huis te wonen. En je moeder is er natuurlijk ook nog. Dus hij is niet alleen. Je weet niet hoelang dit nog duurt. Wellicht langer dan je nu denkt. En laat je je moeder dan alleen nadat ze net haar man is verloren? Voor je het weet ben je jaren verder.
Je hebt de zaken prima voor elkaar. Maar stelt je wel erg afhankelijk op naar je vader/ouders. Op deze manier wordt je niet volledig volwassen. Wellicht kies je daar bewust voor. Maar wel iets om over na te denken.
Ook al zou ik nu uit huis willen, de huizen liggen niet voor het oprapen, ik sta nu 5 jaar ingeschreven.
Ik weet heel goed wat ik wil, jaartje goed doorsparen en dan uit huis gaan zodat ik goed spaarcentje heb en meer kans heb omdat ik dan een jaar verder ben. Waar ik van baal is dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.
dinsdag 28 juli 2020 om 13:45
Laat je dat niet aanpraten hoor. Je komt allesbehalve afhankelijk over, en bovendien ken ik mensen die al jaren het huis uit zijn en nog steeds emotioneel afhankelijk zijn van hun ouders, of van hun partner. Dat heeft meer met karakter te maken dan met waar je woont.Cynthia954 schreef: ↑28-07-2020 13:38Bedankt voor je reactie, maar ik vind mezelf niet afhankelijk van me ouders, ik doe veel thuis en financieel ben ik gelukkig zelfstandig. Mijn vader heeft nog 12 procent longinhoud dus dit gaat geen jaren meer duren helaas.
Ook al zou ik nu uit huis willen, de huizen liggen niet voor het oprapen, ik sta nu 5 jaar ingeschreven.
Ik weet heel goed wat ik wil, jaartje goed doorsparen en dan uit huis gaan zodat ik goed spaarcentje heb en meer kans heb omdat ik dan een jaar verder ben. Waar ik van baal is dat ik het me zo aantrek wat anderen vinden.