Relaties
alle pijlers
Weggewaaid dakraam
zondag 13 september 2020 om 18:43
Er staan weer 2 topics op deze pijler die me bijna aan t huilen maken.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
apatura wijzigde dit bericht op 13-09-2020 21:44
8.68% gewijzigd
Been there, done that, got the T-shirt.
zondag 13 september 2020 om 22:16
Ook jij gaat je kracht vinden. Wees goed voor jezelfGatekeeper* schreef: ↑13-09-2020 19:51Ik denk dat ik misschien nog een keer goed mijn neus moet stoten wil ik de knoop doorhakken.
Blijf in jezelf geloven !
zondag 13 september 2020 om 22:18
Hoezo niet dan? Hij doet het nog steeds, waar kind bij is, over mij tegen kind als ik er niet bij ben. Het is niet strafbaar, dus als ik het niet hoog wil laten oplopen ivm kind zal ik vriendelijk en beleefd moeten blijven.
zondag 13 september 2020 om 22:21
zondag 13 september 2020 om 22:21
zondag 13 september 2020 om 22:24
Het gaat goed met mij maar ik heb het toch nog steeds wel heel erg moeilijk.
Ja ik spreek hem helaas nog af en toe maar dan alleen omdat er toch een kindje in het spel is.
Ik beperk het tot minimaal omdat deze man slecht is.
Het liefst zou ik hem helemaal weg houden en misschien gebeurd dat ook nog wel op een dag.
Ik moet namelijk mijn meisje beschermen.
Hij gedraagt zich nu rustig en wil ons zo min mogelijk tot last zijn want hij vind dat hij al genoeg schade heeft aangericht.
En ondertussen werk ik nog hard aan mezelf.
Blijf in jezelf geloven !
zondag 13 september 2020 om 22:24
Of kunnen we hier even verder schrijven?
Schuldgevoelens van te lang gebleven zijn en de kinderen in een slechte situatie laten opgroeien zitten me nog steeds dwars. Puber staat sinds ik weg ben gegaan in de frontlinie en dat gaat ook niet goed.
Het schuldgevoel is 1, maar in mijn huidige relatie merk ik zelf dat ik heel erg beschadigd ben. En zo bang dat ik dit altijd met me mee draag en nooit helemaal kwijt zal raken....
Schuldgevoelens van te lang gebleven zijn en de kinderen in een slechte situatie laten opgroeien zitten me nog steeds dwars. Puber staat sinds ik weg ben gegaan in de frontlinie en dat gaat ook niet goed.
Het schuldgevoel is 1, maar in mijn huidige relatie merk ik zelf dat ik heel erg beschadigd ben. En zo bang dat ik dit altijd met me mee draag en nooit helemaal kwijt zal raken....
zondag 13 september 2020 om 22:29
Ik heb er heel wat jaartjes over gedaan om het een plekje te geven.. Ik had na 2 jaar een nieuwe relatie (nu mijn huidige man).05-2019 schreef: ↑13-09-2020 21:56Ik heb een paar vragen aan jullie:
*Ik vraag mij dan af hoe lang hebben jullie nodig gehad om enigzins hiervan "te herstellen"? Is het weer helemaal goed gekomen?
*Hebben jullie deze man ooit vergeven en zo ja waarom?
*Of hebben jullie jezelf het ooit vergeven dat je zo lang in deze relatie bent blijven zitten?
Ik haat mijn ex zo ontzettend intens, dat een mens je zo slecht kan behandelen dat snap ik gewoon niet.
En dan naderhand zeggen dat hij zo slecht niet is maar dat ik dat bij hem los maakte en dan mij opzettelijk wilde kapot maken.
En ik begrijp ook niet waarom ik mij dit allemaal heb laten gebeuren.
Hoe meer tijd er voorbij gaat en hoe meer ik de dingen kan zien wat hij mij heeft aangedaan en hoe mij dit beschadigd heeft.
En hij gaat verder met zijn leven alsof er nooit wat aan de hand is geweest.
Ik merkte dat ik daarmee last had van conflicten en hoe hierin te handelen.
Ik reageerde vaak ontzettend fel ik denk als beschermingsmechamisme.. maar raakte hij mij in een discussie kon ik me heel klein voelen en in gedachte de situatie veel groter maken.
Dit vind ik er ook wel naar aan dat mijn huidige partner er niets aan kan doen maar soms wel steeds minder gelukkig de pech heeft dat ik last van mijn 'bagage' heb..
Ik heb hem niet vergeven mijn ex dan.. Ik ben wel het een en ander gaan verklaren waarom zaken zo op deze manier gebeurde. Dat heeft me wel geholpen.
Ik heb het mezelf wel vergeven.
Ik heb wel met momenten gefantaseerd dat ik mijn vroegere ik kon waarschuwen.. en me te vertellen voor mezelf te kiezen.
♡
zondag 13 september 2020 om 22:33
Bij de één na laatste escalatie zei ik tegen mijn ex-man dat dit echt de laatste keer voor mij was. Natuurlijk al zo vaak gezegd, maar ik voelde het toen ook echt.Gatekeeper* schreef: ↑13-09-2020 19:51Ik denk dat ik misschien nog een keer goed mijn neus moet stoten wil ik de knoop doorhakken.
Ik wist dat als het daarna nogmaals zou gebeuren ik mij daar niet meer overheen kon zetten. Ik heb mijzelf toen beloofd dat ik zou gaan.
Toen het daarna weer escaleerde wist ik dat het voorbij was.
Hoe kapot ik ook was, het gaf me ook een soort van rust en duidelijkheid.
En toen kon ik pas gaan, na ruim 10 jaar.
zondag 13 september 2020 om 22:36
Ik weet nog dat ik het heel in het begin, eigenlijk bij de tweede keer dat ik hem zag, al niet goed vond voelen en er liever mee wilde stoppen en toen toch door ben gegaan omdat ik het een kans wilde geven. Toen had ik gewoon naar mijn gevoel moeten luisteren want dat was achteraf heel sterk. Het is toen wel een paar weken redelijk leuk geweest, nadat we allebei op vakantie waren geweest, begon hij subtiel te veranderen en heel raar te reageren zelfs bij de simpelste meningsverschillen. Toen had het kwartje ook moeten vallen, maar dat gebeurde niet. Daarna ging het van kwaad tot (veel) erger.
Wat precies de druppel was weet ik niet eens meer. Gewoon de zoveelste ruzie. Opeens was het klaar. We hadden al heel vaak dat soort heftige ruzies gehad dus hij dacht toen dat ik nog wel terug kon komen, maar die keer wist ik dat het definitief was. Ik vond het nog wel moeilijk om het hem te vertellen omdat ik het ondanks alles toch nog zielig vond.
Wat precies de druppel was weet ik niet eens meer. Gewoon de zoveelste ruzie. Opeens was het klaar. We hadden al heel vaak dat soort heftige ruzies gehad dus hij dacht toen dat ik nog wel terug kon komen, maar die keer wist ik dat het definitief was. Ik vond het nog wel moeilijk om het hem te vertellen omdat ik het ondanks alles toch nog zielig vond.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 13 september 2020 om 22:58
Vanavond gezegd dat het niet meer ging. Hij was het er mee eens. Eerlijk waar, hij kan zich als een weggewaaid dakraam gedragen en ik als een enorme heks. Maar zo wil ik helemaal niet zijn. En zo wil ik hem ook helemaal niet kennen. Eigenlijk wist ik het al vrij snel dat we niet bij elkaar pasten. We hebben vaak ruzie over niks. Ik merk dat ik mezelf niet ben. Ik zag het als een leermoment want natuurlijk weet ik dat ik wat zere plekken heb.
Er gaat onderliggend iets fout tussen ons maar het lukt mij niet om het tot een fijne relatie om te buigen (zelfs niet met mijn psychotherapeut erbij). We waren 1,5 jaar samen. Sinds een half jaar wonen we ook samen.
Ik vind het enorm jammer. Ik heb echt gehoopt op een toekomst met hem samen. Samen wonen en niet meer zo eenzaam zijn, samen een huis kopen, samen een hond nemen, samen een bootje kopen, trouwen, kinderen. Onvoorwaardelijke steun.
Helaas voel ik me zo vaak niet gezien. Mijn angst is dat ik straks of morgen niet door deze zure appel heen wil bijten. Dat ik de makkelijke weg kies, en er weer mee doorga.
Zo jammer dat ik gelijkertijd ook een burn-out heb. Geen baan, geen motivatie. Niks, behalve een hoopje triestigheid. Mijn plan; uit de burn-out komen, een leuke baan vinden, een huisje kopen, een hondje alleen nemen. Het moeilijkste vind ik de eenzaamheid. Ik zou zo graag samen wonen met vrienden.
Er gaat onderliggend iets fout tussen ons maar het lukt mij niet om het tot een fijne relatie om te buigen (zelfs niet met mijn psychotherapeut erbij). We waren 1,5 jaar samen. Sinds een half jaar wonen we ook samen.
Ik vind het enorm jammer. Ik heb echt gehoopt op een toekomst met hem samen. Samen wonen en niet meer zo eenzaam zijn, samen een huis kopen, samen een hond nemen, samen een bootje kopen, trouwen, kinderen. Onvoorwaardelijke steun.
Helaas voel ik me zo vaak niet gezien. Mijn angst is dat ik straks of morgen niet door deze zure appel heen wil bijten. Dat ik de makkelijke weg kies, en er weer mee doorga.
Zo jammer dat ik gelijkertijd ook een burn-out heb. Geen baan, geen motivatie. Niks, behalve een hoopje triestigheid. Mijn plan; uit de burn-out komen, een leuke baan vinden, een huisje kopen, een hondje alleen nemen. Het moeilijkste vind ik de eenzaamheid. Ik zou zo graag samen wonen met vrienden.
zondag 13 september 2020 om 23:06
Jeetje jongens, wat een topic.... !
Ik hoop dat jullie bij elkaar steun en vertrouwen vinden om de juiste keuzes te maken. Het is nogal wat als je je realiseert dat je partner een weggewaaid dakraam blijkt te zijn...
Hier geen ervaring, maar ik wilde wel even een groot hart onder de riem steken
Ik hoop dat jullie bij elkaar steun en vertrouwen vinden om de juiste keuzes te maken. Het is nogal wat als je je realiseert dat je partner een weggewaaid dakraam blijkt te zijn...
Hier geen ervaring, maar ik wilde wel even een groot hart onder de riem steken
Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst...
zondag 13 september 2020 om 23:12
Ja dankjewel voor het vragen Apatura! Ik heb een psychotherapeut, een burn-out coach, en een coach waar ik ook nog tussendoor mee praat gewoon omdat ik haar zo fijn vind.
Ik neem mijn mentale gezondheid erg serieus! Ik denk dat ik nu gewoon in een dal zit (sinds helaas enkele jaren) en dat ik eruit kan komen geloof ik zeer zeker!
zondag 13 september 2020 om 23:13
@ Speculoos: ik toch ook niet zo gek dat je schuldgevoelens hebt. Ik denk dat dat heel normaal is. Ik heb het in ieder geval ook en denk dat er gewoon een weg gevonden moet worden om ermee om te leren gaan en een plek te geven.
@bijnasoms: heel veel sterkte en goed dat je inziet dat het niet langer zo door kan gaan. Goed dat je in jezelf geloofd en dat je hulp hebt
@bijnasoms: heel veel sterkte en goed dat je inziet dat het niet langer zo door kan gaan. Goed dat je in jezelf geloofd en dat je hulp hebt
Blijf in jezelf geloven !
zondag 13 september 2020 om 23:15
Vraag 1: Eigenlijk niet zo lang, ik was vooral ontzettend opgelucht dat het voorbij was, daarna heb ik mijn leven weer heel snel opgepakt.05-2019 schreef: ↑13-09-2020 21:56Ik heb een paar vragen aan jullie:
*Ik vraag mij dan af hoe lang hebben jullie nodig gehad om enigzins hiervan "te herstellen"? Is het weer helemaal goed gekomen?
*Hebben jullie deze man ooit vergeven en zo ja waarom?
*Of hebben jullie jezelf het ooit vergeven dat je zo lang in deze relatie bent blijven zitten?
Vraag 2: Ja, niet dat ik nu vrienden met hem ben, hij wilde een tijd nadat het uit was wel vriendschappelijk contact, maar dat vond ik echt te ver gaan. Maar ik voel geen wrok naar hem en gun hem verder het beste.
Vraag 3: Ja, ook, wat zou het voor nut hebben om mezelf daar nog lang mee te gaan kwellen? Het was zonde van de jaren, maar gebeurd is gebeurd, als ik mezelf nog allerlei verwijten was gaan maken was het zonde geweest van nóg meer jaren.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 13 september 2020 om 23:19
@bijnasoms klinkt heel vervelend en soms lukt het gewoon niet samen. Ruzies om niets zijn lastig, zeker als je het anders wilt. Rustig aan, je vindt de weg naar boven heus wel!
@andere gevallen van weggewaaid dakraam en die er doorheen zijn gekomen:
Hoe lang heeft het bij jullie geduurd voordat je echt weer kon ontspannen?
Hoe lang heeft het geduurd voordat je je verdedigingsmechanismen (zelfbescherming) niet te pas en te onpas opzette?
Hoe lang heeft het geduurd dat je erop durfde te vertrouwen dat je nieuwe partner wel een goede keuze was?
Mijn vriend wordt af en toe (na 2 jaar) nog helemaal knettergek van de afstand die ik van het een op het andere moment creeer. Ik durf er nog steeds niet op te vertrouwen dat ik het nu wel goed doe.
We hebben nooit ruzie, we praten veel, en hebben best meningsverschillen, maar de vibe is altijd positief. En toch blijf ik terughoudend....
@andere gevallen van weggewaaid dakraam en die er doorheen zijn gekomen:
Hoe lang heeft het bij jullie geduurd voordat je echt weer kon ontspannen?
Hoe lang heeft het geduurd voordat je je verdedigingsmechanismen (zelfbescherming) niet te pas en te onpas opzette?
Hoe lang heeft het geduurd dat je erop durfde te vertrouwen dat je nieuwe partner wel een goede keuze was?
Mijn vriend wordt af en toe (na 2 jaar) nog helemaal knettergek van de afstand die ik van het een op het andere moment creeer. Ik durf er nog steeds niet op te vertrouwen dat ik het nu wel goed doe.
We hebben nooit ruzie, we praten veel, en hebben best meningsverschillen, maar de vibe is altijd positief. En toch blijf ik terughoudend....
zondag 13 september 2020 om 23:25
Het is nu 16 maanden geleden voor mij en ik kan nog steeds niet ontspannen. Ik heb nog regelmatig angstaanvallen overdag en nachtmerries snachts. Ik zit er zelfs over na te denken om een camera te kopen voor buiten bij de deur. Ik vertrouw hem gewoon voor geen meter.Speculoos_crunchy schreef: ↑13-09-2020 23:19@andere gevallen van weggewaaid dakraam en die er doorheen zijn gekomen:
Hoe lang heeft het bij jullie geduurd voordat je echt weer kon ontspannen?
Hoe lang heeft het geduurd voordat je je verdedigingsmechanismen (zelfbescherming) niet te pas en te onpas opzette?
Hoe lang heeft het geduurd dat je erop durfde te vertrouwen dat je nieuwe partner wel een goede keuze was?
Ik draai nog op het overleven mechanisme.
Ik hoef de eerste jaren geen nieuwe partner dus daar kan ik niets op zeggen.
Blijf in jezelf geloven !
zondag 13 september 2020 om 23:34
Twee jaar in een knipperlichtrelatie. Blind ben ik niet meer, maar inmiddels wel te zwak om het af te kunnen kappen. Er zijn losse incidenten geweest die echt de druppel hadden moeten zijn. Alles bij elkaar op geteld had ik al lang voet bij stuk moeten houden. Ik ben bang voor hem, de relatie is emotionele Russische roulette. Ik heb geen eigenwaarde en zelfvertrouwen meer.
Ik weet nog niet hoe ik uit dit web kom.
Ik weet nog niet hoe ik uit dit web kom.
zondag 13 september 2020 om 23:39
Dat merk ik ook met degene die mijn verhaal kent en mij steunt. Daar kan ik veilig boos op worden of wat dan ook. Hij steunt me onvoorwaardelijk. Dat is wennen maar wel heel bevrijdend.Speculoos_crunchy schreef: ↑13-09-2020 23:19
Mijn vriend wordt af en toe (na 2 jaar) nog helemaal knettergek van de afstand die ik van het een op het andere moment creeer. Ik durf er nog steeds niet op te vertrouwen dat ik het nu wel goed doe.
We hebben nooit ruzie, we praten veel, en hebben best meningsverschillen, maar de vibe is altijd positief. En toch blijf ik terughoudend....
Als ik ooit weer verliefd wordt helpt me dat hoop ik wel in het stukje onderling vertrouwen enz.
Been there, done that, got the T-shirt.
zondag 13 september 2020 om 23:42
Lady126 schreef: ↑13-09-2020 23:34Twee jaar in een knipperlichtrelatie. Blind ben ik niet meer, maar inmiddels wel te zwak om het af te kunnen kappen. Er zijn losse incidenten geweest die echt de druppel hadden moeten zijn. Alles bij elkaar op geteld had ik al lang voet bij stuk moeten houden. Ik ben bang voor hem, de relatie is emotionele Russische roulette. Ik heb geen eigenwaarde en zelfvertrouwen meer.
Ik weet nog niet hoe ik uit dit web kom.
Misschien helpt het je hier te schrijven?
Heb je mensen om je heen die hiervan op de hoogte zijn en waarmee je kunt praten?
zondag 13 september 2020 om 23:56
Ach jeetjeLady126 schreef: ↑13-09-2020 23:34Twee jaar in een knipperlichtrelatie. Blind ben ik niet meer, maar inmiddels wel te zwak om het af te kunnen kappen. Er zijn losse incidenten geweest die echt de druppel hadden moeten zijn. Alles bij elkaar op geteld had ik al lang voet bij stuk moeten houden. Ik ben bang voor hem, de relatie is emotionele Russische roulette. Ik heb geen eigenwaarde en zelfvertrouwen meer.
Ik weet nog niet hoe ik uit dit web kom.
En bedenk: leegte is ruimte!
