Relaties
alle pijlers
Twijfels
zondag 20 september 2020 om 20:09
Hi! Ik heb wat advies nodig van anderen, ik weet niet zo goed wat ik wil. Ik zal het verhaal een beetje uitleggen.
Ik ben een dame in de 20 die nooit echt een ''vaste'' relatie heeft gehad, wel eens een relatie gehad maar die was van korte duur (ook door mijn twijfels). Ik ben nooit echt opzoek geweest naar een relatie, ik ben meer iemand die denkt het komt vanzelf en wanneer je ernaar opzoek gaat komt het toch niet. Nu had ik natuurlijk wel eens van goh... ik zou ook best een vriend willen hebben. Of mensen die maar bleven vragen van heb je nou nog steeds geen relatie? Daardoor begon ik toch wel stiekem een relatie te willen maar des ondanks ging ik niet wanhopig opzoek, ik dacht nog steeds het komt vanzelf.
Nu heb ik sinds kort een relatie met iemand die ik goed ken. Wanneer ik aan het daten ben met iemand vind ik het leuk en spannend. Ik ben iemand die onwijs maar echt extreem zenuwachtig is voor een date maar achteraf vond ik het dan wel leuk! Zo ook bij deze jongen. Deze jongen ken ik nog van vroeger en het is dus niet zo dat we elkaar nauwelijks kennen. We hebben ongeveer 4/5 dates gehad en we hebben nu een relatie. Nu is het ding dus dat wanneer de stempel '''relatie'' erop komt ik ineens allemaal twijfels krijg of ik dit wel wil. Ik krijg een beetje een benauwd gevoel ervan en ik ervaar een hoge druk. Zou dit tussen mijn oren zitten?
Ik ben best onzeker over mezelf maar dit straalt niet echt van me af zoals ik andere soms hoor. Nu ik dus in een relatie zit blijf ik maar malen in mijn hoofd. Wil ik wel een relatie? Ik kan toch prima zonder vriend door het leven? Ik heb toch niemand nodig? Waarom zou ik afhankelijk willen zijn van iemand? Ik ben iemand die heel zelfstandig is en niet afhankelijk is van anderen. Ik vind het nu dus ook lastig om mijn tijd te moeten delen samen met iemand anders. Waar ik eerder gewoon lekker mijn eigen ding kon doen moet ik nu overleggen wanneer we elkaar zien bijvoorbeeld. Dit is erg wennen moet ik zeggen, ik leef al 20 jaar op mijn manier namelijk.
Ik blijf dus malen in mijn hoofd, de ene dag denk ik we moeten elkaar nog wat beter leren kennen, het komt vanzelf en de andere dag ben ik allemaal redenen aan het verzinnen waarom ik de relatie moet beëindigen. Ik weet dat hij mij heel leuk vind, ik hem ook maar ik ben niet tot over mijn oren verliefd. Zou dit te snel zijn en heeft dit gewoon meer tijd nodig? Of moet dit er meteen al zijn? Ik ben iemand die heel ''kieskeurig'' is qua mannen. Het is een hele leuke knappe lieve jongen, maar toch zegt ergens iets in mij dat dit het niet is. Maar wanneer dan wel? Ik ben al zo lastig met mannen en er is niks mis met mijn huidige vriend? Ga ik ooit die wow factor krijgen bij iemand?
Ik ben een beetje een houten klaas wat betreft de liefde en jongens. Ik voel me daarom ook best onzeker hierover en ik kan nooit helemaal mezelf zijn bij een jongen. Heeft dit gewoon wat meer tijd nodig? Ik heb dus heel veel twijfels. Mijn familie is zo blij dat ik een relatie heb, ik zelf ook maar toch blijf ik twijfelen. Als ik er aan denk dat ik hem niet meer zou spreken maakt me dat wel verdrietig en ben ik bang dat ik spijt zal krijgen achteraf. Wat zegt jullie gevoel? Moet ik het gewoon wat meer tijd geven en wat geduld hebben? Of toch ingaan op mijn gevoel? Moet ik me er gewoon even overheen zetten en kijken hoe het zal gaan?
Het zijn veel vragen, i know. Maar het spookt zo door mijn hoofd. Ik heb gewoon even een beetje advies van anderen nodig. Het is een heel verhaal zie ik al...
Dankjewel alvast!
Ik ben een dame in de 20 die nooit echt een ''vaste'' relatie heeft gehad, wel eens een relatie gehad maar die was van korte duur (ook door mijn twijfels). Ik ben nooit echt opzoek geweest naar een relatie, ik ben meer iemand die denkt het komt vanzelf en wanneer je ernaar opzoek gaat komt het toch niet. Nu had ik natuurlijk wel eens van goh... ik zou ook best een vriend willen hebben. Of mensen die maar bleven vragen van heb je nou nog steeds geen relatie? Daardoor begon ik toch wel stiekem een relatie te willen maar des ondanks ging ik niet wanhopig opzoek, ik dacht nog steeds het komt vanzelf.
Nu heb ik sinds kort een relatie met iemand die ik goed ken. Wanneer ik aan het daten ben met iemand vind ik het leuk en spannend. Ik ben iemand die onwijs maar echt extreem zenuwachtig is voor een date maar achteraf vond ik het dan wel leuk! Zo ook bij deze jongen. Deze jongen ken ik nog van vroeger en het is dus niet zo dat we elkaar nauwelijks kennen. We hebben ongeveer 4/5 dates gehad en we hebben nu een relatie. Nu is het ding dus dat wanneer de stempel '''relatie'' erop komt ik ineens allemaal twijfels krijg of ik dit wel wil. Ik krijg een beetje een benauwd gevoel ervan en ik ervaar een hoge druk. Zou dit tussen mijn oren zitten?
Ik ben best onzeker over mezelf maar dit straalt niet echt van me af zoals ik andere soms hoor. Nu ik dus in een relatie zit blijf ik maar malen in mijn hoofd. Wil ik wel een relatie? Ik kan toch prima zonder vriend door het leven? Ik heb toch niemand nodig? Waarom zou ik afhankelijk willen zijn van iemand? Ik ben iemand die heel zelfstandig is en niet afhankelijk is van anderen. Ik vind het nu dus ook lastig om mijn tijd te moeten delen samen met iemand anders. Waar ik eerder gewoon lekker mijn eigen ding kon doen moet ik nu overleggen wanneer we elkaar zien bijvoorbeeld. Dit is erg wennen moet ik zeggen, ik leef al 20 jaar op mijn manier namelijk.
Ik blijf dus malen in mijn hoofd, de ene dag denk ik we moeten elkaar nog wat beter leren kennen, het komt vanzelf en de andere dag ben ik allemaal redenen aan het verzinnen waarom ik de relatie moet beëindigen. Ik weet dat hij mij heel leuk vind, ik hem ook maar ik ben niet tot over mijn oren verliefd. Zou dit te snel zijn en heeft dit gewoon meer tijd nodig? Of moet dit er meteen al zijn? Ik ben iemand die heel ''kieskeurig'' is qua mannen. Het is een hele leuke knappe lieve jongen, maar toch zegt ergens iets in mij dat dit het niet is. Maar wanneer dan wel? Ik ben al zo lastig met mannen en er is niks mis met mijn huidige vriend? Ga ik ooit die wow factor krijgen bij iemand?
Ik ben een beetje een houten klaas wat betreft de liefde en jongens. Ik voel me daarom ook best onzeker hierover en ik kan nooit helemaal mezelf zijn bij een jongen. Heeft dit gewoon wat meer tijd nodig? Ik heb dus heel veel twijfels. Mijn familie is zo blij dat ik een relatie heb, ik zelf ook maar toch blijf ik twijfelen. Als ik er aan denk dat ik hem niet meer zou spreken maakt me dat wel verdrietig en ben ik bang dat ik spijt zal krijgen achteraf. Wat zegt jullie gevoel? Moet ik het gewoon wat meer tijd geven en wat geduld hebben? Of toch ingaan op mijn gevoel? Moet ik me er gewoon even overheen zetten en kijken hoe het zal gaan?
Het zijn veel vragen, i know. Maar het spookt zo door mijn hoofd. Ik heb gewoon even een beetje advies van anderen nodig. Het is een heel verhaal zie ik al...
Dankjewel alvast!
zondag 20 september 2020 om 21:13
Ik kan mij voorstellen dat je twijfelt en zenuwachtig bent, daten is gewoon spannend.
Weet je ik hoefde ook nooit, en ja, daar kreeg ik veel commentaar op, want iedereen denkt dat ze zich met jouw leven mogen bemoeien en/of becommentarieren.
Weet je, als je denkt hij is het niet, dan is dat oké. Je moet je niet verplicht voelen om een relatie te hebben omdat jouw omgeving dat vindt. Misschien ben je kieskeurig, dat kan, maar liever kieskeurig dan genoegen nemen met iemand die het eigenlijk niet is om maar een relatie te hebben.
En ja, soms moet verliefdheid even groeien. En het jammer vinden als je hem niet meer zou spreken, dat kan ook betekenen dat je gewoon liever vrienden bent.
Ik liep zomaar tegen mijn vriend aan en dat voelde gelijk heel fijn. Niet gelijk op dag 1 maar na 1,5 week of zo (vakantieliefde). Ja natuurlijk spannend en wat eng, maar wel fijn, vertrouwd en hoteldebotel. Ik had ook wel de instelling, ik zie wel waar het schip strandt, maar ja, ik was al wel hoteldebotel en zien waar het schip strandt had meer met de afstand te maken, dan met gevoelens.
Weet je ik hoefde ook nooit, en ja, daar kreeg ik veel commentaar op, want iedereen denkt dat ze zich met jouw leven mogen bemoeien en/of becommentarieren.
Weet je, als je denkt hij is het niet, dan is dat oké. Je moet je niet verplicht voelen om een relatie te hebben omdat jouw omgeving dat vindt. Misschien ben je kieskeurig, dat kan, maar liever kieskeurig dan genoegen nemen met iemand die het eigenlijk niet is om maar een relatie te hebben.
En ja, soms moet verliefdheid even groeien. En het jammer vinden als je hem niet meer zou spreken, dat kan ook betekenen dat je gewoon liever vrienden bent.
Ik liep zomaar tegen mijn vriend aan en dat voelde gelijk heel fijn. Niet gelijk op dag 1 maar na 1,5 week of zo (vakantieliefde). Ja natuurlijk spannend en wat eng, maar wel fijn, vertrouwd en hoteldebotel. Ik had ook wel de instelling, ik zie wel waar het schip strandt, maar ja, ik was al wel hoteldebotel en zien waar het schip strandt had meer met de afstand te maken, dan met gevoelens.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
zondag 20 september 2020 om 22:08
zondag 20 september 2020 om 22:35
Of ik verliefd ben weet ik niet. Ik vind hem wel leuk ja, maar verliefd? Als je verliefd bent weet je dit ook wel toch?
Ja wat jij zegt @essychan is wel een goeie. Misschien ervaar ik zoveel druk vanwege het woord “relatie”. Misschien moet ik dit maar een beetje loslaten en inderdaad kijken waar het schip strand.
Ik zie er tegen op wanneer we hebben afgesproken, ik ben dan zo zenuwachtig. Wanneer hij bij mij is gaat het dan wel vind ik het wel leuk, achteraf vind denk ik dan van joh waarom ben ik iedere keer zo zenuwachtig? Nergens voor nodig. Maar de volgende keer begint het weer vanaf vooraf aan.
Ja wat jij zegt @essychan is wel een goeie. Misschien ervaar ik zoveel druk vanwege het woord “relatie”. Misschien moet ik dit maar een beetje loslaten en inderdaad kijken waar het schip strand.
Ik zie er tegen op wanneer we hebben afgesproken, ik ben dan zo zenuwachtig. Wanneer hij bij mij is gaat het dan wel vind ik het wel leuk, achteraf vind denk ik dan van joh waarom ben ik iedere keer zo zenuwachtig? Nergens voor nodig. Maar de volgende keer begint het weer vanaf vooraf aan.
