Singles Unite: deel 4!!
zondag 25 oktober 2020 om 16:40
Ik had ineens zo'n zin in een wit bolletje gehaktbal met satesaus... hebben ze alleen nog maar een halve kilo gehakt liggen in de supermarkt..tja..dat wordt gehakballen bij de lunch dan deze week..ze staan lekker te pruttelen nu 
Wat is er weer veel geschreven..waren jullie vergeten dat er F1 op was ofzo?
ik ga even terug lezen
Wat is er weer veel geschreven..waren jullie vergeten dat er F1 op was ofzo?
ik ga even terug lezen
zondag 25 oktober 2020 om 16:48
Als ik jullie zo lees denk ik echt dat ik nooit meer aan de vrouw kom.. al dat gedoe over je werk belangrijk vinden en passie..moet dat nou echt allemaal?
Werk is om geld te verdienen, en het kost je flink wat uren in de week (al is dat bij mij maar de helft van de uren die Limo soms draait) dus je kan maar beter werk zoeken dat je leuk vindt.
Had ik hier laatst niet die link gezet naar dat stukje over passie? heel leuk stukje over dat alles en iedereen maar passie moet hebben tegenwoordig..nou ja we posten zoveel..die vinden we nooit meer terug die link haha
Werk is om geld te verdienen, en het kost je flink wat uren in de week (al is dat bij mij maar de helft van de uren die Limo soms draait) dus je kan maar beter werk zoeken dat je leuk vindt.
Had ik hier laatst niet die link gezet naar dat stukje over passie? heel leuk stukje over dat alles en iedereen maar passie moet hebben tegenwoordig..nou ja we posten zoveel..die vinden we nooit meer terug die link haha
zondag 25 oktober 2020 om 16:57
Helemaal met je eens. Passie vind ik ook echt een jeukwoord, categorie "papadag" en "kids". Beetje achterhaald ook... "Wat is je passie?" Hoop echt dat niemand dat nog vraagt op een date, loop je toch echt minstens een decennium achter. Lol.tomcat schreef: ↑25-10-2020 16:48Als ik jullie zo lees denk ik echt dat ik nooit meer aan de vrouw kom.. al dat gedoe over je werk belangrijk vinden en passie..moet dat nou echt allemaal?
Werk is om geld te verdienen, en het kost je flink wat uren in de week (al is dat bij mij maar de helft van de uren die Limo soms draait) dus je kan maar beter werk zoeken dat je leuk vindt.
Had ik hier laatst niet die link gezet naar dat stukje over passie? heel leuk stukje over dat alles en iedereen maar passie moet hebben tegenwoordig..nou ja we posten zoveel..die vinden we nooit meer terug die link haha
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 16:58
Ik weet niet of het al besproken was maar kennen jullie de dating-app Fruitz?
Dab kan je met een fruit aangeven waar je naar op zoek bent; onenightstand, relatie, fwb etc.
Heb het voor de gein geprobeerd maar daar is echt niets leuks te vinden.. volgens mij zijn dating-apps ook steeds minder serieus?
Dab kan je met een fruit aangeven waar je naar op zoek bent; onenightstand, relatie, fwb etc.
Heb het voor de gein geprobeerd maar daar is echt niets leuks te vinden.. volgens mij zijn dating-apps ook steeds minder serieus?
zondag 25 oktober 2020 om 16:59
Hoe noem je het dan wanneer iemand elke dag vol enthousiasme ergens voor gaat? Werk of hobby gerelateerd bijvoorbeeld. Dat is toch passie?alongwiththesunshine schreef: ↑25-10-2020 16:57Helemaal met je eens. Passie vind ik ook echt een jeukwoord, categorie "papadag" en "kids". Beetje achterhaald ook... "Wat is je passie?" Hoop echt dat niemand dat nog vraagt op een date, loop je toch echt minstens een decennium achter. Lol.
zondag 25 oktober 2020 om 17:00
Niet iedereen heeft die "kracht", en daar zouden we mensen niet op moeten veroordelen. Zelfde wat betreft achtergrond, opleidingsniveau, werk.
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 17:04
Er word ook niemand veroordeeld, maar je mag dan wel besluiten dat iemand dan niet bij je past als partner lijkt mij.alongwiththesunshine schreef: ↑25-10-2020 17:00Niet iedereen heeft die "kracht", en daar zouden we mensen niet op moeten veroordelen. Zelfde wat betreft achtergrond, opleidingsniveau, werk.
zondag 25 oktober 2020 om 17:05
nou nee..passie is wel wat meer dan dat..van passie wil je iemands kleren van het lijf rukken en het liefst ter plekke de liefde bedrijven..dat is passie.. heeft dus helemaal niks met hobbies of werk te maken vind ikStill-i-Rise schreef: ↑25-10-2020 16:59Hoe noem je het dan wanneer iemand elke dag vol enthousiasme ergens voor gaat? Werk of hobby gerelateerd bijvoorbeeld. Dat is toch passie?
zondag 25 oktober 2020 om 17:05
Het gaat er enkel om dat het woord irritatie opwekt. Ik gun iedereen een passie voor de rest. Maar wat tomcat zegt, ligt daar een enorme druk op. Niet iedereen heeft een passie en dat is ook gewoon prima.Still-i-Rise schreef: ↑25-10-2020 16:59Hoe noem je het dan wanneer iemand elke dag vol enthousiasme ergens voor gaat? Werk of hobby gerelateerd bijvoorbeeld. Dat is toch passie?
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 17:08
tomcat schreef: ↑25-10-2020 16:48Als ik jullie zo lees denk ik echt dat ik nooit meer aan de vrouw kom.. al dat gedoe over je werk belangrijk vinden en passie..moet dat nou echt allemaal?
Werk is om geld te verdienen, en het kost je flink wat uren in de week (al is dat bij mij maar de helft van de uren die Limo soms draait) dus je kan maar beter werk zoeken dat je leuk vindt.
Had ik hier laatst niet die link gezet naar dat stukje over passie? heel leuk stukje over dat alles en iedereen maar passie moet hebben tegenwoordig..nou ja we posten zoveel..die vinden we nooit meer terug die link haha
Eens. Ik heb best leuk en uitdagend werk maar het is mijn 'passie' noch definieert het me als mens. Sowieso zou ik niet heel snel een hele avond geanimeerd vertellen over hoe ik een hele dag met een bugfix bezig ben geweest, dat kan ik mijn gezelschap niet aandoen. Dat hele 'passie', 'gedrevenheid' en 'je droom volgen' zelfhulp- en maakbaarheidslingo heb ik vrij weinig mee.
I'm not a big fish, William. I'm Moby Dick.
zondag 25 oktober 2020 om 17:08
Ook wel, ik werk met mensen en dat is absoluut mijn passie. Doe het met heel m'n hart en ziel.
Net als de liefde bedrijven uiteraard
Ik vind alles waar je je hart en ziel in kan leggen een passie.
Gepassioneerd praten over iets ook bijvoorbeeld. Muziek dat is ook echt een passie waar ik m'n hart en ziel in verloren raak. Heerlijk.
zondag 25 oktober 2020 om 17:09
Het gaat er meer om dat mensen bizarre verwachtingen van het leven hebben gekregen.Sabbieehhhh schreef: ↑25-10-2020 17:04Er word ook niemand veroordeeld, maar je mag dan wel besluiten dat iemand dan niet bij je past als partner lijkt mij.
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 17:09
Dat sowieso!alongwiththesunshine schreef: ↑25-10-2020 17:05Niet iedereen heeft een passie en dat is ook gewoon prima.
zondag 25 oktober 2020 om 17:11
Dit ja. De illusie van het zelfverdiende geluk.kantlijn schreef: ↑25-10-2020 17:08Eens. Ik heb best leuk en uitdagend werk maar het is mijn 'passie' noch definieert het me als mens. Sowieso zou ik niet heel snel een hele avond geanimeerd vertellen over hoe ik een hele dag met een bugfix bezig ben geweest, dat kan ik mijn gezelschap niet aandoen. Dat hele 'passie', 'gedrevenheid' en 'je droom volgen' zelfhulp- en maakbaarheidslingo heb ik vrij weinig mee.
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 17:16
Dit is toch ook gewoon veroordelend. Hoezo is het een illusie?
Dat je geen passies hebt maakt jou niet meer of minder dan mensen die wel passies ervaren en daar gelukkig van worden.
zondag 25 oktober 2020 om 17:18
Wat is er bizar aan doen wat je leuk vind? Of iets hebben in je leven waar je je mee bezig houdt en je oprecht blij van word?alongwiththesunshine schreef: ↑25-10-2020 17:09Het gaat er meer om dat mensen bizarre verwachtingen van het leven hebben gekregen.
Ik werk net als Julus met mensen en vind het heerlijk. Heb jaren in de reisleiding gezeten wat een kinderdroom was, kon elke dag wel een dansje doen dat ik weer een dag aan de slag mocht. Ongeacht de 6 daagse week met 10 uren per dag. Ik genoot ervan. Ik zie niet waarom het dan raar zou zijn dat ik het fijn zou vinden dat een partner ook iets in zijn leven zou hebben waar hij zo over denkt. Ongeacht of dat werkgerelateerd is of niet.
Vind het eerlijk gezegd ook niet helemaal fair dat de andere kant op er niet geoordeeld mag worden maar dat deze kant op nu wel lijkt te gebeuren.
Ieder potje heeft zijn dekseltje en het gaat erom dat dekseltje te vinden wat bij je past, wie dat dan ook mag zijn.
zondag 25 oktober 2020 om 17:20
Vroeg me al af of ik het verkeerd zag. Ben dus gelukkig niet de enige die dit opmerkt
zondag 25 oktober 2020 om 17:21
Tsja, wat is passie idd, met de betekenis van het woord zelf heb ik niks. Ik heb wel dingen die ik (heel) leuk of lekker vind: autorijden, F1, Merlotwijn, werk, pompoen uitsnijden eind oktober, koken, met zoon soms nachten doorhalen en over vanalles en nog wat kletsen, met vriendinnen afspreken. En verder heb ik gewoon een retesaai leven en moet al helemaal niet denken aan een passionele partner. Klinkt mij als teveel drama in mijn oren, te onrustig en energiezuigend.
Ambitie om hogerop te komen in mijn werk bijv. nee, heb ik niet. Daar komen allerlei verantwoordelijkheden bij die ik niet wil. Qua kennis ondertussen ja, qua taken nee, plus dat het dan ook zou inhouden dat ik werkzaamheden moet laten vallen die ik juist zelf leuk vind. Laat mij maar lekker zitten waar ik zit, kom ik het beste tot zijn recht.
Ambitie om hogerop te komen in mijn werk bijv. nee, heb ik niet. Daar komen allerlei verantwoordelijkheden bij die ik niet wil. Qua kennis ondertussen ja, qua taken nee, plus dat het dan ook zou inhouden dat ik werkzaamheden moet laten vallen die ik juist zelf leuk vind. Laat mij maar lekker zitten waar ik zit, kom ik het beste tot zijn recht.
iceteapeach wijzigde dit bericht op 25-10-2020 17:23
1.93% gewijzigd
Krijg motto niet verwijderd :-)
zondag 25 oktober 2020 om 17:22
Omdat ik vind dat iedereen dit moet lezen (column)... Sluit ook mooi aan bij de column die tomcat postte:
“Hoe gaat het?” “Ja, druk, hoe gaat het met jou?” Deze korte conversaties komen je vast niet onbekend voor. Sterker nog: ons dagelijks leven lijkt er vol mee te zitten. En wanneer de vraag volgt wat je doet, is een veelgehoord antwoord: “Ik ben piloot”, of “Ik ben consultant”.
We lijken ons structureel te identificeren met ons beroep of met de drukte om ons heen. De uitwerking daarvan is duidelijk: een op de zeven werknemers ervaart volgens het CBS burn-out klachten.
Drie auteurs van De Correspondent publiceerden in een reeks over de prestatiemaatschappij tips om gelukkig te zijn in die maatschappij. Deze liepen uiteen van het zich onttrekken aan het constant bereikbaar zijn tot het benadrukken van het werkproces en sich, in plaats van de finish. Ik moet toegeven dat ik, zelfs bij het schrijven van dit artikel, bezig ben met het eindproduct in plaats van het creatieve proces; in een prestatiemaatschappij is het immers niet sociaal geaccepteerd om te falen.
Om dit te voorkomen, werken we resultaatgericht, wat een averechtse uitwerking heeft. Door enkel resultaatgericht te werken weerhouden we onszelf van het toelaten van misschien onbruikbare, maar creatieve ideeën.
Tegelijkertijd vraag ik me af of de auteurs van De Correspondent niet juist het gedachtegoed van de prestatiemaatschappij stimuleren. De titel van de reeks is immers ‘Gelukkig zijn in een wereld die draait om succes’.
Maar is het streven naar constant geluk niet juist een westerse en prestatiegerichte gedachte? Misschien moeten we massaal leren accepteren om een keer niet gelukkig te zijn. Om een keer te falen. Door continu geluk na te streven, leggen we onszelf op dat geluk een keuze is en het gevolg van menselijk handelen. Hierdoor leggen we de verantwoordelijkheid bij onszelf, wanneer we een keer niet gelukkig zijn. Zo blijven we wellicht in een negatieve spiraal hangen.
Door continu geluk na te streven, leggen we onszelf op dat geluk een keuze is en het gevolg van menselijk handelen
Dit gedachtegoed wordt aangehangen door psychiater Dirk de Wachter. Hij benadrukte in het programma 'Sophie in de kreukels' dat het de kunst van het leven is, om te leren ongelukkig te zijn. Ik vraag me echter af of dit probleem niet dieper geworteld zit. Filosoof Awee Prins benadrukte ooit in een interview dat hij constant uit het veld geslagen is, in tegenstelling tot andere mensen.
Andere mensen lijken vaak over een dikkere huid te beschikken en dit wordt geregeld als verdienste gezien. Volgens Prins leven we hierdoor in gedachteloosheid en gaat de wereld aan ons voorbij. Dit levert ons enerzijds geen diepe ongelukkigheid op, maar anderzijds ook geen intens geluk. Door ons te beschermen tegen de moeilijkheden van het leven, wapenen we ons ook tegen alle mooie dingen. Een dunnere huid is misschien helemaal niet zo’n slecht idee.
Een tijdje terug las ik een gedicht van poëet David Whyte. Hij pleitte daarin voor gezamenlijk drama en gezamenlijk geluk. Wanneer we de alledaagse dingen zien als een collectief gegeven, zoals de deuren die voor je open worden gehouden en de vogels die voor je fluiten, zal je deze omarmen en hier dankbaar voor zijn. Misschien is het westerse gedachtegoed van het ‘individu’ wel overgewaardeerd en moeten we onszelf verenigen in juist die alledaagse dingen. In die kleine dingen die we voor elkaar doen, zoals een verloren ov-chipkaart teruggeven of opstaan voor een oudere vrouw. Ook Awee Prins benadrukte in het interview dat we de alledaagsheid moeten omarmen.
Misschien is het westerse gedachtegoed van het ‘individu’ wel overgewaardeerd en moeten we onszelf verenigen in juist die alledaagse dingen
Dit alles zouden we niet zien wanneer we enkel en alleen gefocust zijn op onze telefoon. Fotografe Ritzo ten Cate legde talloze ‘telefoonzombies’ vast en benadrukte hiermee het gebrek aan contact met de ‘echte’ wereld. Het is verraderlijk makkelijk om in de bus of op de fiets alleen naar je telefoon te kijken, maar dat is niet waar de verbinding plaatsvindt.
Die vindt wellicht plaats in alledaagse dingen als een praatje in de bus, of oogcontact met iemand terwijl je voorbij fietst. De collectieve verbinding is dus misschien dichterbij dan we denken.
Op die manier kunnen we onszelf misschien wapenen tegen de prestatiedruk. Hoewel dit geen oproep is om nu massaal een dunnere huid te gaan kweken, is het wel een idee om eens te proberen die dagelijkse dingen niet aan je voorbij te laten gaan. Om die telefoon eens links te laten liggen en te kijken wie er eigenlijk naast je zit in die trein. En dan zie je de alledaagsheid wellicht, net zoals David Whyte en Awee Prins, als een collectief en verbindend gegeven.
“Hoe gaat het?” “Ja, druk, hoe gaat het met jou?” Deze korte conversaties komen je vast niet onbekend voor. Sterker nog: ons dagelijks leven lijkt er vol mee te zitten. En wanneer de vraag volgt wat je doet, is een veelgehoord antwoord: “Ik ben piloot”, of “Ik ben consultant”.
We lijken ons structureel te identificeren met ons beroep of met de drukte om ons heen. De uitwerking daarvan is duidelijk: een op de zeven werknemers ervaart volgens het CBS burn-out klachten.
Drie auteurs van De Correspondent publiceerden in een reeks over de prestatiemaatschappij tips om gelukkig te zijn in die maatschappij. Deze liepen uiteen van het zich onttrekken aan het constant bereikbaar zijn tot het benadrukken van het werkproces en sich, in plaats van de finish. Ik moet toegeven dat ik, zelfs bij het schrijven van dit artikel, bezig ben met het eindproduct in plaats van het creatieve proces; in een prestatiemaatschappij is het immers niet sociaal geaccepteerd om te falen.
Om dit te voorkomen, werken we resultaatgericht, wat een averechtse uitwerking heeft. Door enkel resultaatgericht te werken weerhouden we onszelf van het toelaten van misschien onbruikbare, maar creatieve ideeën.
Tegelijkertijd vraag ik me af of de auteurs van De Correspondent niet juist het gedachtegoed van de prestatiemaatschappij stimuleren. De titel van de reeks is immers ‘Gelukkig zijn in een wereld die draait om succes’.
Maar is het streven naar constant geluk niet juist een westerse en prestatiegerichte gedachte? Misschien moeten we massaal leren accepteren om een keer niet gelukkig te zijn. Om een keer te falen. Door continu geluk na te streven, leggen we onszelf op dat geluk een keuze is en het gevolg van menselijk handelen. Hierdoor leggen we de verantwoordelijkheid bij onszelf, wanneer we een keer niet gelukkig zijn. Zo blijven we wellicht in een negatieve spiraal hangen.
Door continu geluk na te streven, leggen we onszelf op dat geluk een keuze is en het gevolg van menselijk handelen
Dit gedachtegoed wordt aangehangen door psychiater Dirk de Wachter. Hij benadrukte in het programma 'Sophie in de kreukels' dat het de kunst van het leven is, om te leren ongelukkig te zijn. Ik vraag me echter af of dit probleem niet dieper geworteld zit. Filosoof Awee Prins benadrukte ooit in een interview dat hij constant uit het veld geslagen is, in tegenstelling tot andere mensen.
Andere mensen lijken vaak over een dikkere huid te beschikken en dit wordt geregeld als verdienste gezien. Volgens Prins leven we hierdoor in gedachteloosheid en gaat de wereld aan ons voorbij. Dit levert ons enerzijds geen diepe ongelukkigheid op, maar anderzijds ook geen intens geluk. Door ons te beschermen tegen de moeilijkheden van het leven, wapenen we ons ook tegen alle mooie dingen. Een dunnere huid is misschien helemaal niet zo’n slecht idee.
Een tijdje terug las ik een gedicht van poëet David Whyte. Hij pleitte daarin voor gezamenlijk drama en gezamenlijk geluk. Wanneer we de alledaagse dingen zien als een collectief gegeven, zoals de deuren die voor je open worden gehouden en de vogels die voor je fluiten, zal je deze omarmen en hier dankbaar voor zijn. Misschien is het westerse gedachtegoed van het ‘individu’ wel overgewaardeerd en moeten we onszelf verenigen in juist die alledaagse dingen. In die kleine dingen die we voor elkaar doen, zoals een verloren ov-chipkaart teruggeven of opstaan voor een oudere vrouw. Ook Awee Prins benadrukte in het interview dat we de alledaagsheid moeten omarmen.
Misschien is het westerse gedachtegoed van het ‘individu’ wel overgewaardeerd en moeten we onszelf verenigen in juist die alledaagse dingen
Dit alles zouden we niet zien wanneer we enkel en alleen gefocust zijn op onze telefoon. Fotografe Ritzo ten Cate legde talloze ‘telefoonzombies’ vast en benadrukte hiermee het gebrek aan contact met de ‘echte’ wereld. Het is verraderlijk makkelijk om in de bus of op de fiets alleen naar je telefoon te kijken, maar dat is niet waar de verbinding plaatsvindt.
Die vindt wellicht plaats in alledaagse dingen als een praatje in de bus, of oogcontact met iemand terwijl je voorbij fietst. De collectieve verbinding is dus misschien dichterbij dan we denken.
Op die manier kunnen we onszelf misschien wapenen tegen de prestatiedruk. Hoewel dit geen oproep is om nu massaal een dunnere huid te gaan kweken, is het wel een idee om eens te proberen die dagelijkse dingen niet aan je voorbij te laten gaan. Om die telefoon eens links te laten liggen en te kijken wie er eigenlijk naast je zit in die trein. En dan zie je de alledaagsheid wellicht, net zoals David Whyte en Awee Prins, als een collectief en verbindend gegeven.
wij slapen nooit.
zondag 25 oktober 2020 om 17:22
alongwiththesunshine schreef: ↑25-10-2020 17:00Niet iedereen heeft die "kracht", en daar zouden we mensen niet op moeten veroordelen. Zelfde wat betreft achtergrond, opleidingsniveau, werk.
Niemand wordt daarop veroordeeld, alleen mag ik wel zeggen dat ik het zelf niet aantrekkelijk vind in een partner.
Je mag mensen afwijzen op lengte, op dikte, op kleur haar...........op alles, maar dit schijnt ineens een bijzonder gevoelig onderwerp te zijn.
zondag 25 oktober 2020 om 17:25
Zo alles bijgelezen.
Trouwens heerlijk met jullie in slaapgevallen het weekend.
Ik zou bepaalde mensen in bepaalde bedrijven absoluut niet daten, sorry dat ik daar mss mensen mee kwets. Ik vind wel degelijk dat je job iets zegt over hoe je in het leven staat. Het bedrijf waar je werkt zegt ook iets over jou of de functie waarin je werkzaam bent.
Je moet toch ergens op een punt op dezelfde hoogte zitten.
Soms zit iemand ergens binnen een bedrijf, omdat hij toch gewoon geld moet verdienen ondanks dat hij slecht over het bedrijf praat of het bedrijf slecht bekend staat.
Trouwens heerlijk met jullie in slaapgevallen het weekend.
Ik zou bepaalde mensen in bepaalde bedrijven absoluut niet daten, sorry dat ik daar mss mensen mee kwets. Ik vind wel degelijk dat je job iets zegt over hoe je in het leven staat. Het bedrijf waar je werkt zegt ook iets over jou of de functie waarin je werkzaam bent.
Je moet toch ergens op een punt op dezelfde hoogte zitten.
Soms zit iemand ergens binnen een bedrijf, omdat hij toch gewoon geld moet verdienen ondanks dat hij slecht over het bedrijf praat of het bedrijf slecht bekend staat.
anoniem_399709 wijzigde dit bericht op 25-10-2020 17:26
1.13% gewijzigd
zondag 25 oktober 2020 om 17:26
Dat herken ik wel, en het lijkt ook wel of ik steeds kritischer wordt,
maar goed, het komt wel weer
Een man hoeft voor mij niet persé passie te hebben voor zijn werk,
En iemand die veel inhoudelijk over zijn werk praat vind ik ook niet zo boeiend,
Maar iemand met een slechte werkmentaliteit vind ik niet aantrekkelijk, een ander boeit het misschien niet, maar voor mij is dat blijkbaar een ding