Relaties
alle pijlers
Is liefde het risico altijd waard?
woensdag 9 december 2020 om 18:27
Hi lieve Viva'ers,
Over dit forum is veel te zeggen, maar dat ik al veel waardevol advies heb gekregen is een feit. Daarom open ik dit topic; mijn hoofd draait overuren en ik heb wat ongefilterd advies nodig. De afgelopen tijd heb ik veel topics hier gelezen over compatibiliteit en de kans op een succesvolle relatie. Dat is ook het onderwerp van gesprek in mijn hoofd, met mezelf.
Wat achtergrondinformatie over mij: 30 jaar oud, drie serieuze relaties gehad. Mijn (laatste) ex en ik waren vijf jaar samen, drie jaar getrouwd, wij zijn nu anderhalf jaar uit elkaar en hebben samen co-ouderschap over ons zoontje. Dit was een zeer tumultueuze relatie. Beiden smoorverliefd, maar in de kern geen goede match. Waar ik gelukkig word van togetherness, zoals dat dan zo mooi heet, en veel behoefte heb aan duidelijkheid, ritme, routine en planning, is zij erg onafhankelijk, hecht zij veel waarde aan tijd met haar loved ones (veel vrienden, familie) en is zij een stuk flexibeler dan ik (bijv. last minute plannen maken of wijzigen). Dit heeft voor veel problemen gezorgd. Onze behoefte aan autonomie lag mijlenver uit elkaar. Mijn behoefte aan (tijd met/aandacht van) haar werkte averechts; hoe meer ik vroeg, hoe minder zij gaf.
Na deze relatie ben ik in therapie gegaan, uitzoeken waarom dit zoveel angst en onzekerheid bij mij opwekte. De voorzichtige conclusie is dat ik kamp met verlatingsangst, iets wat ik al mijn hele leven bij me draag. Een onveilige hechting. Mijn ex is ook onveilig gehecht, haar ouders zijn op jonge leeftijd gescheiden en haar vader is vertrokken. Waar ik vanuit mijn verlatingsangst aanklamp, heeft zij geleerd zichzelf nooit afhankelijk te maken. In mijn therapie werk ik aan de kern, maar dit is niet zomaar opgelost. Wij zijn nu dus anderhalf jaar uit elkaar, ik ben relaties lang uit de weg gegaan, omdat ik wilde focussen op mezelf en op mijn zoontje.
Tot dusverre mijn achtergrond. De huidige situatie: inmiddels ben ik weer enige maanden aan het daten. In de afgelopen tijd verschillende vrouwen ontmoet, mee afgesproken, met sommigen één keer, met anderen vaker. Maar de juiste vrouw nog niet tegengekomen. Ik weet dat de echte uitdaging op gebied van leren, groeien en overwinnen van mijn verlatingsangst pas komt als ik mijn hart verlies, als ik weer een relatie aanga.
Een paar weken geleden heb ik een vrouw ontmoet. Dat was direct vuurwerk. Ik heb me nog niet eerder zo (fysiek) tot iemand aangetrokken gevoeld. We zijn lichamelijk een perfecte match. We klikken ook mentaal goed. Ze is slim, grappig en lief, we houden van dezelfde muziek en films en delen (vaak) dezelfde mening op gebied van bijv. politieke zaken, het milieu, racisme, etc. So far so good. Maar.. op veel aspecten passen we helemaal niet bij elkaar. Zowel op praktisch vlak als op emotioneel vlak. Praktisch? Ze studeert nog, woont op kamers, heeft weinig te besteden en geen spaargeld, ze wil de komende jaren sparen om te reizen, er is geen zicht op meer zekerheid in de nabije toekomst. Ik heb al jaren een vaste baan, heb mijn (inmiddels tweede) koophuis, ik heb een kind, een huishouden, een financieel plan. Emotioneel? Ze heeft nog nooit een serieuze relatie gehad; ze is bang haar vrijheid te verliezen, waar ze zoveel waarde aan hecht. Niet de vrijheid om te daten, maar de vrijheid om te doen wat ze wil, wanneer ze dat wil. Ze is impulsief, haar dagen lopen zelden zoals ze 's ochtends denkt dat ze zullen lopen, ze wil niets vastleggen, want alles kan altijd veranderen.
Bij mij dus niet. Ik heb behoefte aan duidelijkheid en zekerheid, dat iemand zich aan zijn woord houdt en beloftes nakomt, hoe klein ook. Dat ze me 's avonds belt als ze zegt dat ze me 's avonds zal bellen, bijvoorbeeld. Zij heeft behoefte aan vrijheid binnen een relatie. Dat geaccepteerd wordt dat dingen altijd kunnen veranderen, aan flexibiliteit, aan spontaniteit en een open vizier.
Ik wil groeien, leren accepteren en loslaten. Ik wil haar niet veranderen. Zij wil mij niet veranderen. Maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Ik doe niet aan 'go with the flow' en we zien wel waar dit strandt. Ik ben op zoek naar iets voor de lange termijn. Dat voelt als thuiskomen, dat makkelijk is en me gelukkig maakt, dat me zekerheid en vertrouwen geeft. Maar ik heb ook het gevoel dat ik me moet laten uitdagen, dat ik niet moet kiezen voor veiligheid, omdat de wereld groter is dan de mate waarin ik mezelf beperk met die behoefte aan houvast, grip en controle. Maar hoe bepaal je wat de juiste keuze is? Maak je deze keuze met je hoofd of met je hart?
Ik heb oprecht gevoelens voor haar. Ze geeft me vlinders in m'n buik, ik denk de hele dag aan haar en ze maakt me blij. Maar het brengt ook (veel) onrust en onzekerheid met zich mee. Mijn gevoel verandert elke dag, van 'we zien wel, ik begin verliefd op haar te worden en dat is het waard' naar 'wees niet onverstandig, kies niet weer voor iemand die niet bij jou past en die angsten triggert, puur en alleen omdat je verliefd bent'. En dan laat ik de praktische punten nog volledig buiten beschouwing, terwijl die ook meewegen (dat ik graag uit eten en op vakantie ga, dat ik dat studentenbudget al lang geleden achter me heb gelaten, etc.).
Wat is wijsheid? Volg je je hart of je hoofd?
Over dit forum is veel te zeggen, maar dat ik al veel waardevol advies heb gekregen is een feit. Daarom open ik dit topic; mijn hoofd draait overuren en ik heb wat ongefilterd advies nodig. De afgelopen tijd heb ik veel topics hier gelezen over compatibiliteit en de kans op een succesvolle relatie. Dat is ook het onderwerp van gesprek in mijn hoofd, met mezelf.
Wat achtergrondinformatie over mij: 30 jaar oud, drie serieuze relaties gehad. Mijn (laatste) ex en ik waren vijf jaar samen, drie jaar getrouwd, wij zijn nu anderhalf jaar uit elkaar en hebben samen co-ouderschap over ons zoontje. Dit was een zeer tumultueuze relatie. Beiden smoorverliefd, maar in de kern geen goede match. Waar ik gelukkig word van togetherness, zoals dat dan zo mooi heet, en veel behoefte heb aan duidelijkheid, ritme, routine en planning, is zij erg onafhankelijk, hecht zij veel waarde aan tijd met haar loved ones (veel vrienden, familie) en is zij een stuk flexibeler dan ik (bijv. last minute plannen maken of wijzigen). Dit heeft voor veel problemen gezorgd. Onze behoefte aan autonomie lag mijlenver uit elkaar. Mijn behoefte aan (tijd met/aandacht van) haar werkte averechts; hoe meer ik vroeg, hoe minder zij gaf.
Na deze relatie ben ik in therapie gegaan, uitzoeken waarom dit zoveel angst en onzekerheid bij mij opwekte. De voorzichtige conclusie is dat ik kamp met verlatingsangst, iets wat ik al mijn hele leven bij me draag. Een onveilige hechting. Mijn ex is ook onveilig gehecht, haar ouders zijn op jonge leeftijd gescheiden en haar vader is vertrokken. Waar ik vanuit mijn verlatingsangst aanklamp, heeft zij geleerd zichzelf nooit afhankelijk te maken. In mijn therapie werk ik aan de kern, maar dit is niet zomaar opgelost. Wij zijn nu dus anderhalf jaar uit elkaar, ik ben relaties lang uit de weg gegaan, omdat ik wilde focussen op mezelf en op mijn zoontje.
Tot dusverre mijn achtergrond. De huidige situatie: inmiddels ben ik weer enige maanden aan het daten. In de afgelopen tijd verschillende vrouwen ontmoet, mee afgesproken, met sommigen één keer, met anderen vaker. Maar de juiste vrouw nog niet tegengekomen. Ik weet dat de echte uitdaging op gebied van leren, groeien en overwinnen van mijn verlatingsangst pas komt als ik mijn hart verlies, als ik weer een relatie aanga.
Een paar weken geleden heb ik een vrouw ontmoet. Dat was direct vuurwerk. Ik heb me nog niet eerder zo (fysiek) tot iemand aangetrokken gevoeld. We zijn lichamelijk een perfecte match. We klikken ook mentaal goed. Ze is slim, grappig en lief, we houden van dezelfde muziek en films en delen (vaak) dezelfde mening op gebied van bijv. politieke zaken, het milieu, racisme, etc. So far so good. Maar.. op veel aspecten passen we helemaal niet bij elkaar. Zowel op praktisch vlak als op emotioneel vlak. Praktisch? Ze studeert nog, woont op kamers, heeft weinig te besteden en geen spaargeld, ze wil de komende jaren sparen om te reizen, er is geen zicht op meer zekerheid in de nabije toekomst. Ik heb al jaren een vaste baan, heb mijn (inmiddels tweede) koophuis, ik heb een kind, een huishouden, een financieel plan. Emotioneel? Ze heeft nog nooit een serieuze relatie gehad; ze is bang haar vrijheid te verliezen, waar ze zoveel waarde aan hecht. Niet de vrijheid om te daten, maar de vrijheid om te doen wat ze wil, wanneer ze dat wil. Ze is impulsief, haar dagen lopen zelden zoals ze 's ochtends denkt dat ze zullen lopen, ze wil niets vastleggen, want alles kan altijd veranderen.
Bij mij dus niet. Ik heb behoefte aan duidelijkheid en zekerheid, dat iemand zich aan zijn woord houdt en beloftes nakomt, hoe klein ook. Dat ze me 's avonds belt als ze zegt dat ze me 's avonds zal bellen, bijvoorbeeld. Zij heeft behoefte aan vrijheid binnen een relatie. Dat geaccepteerd wordt dat dingen altijd kunnen veranderen, aan flexibiliteit, aan spontaniteit en een open vizier.
Ik wil groeien, leren accepteren en loslaten. Ik wil haar niet veranderen. Zij wil mij niet veranderen. Maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Ik doe niet aan 'go with the flow' en we zien wel waar dit strandt. Ik ben op zoek naar iets voor de lange termijn. Dat voelt als thuiskomen, dat makkelijk is en me gelukkig maakt, dat me zekerheid en vertrouwen geeft. Maar ik heb ook het gevoel dat ik me moet laten uitdagen, dat ik niet moet kiezen voor veiligheid, omdat de wereld groter is dan de mate waarin ik mezelf beperk met die behoefte aan houvast, grip en controle. Maar hoe bepaal je wat de juiste keuze is? Maak je deze keuze met je hoofd of met je hart?
Ik heb oprecht gevoelens voor haar. Ze geeft me vlinders in m'n buik, ik denk de hele dag aan haar en ze maakt me blij. Maar het brengt ook (veel) onrust en onzekerheid met zich mee. Mijn gevoel verandert elke dag, van 'we zien wel, ik begin verliefd op haar te worden en dat is het waard' naar 'wees niet onverstandig, kies niet weer voor iemand die niet bij jou past en die angsten triggert, puur en alleen omdat je verliefd bent'. En dan laat ik de praktische punten nog volledig buiten beschouwing, terwijl die ook meewegen (dat ik graag uit eten en op vakantie ga, dat ik dat studentenbudget al lang geleden achter me heb gelaten, etc.).
Wat is wijsheid? Volg je je hart of je hoofd?
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 18:57
Zeker pessimistisch. Angst is een slechte raadgever.
En dan? Dan ben ik de rest van mijn leven alleen, terwijl ik geloof dat het leven mooier is met iemand aan je zijde.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 18:58
Ik denk dat jullie absoluut geen match zijn, althans, sowieso niet voor de langere termijn. Jullie hebben zowel een andere levensfase alsook andere behoeftes. Zo te lezen is er bij jou ook geen enkele ruimte voor enige flexibiliteit. Ja, afspraken behoor je na te komen, maar er kan altijd iets gebeuren of tussenkomen waardoor bellen of wat dan ook even niet gaat. Niet alles is te voorzien namelijk.
Jij zit in de fase dat je wilt settelen, dingen samendoen, plannen, zij exact het tegenovergestelde, vrijheid, studeren, reizen, vooral niet teveel plannen.
Ik zou gaan voor wijsheid
Ps. ik denk ook dat je nog niet klaar bent voor een relatie.
Jij zit in de fase dat je wilt settelen, dingen samendoen, plannen, zij exact het tegenovergestelde, vrijheid, studeren, reizen, vooral niet teveel plannen.
Ik zou gaan voor wijsheid
Ps. ik denk ook dat je nog niet klaar bent voor een relatie.
anoniem_22918 wijzigde dit bericht op 09-12-2020 19:01
4.99% gewijzigd
woensdag 9 december 2020 om 18:58
Klopt. En dan wil ik ook nog eens dat de ander bij mij wil zijn, mij liefde en aandacht wil geven, etc. uit eigen wil. Niet omdat ik erom vraag.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:01
woensdag 9 december 2020 om 19:03
Goed punt. Wat ik in mijn OP ook zeg: "Ik weet dat de echte uitdaging op gebied van leren, groeien en overwinnen van mijn verlatingsangst pas komt als ik mijn hart verlies, als ik weer een relatie aanga." Als ik mezelf niet in dergelijke situaties breng is er ook weinig kans om aan die aspecten te werken.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:05
mcsteamy schreef: ↑09-12-2020 19:03Goed punt. Wat ik in mijn OP ook zeg: "Ik weet dat de echte uitdaging op gebied van leren, groeien en overwinnen van mijn verlatingsangst pas komt als ik mijn hart verlies, als ik weer een relatie aanga." Als ik mezelf niet in dergelijke situaties breng is er ook weinig kans om aan die aspecten te werken.
Dat zal ten koste gaan van de aandacht voor je kind.
woensdag 9 december 2020 om 19:06
Begrijp ik. Geeft niets. En ook dat zijn ware woorden. Mijn ex zei me onlangs dat ons probleem lag in onze compatibiliteit, onze uiteenliggende karaktereigenschappen, angsten en hechtingspatronen. Dat ik veel te geven heb en dat ik waarschijnlijk veel beter kan loslaten en accepteren, en mogelijk zelfs een heel andere partner zal zijn, met iemand met een dusdanig karakter dat mijn angsten niet versterkt maar juist afgezwakt worden. Die uit zichzelf al een mate van zekerheid, veiligheid en vertrouwen biedt. Dat ik niet hoef te veranderen, maar moet ervaren. Met iemand die beter bij me past.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:08
Hoezo denk je dat? Mijn zoontje is de helft van de tijd bij mij. In die tijd spreek ik niet af, date ik niet. Naast de zaken waar ik over nadenk en waar ik aan werk die ik in dit topic benoem, zijn er nog genoeg andere obstakels die ik moet en wil overwinnen, waar ik altijd mee bezig ben. Ik ben dus gewend aan de mentale ruimte die dit opslokt en hoe ik hiermee om moet gaan in de tijd dat mijn zoontje bij mij is.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:09
Jullie zitten in totaal andere levensfasen, dit gaat alleen maar ellende opleveren op termijn. Zij wil iets wat jij haar niet kunt bieden en jij wil iets wat zij jou niet kan bieden.
Is het niet tijd dat je je gewoon eens op jezelf richt en op het bouwen van een stabiele situatie voor je kind? Je kunt ook zelf iets opbouwen en jezelf structuur en stabiliteit bieden, daar heb je niemand anders voor nodig.
Is het niet tijd dat je je gewoon eens op jezelf richt en op het bouwen van een stabiele situatie voor je kind? Je kunt ook zelf iets opbouwen en jezelf structuur en stabiliteit bieden, daar heb je niemand anders voor nodig.
woensdag 9 december 2020 om 19:11
Hm, de studente moet jou elke avond bellen, maar je spreekt niet met haar af als je kind bij je is...mcsteamy schreef: ↑09-12-2020 19:08Hoezo denk je dat? Mijn zoontje is de helft van de tijd bij mij. In die tijd spreek ik niet af, date ik niet. Naast de zaken waar ik over nadenk en waar ik aan werk die ik in dit topic benoem, zijn er nog genoeg andere obstakels die ik moet en wil overwinnen, waar ik altijd mee bezig ben. Ik ben dus gewend aan de mentale ruimte die dit opslokt en hoe ik hiermee om moet gaan in de tijd dat mijn zoontje bij mij is.
wij slapen nooit.
woensdag 9 december 2020 om 19:11
Dan zul je toch anders moeten leren kiezen. Seksuele aantrekkingskracht is in de eerste drie maanden de hemel, maar als je elkaar alleen dat te bieden hebt...mcsteamy schreef: ↑09-12-2020 19:06Begrijp ik. Geeft niets. En ook dat zijn ware woorden. Mijn ex zei me onlangs dat ons probleem lag in onze compatibiliteit, onze uiteenliggende karaktereigenschappen, angsten en hechtingspatronen. Dat ik veel te geven heb en dat ik waarschijnlijk veel beter kan loslaten en accepteren, en mogelijk zelfs een heel andere partner zal zijn, met iemand met een dusdanig karakter dat mijn angsten niet versterkt maar juist afgezwakt worden. Die uit zichzelf al een mate van zekerheid, veiligheid en vertrouwen biedt. Dat ik niet hoef te veranderen, maar moet ervaren. Met iemand die beter bij me past.
Daar komt bij... Nou val ik op mannen, maar dat doet in deze niet ter zake. Ik ben een volwassen vrouw met al heel lang haar koetjes op het droge en geen behoefte meer om te ontdekken, maar mensch, alleen jou lezen maakt me al benauwd.
woensdag 9 december 2020 om 19:11
mcsteamy schreef: ↑09-12-2020 19:08Hoezo denk je dat? Mijn zoontje is de helft van de tijd bij mij. In die tijd spreek ik niet af, date ik niet. Naast de zaken waar ik over nadenk en waar ik aan werk die ik in dit topic benoem, zijn er nog genoeg andere obstakels die ik moet en wil overwinnen, waar ik altijd mee bezig ben. Ik ben dus gewend aan de mentale ruimte die dit opslokt en hoe ik hiermee om moet gaan in de tijd dat mijn zoontje bij mij is.
Op het moment dat jij aan het worstelen bent met verwerking van je scheiding, je nieuwe relatie en je angsten ben je met je hoofd ergens anders.
Kun je heel hard roepen van niet, maar zo werkt het wel. J
woensdag 9 december 2020 om 19:11
HawaZon schreef: ↑09-12-2020 19:09Jullie zitten in totaal andere levensfasen, dit gaat alleen maar ellende opleveren op termijn. Zij wil iets wat jij haar niet kunt bieden en jij wil iets wat zij jou niet kan bieden.
Is het niet tijd dat je je gewoon eens op jezelf richt en op het bouwen van een stabiele situatie voor je kind? Je kunt ook zelf iets opbouwen en jezelf structuur en stabiliteit bieden, daar heb je niemand anders voor nodig.
Dat heb ik nu. Een fijn, rustig, stabiel leven. Mijn ex en ik hebben een goede relatie. Het gaat goed op mijn werk. Ik ben niet op zoek naar iemand om mij structuur en stabiliteit te bieden. Maar ik voel wel dat ik weer opensta voor de liefde. En ook dat wil ik rustig aangaan.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:13
valentinamaria schreef: ↑09-12-2020 19:11Hm, de studente moet jou elke avond bellen, maar je spreekt niet met haar af als je kind bij je is...
Wat een rare conclusie. Ze moet mij niet elke avond bellen, dat heb ik nergens geschreven en is ook niet waar. Zij begrijpt heel goed dat we niet afspreken als mijn kind hier is en staat daar achter.
Cateautje schreef: ↑09-12-2020 19:11Dan zul je toch anders moeten leren kiezen. Seksuele aantrekkingskracht is in de eerste drie maanden de hemel, maar als je elkaar alleen dat te bieden hebt...
Daar komt bij... Nou val ik op mannen, maar dat doet in deze niet ter zake. Ik ben een volwassen vrouw met al heel lang haar koetjes op het droge en geen behoefte meer om te ontdekken, maar mensch, alleen jou lezen maakt me al benauwd.
Snap ik. Ik vraag mezelf ook regelmatig af of ik wel moet gaan daten, niet omdat ik er zelf wel of niet klaar voor ben, maar of ik dat iemand anders wel aan wil doen
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:13
Deze vrouw staat ook niet aan je zijde, die zit binnenkort lekker op het vliegtuig naar andere oorden.
Als je gelukkig met jezelf bent, is alleen zijn prima. En als je dan iemand ontmoet is het een leuke aanvulling, in plaats van een invulling.
Neem nou eerst eens de tijd om gelukkig met jezelf te worden en over die verlatingsangst heen te komen.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
woensdag 9 december 2020 om 19:14
En haal er dan één aspect tussenuit (het daten/de nieuwe relatie), dan blijven er nog vele aspecten over die ik niet zomaar kan wegmaken. Soms is het wat het is, ik doe mijn best.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
woensdag 9 december 2020 om 19:15
Dit, zolang jij nog niet klaar bent met jezelf, blijft je verlatingsangt maken dat je keer op keer de verkeerde partner kiest, omdat je het patroon herkent en je je daarbij veilig voelt.
Wat je eigenlijk daarmee doet is keer op keer je angst bevestigen, want je weet al dat die partner je niet de lange termijn kan bieden die je zoekt.
Pas als je er zelf klaar mee bent kun je openstaan voor iemand die goed voor je is.
Als je niet goed bent in genieten van het moment zonder verwachtingen, laat je deze dame beter lopen.
En anders is het straks weer een wijze les voor je.
Zorg er wel voor dat je deze flint uit het leven van je zoon houdt, als je nu al weer dat t geen blijvertje is.
woensdag 9 december 2020 om 19:16
Luci_Mster2 schreef: ↑09-12-2020 19:11En wil je een verbintenis of wil je dat een ander precies doet wat jij wil en nodig heeft? Zoals bellen ?
Ik wil groeien en me laten uitdagen en enigszins uit mijn comfort zone worden gepusht, maar wel met een zekere mate van begrip voor hoe ik in elkaar zit. Zodat het niet te veel angst en onrust teweeg brengt. If that makes sense.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
