Relaties
alle pijlers
Mijn moeder gaat dood
woensdag 21 juli 2021 om 01:06
Ik zal bij het begin beginnen.
Bij mijn moeder is afgelopen Maart een tumor ontdekt op haar eierstok. Ze heeft daar een behandeling voor voorgeschreven gekregen van 3 keer chemo, dan een operatie en daarna weer 3 keer chemo.
Van de chemo's is ze werkelijk waar doodziek geworden. Constant overgeven etc. Ze kon bijna niks eten want ze hield gewoon niks binnen. Ze werd zwakker en zwakker.
Een week na haar tweede chemo ging het helemaal mis. Ze was zo zwak dat ze niet meer op haar benen kon staan en bleef maar aan de lopende band overgeven. Ze heeft toen een ambulance laten komen en is die nacht opgenomen in het ziekenhuis.
In het ziekenhuis allerlei onderzoeken en scans gehad en daar is uitgekomen dat het helemaal mis was. We kregen in het ziekenhuis een familiegesprek waarin er werd verteld dat de chemo's niet hebben aangeslagen en de tumor alleen maar groter is geworden en ondertussen ook is uitgezaaid. De tumor scheen extreem agressief te zijn. Er was niks meer aan te doen en ze zou nog maar kort te leven hebben. Het was een kwestie van dagen.
We hebben er samen voor gekozen om haar in een hospice haar laatste dagen door te laten brengen. Dit is nu een maand geleden en ze is er nog.
Ze is nu nog aanspreekbaar maar ze gaat nu wel met de dag achteruit.
Ik ben gewoon nog steeds vol ongeloof, boos en verdrietig. Mijn moeder is nog maar 57. Ik zou alles geven om haar nog langer bij me te houden maar de realiteit is keihard. Ik weet ook echt niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Sorry voor mijn lange verhaal maar wilde het even van me afschrijven.
Bij mijn moeder is afgelopen Maart een tumor ontdekt op haar eierstok. Ze heeft daar een behandeling voor voorgeschreven gekregen van 3 keer chemo, dan een operatie en daarna weer 3 keer chemo.
Van de chemo's is ze werkelijk waar doodziek geworden. Constant overgeven etc. Ze kon bijna niks eten want ze hield gewoon niks binnen. Ze werd zwakker en zwakker.
Een week na haar tweede chemo ging het helemaal mis. Ze was zo zwak dat ze niet meer op haar benen kon staan en bleef maar aan de lopende band overgeven. Ze heeft toen een ambulance laten komen en is die nacht opgenomen in het ziekenhuis.
In het ziekenhuis allerlei onderzoeken en scans gehad en daar is uitgekomen dat het helemaal mis was. We kregen in het ziekenhuis een familiegesprek waarin er werd verteld dat de chemo's niet hebben aangeslagen en de tumor alleen maar groter is geworden en ondertussen ook is uitgezaaid. De tumor scheen extreem agressief te zijn. Er was niks meer aan te doen en ze zou nog maar kort te leven hebben. Het was een kwestie van dagen.
We hebben er samen voor gekozen om haar in een hospice haar laatste dagen door te laten brengen. Dit is nu een maand geleden en ze is er nog.
Ze is nu nog aanspreekbaar maar ze gaat nu wel met de dag achteruit.
Ik ben gewoon nog steeds vol ongeloof, boos en verdrietig. Mijn moeder is nog maar 57. Ik zou alles geven om haar nog langer bij me te houden maar de realiteit is keihard. Ik weet ook echt niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Sorry voor mijn lange verhaal maar wilde het even van me afschrijven.
woensdag 21 juli 2021 om 08:28
Wat een ontzettend verdrietige situatie. Maar jammer genoeg ook herkenbaar...
Mijn schoonvader is pas terug overleden aan kanker. Ook zeer agressief. In 8 maanden na de diagnose is hij overleden.
Eerst een operatie en toen chemo. Wat een ontzettend agressieve behandeling is dat.
Van je af schrijven is prettig. Neem de tijd om afscheid te nemen. Dit is nog een hele waardevolle periode die je hebt...
Mijn schoonvader is pas terug overleden aan kanker. Ook zeer agressief. In 8 maanden na de diagnose is hij overleden.
Eerst een operatie en toen chemo. Wat een ontzettend agressieve behandeling is dat.
Van je af schrijven is prettig. Neem de tijd om afscheid te nemen. Dit is nog een hele waardevolle periode die je hebt...
woensdag 21 juli 2021 om 08:57
Ik kan je deze aanraden: van Manu Keirse, ‘helpen bij verlies en verdriet’.esther55 schreef: ↑21-07-2021 01:17Heel veel sterkte....
Hier zit ik in dezelfde situatie en vind ik het enorm moeilijk dat ik haar straks nooit meer kan spreken. Mijn moeder is maar een aantal jaren ouder dan jou moeder.
Plus ik ben op zoek naar een soort rouwverwerking boek, om iets van handvatten te hebben over al deze emoties. Merk dat mijn lijf continu gespannen en gestresst is.
https://www.bol.com/nl/nl/p/helpen-bij- ... uctPageUrl
En ook van Keirse: ‘afscheid van moeder’
https://www.bol.com/nl/nl/p/afscheid-va ... uctPageUrl
woensdag 21 juli 2021 om 09:33
Lieve TO een hele dikke knuffel voor jou, het is zo ontzettend moeilijk en zo ontzettend oneerlijk allemaal.
Een jaar geleden ben ik mijn moeder verloren aan borstkanker, zij was ook pas 57 jaar. Nu een jaar later mis ik haar nog steeds vreselijk en heb ik het er nog steeds ontzettend moeilijk mee.
Probeer nu zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen, indien ze nog aanspreekbaar is probeer dan alles uit te spreken.
Ik heb enigszins spijt dat we het nooit over de dood gehad hebben met mijn moeder. We wisten dat ze zou overlijden maar spraken hier gewoon niet over, te pijnlijk voor beide partijen.
Heb je broers en zusses waar je dit verdriet mee kan delen? Of iemand anders die heel dichtbij je staat? Ik heb veel steun gehad aan mijn broers en zussen
Heel veel sterkte
Een jaar geleden ben ik mijn moeder verloren aan borstkanker, zij was ook pas 57 jaar. Nu een jaar later mis ik haar nog steeds vreselijk en heb ik het er nog steeds ontzettend moeilijk mee.
Probeer nu zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen, indien ze nog aanspreekbaar is probeer dan alles uit te spreken.
Ik heb enigszins spijt dat we het nooit over de dood gehad hebben met mijn moeder. We wisten dat ze zou overlijden maar spraken hier gewoon niet over, te pijnlijk voor beide partijen.
Heb je broers en zusses waar je dit verdriet mee kan delen? Of iemand anders die heel dichtbij je staat? Ik heb veel steun gehad aan mijn broers en zussen
Heel veel sterkte
woensdag 21 juli 2021 om 10:00
Ach, lieverd, wat ontzettend verdrietig 
Je kunt je helaas niet voorbereiden op zo'n vreselijk verlies dat komen gaat. Het enige dat ik je kan meegeven is: spreek uit naar haar wat je kwijt wil. Hou haar vast. En zoek zoveel mogelijk steun bij vrienden....
Mijn vader is 7 weken geleden plotseling overleden en ik weet nog steeds niet goed hoe ik hiermee moet omgaan. Ik doe maar wat...Ik probeer er maar op te vertrouwen dat het ooit beter gaat worden....
Heel veel sterkte
Je kunt je helaas niet voorbereiden op zo'n vreselijk verlies dat komen gaat. Het enige dat ik je kan meegeven is: spreek uit naar haar wat je kwijt wil. Hou haar vast. En zoek zoveel mogelijk steun bij vrienden....
Mijn vader is 7 weken geleden plotseling overleden en ik weet nog steeds niet goed hoe ik hiermee moet omgaan. Ik doe maar wat...Ik probeer er maar op te vertrouwen dat het ooit beter gaat worden....
Heel veel sterkte
woensdag 21 juli 2021 om 10:40
Heel veel sterkte toegewenst!
Heb je ook een vader, broer/zus die aanwezig zijn?
Tijdens de laatste periode van mijn vader (overleden aan kanker, 6 maanden na diagnose) zijn ik en familie veel samen bij mijn vader geweest.
We keken niet verder dan van dag tot dag en 'verzamelden de goede dagen' met onze mantra elke 'goede' dag is een dag erbij.
Het was retezwaar, maar we probeerden het beste ervan te maken. We probeerden zoveel mogelijk de kleine dagelijkse dingen samen te doen (wandeling in de rolstoel, eten, lezen, tv kijken, muziek luisteren, er gewoon zijn).
I was reminded that my bloodtype is B positive.
woensdag 21 juli 2021 om 12:28
Wat heftig dat je je moeder gaat verliezen. Zo jong nog. Ik wens je heel veel sterkte.Mijn moeder is 69 en heeft 4 keer kanker overleefd. Is momenteel weer 4 jaar schoon. Ze is nu de dezelfde leeftijd waarop haar eigen moeder aan kanker overleed. Ik vind dat toch wel een eng idee. Ze is mijn grootste steunpilaar.
woensdag 21 juli 2021 om 13:00
Dankjewel voor jullie lieve reacties.
Ik heb gelukkig in mijn directe omgeving genoeg steun van vrienden, familie en ook van mijn vader. Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar maar hij komt ook elke avond bij mijn moeder langs in het hospice en doet veel voor haar. Hun goede band is altijd gebleven.
Familie van mijn moeders kant woont helaas ver weg in Duitsland (Ze is Duitse van oorsprong). Gelukkig kan ik wel met hun appen en bellen.
Praten probeer ik met mijn moeder zoveel mogelijk, al is de dood wel een lastig onderwerp en praat ze er liever niet over. Ze vindt zelf dat ze nog niet klaar is en er nog wel even hoopt te zijn. Toch heb ik het idee dat de acceptatie langzamerhand wel aan het komen is. Ze zegt zelf nu dat als het niet meer gaat dat het dan ook gewoon niet meer gaat.
Ik heb gelukkig in mijn directe omgeving genoeg steun van vrienden, familie en ook van mijn vader. Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar maar hij komt ook elke avond bij mijn moeder langs in het hospice en doet veel voor haar. Hun goede band is altijd gebleven.
Familie van mijn moeders kant woont helaas ver weg in Duitsland (Ze is Duitse van oorsprong). Gelukkig kan ik wel met hun appen en bellen.
Praten probeer ik met mijn moeder zoveel mogelijk, al is de dood wel een lastig onderwerp en praat ze er liever niet over. Ze vindt zelf dat ze nog niet klaar is en er nog wel even hoopt te zijn. Toch heb ik het idee dat de acceptatie langzamerhand wel aan het komen is. Ze zegt zelf nu dat als het niet meer gaat dat het dan ook gewoon niet meer gaat.
woensdag 21 juli 2021 om 14:41
Ik wens je de komende dagen heel veel kracht toe. Naast er te zijn voor je moeder, ook goed je rust pakken.
Praten over de dood is voor iedereen anders, mijn moeder was heel gelovig en kon goed over de dood praten. Ook zij had borstkanker met uitzaaiingen naar de botten en heeft 4 maanden in een hospice gelegen. We hebben wat af gehuild, maar ook gelachen. Wat er met de spulletjes moest gebeuren, tot aan de vraag of ze in de hemel zouden roken (terwijl ze geen rookster was) Welke nummers er voor de dienst gebruikt moesten worden. Welke kleding ze aan wilde, het gaf ons zoveel houvast, dat wij hele fijne herinneringen aan die moeilijk tijd hebben overgehouden. Zij heeft tenslotte voor sedatie gekozen en overleed 8 dagen later.
Mijn moeder zei over de dood van haar eigen moeder: Je raakt een keer uitgehuild en dat is zo, het heeft alleen tijd nodig. Het enorme gemis blijft, vooral als ik een nieuwtje wil vertellen of nog iets wil vragen wat alleen zij wist, even aan mijn moeder vragen.
Vanwege het grote gat waarin ik terecht kwam als mantelzorgster, heb ik wel professionele hulp gezocht en toevallig (als dat al toevallig is geweest) heb ik het boek van Rosemary Altea (wonderen van de overzijde) in handen gekregen. Dit boek gaf mij net dat laatste zetje, dat goed was.
Ik wens je veel sterkte in deze zeer waardevolle tijd.
Praten over de dood is voor iedereen anders, mijn moeder was heel gelovig en kon goed over de dood praten. Ook zij had borstkanker met uitzaaiingen naar de botten en heeft 4 maanden in een hospice gelegen. We hebben wat af gehuild, maar ook gelachen. Wat er met de spulletjes moest gebeuren, tot aan de vraag of ze in de hemel zouden roken (terwijl ze geen rookster was) Welke nummers er voor de dienst gebruikt moesten worden. Welke kleding ze aan wilde, het gaf ons zoveel houvast, dat wij hele fijne herinneringen aan die moeilijk tijd hebben overgehouden. Zij heeft tenslotte voor sedatie gekozen en overleed 8 dagen later.
Mijn moeder zei over de dood van haar eigen moeder: Je raakt een keer uitgehuild en dat is zo, het heeft alleen tijd nodig. Het enorme gemis blijft, vooral als ik een nieuwtje wil vertellen of nog iets wil vragen wat alleen zij wist, even aan mijn moeder vragen.
Vanwege het grote gat waarin ik terecht kwam als mantelzorgster, heb ik wel professionele hulp gezocht en toevallig (als dat al toevallig is geweest) heb ik het boek van Rosemary Altea (wonderen van de overzijde) in handen gekregen. Dit boek gaf mij net dat laatste zetje, dat goed was.
Ik wens je veel sterkte in deze zeer waardevolle tijd.
zaterdag 24 juli 2021 om 00:20
Even een update over m'n moeder,
Haar toestand gaat helaas steeds meer achteruit. Je merkt echt dat ze zwakker wordt.
Gisterenmiddag had ze zoveel pijn die zo hevig was dat ze lag te huilen en te kermen. Waarschijnlijk had ze die pijn al langer maar het is wat dat betreft een harde, je hoorde haar er niet over tot gisterenmiddag dus toen het te hevig werd.
Sindsdien heeft ze morfine gekregen en gelukkig heeft het geholpen. Vandaag was ze ook weer een stuk opgewekter. Vanavond ook samen veel herinneringen opgehaald van vroeger.
Hopelijk blijft de morfine helpen en lijdt ze de komende tijd niet.
Haar toestand gaat helaas steeds meer achteruit. Je merkt echt dat ze zwakker wordt.
Gisterenmiddag had ze zoveel pijn die zo hevig was dat ze lag te huilen en te kermen. Waarschijnlijk had ze die pijn al langer maar het is wat dat betreft een harde, je hoorde haar er niet over tot gisterenmiddag dus toen het te hevig werd.
Sindsdien heeft ze morfine gekregen en gelukkig heeft het geholpen. Vandaag was ze ook weer een stuk opgewekter. Vanavond ook samen veel herinneringen opgehaald van vroeger.
Hopelijk blijft de morfine helpen en lijdt ze de komende tijd niet.
zaterdag 24 juli 2021 om 00:28
Wat naar dat ze zoveel pijn had, to. Mijn ervaring is ook dat in deze fase juist de pijnstilling het belangrijkste is. Zorgen dat je moeder comfortabel is, is nu het doel. Mijn ouders kregen ook steeds meer morfine, op een bepaald moment werden ze 'high' en niet meer echt aanspreekbaar. Mochten er nog dingen zijn die je wilt zeggen of vragen, zou ik daar nu niet meer mee wachten.
Nogmaals sterkte!
Nogmaals sterkte!
