Relaties
alle pijlers
(on)volwassenheid?
zaterdag 4 december 2021 om 13:46
Ha lieve forum mensen,
Ik ben een beetje aan het reflecteren en zit met een vraag. Ik ben in de 30 en single sinds een paar jaar. En dat vind ik eigenlijk wel prima, soms ben ik een beetje alleen. In mijn voormalige, lange, relatie, kon ik me ook erg eenzaam voelen, dus dat gevoel hoort denk ik soms gewoon bij het leven. Een partner is welkom, maar in m'n eentje weet ik het ook prima te rooien. Een relatie ga ik dus niet zomaar aan, niet om 'niet alleen te zijn' in ieder geval. Daarnaast is er ook geen koophuis/kind op dit moment. En eerlijk: ik zit er zelf niet zo mee. Komt wel goed, denk ik dan. We zien wel wat het leven voor me in petto heeft. Maar ik ga toch reflecteren als mensen ernaar vragen, en dat gebeurt steeds meer naarmate ik ouder word.
Sinds deze week denk ik daar weer meer over na. Ik had een etentje met wat vrienden, die inmiddels allemaal gesetteld zijn. Ik vind het oprecht fijn voor ze, maar diep van binnen ook wel een beetje confronterend. Ik krijg vaak vragen als 'heb je al een vriend' of 'ga je nog eens een huis kopen' en; je bent in de dertig, single, wil je geen kinderen? En het is ongetwijfeld goed bedoeld, maar het maakt me aan het twijfelen en reflecteren. De vragen komen steeds vaker (ook van familie bijvoorbeeld).
Ben ik 'onvolwassen' en loop ik 'achter de feiten aan'? Ik merk dat vriendschappen veranderen en verwateren, ik kan gewoon niet heel geboeid meepraten over klushuizen en wasbare luiers. Het is te ver van mijn bed, ik ben daar niet mee bezig. Ik vind het voor nu nog heerlijk om op vrijdag te bedenken dat ik dat weekend een weekend weg ga en de deur zo achter me dicht kan trekken. Ik studeer weer naast mijn baan en sport veel. Ik voel me daar goed bij. En toch de klok, die tikt, maar waarom voel ik die tijdsdruk niet? Is dit herkenbaar? Ben ik straks niet te laat? Of doet iedereen maar alsof het hebben van een koophuis/partner/kind het hoogste doel in het leven is, terwijl het dat misschien gewoon niet is?
Ik ben een beetje aan het reflecteren en zit met een vraag. Ik ben in de 30 en single sinds een paar jaar. En dat vind ik eigenlijk wel prima, soms ben ik een beetje alleen. In mijn voormalige, lange, relatie, kon ik me ook erg eenzaam voelen, dus dat gevoel hoort denk ik soms gewoon bij het leven. Een partner is welkom, maar in m'n eentje weet ik het ook prima te rooien. Een relatie ga ik dus niet zomaar aan, niet om 'niet alleen te zijn' in ieder geval. Daarnaast is er ook geen koophuis/kind op dit moment. En eerlijk: ik zit er zelf niet zo mee. Komt wel goed, denk ik dan. We zien wel wat het leven voor me in petto heeft. Maar ik ga toch reflecteren als mensen ernaar vragen, en dat gebeurt steeds meer naarmate ik ouder word.
Sinds deze week denk ik daar weer meer over na. Ik had een etentje met wat vrienden, die inmiddels allemaal gesetteld zijn. Ik vind het oprecht fijn voor ze, maar diep van binnen ook wel een beetje confronterend. Ik krijg vaak vragen als 'heb je al een vriend' of 'ga je nog eens een huis kopen' en; je bent in de dertig, single, wil je geen kinderen? En het is ongetwijfeld goed bedoeld, maar het maakt me aan het twijfelen en reflecteren. De vragen komen steeds vaker (ook van familie bijvoorbeeld).
Ben ik 'onvolwassen' en loop ik 'achter de feiten aan'? Ik merk dat vriendschappen veranderen en verwateren, ik kan gewoon niet heel geboeid meepraten over klushuizen en wasbare luiers. Het is te ver van mijn bed, ik ben daar niet mee bezig. Ik vind het voor nu nog heerlijk om op vrijdag te bedenken dat ik dat weekend een weekend weg ga en de deur zo achter me dicht kan trekken. Ik studeer weer naast mijn baan en sport veel. Ik voel me daar goed bij. En toch de klok, die tikt, maar waarom voel ik die tijdsdruk niet? Is dit herkenbaar? Ben ik straks niet te laat? Of doet iedereen maar alsof het hebben van een koophuis/partner/kind het hoogste doel in het leven is, terwijl het dat misschien gewoon niet is?
zondag 5 december 2021 om 13:57
En verder ken ik jouw vrienden niet. Maar ik mag hopen dat ze je vragen stellen uit belangstelling en niet vanuit oordelen. Omdat je bepaalde vragen krijgt, wil imo niet zeggen dat ze vinden dat je iets zou moeten doen of dat wat je nu doet niet goed is.
Ik heb zelf kinderen en aangezien een bepaalde leeftijd nu eenmaal voor veel mensen bepaalde keuzes inhouden, heb ik ook wel eens gevraagd naar de bekende weg. Niet omdat ik van mening was dat het fout was, maar wél omdat ik graag wilde weten wat hun point of view hierover was. Want als je het nooit vraagt, is het voor sommigen ook niet goed, want gebrek aan interesse. Of ze willen bijv. kinderen, maar lukt niet en dan durven ze het zelf niet te benoemen, maar vinden ze het fijn als een ander ernaar vraagt. Ik noem maar wat.
Daarom, probeer uit te gaan van de goede intentie. Je doet het als mens al snel fout als je teveel of te weinig vraagt. Dus probeer zélf over je leven te praten en te delen wat voor jou belangrijk is. Je hoeft daarin niet afwachtend te zijn. En als je idd vrienden hebt die zich weinig kunnen inleven of echt alleen nog maar over luiers en koophuizen kunnen praten, is mijn suggestie: zoek andere vrienden (erbij). Een goede vriend is nl. óók geinteresseerd in jouw leven en kan zijn of haar eigen pad loszien van jouw pad. Daarin hoef je ook helemaal niet bescheiden te zijn, want jouw pad is net zo'n rechtvaardige keuze of weg als elk ander. Als jij er maar vooral tevreden mee bent, dan is het naast rechtvaardig vooral ook heel fijn! En volwassener kan haast niet. Een volwassen mens durft nl. te kiezen wat bij hem of haar past. Dus good for you!
Ik heb zelf kinderen en aangezien een bepaalde leeftijd nu eenmaal voor veel mensen bepaalde keuzes inhouden, heb ik ook wel eens gevraagd naar de bekende weg. Niet omdat ik van mening was dat het fout was, maar wél omdat ik graag wilde weten wat hun point of view hierover was. Want als je het nooit vraagt, is het voor sommigen ook niet goed, want gebrek aan interesse. Of ze willen bijv. kinderen, maar lukt niet en dan durven ze het zelf niet te benoemen, maar vinden ze het fijn als een ander ernaar vraagt. Ik noem maar wat.
Daarom, probeer uit te gaan van de goede intentie. Je doet het als mens al snel fout als je teveel of te weinig vraagt. Dus probeer zélf over je leven te praten en te delen wat voor jou belangrijk is. Je hoeft daarin niet afwachtend te zijn. En als je idd vrienden hebt die zich weinig kunnen inleven of echt alleen nog maar over luiers en koophuizen kunnen praten, is mijn suggestie: zoek andere vrienden (erbij). Een goede vriend is nl. óók geinteresseerd in jouw leven en kan zijn of haar eigen pad loszien van jouw pad. Daarin hoef je ook helemaal niet bescheiden te zijn, want jouw pad is net zo'n rechtvaardige keuze of weg als elk ander. Als jij er maar vooral tevreden mee bent, dan is het naast rechtvaardig vooral ook heel fijn! En volwassener kan haast niet. Een volwassen mens durft nl. te kiezen wat bij hem of haar past. Dus good for you!
zondag 5 december 2021 om 15:03
Ik ben van jouw leeftijd en heb het allemaal (gehad). Inclusief 4 kinderen en een scheiding achter de rug. Ben ik nu volwassen? Mwah. Je ziet wel vermoeidheid en verdriet terug in mijn gezicht. Ik wil mijn kinderen echt niet missen, maar het hele huisje, boompje beestje is niet zaligmakend hoor! Leef in het nú is mijn advies.
zondag 5 december 2021 om 20:50
Ik (vrouw) ben kostwinner en werk fulltime, terwijl we 4 kinderen hebben. Hoevaak ik in sollicitatiegesprekken of door collega’s wel niet gevraagd ben hoe ik dat allemaal doe is niet meer op 2 handen te tellen. Ik weet 100 procent zeker dat deze mensen dat nooit aan een man zouden vragen.
Ik heb dus wel een gezin met kinderen maar voldoe weer niet aan een ander maatschappelijk plaatje. En zo vinden mensen/vindt de maatschappij altijd wel wat van je. Lekker niks van aantrekken, en gewoon vertrouwen hebben in jezelf. Ik vind het heel kortzichtig van deze mensen om er maar vanuit te gaan dat je zonder een partner/kinderen niet gelukkig of compleet zou zijn, en het zegt alles over hen en niks over jou. Tenzij ze het uit belangstelling vragen natuurlijk, zoals hierboven ook wordt gezegd hoeft het niet altijd veroordelend te zijn
Ik heb dus wel een gezin met kinderen maar voldoe weer niet aan een ander maatschappelijk plaatje. En zo vinden mensen/vindt de maatschappij altijd wel wat van je. Lekker niks van aantrekken, en gewoon vertrouwen hebben in jezelf. Ik vind het heel kortzichtig van deze mensen om er maar vanuit te gaan dat je zonder een partner/kinderen niet gelukkig of compleet zou zijn, en het zegt alles over hen en niks over jou. Tenzij ze het uit belangstelling vragen natuurlijk, zoals hierboven ook wordt gezegd hoeft het niet altijd veroordelend te zijn
zondag 5 december 2021 om 22:56
Ik moet altijd aan een grapje uit een film denken.
Waar aan de hoofdrolspeler door alle tantes/ kennissen van ouders enz. Op bruidloften "gekscherend" wordt gezegt "ben jij de volgende?"
Naarmate de jaren verstrijken ziet deze groep mensen zich steeds vaker op begrafenissen....
Je raad het al, nu is het de hoofdpersoon die gekscherend hetzelfde zegt.
On topic: niets van aantrekken.
Gewoon eens duidelijk zeggen dat je er geen behoefte aan hebt.
En wie weet komt het ooit nog en anders niet.
Waar aan de hoofdrolspeler door alle tantes/ kennissen van ouders enz. Op bruidloften "gekscherend" wordt gezegt "ben jij de volgende?"
Naarmate de jaren verstrijken ziet deze groep mensen zich steeds vaker op begrafenissen....
Je raad het al, nu is het de hoofdpersoon die gekscherend hetzelfde zegt.
On topic: niets van aantrekken.
Gewoon eens duidelijk zeggen dat je er geen behoefte aan hebt.
En wie weet komt het ooit nog en anders niet.
de wereld wacht om ontdekt te worden
maandag 6 december 2021 om 07:16
@iedereen, dank voor de reacties! Goed ook om van verschillende mensen te lezen die hun leven op een andere manier hebben ingericht. Ik reageer even in het algemeen.
Gelukkig heb ik ook vrienden die hun leven wat meer leven op de manier waarop ik dat doe, maar zie dat ook zij steeds vaker gaan settelen. En nogmaals: ik ben blij voor ze dat ook zij kunnen doen waar zij blij van worden, maar het zet me gewoon aan het denken. Zelf ga ik nog liefst in mijn eentje backpacken en op avontuur. Als het aan mij ligt emigreer ik nog eens terug naar ZO Afrika, waar ik lang heb gewoond.
Het is ook meer dat ik de overtuiging 'dat je moet settelen met iemand' op verschillende momenten tegenkom (etentje was een voorbeeld) en dat zet me aan het denken, terwijl ik er eerst eigenlijk niet echt stil bij stond. Bijvoorbeeld een collega die over een (af en toe wel heel erg veeleisende) leidinggevende zegt 'oh maar dat ook zo'n type, zonder man en kinderen'. Of dat iemand zegt; ja geen wonder dat je single bent als je zo kieskeurig bent (die heeft niet door dat single zijn beter is dan een slechte relatie hebben, haha).
Of dat mijn moeder zegt 'geen zorgen, je vindt echt een man en dan word je gelukkig'. Terwijl ik nu eigenlijk ook gelukkig ben. Een fijne partner is welkom, maar gelukkig (!!) geen noodzaak. Zou wat zijn als mijn geluk zou afhangen van iemand anders.
En ik weet dat het allemaal goed bedoeld is! Mensen die gelukkig zijn in een relatie, wensen mij ook dat geluk. En dat vind ik heel lief van ze.
Maar het valt me ineens gewoon allemaal zo op. Ik deed altijd gewoon mijn ding en ineens viel het me op dat de algemene tendens is toch dat je iemand zoekt om je leven mee te delen en alle andere zaken aan te gaan als huis/kinderen. Nagenoeg alle films eindigen met een stelletje dat bij elkaar komt. Ik dacht altijd dat dat ook 'normaal' was, totdat mijn eigen leven ineens volgens veel mensen niet zo normaal lijkt te zijn. En nee, het maakt niet echt uit, maar ook weer wel. Wijk ik zo af? Ik weet het niet.
Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat het me een gevoel geeft dat ik achterloop, zoals iemand ook al opmerkte in het topic. En tja, wat is volwassenheid. Ik betaal mijn rekeningen, sport, eet gezond, zorg goed voor mezelf. En ja af en toe slingeren hier wat sokken of eet ik soms doordeweeks een pizza, gewoon omdat ik er zin in heb. Is dat onvolwassen, ik weet het niet. Het is idd wel zo dat ik gewoon kan doen waar ik zin in heb en geen grote verantwoordelijkheden heb zoals kinderen of een huis wat onderhouden moet worden. Misschien is het dat ook wel gewoon, wat mensen zien als volwassenheid? Maar neerkijken op iemand die dat niet heeft, is wellicht ook wel heel onvolwassen
Gelukkig heb ik ook vrienden die hun leven wat meer leven op de manier waarop ik dat doe, maar zie dat ook zij steeds vaker gaan settelen. En nogmaals: ik ben blij voor ze dat ook zij kunnen doen waar zij blij van worden, maar het zet me gewoon aan het denken. Zelf ga ik nog liefst in mijn eentje backpacken en op avontuur. Als het aan mij ligt emigreer ik nog eens terug naar ZO Afrika, waar ik lang heb gewoond.
Het is ook meer dat ik de overtuiging 'dat je moet settelen met iemand' op verschillende momenten tegenkom (etentje was een voorbeeld) en dat zet me aan het denken, terwijl ik er eerst eigenlijk niet echt stil bij stond. Bijvoorbeeld een collega die over een (af en toe wel heel erg veeleisende) leidinggevende zegt 'oh maar dat ook zo'n type, zonder man en kinderen'. Of dat iemand zegt; ja geen wonder dat je single bent als je zo kieskeurig bent (die heeft niet door dat single zijn beter is dan een slechte relatie hebben, haha).
Of dat mijn moeder zegt 'geen zorgen, je vindt echt een man en dan word je gelukkig'. Terwijl ik nu eigenlijk ook gelukkig ben. Een fijne partner is welkom, maar gelukkig (!!) geen noodzaak. Zou wat zijn als mijn geluk zou afhangen van iemand anders.
En ik weet dat het allemaal goed bedoeld is! Mensen die gelukkig zijn in een relatie, wensen mij ook dat geluk. En dat vind ik heel lief van ze.
Maar het valt me ineens gewoon allemaal zo op. Ik deed altijd gewoon mijn ding en ineens viel het me op dat de algemene tendens is toch dat je iemand zoekt om je leven mee te delen en alle andere zaken aan te gaan als huis/kinderen. Nagenoeg alle films eindigen met een stelletje dat bij elkaar komt. Ik dacht altijd dat dat ook 'normaal' was, totdat mijn eigen leven ineens volgens veel mensen niet zo normaal lijkt te zijn. En nee, het maakt niet echt uit, maar ook weer wel. Wijk ik zo af? Ik weet het niet.
Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat het me een gevoel geeft dat ik achterloop, zoals iemand ook al opmerkte in het topic. En tja, wat is volwassenheid. Ik betaal mijn rekeningen, sport, eet gezond, zorg goed voor mezelf. En ja af en toe slingeren hier wat sokken of eet ik soms doordeweeks een pizza, gewoon omdat ik er zin in heb. Is dat onvolwassen, ik weet het niet. Het is idd wel zo dat ik gewoon kan doen waar ik zin in heb en geen grote verantwoordelijkheden heb zoals kinderen of een huis wat onderhouden moet worden. Misschien is het dat ook wel gewoon, wat mensen zien als volwassenheid? Maar neerkijken op iemand die dat niet heeft, is wellicht ook wel heel onvolwassen
viamia wijzigde dit bericht op 06-12-2021 07:26
4.20% gewijzigd
maandag 6 december 2021 om 07:22
Intotheunknown schreef: ↑05-12-2021 15:03Ik ben van jouw leeftijd en heb het allemaal (gehad). Inclusief 4 kinderen en een scheiding achter de rug. Ben ik nu volwassen? Mwah. Je ziet wel vermoeidheid en verdriet terug in mijn gezicht. Ik wil mijn kinderen echt niet missen, maar het hele huisje, boompje beestje is niet zaligmakend hoor! Leef in het nú is mijn advies.
maandag 6 december 2021 om 08:47
Waarom heb je bevestiging nodig? En ik lees nergens iemand die neerkijkt op jouw manier van leven. Ik heb ook nog nooit iemand minachting horen uitspreken voor dertigers die geen relatie hebben.viamia schreef: ↑06-12-2021 07:16@iedereen, dank voor de reacties! Goed ook om van verschillende mensen te lezen die hun leven op een andere manier hebben ingericht. Ik reageer even in het algemeen.
Gelukkig heb ik ook vrienden die hun leven wat meer leven op de manier waarop ik dat doe, maar zie dat ook zij steeds vaker gaan settelen. En nogmaals: ik ben blij voor ze dat ook zij kunnen doen waar zij blij van worden, maar het zet me gewoon aan het denken. Zelf ga ik nog liefst in mijn eentje backpacken en op avontuur. Als het aan mij ligt emigreer ik nog eens terug naar ZO Afrika, waar ik lang heb gewoond.
Het is ook meer dat ik de overtuiging 'dat je moet settelen met iemand' op verschillende momenten tegenkom (etentje was een voorbeeld) en dat zet me aan het denken, terwijl ik er eerst eigenlijk niet echt stil bij stond.
Waarom eigenlijk? Als je het prima vindt zo, dan is dat toch goed?
Bijvoorbeeld een collega die over een (af en toe wel heel erg veeleisende) leidinggevende zegt 'oh maar dat ook zo'n type, zonder man en kinderen'.
Wat een nare opmerking.
Of dat iemand zegt; ja geen wonder dat je single bent als je zo kieskeurig bent (die heeft niet door dat single zijn beter is dan een slechte relatie hebben, haha).
Jij geeft nu een net zo hard vooroordeel over die persoon, als hij of zij over jou. Er zijn mensen die zulke torenhoge eisen aan een partner stellen, dat niemand daar aan voldoet. Nog steeds moeten ze dat helemaal zelf weten. Meestal betekent het gewoon dat ze niet verliefd genoeg zijn. En als je niet per se een partner hoeft maakt het ook weinig uit.
Of dat mijn moeder zegt 'geen zorgen, je vindt echt een man en dan word je gelukkig'. Terwijl ik nu eigenlijk ook gelukkig ben. Een fijne partner is welkom, maar gelukkig (!!) geen noodzaak. Zou wat zijn als mijn geluk zou afhangen van iemand anders.
En ik weet dat het allemaal goed bedoeld is! Mensen die gelukkig zijn in een relatie, wensen mij ook dat geluk. En dat vind ik heel lief van ze.
Maar het valt me ineens gewoon allemaal zo op. Ik deed altijd gewoon mijn ding en ineens viel het me op dat de algemene tendens is toch dat je iemand zoekt om je leven mee te delen en alle andere zaken aan te gaan als huis/kinderen. Nagenoeg alle films eindigen met een stelletje dat bij elkaar komt. Ik dacht altijd dat dat ook 'normaal' was, totdat mijn eigen leven ineens volgens veel mensen niet zo normaal lijkt te zijn. En nee, het maakt niet echt uit, maar ook weer wel. Wijk ik zo af? Ik weet het niet.
Maakt het iets uit of jij afwijkt? Ga je dan andere keuzes maken?
Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat het me een gevoel geeft dat ik achterloop, zoals iemand ook al opmerkte in het topic.
Dat zit toch echt in jou. Mijn neef van 62 is overtuigd vrijgezel. Vrouwen bij de vleet, maar wil geen relatie. Hij vraagt zich werkelijk nooit af of hij volwassen is en of hij achterloopt.
En tja, wat is volwassenheid. Ik betaal mijn rekeningen, sport, eet gezond, zorg goed voor mezelf. En ja af en toe slingeren hier wat sokken of eet ik soms doordeweeks een pizza, gewoon omdat ik er zin in heb. Is dat onvolwassen, ik weet het niet. Het is idd wel zo dat ik gewoon kan doen waar ik zin in heb en geen grote verantwoordelijkheden heb zoals kinderen of een huis wat onderhouden moet worden. Misschien is het dat ook wel gewoon, wat mensen zien als volwassenheid? Maar neerkijken op iemand die dat niet heeft, is wellicht ook wel heel onvolwassen
Ik lees en hoor meer minachting voor mensen die een meer doorsnee leven leiden. "Huisje boompje beestje" Alsof die dat alleen maar doen om aan een norm te voldoen, en alsof ze niet zelf kunnen nadenken.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
maandag 6 december 2021 om 09:04
Ik zie in mijn post inderdaad dingen die zo geïnterpreteerd kunnen worden, maar dan heb ik me zo te zien inderdaad onhandig uitgedrukt. Excuses daarvoor. Ik moet er bij zeggen dat ik zelf wel heel lang een relatie heb gehad waarin ik ongelukkig was, mijn leven is nu veel beter (alcoholverslaving en huiselijk geweld door ex-partner). Ik ben zoals ik al zei heel blij voor mensen die een partner hebben waar ze gelukkig mee zijn, maar mijn ervaring is ook dat je beter alleen kan zijn dan in een niet functionerende relatie zit, waarin je altijd op je tenen loopt. Maar wellicht is mijn persoonlijke situatie wat extreem geweest.Hexopbezemsteel schreef: ↑06-12-2021 08:47Waarom heb je bevestiging nodig? En ik lees nergens iemand die neerkijkt op jouw manier van leven. Ik heb ook nog nooit iemand minachting horen uitspreken voor dertigers die geen relatie hebben.
Ik lees en hoor meer minachting voor mensen die een meer doorsnee leven leiden. "Huisje boompje beestje" Alsof die dat alleen maar doen om aan een norm te voldoen, en alsof ze niet zelf kunnen nadenken.
Het een is niet beter dan het ander imho, maar ik merk wel uit opmerkingen zoals die van mijn collega, dat mensen er wat van vinden. Of uit mijn eigen familie (sterk Christelijk). En als ik oordelend overkom, dan ligt dat eerder aan onhandig formuleren, dan dat ik dat echt zo bedoel. Echt.
En ja, het maakt me ook aan het twijfelen. Maar daarom open ik dit topic, om verschillende ideeën op te doen en zelf daarvan wat op te steken. En ook jouw bijdrage vind ik nuttig, dus dankjewel daarvoor.
maandag 6 december 2021 om 09:39
Maar ik vraag me dan af hè, mag zoiets helemaal niet gevraagd worden?Woll*Stone schreef: ↑04-12-2021 14:44Ik heb ook geen kinderen, nooit gewild. Toen op een gegeven moment mensen daarnaar begonnen te vragen reageerde ik alsof ze iets heel verschrikkelijks vies voorstelden. Toen was het rap gedaan met die normerende bemoeizucht.
Als ik iemand nieuw leer kennen, stel ik inderdaad wel vragen als 'heb je kinderen/relatie'. Dat is niet omdat ik vind dat zoiets hoort, maar interesse in de persoon tegenover me. Als ik een topic als dit lees, ben ik soms bang dat je niets meer kunt vragen, omdat mensen gelijk beledigd zijn.
Als iemand tegen mij zegt "ik heb geen kinderen" wil ik nog wel eens vragen of ze/hij ze wel zou willen. Als iemand zegt "ik wil geen kinderen" is het voor mij 'oh, oké'. Ik heb meerdere vriendinnen zonder kinderen, waarvan ik weet dat ze die niet willen en nooit wilden. Die zou ik daar dus ook nooit naar vragen.
Verder lees ik hier in dit topic dan weer best zure oordelen over mensen met het 'perfecte plaatje'. EN ja, ik ben daar wél blij mee, jammer als je denkt dat ik ergens voor gesetteld ben en dat ik in onvrede leef, alleen omdat ik iemand een vraag stel over zijn/haar leven
Terugkomend op de oorspronkelijke vraag: 'Volwassen' is ook maar een maatschappelijk idee natuurlijk. Als jij je leven op orde hebt, op wat voor manier dan ook, dan klinkt dat heel volwassen.
Later is nu
maandag 6 december 2021 om 18:12
Ik begrijp ook niet waarom mensen soms zo extreem negatief doen over (het krijgen van) kinderen. Alsof je vraagt of ze ter plekke stront willen eten.
Maar dat klinkt wel heftig TO. Misschien dat het je door die ervaring ook meer stoort als mensen vragen waarom je geen relatie hebt? Of speelt dat geen rol?
Maar dat klinkt wel heftig TO. Misschien dat het je door die ervaring ook meer stoort als mensen vragen waarom je geen relatie hebt? Of speelt dat geen rol?
maandag 6 december 2021 om 18:19
Ik had het niet over jou alleen, hoor. Maar je uitleg over je achtergrond verklaart heel veel. Die achtergrond heb ik niet, en veruit de meeste mensen in mijn omgeving ook niet. Dat maakt denk ik veel uit voor de reacties die iemand krijgt vanuit zijn of haar omgeving.viamia schreef: ↑06-12-2021 09:04Ik zie in mijn post inderdaad dingen die zo geïnterpreteerd kunnen worden, maar dan heb ik me zo te zien inderdaad onhandig uitgedrukt. Excuses daarvoor. Ik moet er bij zeggen dat ik zelf wel heel lang een relatie heb gehad waarin ik ongelukkig was, mijn leven is nu veel beter (alcoholverslaving en huiselijk geweld door ex-partner). Ik ben zoals ik al zei heel blij voor mensen die een partner hebben waar ze gelukkig mee zijn, maar mijn ervaring is ook dat je beter alleen kan zijn dan in een niet functionerende relatie zit, waarin je altijd op je tenen loopt. Maar wellicht is mijn persoonlijke situatie wat extreem geweest.
Het een is niet beter dan het ander imho, maar ik merk wel uit opmerkingen zoals die van mijn collega, dat mensen er wat van vinden. Of uit mijn eigen familie (sterk Christelijk). En als ik oordelend overkom, dan ligt dat eerder aan onhandig formuleren, dan dat ik dat echt zo bedoel. Echt.
En ja, het maakt me ook aan het twijfelen. Maar daarom open ik dit topic, om verschillende ideeën op te doen en zelf daarvan wat op te steken. En ook jouw bijdrage vind ik nuttig, dus dankjewel daarvoor.
Er is niets mis met hoe jij leeft, en er zijn vast mensen die daar anders over denken. En dat mag natuurlijk. Je hebt geen goedkeuring nodig van anderen.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
