Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
woensdag 10 juni 2009 om 19:49
Ja Dushi vind ik dus ook, maar hij vind dat ik heb lopen dreigen, om hem maar hier te houden. Hij begrijpt er duidelijk niets van. Ik heb tegen hem gezegd dat als hij gaat, ik geen enkel contact meer wil behalve over de kinderen en dat ik dat zo wilde omdat ik het volkomen respectloos vind dat hij in iets nieuws springt voor hij het oude netjes heeft afgerond. Hij ziet dat als dreigen, ik zie dat als voor me zelf zorgen.
woensdag 10 juni 2009 om 20:27
En waarom voel ik me op een of andere belachelijke manier dan toch schuldig ? Ik wil dit niet voelen maar toch, weer altijd die stomme maars, ik word hier zo verschrikkelijk moe van. Ik word moe van mezelf, moe van de constante teleurstellingen, en ik schijn het maar niet te willen begrijpen, ik blijf elke keer weer geloven dat wij hij zegt waar is. Voel me dan zo ontzettend dom. Ik word het zo ontzettend zat. Misschien hoort het er wel allemaal bij, bij het proces van loslaten en voor je zelf en de kinderen gaan. Ik had dit graag overgeslagen.
woensdag 10 juni 2009 om 20:32
Het gaat met vallen en opstaan Sanne. Op een keer ben je het zo zat teleurgesteld te worden, die pijn ervan te voelen, al dat verdriet erover te hebben. Dat je pas dan, het echt loslaat en dan kan hij je niet meer raken. Zelfs niet als hij de kinderen teleurstelt. (want ook dat gaat hij vermoedelijk doen verwacht ik eigenlijk)
woensdag 10 juni 2009 om 20:41
Gaat hij ook doen Dushi, als hij gaat kan hij niet naar de uitvoering van zijn dochter (streetdance) in de/het ??? schouwburg. Heb dat ook tegen hem gezegd, zijn reactie? "ach, dat begrijpt ze wel". Ik moet zeggen dat ik denk dat ze het niet begrijpt, dat ze heel boos zal zijn. Maar of ze dat ook aan hem laat zien? Dat weet ik niet, het gaat om het papa's kindje. Dus of ze word zo kwaad dat ie zich moet gaan bergen of ze vergeeft het hem. Heb daar geen zicht op.
woensdag 10 juni 2009 om 20:43
Jij hebt geen controle over je ex, en al helemaal niet over de gevoelens van je kinderen als ex ze teleurstelt. Enige wat jij kunt doen als het gebeurd is er voor hen zijn. Zij moeten zelf erachter komen wat voor een persoon hun vader is. En daarmee leren omgaan. Hoe zuur ook. Ik snap wel dat je ze wilt behoeden voor verdriet en teleurstellingen maar dat kun je niet. Je kunt ze alleen leren ermee om te gaan als het gebeurd. Zodat ze niet totaal van de wereld zijn wanneer het ze overkomt.
woensdag 10 juni 2009 om 21:04
Ik zou ze er zo graag voor behoeden, maar ik weet dat dat niet gaat. Ik ben bang dat als hij nu gaat er nog vele teleurstellingen zullen volgen. Ook dat vind ik weer zo gemeen, hij doet ze pijn en wie mag ze gaan troosten en geruststellen ? Precies, IK. En ik doe dat met liefde hoor, begrijp me niet verkeerd.
Hoorde ik gister van dochter 2 (papa's kind) dat zoon 1 huilend bij haar op de kamer kwam, zich door haar heeft laten troosten en had gevraagd of hij even mee mocht kijken met de film die ze aan het kijken was. "Mam" zei ze, "eigenlijk hoorde hij al in bed hoor, maar vond het zo zielig". Heb haar gezegd dat ze dat heel goed had gedaan en dat onder deze omstandigheden 'bed' niet belangrijk was. Moet het er over hebben met ze, dat ze hun verdriet niet voor mij verborgen hoeven houden, ik snap wel dat ze me proberen te ontzien omdat ik zelf al zo verdrietig ben maar vind dit ook niet goed. Ik moet proberen duidelijk te maken dat het niet laten van hun verdriet mij nog meer verdriet doet, of nee dat als zij verdrietig zijn ik dit best begrijp en dat ik graag wil dat ze bij mij troost kunnen vinden. Nou moet hier dus nog duidelijk over nadenken. Hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.
Hoorde ik gister van dochter 2 (papa's kind) dat zoon 1 huilend bij haar op de kamer kwam, zich door haar heeft laten troosten en had gevraagd of hij even mee mocht kijken met de film die ze aan het kijken was. "Mam" zei ze, "eigenlijk hoorde hij al in bed hoor, maar vond het zo zielig". Heb haar gezegd dat ze dat heel goed had gedaan en dat onder deze omstandigheden 'bed' niet belangrijk was. Moet het er over hebben met ze, dat ze hun verdriet niet voor mij verborgen hoeven houden, ik snap wel dat ze me proberen te ontzien omdat ik zelf al zo verdrietig ben maar vind dit ook niet goed. Ik moet proberen duidelijk te maken dat het niet laten van hun verdriet mij nog meer verdriet doet, of nee dat als zij verdrietig zijn ik dit best begrijp en dat ik graag wil dat ze bij mij troost kunnen vinden. Nou moet hier dus nog duidelijk over nadenken. Hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.
woensdag 10 juni 2009 om 21:13
Ach lieve Sanne,
Oh, wat is het toch een waardeloze zak! Sorry hoor, maar wat intens egoïstisch blijft hij zich, tot op de dag van vandaag, gedragen. Echt, het enige, en dan ook echt het énige, waar hij zich druk om maakt is zichzelf. Geen moment dat hij eraan denkt wat zijn handelen voor uitwerking op jou en/of de kinderen heeft. Het is werkelijk niet te geloven...
Maar meid, wat rot voor je. Ik kan me zo voorstellen hoe kwaad en teleurgesteld je bent. En dit is wederom zo'n typsich voorbeeld van verstand vs. gevoel. Met je verstand weet je onderhand heel goed dat hij je vertrouwen absoluut niet meer waard is, maar ja...dat eeuwige gevoel he? Tegen beter weten blijf je hopen toch nog ergens een sprankje terug te vinden van de man die hij ooit was...En des te harder ga je elke keer weer onderuit. Bah, wat een waardeloze vent!!!!
Wat het verdriet van de kinderen betreft: ach gos, wat schrijnend om te lezen (voor jou: te horen) dat je zoon zijn verdriet niet durft te uiten bij je. Dat hij jou wil beschermen...
Misschien kun je er met al je 4 kinderen samen over praten. Het er over hebben dat je snapt dat het voor hun een hele verdrietige, verwarrende tijd is. Maar dat je het fijn zou vinden wanneer ze hun gevoelens hierover met jou zouden delen. Zodat jullie sámen verdrietig kunnen zijn. Dat jij ook verdriet hebt om de hele situatie en dat ze altijd bij je mogen komen als ze er met je over willen praten. Dat niemand hun verdriet zo goed begrijpt als jij. Misschien maakt dat de stap wat minder moeilijk voor ze...
Ach lieve meid, wat is het toch een intens verdrietige situatie waar jullie in zitten momenteel...
Dikke knuffel!
Oh, wat is het toch een waardeloze zak! Sorry hoor, maar wat intens egoïstisch blijft hij zich, tot op de dag van vandaag, gedragen. Echt, het enige, en dan ook echt het énige, waar hij zich druk om maakt is zichzelf. Geen moment dat hij eraan denkt wat zijn handelen voor uitwerking op jou en/of de kinderen heeft. Het is werkelijk niet te geloven...
Maar meid, wat rot voor je. Ik kan me zo voorstellen hoe kwaad en teleurgesteld je bent. En dit is wederom zo'n typsich voorbeeld van verstand vs. gevoel. Met je verstand weet je onderhand heel goed dat hij je vertrouwen absoluut niet meer waard is, maar ja...dat eeuwige gevoel he? Tegen beter weten blijf je hopen toch nog ergens een sprankje terug te vinden van de man die hij ooit was...En des te harder ga je elke keer weer onderuit. Bah, wat een waardeloze vent!!!!
Wat het verdriet van de kinderen betreft: ach gos, wat schrijnend om te lezen (voor jou: te horen) dat je zoon zijn verdriet niet durft te uiten bij je. Dat hij jou wil beschermen...
Misschien kun je er met al je 4 kinderen samen over praten. Het er over hebben dat je snapt dat het voor hun een hele verdrietige, verwarrende tijd is. Maar dat je het fijn zou vinden wanneer ze hun gevoelens hierover met jou zouden delen. Zodat jullie sámen verdrietig kunnen zijn. Dat jij ook verdriet hebt om de hele situatie en dat ze altijd bij je mogen komen als ze er met je over willen praten. Dat niemand hun verdriet zo goed begrijpt als jij. Misschien maakt dat de stap wat minder moeilijk voor ze...
Ach lieve meid, wat is het toch een intens verdrietige situatie waar jullie in zitten momenteel...
Dikke knuffel!
woensdag 10 juni 2009 om 21:20
Het wat ongelooflijk rot dat je zoon zijn verdriet niet heeft geuit bij je. Aan de ene kant wel goed dat hij bij zijn zus terecht is gekomen. Aan de andere kant heb je gelijk Sanne: ze moeten hun verdriet niet verborgen voor jou houden. Samen erover praten en blijven praten is het belangrijkste wat er is. Dat je gewoon weet dat je er voor elkaar bent en dat dat niet veranderd ook al staat de rest van de wereld misschien op zijn kop. Zolang ze maar weten dat jij hun moeder bent en blijft wat er ook gebeurd. Dat ze altijd bij jou terecht kunnen al is het midden in de nacht. Ze zullen het wel weten ook al heb je het al eens gezegd, maar blijf het vooral herhalen dat je van ze houdt, dat jij er voor hen bent en nergens heengaat!
woensdag 10 juni 2009 om 21:20
Mijn zus is een paar jaar geleden er via een lullig smsje lezen (deed ze anders nooit, ze snapte op dat moment zelf niet eens waarom ze in die telefoon keek) er achter gekomen dat haar vriend vreemdging. Ze hadden al dertien jaar een relatie met elkaar. Ze confronteerde hem hiermee en hij gaf ijskoud aan dat het nu eenmaal zo was, en of ze niet zo verder konden gaan? Hij had namelijk geen zin om zijn makkelijke leventje op te geven maar wilde wel verder rommelen met haar want hij was zó verliefd!
Zus ging hier uiteraard niet mee akkoord. Ze vroeg hem het huis te verlaten maar hij weigerde: het was immers ook zijn huis? Dat haar hele wereld ingeklapt was en ze intens verdrietig was interesseerde hem geen zier. Zo heeft ze nog zeven maanden met die eikel gedwongen in een huis moeten leven, toe moeten zien hoe hij met die chick onder haar ogen rommelde. Ik heb echt moordneigingen naar die kolerevent gehad. Hij was niet tot rede te brengen en een rasegoïst.
Er waren geen kinderen.
De wet schrijft nu eenmaal voor dat de vreemdganger gewóón in het huis mag blijven wonen en zijn (of haar) gang kan gaan. Daar moeten ze eens wat aan doen. Of zelf laten opnemen in een samenlevingscontract of huwelijkse voorwaarden, dat de vreemdganger direct oprot. Ongelooflijk dat er kerels zijn geen scrupules meer hebben en zich zo hard en ijskoud opstellen na zoveel jaar huwelijk. Het lijkt wel of ze het woord respect voor hun vrouw, die meestal hun kinderen gebaard heeft, niet meer kennen.
Het is een desillusie. Maar het zijn ook fases. Eerst is er verdriet en hoop dat het misschien nog goed komt. De verwarring en heen en weer geslingerd worden tussen ongeloof en wanhoop. Daarna komt de woede, en woede is goed. Daarna het opkrabbelen en verder gaan.
Je zit duidelijk nog in de eerste fase.
Het is een kloteperiode. Maar je komt er wel doorheen. Echt.
Dikke knuffel.
Zus ging hier uiteraard niet mee akkoord. Ze vroeg hem het huis te verlaten maar hij weigerde: het was immers ook zijn huis? Dat haar hele wereld ingeklapt was en ze intens verdrietig was interesseerde hem geen zier. Zo heeft ze nog zeven maanden met die eikel gedwongen in een huis moeten leven, toe moeten zien hoe hij met die chick onder haar ogen rommelde. Ik heb echt moordneigingen naar die kolerevent gehad. Hij was niet tot rede te brengen en een rasegoïst.
Er waren geen kinderen.
De wet schrijft nu eenmaal voor dat de vreemdganger gewóón in het huis mag blijven wonen en zijn (of haar) gang kan gaan. Daar moeten ze eens wat aan doen. Of zelf laten opnemen in een samenlevingscontract of huwelijkse voorwaarden, dat de vreemdganger direct oprot. Ongelooflijk dat er kerels zijn geen scrupules meer hebben en zich zo hard en ijskoud opstellen na zoveel jaar huwelijk. Het lijkt wel of ze het woord respect voor hun vrouw, die meestal hun kinderen gebaard heeft, niet meer kennen.
Het is een desillusie. Maar het zijn ook fases. Eerst is er verdriet en hoop dat het misschien nog goed komt. De verwarring en heen en weer geslingerd worden tussen ongeloof en wanhoop. Daarna komt de woede, en woede is goed. Daarna het opkrabbelen en verder gaan.
Je zit duidelijk nog in de eerste fase.
Het is een kloteperiode. Maar je komt er wel doorheen. Echt.
Dikke knuffel.
woensdag 10 juni 2009 om 21:31
Jemig sanne.... ik las mee de afgelopen dagen en maakte me een beetje zorgen. Je legde zo de nadruk op miep overzee (wat ik me goed kan voorstellen hoor) dat ik dacht: wat maakt het uit, als zij het nu niet is dan over twee dagen weer een nieuwe internetliefde. En eerlijk gezegd dacht ik steeds, wat hij ook zegt, dit ruzietje tussen hun is tijdelijk, ze maken het weer goed en dan gaat hij alsnog. Met als gevolg: een verdrietige teleur gestelde sanne. Het is vreselijk moeilijk om alles los te laten, maar je bent zo bezig met de affaire tussen hen (nogmaals, begrip ervoor) dat je er misschien te blind op staart. Loslaten is misschien nog te moeilijk, maar meer afstand nemen is misschien een start. Verhalen van hem over wat er tussen hun twee afspeelt; ruzie, verliefdheid etc. wat hij haar vertelt, dat hoef jij niet te weten. Wat heb jij daarvoor boodschap aan? Of het nou voor jou goed nieuws is (ruzie) of slecht nieuws (het is weer goed en hij gaat toch), daar moet jij allemaal buiten gelaten worden. Het kost je alleen maar pijn, energie en af en toe nodeloze hoop.
En oh ja, LAMLUL.
Dus dat...
En oh ja, LAMLUL.
Dus dat...
woensdag 10 juni 2009 om 22:02
Je hebt natuurlijk gelijk roller maar ik heb hier niet om gevraagd, hij melde dat hij ruzie had, hij belde mij omdat hij zo verdrietig was, en ja ik heb hem gemaild met de vraag ga je wel of niet, maar hij is degene die daar antwoord op heeft gegeven een antwoord dat hij dus gewoon niet had moeten geven. Ik weet dat ik het los moet laten, maar als je er toch zo mee geconfronteerd word is dat heel moeilijk. Ik weet dat ik tegen hem moet zeggen me er niet mee lastig te vallen, maar nu, nu het zover al gaat kan ik het niet loslaten. Heb 'gewoon' besloten er maar van uit te gaan dat hij gaat.
Ga morgen met de kinderen praten, ze moeten weten, en ik denk dat ze dit ook wel weten maar zal het nog eens bevestigen, dat ze met al hun verdriet gewoon bij mij kunnen komen. Dat ik dat erg prettig zal vinden en dat ik er altijd voor hun zal zijn.....altijd.
En verder helemaal met jullie eens hoor, waardeloze vent, lamlul en wat er verder nog staat. Ik ga het echt leren hoor. Elke nieuwe steek is ook een stuk nieuwe boosheid, en een stuk loslaten, want de man die hij nu is wil ik eigenlijk niet eens kennen. (nou ja beetje dan maar dat komt door de 19 jaar he, is moeilijk niet achterom te kijken)
meiden
Ga morgen met de kinderen praten, ze moeten weten, en ik denk dat ze dit ook wel weten maar zal het nog eens bevestigen, dat ze met al hun verdriet gewoon bij mij kunnen komen. Dat ik dat erg prettig zal vinden en dat ik er altijd voor hun zal zijn.....altijd.
En verder helemaal met jullie eens hoor, waardeloze vent, lamlul en wat er verder nog staat. Ik ga het echt leren hoor. Elke nieuwe steek is ook een stuk nieuwe boosheid, en een stuk loslaten, want de man die hij nu is wil ik eigenlijk niet eens kennen. (nou ja beetje dan maar dat komt door de 19 jaar he, is moeilijk niet achterom te kijken)
meiden
woensdag 10 juni 2009 om 22:11
Als hij je belt zeg dan dat jij zijn vrouw niet meer bent en laat hem een ander zoeken voor zijn verdriet/ ellende/ praatje wat dan ook. Is hij er voor jou als jij verdrietig bent? Nee toch? Of in iedergeval zolang als hij er geen profijt van heeft is hij er niet voor je. Anders namelijk wel.
Kortom jij moet eens wat liever worden voor jezelf. En dat betekent je minder lief opstellen naar je ex. Alleen dan voorkom je teleurstellingen en het bijbehorende verdriet. Je hebt al genoeg verdriet lieverd.
Kortom jij moet eens wat liever worden voor jezelf. En dat betekent je minder lief opstellen naar je ex. Alleen dan voorkom je teleurstellingen en het bijbehorende verdriet. Je hebt al genoeg verdriet lieverd.
donderdag 11 juni 2009 om 08:30
Sanne ik lees nog steeds met je mee maar reageer niet zo vaak. Maar nu kom ik je toch even een schop onder je kont geven! *schop*
Zo.
Zal je nou eens ophouden met goede dingen te verwachten van die man? Hou afstand, laat hem zelf de shit oplossen die van hem is!
Niet te geloven, je noemt hem hier al 31 pagina's 'het' doordat hij je zó heeft gekwetst dat je er geen woord meer voor hebt, maar je gaat wel met hem naar bed! Waardoor je je weer verbonden voelt, waardoor er weer allerlei emoties loskomen. Gooi en uit je bed en uit je msn! Niet mee bemoeien, dat gedoetje tussen hem en amerika, het is niet interessant! Hij denkt misschien dat het heel wat is, maar het is absoluut niets. Dus stop er je energie niet in. Want die energie kan je zo veel beter gebruiken; voor jezelf, voor je kinderen!
Ben er niet meer voor hem, want de harde waarheid is: hij gaat er ook echt niet voor jou zijn.
Dus hoor zijn problemen niet aan! Stel je maar wat harder op: je hoeft al z'n persoonlijke dingen niet aan te horen, hij heeft er immers zelf voor gekozen niet meer bij jou te horen.
Zo.
Zal je nou eens ophouden met goede dingen te verwachten van die man? Hou afstand, laat hem zelf de shit oplossen die van hem is!
Niet te geloven, je noemt hem hier al 31 pagina's 'het' doordat hij je zó heeft gekwetst dat je er geen woord meer voor hebt, maar je gaat wel met hem naar bed! Waardoor je je weer verbonden voelt, waardoor er weer allerlei emoties loskomen. Gooi en uit je bed en uit je msn! Niet mee bemoeien, dat gedoetje tussen hem en amerika, het is niet interessant! Hij denkt misschien dat het heel wat is, maar het is absoluut niets. Dus stop er je energie niet in. Want die energie kan je zo veel beter gebruiken; voor jezelf, voor je kinderen!
Ben er niet meer voor hem, want de harde waarheid is: hij gaat er ook echt niet voor jou zijn.
Dus hoor zijn problemen niet aan! Stel je maar wat harder op: je hoeft al z'n persoonlijke dingen niet aan te horen, hij heeft er immers zelf voor gekozen niet meer bij jou te horen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 11 juni 2009 om 11:24
Spijker schop ontvangen hoor . Heb mezelf ook al geschopt en net voor ik jou bijdrage zag een mail naar ex gestuurd dat ik verder niets meer wil horen. Alleen als hij definitief weet ja of nee, want dat is wel belangrijk voor de kinderen natuurlijk. Want dan is hij er 2 weken niet. Kan dan niet naar dans uitvoering van dochter en zulke dingen.
Ik had al door dat het te veel energie vreet, zelfs de dame waar ik vandaag heb gewerkt zei dat ik er slecht uitzag. Ook dat is een eyeopener hoor. Het neemt te veel en krijg er niets voor terug.
Ow, enneee, volgens mij noem ik hem al twee pagina's ex hoor lol ik groei toch wel een heeeeeeeeeeeeeeeeeel klein beetje.
meiden
Ik had al door dat het te veel energie vreet, zelfs de dame waar ik vandaag heb gewerkt zei dat ik er slecht uitzag. Ook dat is een eyeopener hoor. Het neemt te veel en krijg er niets voor terug.
Ow, enneee, volgens mij noem ik hem al twee pagina's ex hoor lol ik groei toch wel een heeeeeeeeeeeeeeeeeel klein beetje.
meiden
donderdag 11 juni 2009 om 12:37
Sanne, betreft je kinderen ga ik je ongevraagd een tip/advies geven. Ik ben kind van gescheiden ouders, dus misschien dat ik nu als volwassene er iets over kan zeggen, dat waardevol voor jou kan zijn.
Het is super van je, dat je je kinderen wilt laten weten, dat ze bij jou terecht kunnen met hun verdrieten en gevoelens omtrent de scheiding. Heel belangrijk voor een kind om te weten, dat je moeder ondanks alle ellende er voor je wilt zijn. Maar wat ik hier lees, dat jij als geen ander zou weten wat je kinderen doormaken, is niet helemaal waar. Jij maakt een echtscheiding door als gertrouwde vrouw en moeder, zij maken de scheiding van hun ouders mee. Dat zijn twee verschillende perspectieven. Je zou bij hen kunnen aangeven, dat ze bij jou terecht kunnen, maar moedig ze ook aan het verdriet onderling te delen en onderling te bespreken. Als broers en zussen kunnen ze nu meer aan elkaar hebben dan ooit tevoren. Alleen zij weten van elkaar wat ze doormaken, zij zitten als kinderen echt in hetzelfde schuitje. Moedig je kinderen ook aan om hun verhaal te doen bij hun beste vriendje/vriendinnetje. Tenslotte, biedt ze ook de mogelijkheid aan om met proffessionele hulp te praten, als ze (en jij) het idee krijgen dat ze niet goed met alle gevoelens en alle dingen, die gaan opspelen omtrent een scheiding, kunnen omgaan. Als iemand dit allemaal destijds tegen mij had gezegd, en mij de mogelijkheid had geboden om ook eens met een proffessionele hulpverlener te praten, had het niet nog 15 jaar geduurd voordat ik kon praten over de scheiding van mijn ouders.
Het is super van je, dat je je kinderen wilt laten weten, dat ze bij jou terecht kunnen met hun verdrieten en gevoelens omtrent de scheiding. Heel belangrijk voor een kind om te weten, dat je moeder ondanks alle ellende er voor je wilt zijn. Maar wat ik hier lees, dat jij als geen ander zou weten wat je kinderen doormaken, is niet helemaal waar. Jij maakt een echtscheiding door als gertrouwde vrouw en moeder, zij maken de scheiding van hun ouders mee. Dat zijn twee verschillende perspectieven. Je zou bij hen kunnen aangeven, dat ze bij jou terecht kunnen, maar moedig ze ook aan het verdriet onderling te delen en onderling te bespreken. Als broers en zussen kunnen ze nu meer aan elkaar hebben dan ooit tevoren. Alleen zij weten van elkaar wat ze doormaken, zij zitten als kinderen echt in hetzelfde schuitje. Moedig je kinderen ook aan om hun verhaal te doen bij hun beste vriendje/vriendinnetje. Tenslotte, biedt ze ook de mogelijkheid aan om met proffessionele hulp te praten, als ze (en jij) het idee krijgen dat ze niet goed met alle gevoelens en alle dingen, die gaan opspelen omtrent een scheiding, kunnen omgaan. Als iemand dit allemaal destijds tegen mij had gezegd, en mij de mogelijkheid had geboden om ook eens met een proffessionele hulpverlener te praten, had het niet nog 15 jaar geduurd voordat ik kon praten over de scheiding van mijn ouders.
donderdag 11 juni 2009 om 14:37
Sanne ik ga mezelf toch nog even aanvullen. NEE: je ex hoeft jou niet te laten weten dat hij 2 weken weggaat. HIJ moet dan namelijk ZELF de dingen regelen.
Wie moet het de kinderen vertellen? Hij.
Wie moet uitleggen dat hij niet naar de dansvoorstelling komt? Hij.
Wie heeft er geen invloed op en er niets mee te maken? Jij.
Wie moet dus niet de problemen voor hem gaan lopen oplossen? Jij.
Wie wil er niets meer horen over het hele Amerikaverhaal? Jij.
Hij is er voor je kinderen of hij is er niet voor ze.
Maar dat geldt ook voor jou: jij bent er voor je kinderen of je bent er niet voor ze. En als je weer met die man naar bed gaat, en dan weer avonden bezig bent met met hem mailen en msnnen en je druk maken en kut voelen over wel gaan niet gaan wel gaan niet gaan.... Dan is dat allemaal energie die je ook had kunnen besteden aan je kinderen. En aan jezelf natuurlijk, maar vooral ook aan je kinderen.
Wie moet het de kinderen vertellen? Hij.
Wie moet uitleggen dat hij niet naar de dansvoorstelling komt? Hij.
Wie heeft er geen invloed op en er niets mee te maken? Jij.
Wie moet dus niet de problemen voor hem gaan lopen oplossen? Jij.
Wie wil er niets meer horen over het hele Amerikaverhaal? Jij.
Hij is er voor je kinderen of hij is er niet voor ze.
Maar dat geldt ook voor jou: jij bent er voor je kinderen of je bent er niet voor ze. En als je weer met die man naar bed gaat, en dan weer avonden bezig bent met met hem mailen en msnnen en je druk maken en kut voelen over wel gaan niet gaan wel gaan niet gaan.... Dan is dat allemaal energie die je ook had kunnen besteden aan je kinderen. En aan jezelf natuurlijk, maar vooral ook aan je kinderen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 11 juni 2009 om 17:05
1 ding, ik ben er altijd voor mijn kinderen en mijn kinderen weten dat. Dat zoon 1 naar dochter 2 gaat voor troost als ik denk dat hij al in bed ligt vind ik niet geen aandacht hebben. Ook zit ik niet avonden lang met ex te msnen of te mailen, dat lijkt misschien zo als ik dat hier zo schrijf maar is echt niet het geval.
Dat ik het niet hoef te weten ? Sorry ben ik het niet mee eens. Natuurlijk moet ik dat weten, zou toch vreemd zijn als er iets met de kinderen is, ik hem probeer te bellen en hij zit in Amerika. Ben het wel met je eens dat hij het de kinderen moet vertellen en ook dat hij dochter 2 moet vertellen dat hij niet bij de dans uitvoering is. En daar is meteen weer een probleem, hij wil tot maandag ochtend wachten of hij gaat of niet. Als hij gaat is dat onder de schooltijd van de kinderen en dus word ik er mee opgezadeld. Heb al tegen hem gezegd dat hij dat niet kon maken en het de kinderen moet vertellen. Hij zegt dat kan ik niet want ik wil tot het allerlaatste moment wachten. En daar kan ik dus verder niets aan doen. Ik zou in ieder geval niet weten wat.
Roller dank je wel, ik zal dat allemaal meenemen in het gesprek van vanavond, echt dat ik hier veel aan heb. Het is waar dat ik hier anders in sta dan de kinderen. Hun verhaal doen bij beste vriend en of vriendinnetje dat hebben ze gelukkig al gedaan en doen ze nog steeds.
meiden
Dat ik het niet hoef te weten ? Sorry ben ik het niet mee eens. Natuurlijk moet ik dat weten, zou toch vreemd zijn als er iets met de kinderen is, ik hem probeer te bellen en hij zit in Amerika. Ben het wel met je eens dat hij het de kinderen moet vertellen en ook dat hij dochter 2 moet vertellen dat hij niet bij de dans uitvoering is. En daar is meteen weer een probleem, hij wil tot maandag ochtend wachten of hij gaat of niet. Als hij gaat is dat onder de schooltijd van de kinderen en dus word ik er mee opgezadeld. Heb al tegen hem gezegd dat hij dat niet kon maken en het de kinderen moet vertellen. Hij zegt dat kan ik niet want ik wil tot het allerlaatste moment wachten. En daar kan ik dus verder niets aan doen. Ik zou in ieder geval niet weten wat.
Roller dank je wel, ik zal dat allemaal meenemen in het gesprek van vanavond, echt dat ik hier veel aan heb. Het is waar dat ik hier anders in sta dan de kinderen. Hun verhaal doen bij beste vriend en of vriendinnetje dat hebben ze gelukkig al gedaan en doen ze nog steeds.
meiden
donderdag 11 juni 2009 om 17:21
Ik bedoel natuurlijk niet letterlijk dat jij het niet hoeft te weten. Ik bedoel dat hij ervoor moet zorgen dat jij het weet. Jij hoeft hem niet te mailen om hem daaraan te herinneren.
En als hij maandag onder schooltijd wil beslissen moet je dat ook niet laten betekenen dat jij het dan moet oplossen. Mag hij zelf oplossen. Hij kan eerder bedenken, langs school tijden, vanuit te vliegtuig bellen, whatever! Maar speel zijn spelletje niet meer volgens zijn regels. Laat het hem zélf oplossen als hij een raar besluit neemt. Zijn besluit, zijn gevolgen.
En als hij maandag onder schooltijd wil beslissen moet je dat ook niet laten betekenen dat jij het dan moet oplossen. Mag hij zelf oplossen. Hij kan eerder bedenken, langs school tijden, vanuit te vliegtuig bellen, whatever! Maar speel zijn spelletje niet meer volgens zijn regels. Laat het hem zélf oplossen als hij een raar besluit neemt. Zijn besluit, zijn gevolgen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 11 juni 2009 om 17:46
ooooooo Ok dan had ik je verkeerd begrepen, misschien heb je wel gelijk, nou ja al gedaan.
Ja en dat vertellen, als hij maandag pas beslist als hij gaat, wil ik het liever zelf vertellen, vind het geen goed idee als hij dat gaat bellen vanuit het vliegtuig terwijl de kinderen nog op school zitten. Ik weet niet hoe ze gaan reageren en wil daar bij zijn. Of hij verteld het ze dit weekend, zijn weekend, dat is natuurlijk ook goed. Maar wil dat het face to face gebeurt. Het liefst dat hij dat doet maar anders ik maar. Zijn besluit, zijn gevolgen mee eens. Toch wil ik niet dat er niet een van ons bij is.
meiden
Ja en dat vertellen, als hij maandag pas beslist als hij gaat, wil ik het liever zelf vertellen, vind het geen goed idee als hij dat gaat bellen vanuit het vliegtuig terwijl de kinderen nog op school zitten. Ik weet niet hoe ze gaan reageren en wil daar bij zijn. Of hij verteld het ze dit weekend, zijn weekend, dat is natuurlijk ook goed. Maar wil dat het face to face gebeurt. Het liefst dat hij dat doet maar anders ik maar. Zijn besluit, zijn gevolgen mee eens. Toch wil ik niet dat er niet een van ons bij is.
meiden
donderdag 11 juni 2009 om 19:45
Lieve Sanne, ik sluit me aan bij wat Spijker schrijft. Ex kan zelf contact zoeken met de kids. Er bestaat mail, telefoon, sms, en als hij nu kan msnen dan kan hij dat ook vanuit amerika naar de kids. Die kunnen een eigen account aanmaken: als ze die niet al hebben, whatever. Mogelijkheden genoeg voor hem om het zelf op te lossen. Dat jij het oplost is wel makkelijk voor hem. Mag jij het slechte nieuws vertellen, maakt het hem weer erg gemakkelijk. Hij wil scheiden dan horen slechtnieuwsgesprekken daar ook bij. Dus ook naar de kinderen toe.
Ik snap dat je je verantwoordelijk voelt maar het is zijn shit. Niet de jouwe, jij zit al met de brokstukken dat je de kids moet opvangen na de teleurstelling. Meer hoef je er niet bij te hebben. (had ik al eerder geschreven maar Spijker legt het je denk ik net even beter uit dan ik kan)
Ik snap dat je je verantwoordelijk voelt maar het is zijn shit. Niet de jouwe, jij zit al met de brokstukken dat je de kids moet opvangen na de teleurstelling. Meer hoef je er niet bij te hebben. (had ik al eerder geschreven maar Spijker legt het je denk ik net even beter uit dan ik kan)
donderdag 11 juni 2009 om 19:48
Sanne, je schrijft dat je liever niet hebt dat ze het op school te horen krijgen dat hij naar Amerika is gegaan (of onderweg is) Misschien doe je dat omdat je niet wilt dat de schoolprestaties eronder lijden of dat ze instorten of iets dergelijks. Of is er een andere reden? Want op school zijn er leraren, mentors, vrienden/ vriendinnen. Die tot jij er bent of tot ze thuis zijn die steun net zo goed kunnen geven. Maar ik begrijp dat jij er voor hen wil zijn. Wat dat betreft ben je een goede moeder
donderdag 11 juni 2009 om 20:45
Ja de enige reden is dat ik er voor hen wil zijn. Ik weet dat ze vrienden hebben op school en leraren en mentoren maar is toch anders dan de armen van je eigen moeder.
Ze hebben allemaal msn maar ik vind dat wel een beetje tegen de borst stuiten hoor, als ik het zo zeggen mag. Vanuit Amerika melden dat ie daar zit?? pfffffffffffffffffff denk dat ze dan echt boos worden i.p.v cool gaan zeggen. Maar jullie hebben natuurlijk gelijk het is zijn probleem. Weet alleen niet of ik jullie raad kan opvolgen. Ga er in ieder geval wel over nadenken.
meiden
Ze hebben allemaal msn maar ik vind dat wel een beetje tegen de borst stuiten hoor, als ik het zo zeggen mag. Vanuit Amerika melden dat ie daar zit?? pfffffffffffffffffff denk dat ze dan echt boos worden i.p.v cool gaan zeggen. Maar jullie hebben natuurlijk gelijk het is zijn probleem. Weet alleen niet of ik jullie raad kan opvolgen. Ga er in ieder geval wel over nadenken.
meiden
