Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
donderdag 11 juni 2009 om 20:48
En waarom hou je dan je hand boven zijn hoofd? Waarom mag hij niet de boeman zijn als hij ook dingen doet die boemannen doen? Doet niets af aan het feit dat hij hun vader is. Alleen hij is geen "god" die nooit eens wat verkeerd doet en altijd het juiste doet. Ook hij is maar mens en maakt fouten! Dat mogen je kinderen best zien en merken. Dat ze dan boos worden is normaal.
donderdag 11 juni 2009 om 20:51
Laat ze maar boos op hem zijn, dat soort gevoel hoort er ook allemaal bij.
Loop niet alles voor hem op te lossen!
En als ze daarna bij je komen omdat ze verdrietig zijn omdat hij het zo stom geregeld heeft, dan ben je er toch nog steeds voor ze? En in het ideale geval troost je ze dan zónder hun pa af te vallen...
Loop niet alles voor hem op te lossen!
En als ze daarna bij je komen omdat ze verdrietig zijn omdat hij het zo stom geregeld heeft, dan ben je er toch nog steeds voor ze? En in het ideale geval troost je ze dan zónder hun pa af te vallen...
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 11 juni 2009 om 20:51
Weet je lieve Sanne, je haalt de hele tijd de kastanjes uit het vuur voor je ex. En waarvoor? Kijk het is logisch dat je naar je kinderen toe geen kwaad spreekt over je ex. Daarmee breng je ze in tweestrijd. Maar dat betekent toch niet dat je zijn fouten/ misstappen of andere shit maar moet blijven oplossen?
Lieverd laat het eens los! Je weet wat hen boven het hoofd hangt. Wees er dan op dat moment als het gebeurd voor hen. En ga niet nu al allerlei dingen inbouwen om het leed te verzachten. Dat gaat je niet lukken. Teleurgesteld/verdrietig en boos zijn ze toch wel. Jij bent hun stabiele factor. Hou dat voor ogen. Dat ex niet beseft wat hij ze aandoet dat is zijn ding. Wordt tijd dat hij dat niet alleen van jou hoort maar ook gaat merken van zijn kinderen zelf. Want reken maar dat hij dat echt wel op zijn bordje gaat krijgen.
Lieverd laat het eens los! Je weet wat hen boven het hoofd hangt. Wees er dan op dat moment als het gebeurd voor hen. En ga niet nu al allerlei dingen inbouwen om het leed te verzachten. Dat gaat je niet lukken. Teleurgesteld/verdrietig en boos zijn ze toch wel. Jij bent hun stabiele factor. Hou dat voor ogen. Dat ex niet beseft wat hij ze aandoet dat is zijn ding. Wordt tijd dat hij dat niet alleen van jou hoort maar ook gaat merken van zijn kinderen zelf. Want reken maar dat hij dat echt wel op zijn bordje gaat krijgen.
donderdag 11 juni 2009 om 21:15
Mijn probleem is is dat ik me dan zo schuldig voel, naar de kinderen toe hoor niet naar ex. De kans zit er in dat ik het weet voor dat zij het weten, en om het dan niet te vertellen...pffffff dat zal moeilijk worden. Vind wel dat jullie gelijk hebben, hij moet het ze vertellen niet ik. Ik kan dan alleen maar hopen dat hij dit van het weekend doet.
Zal me zelf schoppen, zal hem er niet over bellen of mailen. Kijken hoe hij dit oplost, maar owwwwww ik zal meteen mijn mond dichtnaaien....
en mijn handen op de rug houden......
Zal me zelf schoppen, zal hem er niet over bellen of mailen. Kijken hoe hij dit oplost, maar owwwwww ik zal meteen mijn mond dichtnaaien....
en mijn handen op de rug houden......
donderdag 11 juni 2009 om 21:32
Je hoeft je niet schuldig te voelen naar je kinderen. Jij als ouder weet al jaren dingen die je pas later aan de kinderen vertelde dan dat jij het al wist. Nu is dat niet anders. Alleen dit is iets verdrietigs en ik vermoed dat je je daarom schuldig voelt. Maar jij doet hen geen pijn, dat doet je ex. En als jij hem het hand boven het hoofd blijft houden grote kans dat je dat op een dag niet meer gaat lukken. En dan komt de klap nog harder aan dan dat ze nu stukje bij beetje al mee gaan maken. Want nu is het nog een uitvoering waar hij dan niet bij kan zijn. Wat te denken bij een diplomauitreiking bv. Zal het niet verdrietiger zijn als hij daar niet bij is?
Je bent echt een goede moeder, je bent ook ontzettend goed bezig voor je kinderen. Maar je haalt je denk ik meer op je nek dan nodig is. Al bedoel je het onzettend goed en lief. Je bent een kanjer maar je moet echt beter zorgen voor jezelf en de kids. En dat betekent echt (al is dat gevoelsmatig moeilijk) dat ex slecht nieuwsberichten over hemzelf gewoon zelf moet vertellen. En de manier waarop mag hij zelf bedenken.
Statistisch gezien zitten er in elke klas van jouw kinderen ook kinderen wiens ouders op dit moment gaan scheiden dan wel net gescheiden zijn. En misschien zitten daar zelfs vriendjes/ vriendinnetjes bij. Denk je niet dat jouw kinderen niet al eens verhalen hebben gehoord van hun vriendjes/ vriendinnetjes/ klasgenoten over vaders of moeders die dingen doen die teleurstellend zijn? Natuurlijk is het een ver van je bed situatie als het anderen betreft. En maakt dat de shock dat het jou overkomt niet minder op. Maar weet zeker dat ze dit soort dingen al kennen.
Overigens zul jij ook wel eens je kinderen moeten teleurstellen. (omdat er niet genoeg geld is om iets leuks te doen, of op vakantie te gaan, of noem maar wat op) En natuurlijk wil ik niet dat je in deze situatie terecht komt. Maar elk leven kent zijn teleurstellingen. Niemands leven is perfect. De manier waarop je omgaat met teleurstellingen dat maakt je als mens sterk.
Mmmm klinkt allemaal ongelooflijk Dr Phil achtig als ik het zo teruglees. Zo bedoel ik het niet.
Je bent echt een goede moeder, je bent ook ontzettend goed bezig voor je kinderen. Maar je haalt je denk ik meer op je nek dan nodig is. Al bedoel je het onzettend goed en lief. Je bent een kanjer maar je moet echt beter zorgen voor jezelf en de kids. En dat betekent echt (al is dat gevoelsmatig moeilijk) dat ex slecht nieuwsberichten over hemzelf gewoon zelf moet vertellen. En de manier waarop mag hij zelf bedenken.
Statistisch gezien zitten er in elke klas van jouw kinderen ook kinderen wiens ouders op dit moment gaan scheiden dan wel net gescheiden zijn. En misschien zitten daar zelfs vriendjes/ vriendinnetjes bij. Denk je niet dat jouw kinderen niet al eens verhalen hebben gehoord van hun vriendjes/ vriendinnetjes/ klasgenoten over vaders of moeders die dingen doen die teleurstellend zijn? Natuurlijk is het een ver van je bed situatie als het anderen betreft. En maakt dat de shock dat het jou overkomt niet minder op. Maar weet zeker dat ze dit soort dingen al kennen.
Overigens zul jij ook wel eens je kinderen moeten teleurstellen. (omdat er niet genoeg geld is om iets leuks te doen, of op vakantie te gaan, of noem maar wat op) En natuurlijk wil ik niet dat je in deze situatie terecht komt. Maar elk leven kent zijn teleurstellingen. Niemands leven is perfect. De manier waarop je omgaat met teleurstellingen dat maakt je als mens sterk.
Mmmm klinkt allemaal ongelooflijk Dr Phil achtig als ik het zo teruglees. Zo bedoel ik het niet.
donderdag 11 juni 2009 om 21:36
quote:sannemer schreef op 11 juni 2009 @ 21:15:
De kans zit er in dat ik het weet voor dat zij het weten,
Hoezo dat dan? Hij gaat het toch pas op het allerallerlaatst beslissen? Pas als zij op school zijn? Dus dan mag hij het ze zelf vertellen, en lijkt me dat als hij het aan jou kan vertellen, hij het op dat moment ook aan hen mag vertellen.
Dat mag je ook best van hem eisen: vertel het ze, ik wil het niet moeten doen.
Hoe hij dat dan gaat vertellen (telefoon, live, msn) dat moet hij helemaal zelf weten en dat moet je niet voor hem oplossen.
De kans zit er in dat ik het weet voor dat zij het weten,
Hoezo dat dan? Hij gaat het toch pas op het allerallerlaatst beslissen? Pas als zij op school zijn? Dus dan mag hij het ze zelf vertellen, en lijkt me dat als hij het aan jou kan vertellen, hij het op dat moment ook aan hen mag vertellen.
Dat mag je ook best van hem eisen: vertel het ze, ik wil het niet moeten doen.
Hoe hij dat dan gaat vertellen (telefoon, live, msn) dat moet hij helemaal zelf weten en dat moet je niet voor hem oplossen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 11 juni 2009 om 21:57
Spijker ....... Kort is ook goed hoor. En ik zal het niet voor hem oplossen. Echt niet, heb de tape al gepakt en de seconde lijm ligt klaar...... En ja als hij het mij verteld voor de kinderen (wat er wel inzit) zal ik eisen dat hij het de kinderen verteld. Zo !! Voel me groeien, en eigenlijk voel me nu best goed, heb er erg mee in mijn maag gezeten, verzorgend typje he zucht.....
Dushi dokter Phil is op zijn tijd echt wel te pruimen hoor, en je hebt natuurlijk gelijk, hoe je het ook zegt
Vandaag ook nog goede dingen, lekker met mijn vriendin de stad in geweest, 2 nieuwe broeken gekocht, 3 t-shirts en, ehmmm durf het bijna niet te zeggen een legging met tuniek, (echt dat is zo niet mij eigenlijk ) en het staat mooi. Volgens dochters dan, ook volgens mij zelf hoor. Ik moest, ben in de afgelopen twee maanden al 11 kilo afgevallen en al mijn broeken zakte van mijn kont.......staat zo slordig als je over straat loopt.
meiden
Dushi dokter Phil is op zijn tijd echt wel te pruimen hoor, en je hebt natuurlijk gelijk, hoe je het ook zegt
Vandaag ook nog goede dingen, lekker met mijn vriendin de stad in geweest, 2 nieuwe broeken gekocht, 3 t-shirts en, ehmmm durf het bijna niet te zeggen een legging met tuniek, (echt dat is zo niet mij eigenlijk ) en het staat mooi. Volgens dochters dan, ook volgens mij zelf hoor. Ik moest, ben in de afgelopen twee maanden al 11 kilo afgevallen en al mijn broeken zakte van mijn kont.......staat zo slordig als je over straat loopt.
meiden
donderdag 11 juni 2009 om 22:21
ssssssssssssst, ja was bittere noodzaak, maar toch zie ik dit als iets positiefs, wil ik dit zien als iets positiefs. 2 hele maten kleiner, kon het dus hebben. Zelfs een spijkerbroek, nu maat 38, zo lang geleden dat ik dat paste, en dus positief. Wil niet denken aan de oorzaak van de slanke lijn. Lekker genoten van nieuwe kleren kopen.
meiden
meiden
donderdag 11 juni 2009 om 22:47
donderdag 11 juni 2009 om 22:50
Stand van zaken Gianna qua gewicht, afhankelijk van consumptie van rode wijn/chips/nootjes en dergelijke: -10 / -8 kilo. Ik heb mijn broeken maar ingenomen... Sommige dingen kan ik écht niet meer eten. Appels bijvoorbeeld. (Ex at elke ochtend als ontbijt een appel). En brood alleen als ik het onopvallend naar binnen werk. In de auto of zo. Net stopverf...
donderdag 11 juni 2009 om 23:24
Misschien wel waar, maar voel het toch, schuldig bedoel ik dan, kan er niets aan doen. Maar probeer het soms ook weg te drukken hoor.
Och wel blijven eten hoor, ik eet waar ik trek in heb, helaas is dat niet zo veel, maar let niet op wat ik eet, als je snapt wat ik bedoel.
Misschien crackers, beschuit, drink ontbijt ? Eet misschien wel makkelijker weg dan brood.
meiden
Och wel blijven eten hoor, ik eet waar ik trek in heb, helaas is dat niet zo veel, maar let niet op wat ik eet, als je snapt wat ik bedoel.
Misschien crackers, beschuit, drink ontbijt ? Eet misschien wel makkelijker weg dan brood.
meiden
vrijdag 12 juni 2009 om 20:37
vrijdag 12 juni 2009 om 20:42
Ik weet het Dushi maar het is moeilijk om te eten als je geen honger hebt.
Kinderen zijn net weer opgehaald, waarom blijft dat toch elke keer een tranendal ? Ik kan me inhouden tot ze weg zijn, kan zelfs de kracht vinden om ze uit te zwaaien, omdat ik weet dat ze dat graag willen. Maar zo gauw ik de deur dichttrek komen de tranen. Zit alweer een half uurtje te snotteren. En ik weet het zondag zie ik ze weer maar vind dat zo lang duren. Morgen dagje naar vriendin, ben ik er even uit maar kan niet wachten tot ze weer hier zijn hoor. Zal dat ooit makkelijker worden, zal ik ooit gaan denken "goh kan ik lekker even dit of dat" ? Vast wel maar geloof er niets van.
meiden
Kinderen zijn net weer opgehaald, waarom blijft dat toch elke keer een tranendal ? Ik kan me inhouden tot ze weg zijn, kan zelfs de kracht vinden om ze uit te zwaaien, omdat ik weet dat ze dat graag willen. Maar zo gauw ik de deur dichttrek komen de tranen. Zit alweer een half uurtje te snotteren. En ik weet het zondag zie ik ze weer maar vind dat zo lang duren. Morgen dagje naar vriendin, ben ik er even uit maar kan niet wachten tot ze weer hier zijn hoor. Zal dat ooit makkelijker worden, zal ik ooit gaan denken "goh kan ik lekker even dit of dat" ? Vast wel maar geloof er niets van.
meiden
vrijdag 12 juni 2009 om 21:10
Is de derde keer al, pas, weet ik veel. Ik zou zo graag blij voor de kinderen willen zijn, ze gaan naar de camping waar ze graag komen, ze zien hun vader weer een heel weekend, ik bedoel maar....... en natuurlijk ben ik blij voor ze. Het is alleen zo verschrikkelijk shit dat ik dan weer zo verdrietig moet zijn. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Dushi dit moet ik echt even gezegd hebben, je veelheid van reageren, je steun maar ook je welgemeende adviezen, zelfs degene die ik niet wil horen maar wel moet horen, ik vind het ge-wel-dig ! Jij bent ge-wel-dig.
En hiermee wil ik natuurlijk niemand anders mee voor het hoofd stoten. Ik vind iedereen schatjes die hier reageren, zelfs als jullie dingen zeggen waar ik niet blij van word. Ik zou niet zonder jullie steun en advies kunnen.
meiden
Dushi dit moet ik echt even gezegd hebben, je veelheid van reageren, je steun maar ook je welgemeende adviezen, zelfs degene die ik niet wil horen maar wel moet horen, ik vind het ge-wel-dig ! Jij bent ge-wel-dig.
En hiermee wil ik natuurlijk niemand anders mee voor het hoofd stoten. Ik vind iedereen schatjes die hier reageren, zelfs als jullie dingen zeggen waar ik niet blij van word. Ik zou niet zonder jullie steun en advies kunnen.
meiden
vrijdag 12 juni 2009 om 21:36
Hmmm derde keer al, jeetje! Maar dan nog! Het slijt, al is dat makkelijk gezegd van mij. Dat verdriet zit er, moet eruit. Mooie is dat je het nu kunt doen terwijl niemand je ziet of hoort. Dus kun je je lekker even laten gaan. Al hoop ik wel dat je ook eens huilt als er een vriendin of iemand bij is. Zodat diegene je echt even kan troosten.
Want al zijn de virtuele steunen er, knuffelen we jou ook virtueel. Een echte arm om je schouder is nog fijner.
En bedankt voor het compliment maar jij bent het die de pluim verdient. Want wat wij ook zeggen, schrijven of aan emoticons bij plakken. Jij doet het, jij bent het die dit allemaal doormaakt het maar moet rooien voor zover dat kan en lukt. Jij!
Want al zijn de virtuele steunen er, knuffelen we jou ook virtueel. Een echte arm om je schouder is nog fijner.
En bedankt voor het compliment maar jij bent het die de pluim verdient. Want wat wij ook zeggen, schrijven of aan emoticons bij plakken. Jij doet het, jij bent het die dit allemaal doormaakt het maar moet rooien voor zover dat kan en lukt. Jij!
vrijdag 12 juni 2009 om 21:59
Goh ben ik helemaal vergeten te vertellen door die stomme achtbaan. Viel van de week bijna van mijn stoel, letterlijk he. Want wie belde er ? Helemaal uit haar eigen?? Mijn zus! Echt wist niet wat ik hoorde, en toch kan ik het gevoel niet van me afzetten van te weinig, te laat. Ik weet het, het is mijn enigste zusje, en ik zal dan ook niet echt bot tegen haar gaan doen, maar mijn hart bij haar uitstorten, haar vertellen hoe ik me echt voel, denk niet dat dat er nog in zit. Het is de eerste keer dat ze uit haar eigen, dus zonder dat het haar gezegd is, belt. En dan nog sinds ik verteld heb wat er aan de hand is, is dit pas de tweede keer dat ze belde. Nou ja dat is 2x meer dan mijn jongste broer natuurlijk. Bah. Ik weet nog niet wat ik hiermee ga doen, en eigenlijk vind ik het op dit moment verspilde energie. Heb mijn energie voor andere dingen nodig.
meiden
meiden
vrijdag 12 juni 2009 om 23:36
hoi sanne,
ik kwam jou verhaal tegen en moest je gewoon even een knuffel komen brengen. heb niet alle reactie´s gelezen maar voornamelijk die van jou. ik weet hoe je je voelt en zit zelf nog steeds in de elende na ruim 2 jaar. het doet zoveel pijn om verlaten te worden terwijl jij nog steeds van die ander houd, en dan ook nog het verdriet van de kinderen. ook hier heb ik mee te maken. herken heel veel van jou, niet slapen (2 uurtjes per nacht) afvallen (zelf 18 kilo kwijt geweest) en dan die woede, verdriet enz. ik zelf heb een relatie van 23 jaar en 2 kindertjes van 8 en net 11 jaar, de jongste heeft ook nog eens een stoornis waar door alles dubbel zo hard bij hem overkomt. de man waarmee ik getrouwd ben woont nu al 2 jaar bij zijn ouders, en heeft zelf psychische problemen waar door ik er geen einde aan kan maken omdat ik vind dat ik alles moet hebben gegeven. daarna kan ik pas een beslissing nemen omdat dat gewoon in me zit. ook die van mij heeft lopen klote met een ander die zich uitgaf als een vriendin van mij. ze zou nooit aan een getrouwde vent komen, maar heb haar nooit vertrouwd en zie wat er gebeurd is. het is en blijft moeilijk!!! bij ons gaat het weken goed en dan gebeurd er iets en zijn we weer terug bij af. we zijn er inmiddels wel achter dat mijn man ook aan de stoornis lijd die mijn jongste zoontje heeft.
een van de kids word wakker ga er even heen, zal hier zeker mee gaan lezen.
dikke knuffel doos
ik kwam jou verhaal tegen en moest je gewoon even een knuffel komen brengen. heb niet alle reactie´s gelezen maar voornamelijk die van jou. ik weet hoe je je voelt en zit zelf nog steeds in de elende na ruim 2 jaar. het doet zoveel pijn om verlaten te worden terwijl jij nog steeds van die ander houd, en dan ook nog het verdriet van de kinderen. ook hier heb ik mee te maken. herken heel veel van jou, niet slapen (2 uurtjes per nacht) afvallen (zelf 18 kilo kwijt geweest) en dan die woede, verdriet enz. ik zelf heb een relatie van 23 jaar en 2 kindertjes van 8 en net 11 jaar, de jongste heeft ook nog eens een stoornis waar door alles dubbel zo hard bij hem overkomt. de man waarmee ik getrouwd ben woont nu al 2 jaar bij zijn ouders, en heeft zelf psychische problemen waar door ik er geen einde aan kan maken omdat ik vind dat ik alles moet hebben gegeven. daarna kan ik pas een beslissing nemen omdat dat gewoon in me zit. ook die van mij heeft lopen klote met een ander die zich uitgaf als een vriendin van mij. ze zou nooit aan een getrouwde vent komen, maar heb haar nooit vertrouwd en zie wat er gebeurd is. het is en blijft moeilijk!!! bij ons gaat het weken goed en dan gebeurd er iets en zijn we weer terug bij af. we zijn er inmiddels wel achter dat mijn man ook aan de stoornis lijd die mijn jongste zoontje heeft.
een van de kids word wakker ga er even heen, zal hier zeker mee gaan lezen.
dikke knuffel doos
zaterdag 13 juni 2009 om 00:03
Ik probeer 's ochtend altijd Brinta met yoghurt naar binnen te stouwen ipv brood. Als ik er niet te diep bij nadenk (zo rond 7.10 uur) lukt het wel.. Bleeeh!
Sanne: het wegzijn van je kinderen went inderdaad, kan ik je melden (mijn man ging er vandoor op 8 januari). Al went het nooit helemaal, zeker niet als ze het rot hebben daar. Ik heb oudste zoon inmiddels al 4x opgehaald daar, vanwege ruzie en zit elke keer toch zo'n beetje in de startblokken tot 22.00 uur 's avonds..
Familie vindt het inderdaad vaak 'moeilijk' Sanne. Het is gewoon niet zo leuk en gezellig om al dat gezeur van ons aan te horen... En wat moet je dan zeggen? En misschien moet je dan nog keuzes maken ook. He-le-maal niet gezellig! Aan ex-schoonfamilie stuur ik ook alleen oppervlakkige optimistische mailtjes tegenwoordig. Zij hebben zgn 'voor mij en de kinderen gekozen' (ha ha), maar ex blijft toch altijd hun zoon.. Dus vertel ik alleen oppervlakkige rimram tegenwoordig; dat is wat ze graag willen horen immers.
Sanne: het wegzijn van je kinderen went inderdaad, kan ik je melden (mijn man ging er vandoor op 8 januari). Al went het nooit helemaal, zeker niet als ze het rot hebben daar. Ik heb oudste zoon inmiddels al 4x opgehaald daar, vanwege ruzie en zit elke keer toch zo'n beetje in de startblokken tot 22.00 uur 's avonds..
Familie vindt het inderdaad vaak 'moeilijk' Sanne. Het is gewoon niet zo leuk en gezellig om al dat gezeur van ons aan te horen... En wat moet je dan zeggen? En misschien moet je dan nog keuzes maken ook. He-le-maal niet gezellig! Aan ex-schoonfamilie stuur ik ook alleen oppervlakkige optimistische mailtjes tegenwoordig. Zij hebben zgn 'voor mij en de kinderen gekozen' (ha ha), maar ex blijft toch altijd hun zoon.. Dus vertel ik alleen oppervlakkige rimram tegenwoordig; dat is wat ze graag willen horen immers.
zaterdag 13 juni 2009 om 23:16
Ik heb op dit moment beter contact met mijn zwager en schoonzus dan met mijn eigen familie, ik vind dit toch wel triest hoor.
Ga het er toch nog even over hebben. Relatie met de doos is definitief over, hij heeft dat zelfs aan de kinderen verteld. En wat jullie ook zeggen, het maakt het toch wel makkelijker.
Vandaag wel goede dag gehad, lekker bij vriendin in de tuin gezeten, even wat voor haar op de comp gedaan. Heerlijk relaxt. Morgen komen de kinderen alweer om 9 uur terug, gaan dan naar vriendin, want dochter 2 heeft danswedstrijd. Gaan lekker kijken en hopen dat ze nu eindelijk eens bij de eerste 3 belanden. Zijn steeds vierde geworden, de laatste keer op 0.03 punten afstand van nummer 3 en dat was wel zuur hoor. Maar ach ze hebben er erg veel lol in en dat is het allerbelangrijkste.
Ow ja, eten, smorgens meestal drinkontbijt, dat is tenminste weg te krijgen. Tussen de middag 1 broodje, gaat echt niet meer in. En 's avonds ??? Tja das voor mij altijd een moeilijke, maar ik probeer altijd te eten al valt dat niet altijd mee. Blijf wel genoeg drinken. Das ook belangrijk nietwaar. Water he......lol
meiden
Ga het er toch nog even over hebben. Relatie met de doos is definitief over, hij heeft dat zelfs aan de kinderen verteld. En wat jullie ook zeggen, het maakt het toch wel makkelijker.
Vandaag wel goede dag gehad, lekker bij vriendin in de tuin gezeten, even wat voor haar op de comp gedaan. Heerlijk relaxt. Morgen komen de kinderen alweer om 9 uur terug, gaan dan naar vriendin, want dochter 2 heeft danswedstrijd. Gaan lekker kijken en hopen dat ze nu eindelijk eens bij de eerste 3 belanden. Zijn steeds vierde geworden, de laatste keer op 0.03 punten afstand van nummer 3 en dat was wel zuur hoor. Maar ach ze hebben er erg veel lol in en dat is het allerbelangrijkste.
Ow ja, eten, smorgens meestal drinkontbijt, dat is tenminste weg te krijgen. Tussen de middag 1 broodje, gaat echt niet meer in. En 's avonds ??? Tja das voor mij altijd een moeilijke, maar ik probeer altijd te eten al valt dat niet altijd mee. Blijf wel genoeg drinken. Das ook belangrijk nietwaar. Water he......lol
meiden
