Reizen
alle pijlers
Hét (r)emigreren Topic
woensdag 18 maart 2009 om 16:57
Woon je in het buitenland, wil je naar het buitenland of kom je juist terug naar NL?
Nieuwe schrijvers altijd welkom!
Waar zitten we allemaal?
Ainne --> Ierland
Alejandra --> Bolivia
Anais --> Turkije
Biebeltje --> Nederland (voormalig Londen)
Bloempje --> Egypte
Caramella --> Net terug uit de UK
Chicha --> Spanje
Chili-girl --> Chili *heeft inlogproblemen*
Choc_11 --> Frankrijk
Discovery --> Nederland
Guiri --> Spanje
Hope --> Duitsland, maar gaat terug naar NL
Ine --> Oostenrijk
JJ80 --> Terug in NL na latijns-Amerikaans dansavontuur
Kodak --> US
Lapin --> Zwitserland
Liubi --> Duitsland
Marloussie --> Noorwegen *zwanger*
Moonglade --> Nederland
Nymeria --> UK
Orbit --> Nederland (terug uit Australië)
Raccoon --> US
Razzmatazz --> Frankrijk
Rubis --> Frankrijk
Saby --> Italië
Sanne --> Australië
Sarah2ndLife --> Australië
SFO --> US
Snjokorn --> IJsland
Spinnetje --> Zuid-Afrika
Speculaasje --> Israel
Surf --> Nederland (voormalig Frankrijk en Portugal)
Undertaker --> gaat (terug) naar Australië
Vibeke --> Dubai * vers jongensbabietje geboren! *
Visotsky --> Ierland *zwanger*
Ik zal proberen de namen bij te houden, als er iemand mist, laat maar weten.
Link naar het oude topic.
Nieuwe schrijvers altijd welkom!
Waar zitten we allemaal?
Ainne --> Ierland
Alejandra --> Bolivia
Anais --> Turkije
Biebeltje --> Nederland (voormalig Londen)
Bloempje --> Egypte
Caramella --> Net terug uit de UK
Chicha --> Spanje
Chili-girl --> Chili *heeft inlogproblemen*
Choc_11 --> Frankrijk
Discovery --> Nederland
Guiri --> Spanje
Hope --> Duitsland, maar gaat terug naar NL
Ine --> Oostenrijk
JJ80 --> Terug in NL na latijns-Amerikaans dansavontuur
Kodak --> US
Lapin --> Zwitserland
Liubi --> Duitsland
Marloussie --> Noorwegen *zwanger*
Moonglade --> Nederland
Nymeria --> UK
Orbit --> Nederland (terug uit Australië)
Raccoon --> US
Razzmatazz --> Frankrijk
Rubis --> Frankrijk
Saby --> Italië
Sanne --> Australië
Sarah2ndLife --> Australië
SFO --> US
Snjokorn --> IJsland
Spinnetje --> Zuid-Afrika
Speculaasje --> Israel
Surf --> Nederland (voormalig Frankrijk en Portugal)
Undertaker --> gaat (terug) naar Australië
Vibeke --> Dubai * vers jongensbabietje geboren! *
Visotsky --> Ierland *zwanger*
Ik zal proberen de namen bij te houden, als er iemand mist, laat maar weten.
Link naar het oude topic.
donderdag 25 juni 2009 om 22:45
Lapin, het zit je idd ook niet echt mee de laatste tijd en wat je zegt, keuvelen in een vreemde taal is altijd makkelijker dan de officiele documenten of officiele brieven. Dat maakt het dan allemaal nog even iets lastiger dan normaal.
In NL geef je ze dan de wind van voren en bijt je lekker van je af, in een vreemde taal kan dat niet. Of minder en dat is niet altijd prettig. Dat herken ik ook.
Ook als je bijv verdrietig bent, je zorgen maakt, niet echt happy in je vel zit enz. In NL zou je bij een vriendin op de koffie gaan, lekker van je af lullen en dan weer verder. In het duits kan ik me goed redden, maar mijn hart luchten.. mwah.
Anais, goed dat je er een feestmaal van gemaakt hebt!! En sorry dat ik met zo'n item begin juist op een dag dat het voor jou extra gevoeliger ligt dan op andere dagen.. Dat was niet mijn bedoeling, om je verdriet op te rakelen.
Specu, ik denk dat het heel normaal is dat je de ander niet onnodig zorgen wilt laten hebben en niet altijd alles verteld. Als mijn moeder belt en vraagt hoe het was, zeg ik niet snel dat ik in een dip zit of me niet zo happy voel, dan gaat het altijd goed. Als het echt even een Dip is, zeg ik het wel, maar zwak ik het alsnog af of gooi het op het weer.
Komen jouw ouders vaak langs?
In NL geef je ze dan de wind van voren en bijt je lekker van je af, in een vreemde taal kan dat niet. Of minder en dat is niet altijd prettig. Dat herken ik ook.
Ook als je bijv verdrietig bent, je zorgen maakt, niet echt happy in je vel zit enz. In NL zou je bij een vriendin op de koffie gaan, lekker van je af lullen en dan weer verder. In het duits kan ik me goed redden, maar mijn hart luchten.. mwah.
Anais, goed dat je er een feestmaal van gemaakt hebt!! En sorry dat ik met zo'n item begin juist op een dag dat het voor jou extra gevoeliger ligt dan op andere dagen.. Dat was niet mijn bedoeling, om je verdriet op te rakelen.
Specu, ik denk dat het heel normaal is dat je de ander niet onnodig zorgen wilt laten hebben en niet altijd alles verteld. Als mijn moeder belt en vraagt hoe het was, zeg ik niet snel dat ik in een dip zit of me niet zo happy voel, dan gaat het altijd goed. Als het echt even een Dip is, zeg ik het wel, maar zwak ik het alsnog af of gooi het op het weer.
Komen jouw ouders vaak langs?
donderdag 25 juni 2009 om 22:50
quote:lapin schreef op 25 juni 2009 @ 22:36:
[...]
Ja stom, ik bedoel Specu natuurlijk
Was het niet koud met een string aan?
Nee, dat ging best.. maar die putten he? Dat was minder. Maar later heb ik mijn boa om mijn heupen geknoopt en toen ging het wel.
Lopen er veel gays mee in de parade dan Specu? Ik stelde mij eigenlijk een heel bescheiden, kleine groep voor van pakmbeet, 50 mensen. Maar dat zal wel een zwaar onderschat aantal zijn, denk ik..
[...]
Ja stom, ik bedoel Specu natuurlijk
Was het niet koud met een string aan?
Nee, dat ging best.. maar die putten he? Dat was minder. Maar later heb ik mijn boa om mijn heupen geknoopt en toen ging het wel.
Lopen er veel gays mee in de parade dan Specu? Ik stelde mij eigenlijk een heel bescheiden, kleine groep voor van pakmbeet, 50 mensen. Maar dat zal wel een zwaar onderschat aantal zijn, denk ik..
donderdag 25 juni 2009 om 22:53
Mijn moeder was twee jaar niet geweest, pa komt een paar keer per jaar. Maar ik was vorig jaar in Nl, stond ik onverwacht op de stoep op mijn vaders verjaardag. Toen stond hij ook te huilen
Ik heb hier gelukkig wel een goede armeense vriendin, een soort oudere zus, bij wie ik echt met alles terecht kan. Bovendien kent ze de armeense gemeenschap van binnenuit, met gewoontes, tradities, weet wie rare lui zijn, etc- errrg handig.
En ik heb twee goede vrienden in Nl, waarmee ik vaak bel, ook als ik echt wat heb. Ook handig dat er een een man is, die zien dingen toch vanuit ander perspectief. Hij belt mij ook als hij weer perikelen met vrouwen heeft (vandaag was dat vermakelijk, hij had een liefdesbrief van een stalker gehad).
Ik heb hier gelukkig wel een goede armeense vriendin, een soort oudere zus, bij wie ik echt met alles terecht kan. Bovendien kent ze de armeense gemeenschap van binnenuit, met gewoontes, tradities, weet wie rare lui zijn, etc- errrg handig.
En ik heb twee goede vrienden in Nl, waarmee ik vaak bel, ook als ik echt wat heb. Ook handig dat er een een man is, die zien dingen toch vanuit ander perspectief. Hij belt mij ook als hij weer perikelen met vrouwen heeft (vandaag was dat vermakelijk, hij had een liefdesbrief van een stalker gehad).
donderdag 25 juni 2009 om 23:02
donderdag 25 juni 2009 om 23:05
Wat een heavy stuff, zeg! Sterkte Anais, vooral vandaag.
Dit alles doet me denken aan toen mijn oma stierf in 2007, na een lang ziektebed... omdat ik niet onbepaald vrij kon nemen, was ik de enige van de familie die niet naast haar bed kon zitten... mijn ouders, zus, ooms, tantes, neven en nichten wisselden elkaar af en dat heeft een aantal weken geduurd. De laatste keer dat ik belde zei m'n tante dat ze net sliep en haar niet wakker wilde maken, natuurlijk niet wetend dat het de laatste mogelijkheid was. Daar heeft ze zich later erg schuldig over gevoeld, maar dat hoeft natuurlijk niet. Ik kan me indenken dat zij op dat moment alleen aan m'n oma dacht en dat was ook goed, natuurlijk. Net na 11en 's avonds overleed ze en m'n moeder besloot het mij toen 'maar 's ochtends te zeggen, dat kon wel wachten'... Daar ben ik nog steeds wel boos over, want ik ging naar bed, denkend dat m'n oma nog leefde en ik haar dus de dag erop nog kon bellen, omdat m'n moeder ff voor mij besliste dat het 'niet nodig was' om mij meteen in te lichten...! Nou ja, zoals jullie zien, nog een teer punt. Dan voel je je wel erg ver weg...
Dit alles doet me denken aan toen mijn oma stierf in 2007, na een lang ziektebed... omdat ik niet onbepaald vrij kon nemen, was ik de enige van de familie die niet naast haar bed kon zitten... mijn ouders, zus, ooms, tantes, neven en nichten wisselden elkaar af en dat heeft een aantal weken geduurd. De laatste keer dat ik belde zei m'n tante dat ze net sliep en haar niet wakker wilde maken, natuurlijk niet wetend dat het de laatste mogelijkheid was. Daar heeft ze zich later erg schuldig over gevoeld, maar dat hoeft natuurlijk niet. Ik kan me indenken dat zij op dat moment alleen aan m'n oma dacht en dat was ook goed, natuurlijk. Net na 11en 's avonds overleed ze en m'n moeder besloot het mij toen 'maar 's ochtends te zeggen, dat kon wel wachten'... Daar ben ik nog steeds wel boos over, want ik ging naar bed, denkend dat m'n oma nog leefde en ik haar dus de dag erop nog kon bellen, omdat m'n moeder ff voor mij besliste dat het 'niet nodig was' om mij meteen in te lichten...! Nou ja, zoals jullie zien, nog een teer punt. Dan voel je je wel erg ver weg...
donderdag 25 juni 2009 om 23:15
Saby, het is normaal nooit zo diep en zwaar hoor.
Het gaat echt eigenlijk altijd over leuke dingen! Eten, bikini's, eten, kerels, eten, niksen, eten en wonen in het buitenland .
Het is afnemende maan, toch? Mmh.. zou haast denken dat het volle maan is. Zoon is ook de hele tijd een soort van wakker. Volgens mij droomt hij. Ik heb hem al een dunnere pyjama aangetrokken en als ik ga kijken, slaapt hij eigenlijk gewoon. Alleen huilt hij heel hard.
Nou ja, anders moet hij maar bij mij slapen vannacht..
Het gaat echt eigenlijk altijd over leuke dingen! Eten, bikini's, eten, kerels, eten, niksen, eten en wonen in het buitenland .
Het is afnemende maan, toch? Mmh.. zou haast denken dat het volle maan is. Zoon is ook de hele tijd een soort van wakker. Volgens mij droomt hij. Ik heb hem al een dunnere pyjama aangetrokken en als ik ga kijken, slaapt hij eigenlijk gewoon. Alleen huilt hij heel hard.
Nou ja, anders moet hij maar bij mij slapen vannacht..
donderdag 25 juni 2009 om 23:16
Saby, begrijp goed wat je bedoelt wat betreft het overlijden van je oma en dat je boosheid voelde. Misschien bedoelde je moeder het wel goed en wilde ze niet dat je net voor je ging slapen het overlijdensbericht zou krijgen. Dit zijn belangrijke momenten waarop keuzes worden gemaakt die achteraf onmogelijk teruggedraaid kunnen worden. Lastig hoor. Had je een goed contact met je oma?
donderdag 25 juni 2009 om 23:26
Het contact met m'n oma was eigenlijk een beetje troubled. Het was m'n vader's moeder en ook hij had een gecompliceerde relatie met haar. Waarschijnlijk was onze relatie dus vanaf het begin gecompliceerd omdat ik zijn dochter ben, geerfd zal ik maar zeggen! Maar de laatste weken van haar leven, zo heeft m'n vader me verteld, heeft 'ie zich goed kunnen verzoenen met het verleden en nog met haar gepraat over een aantal dingen tijdens haar ziekbed. Ook dat heb ik dus niet kunnen doen, wat dat betreft ben ik een beetje jaloers op mijn familie, omdat zij allemaal voor zich uren met haar hebben doorgebracht waarin je misschien tot gesprekken komt die je anders niet hebt. De laatste keer dat ik bij haar thuis was, was ik met m'n ouders en da's toch anders. Ik had ook graag nog met haar alleen geweest, maar ja... ik ben in elk geval blij dat ze met (bijna) iedereen om zich heen gestorven is en alles goed heeft kunnen afsluiten. Jammer voor mij, maar 't is niet anders.
vrijdag 26 juni 2009 om 00:07
quote:lapin schreef op 25 juni 2009 @ 22:27:
Theundertaker, wat leuk, Australie. Sarah vertrekt binnenkort ook naar Australie. Maar dat had je waarschijnlijk al gelezen.
Weet je man nog niet zeker of hij meegaat?Jawel hij gaat ook mee (hij is bezig met een spouse visa). Dat zal geen moeite kosten; meer een formaliteit. And then of we go:!
Theundertaker, wat leuk, Australie. Sarah vertrekt binnenkort ook naar Australie. Maar dat had je waarschijnlijk al gelezen.
Weet je man nog niet zeker of hij meegaat?Jawel hij gaat ook mee (hij is bezig met een spouse visa). Dat zal geen moeite kosten; meer een formaliteit. And then of we go:!
vrijdag 26 juni 2009 om 00:22
Wooooeeeiii….wat is er weer veel geschreven!! ’t Is echt niet bij te houden hier haha. Maar ok, we doen een poging!
Sara, grappig dat jij van iedereen hoort dat iedereen meteen verliefd is op Sydney…(including me, laat dat even duidelijk zijn). Ik hoor echt zó vaak dat mensen het echt geen leuke stad vinden. Niet dat mij dat wat kan schelen want ik vind het echt de aller aller ALLERRR gaafste stad ter wereld, maar ja. Krijg echt vaak negatieve reacties te horen. Meestal vinden mensen Melbourne leuker. Maar ja, not me!!
Sanne…gaaf dat je in Sydney woont! Hahahaa lees nu net je stukje over de strijd tussen Sydney en Melbourne. Tsja..ach, lekker belangrijk toch?? Maar ’t is idd wel zo dat mensen of Sydney of Melbourne leuk vinden. Allebei schijnt niet te mogen/kunnen. Wat een onzin…(maar mijn stem gaat naar Sydney… ) Ik ben jaloers op je!!! Heb altijd geroepen dat ik ook naar Oz wil emigreren, en riep het zelfs nog veel harder toen ik er eenmaal was geweest. Zie het er nu even niet van komen..maar sluit niks uit voor de toekomst haha. Ik zie wel.. Denk dat zolang m’n ouders nog leven ik het ze maar even niet aan doe. (Grappig, lees nadat ik dit heb geschreven die hele ouders-discussie. Ach, bij mij geen issue en nooit geweest. Toen ik in Parijs woonde kwamen ze zeker eens in de 2 a 3 maanden mijn kant op en andersom ook. Had ik weer behoefte aan wat groen/koeien/hema/Appie Hein ging ik weer in een huurauto naar NL, maar ja, dat kan natuurlijk makkelijk als je op maar 500 km van NL woont he!) Paddington ken ik idd ook wel goed ja. Heb zolang in Sydney rond gestruind toen, kan al die buurten wel dromen. Heerlijk!!!!
Specu…gay parade in Israel?? Wauw..dat moet er eeeh, lekker uitzien hahahaa. Waar ik werk vertrekt nou net altijd de El Al en de Isra air enzo vandaan..en daar zie ik me soms wat in gaan en uitkomen………pfeeeewwww… (en ’t is al zo heet op dat kantoor ) Maar een gay parade zou je daar idd niet zo snel verwachten zeg, zelfs niet in aangepaste stijl.
Anais…..ook een dikke knuf van mij hier , ook al is ’t een beetje laat misschien. Dat soort dagen blijven ** *** natuurlijk, dan sta je er toch even extra bij stil. Ik heb gelukkig tot op de dag van vandaag mijn beide ouders nog dus kan er godzijdank niet over meepraten, maar heb ’t al bij de dag waarop mijn oma is overleden bijvoorbeeld. En je ouders das dan toch nog net even van een andere categorie natuurlijk. Wat doe jij trouwens veel zeg nu ik dat zo lees...leuk hoor!
Wel leuk om te lezen hoe jullie met je ouders omgaan. Ik ben zelf heel dik met mijn ouders..woon op 10 minuutjes rijden bij ze vandaan (nu dan weer wel, eerst uiteraard niet) maar zelfs dan bel ik nog zeker wel bijna iedere dag met mijn moeder. In Parijs was dat niet anders…ook daar heel veel telefonisch contact. De computer is nog niet zo ingeburgerd bij hun dus mailen/msnen enzo was wat teveel gevraagd. Maar bellen was prima en ze kwamen dus ook echt wel vaak langs. Mijn oma is ook nog langs geweest toen, die vond het ook helemaal geweldig. En eenmaal terug in NL is het contact zo gebleven eigenlijk, hoewel ik toch het idee had dat toen ik in Parijs woonde het nog nét iets intensiever was. Vond het altijd heel erg als ze weer terug naar NL gingen, zeker als ze met de trein gingen. Stond ik daar als een achterlijke mijn tranen in te slikken op dat perron totdat die verrekte trein eindelijk van dat station vertrok, zodra die vertrok en ze uit zicht waren was het standaard bingo. Haha stom he?? Vaak stond de volgende trip alweer geboekt, maar toch.. Maar ja, liet het naar hun toe nooit merken, zo goed en kwaad als het ging. Nu gewoon lekker mijn ouders om de hoek..mocht het treurige feit ooit komen dat ze er niet meer zullen zijn (en ja, dat gaat uiteraard ooit komen, daar ben ik me van bewust) dan vertrek ik misschien alsnog naar Verweggistan. En Frankrijk blijft altijd trekken dus tsja ach, ik denk er maar teveel meer over na. Lees gewoon lekker hier mee en laat het in mijn kop lekker borrelen. Wie weet komt er opeens weer een berichtje dat ik naar France vertrek. We zullen zien (Ja..Italia vind ik ook leuk, maar das meer als leuk voor de vakantie, zou daar niet zo snel heen gaan om te wonen en werken geloof ik…maar zeg nooit nooit haha )
Pfff…kwart over twaalf alweer. Ga er mee stoppen. Even bijlezen en reageren kost me zo een uur tegenwoordig! Das het risico van niet heel fanatiek mee (kunnen) lezen vrees ik. Begin woensdag in een nieuwe baan (ben de tel qua banen kwijt geraakt, sorry..maar eeeh, de aanhouder wint niet dan??) dus dan zal ik me toch echt even van mijn beste kant moeten tonen, en vrees dat forummen niet in die categorie valt dus wordt nog een uitdaging om hier fanatiek mee te blijven schrijven. Nu eerst lekker lang weekendje naar Limburg toe. Het NK wielrennen vindt daar dit weekend plaats dus daar moeten we natuurlijk bij zijn! Gelukkig wordt het lekker weer…we hebben een superluxe hotel geboekt, dus ik heb er zin in!
Ladies (and gentleman haha), fijn weekend allemaal! Geniet ervan!
Sara, grappig dat jij van iedereen hoort dat iedereen meteen verliefd is op Sydney…(including me, laat dat even duidelijk zijn). Ik hoor echt zó vaak dat mensen het echt geen leuke stad vinden. Niet dat mij dat wat kan schelen want ik vind het echt de aller aller ALLERRR gaafste stad ter wereld, maar ja. Krijg echt vaak negatieve reacties te horen. Meestal vinden mensen Melbourne leuker. Maar ja, not me!!
Sanne…gaaf dat je in Sydney woont! Hahahaa lees nu net je stukje over de strijd tussen Sydney en Melbourne. Tsja..ach, lekker belangrijk toch?? Maar ’t is idd wel zo dat mensen of Sydney of Melbourne leuk vinden. Allebei schijnt niet te mogen/kunnen. Wat een onzin…(maar mijn stem gaat naar Sydney… ) Ik ben jaloers op je!!! Heb altijd geroepen dat ik ook naar Oz wil emigreren, en riep het zelfs nog veel harder toen ik er eenmaal was geweest. Zie het er nu even niet van komen..maar sluit niks uit voor de toekomst haha. Ik zie wel.. Denk dat zolang m’n ouders nog leven ik het ze maar even niet aan doe. (Grappig, lees nadat ik dit heb geschreven die hele ouders-discussie. Ach, bij mij geen issue en nooit geweest. Toen ik in Parijs woonde kwamen ze zeker eens in de 2 a 3 maanden mijn kant op en andersom ook. Had ik weer behoefte aan wat groen/koeien/hema/Appie Hein ging ik weer in een huurauto naar NL, maar ja, dat kan natuurlijk makkelijk als je op maar 500 km van NL woont he!) Paddington ken ik idd ook wel goed ja. Heb zolang in Sydney rond gestruind toen, kan al die buurten wel dromen. Heerlijk!!!!
Specu…gay parade in Israel?? Wauw..dat moet er eeeh, lekker uitzien hahahaa. Waar ik werk vertrekt nou net altijd de El Al en de Isra air enzo vandaan..en daar zie ik me soms wat in gaan en uitkomen………pfeeeewwww… (en ’t is al zo heet op dat kantoor ) Maar een gay parade zou je daar idd niet zo snel verwachten zeg, zelfs niet in aangepaste stijl.
Anais…..ook een dikke knuf van mij hier , ook al is ’t een beetje laat misschien. Dat soort dagen blijven ** *** natuurlijk, dan sta je er toch even extra bij stil. Ik heb gelukkig tot op de dag van vandaag mijn beide ouders nog dus kan er godzijdank niet over meepraten, maar heb ’t al bij de dag waarop mijn oma is overleden bijvoorbeeld. En je ouders das dan toch nog net even van een andere categorie natuurlijk. Wat doe jij trouwens veel zeg nu ik dat zo lees...leuk hoor!
Wel leuk om te lezen hoe jullie met je ouders omgaan. Ik ben zelf heel dik met mijn ouders..woon op 10 minuutjes rijden bij ze vandaan (nu dan weer wel, eerst uiteraard niet) maar zelfs dan bel ik nog zeker wel bijna iedere dag met mijn moeder. In Parijs was dat niet anders…ook daar heel veel telefonisch contact. De computer is nog niet zo ingeburgerd bij hun dus mailen/msnen enzo was wat teveel gevraagd. Maar bellen was prima en ze kwamen dus ook echt wel vaak langs. Mijn oma is ook nog langs geweest toen, die vond het ook helemaal geweldig. En eenmaal terug in NL is het contact zo gebleven eigenlijk, hoewel ik toch het idee had dat toen ik in Parijs woonde het nog nét iets intensiever was. Vond het altijd heel erg als ze weer terug naar NL gingen, zeker als ze met de trein gingen. Stond ik daar als een achterlijke mijn tranen in te slikken op dat perron totdat die verrekte trein eindelijk van dat station vertrok, zodra die vertrok en ze uit zicht waren was het standaard bingo. Haha stom he?? Vaak stond de volgende trip alweer geboekt, maar toch.. Maar ja, liet het naar hun toe nooit merken, zo goed en kwaad als het ging. Nu gewoon lekker mijn ouders om de hoek..mocht het treurige feit ooit komen dat ze er niet meer zullen zijn (en ja, dat gaat uiteraard ooit komen, daar ben ik me van bewust) dan vertrek ik misschien alsnog naar Verweggistan. En Frankrijk blijft altijd trekken dus tsja ach, ik denk er maar teveel meer over na. Lees gewoon lekker hier mee en laat het in mijn kop lekker borrelen. Wie weet komt er opeens weer een berichtje dat ik naar France vertrek. We zullen zien (Ja..Italia vind ik ook leuk, maar das meer als leuk voor de vakantie, zou daar niet zo snel heen gaan om te wonen en werken geloof ik…maar zeg nooit nooit haha )
Pfff…kwart over twaalf alweer. Ga er mee stoppen. Even bijlezen en reageren kost me zo een uur tegenwoordig! Das het risico van niet heel fanatiek mee (kunnen) lezen vrees ik. Begin woensdag in een nieuwe baan (ben de tel qua banen kwijt geraakt, sorry..maar eeeh, de aanhouder wint niet dan??) dus dan zal ik me toch echt even van mijn beste kant moeten tonen, en vrees dat forummen niet in die categorie valt dus wordt nog een uitdaging om hier fanatiek mee te blijven schrijven. Nu eerst lekker lang weekendje naar Limburg toe. Het NK wielrennen vindt daar dit weekend plaats dus daar moeten we natuurlijk bij zijn! Gelukkig wordt het lekker weer…we hebben een superluxe hotel geboekt, dus ik heb er zin in!
Ladies (and gentleman haha), fijn weekend allemaal! Geniet ervan!
vrijdag 26 juni 2009 om 00:25
Wat een emotionele en heftige discussie vandaag. Het blijft natuurlijk altijd moeilijk om fysiek zo ver te zitten van je familie. Zeker als het minder met ze gaat.
Anaïs: Gelukkig dat je vrede hebt met de keuze van je vader. Het was inderdaad zijn keuze. Maar gelukkig kan jij daar goed mee omgaan. Oprecht weet ik niet of ik dat gekund. Ik denk dat ik enorm veel woede in me had gehad naar mijn vader toe dat hij me nooit de kans had gegeven om afscheid van hem te nemen. Gelukkig kan daar wel mee leven.
Ik vind het voor Sarah's ouders trouwens ook best heftig. Ik snap wel waarom Sarah toch die keuze maakt om te gaan. Ze weet niet hoe lang haar ouders nog hebben en deze kans om te verhuizen heeft ze misschien over 2 jaar ook nog wel maar voor hetzelfde geld leven haar ouders nog wel 5 of 10 jaar en dan kan het best zijn dat de window of opportunity weg is. Gaan is een egoïstische beslissing maar soms moet je egoïstisch zijn omdat je ook voor je eigen geluk moet kiezen.
Wel vind ik dat haar ouders ook best uiting mogen geven aan hun verdriet. Dat is niet persé emotionele chantage maar voor hun is het natuurlijk ook heel verdrietig. Als ouder hoef je voor je volwassen kinderen niet te verbergen dat je keuzes om wat reden dan ook jou verdriet doen. Uiteindelijk moet je natuurlijk je kinderen vrij laten maar je hoeft ook niet alles te verbergen.
Ik vind die bedelarmbandjes juist een heel lief gebaar. Zo'n afscheid is toch ook gewoon emotioneel? Die ruimte voor verdriet, voor afscheid en voor rouw moet er ook zijn. Emigreren is hartstikke spannend maar er zitten natuurlijk ook negatieve kanten aan. Die negatieve emoties horen er ook bij.
Door die bedelarmbandjes bijvoorbeeld maken Sarah's ouders tegenover hun kleindochters ergens ook een mooi gebaar. Ze geven hun een moment van afscheid mee wat ze altijd mee kunnen dragen.
Toch hoop ik Sarah dat ook al kunnen jouw ouders niet bij jullie komen dat jullie nog lekker vaak bij ze in NL op bezoek kunnen komen. Natuurlijk is het duur maar met wat sparen moet het vast lukken om af en toe te gaan. Wie weet kunnen jullie nog heel lang van elkaar genieten.
Overigens is mijn oma overleden op de dag dat ik naar de VS zou gaan voor studie/stage/reis. Het fijne daarvan was dat ik de avond daarvoor echt bewust afscheid van haar heb genomen. Niet omdat ik dacht dat ze zou overlijden maar wel omdat ik voor zes maanden naar de VS zou gaan. Dus ik heb toch haar toen bewust geknuffeld, gezegd dat ik haar zou missen enzovoorts. De volgende dag zou ik dus weggaan maar onderweg naar schiphol belde mijn moeder mij op om te vertellen dat oma was overleden. Toen heb ik uiteraard de reis een paar weken uitgesteld. Na twee weken ben ik alsnog gegaan. Dat vond ik vooral voor mijn moeder erg moeilijk. Ik wilde haar graag steunen in die periode. Zo heb ik nu niet kunnen helpen met het huis leeghalen en zo. Er was wel andere familie die haar kon helpen. Ik ben echter wel gegaan. Het was best een prestigieuze stageplaats en ik had er zo'n zin in. Het afzeggen had ook weinig zin. Gelukkig had mijn moeder wel veel mensen om haar heen die haar konden steunen. Zelf vond ik in het begin alleen in de VS ook zo moeilijk. Het was alsof omdat ik nu alleen was mijn verdriet extra heftig aankwam.
Met mijn moeder heb ik nu wel afgesproken dat ze belt zodra er iets is. Ik vind haar ook iemand om dingen geheim te houden en dat heb ik liever niet. Ze zou ernstige dingen wel vertellen maar ik wil ook dat ze iets minder ernstige dingen verteld of mij laat uitmaken wat ik ernstig vind.
Ik denk dat mijn moeder het ook niet leuk zou vinden als we echt ver weg zouden gaan wonen (australië of china of zo) maar Engeland is niet zo'n probleem. We zitten wat tijd betreft nauwelijks verder van elkaar dan als ik aan de andere kant van NL zou wonen. We zien elkaar gemiddeld vier, vijf keer per jaar en verder bellen we ook veel. Maar het zou best leuk zijn als ze hier in de buurt zou wonen en we elkaar regelmatiger echt konden zien. Aan de andere kant ben ik al bijna mijn hele volwassen leven uit NL weg dus zo'n band hebben we ook nooit gehad. Nu zien we elkaar minder vaak maar dan wel intensief want altijd meerdere dagen achter elkaar. Maar Engeland/Nederland is natuurlijk prima te overbruggen. Dat is allemaal niet zo dramatisch.
Anaïs: Gelukkig dat je vrede hebt met de keuze van je vader. Het was inderdaad zijn keuze. Maar gelukkig kan jij daar goed mee omgaan. Oprecht weet ik niet of ik dat gekund. Ik denk dat ik enorm veel woede in me had gehad naar mijn vader toe dat hij me nooit de kans had gegeven om afscheid van hem te nemen. Gelukkig kan daar wel mee leven.
Ik vind het voor Sarah's ouders trouwens ook best heftig. Ik snap wel waarom Sarah toch die keuze maakt om te gaan. Ze weet niet hoe lang haar ouders nog hebben en deze kans om te verhuizen heeft ze misschien over 2 jaar ook nog wel maar voor hetzelfde geld leven haar ouders nog wel 5 of 10 jaar en dan kan het best zijn dat de window of opportunity weg is. Gaan is een egoïstische beslissing maar soms moet je egoïstisch zijn omdat je ook voor je eigen geluk moet kiezen.
Wel vind ik dat haar ouders ook best uiting mogen geven aan hun verdriet. Dat is niet persé emotionele chantage maar voor hun is het natuurlijk ook heel verdrietig. Als ouder hoef je voor je volwassen kinderen niet te verbergen dat je keuzes om wat reden dan ook jou verdriet doen. Uiteindelijk moet je natuurlijk je kinderen vrij laten maar je hoeft ook niet alles te verbergen.
Ik vind die bedelarmbandjes juist een heel lief gebaar. Zo'n afscheid is toch ook gewoon emotioneel? Die ruimte voor verdriet, voor afscheid en voor rouw moet er ook zijn. Emigreren is hartstikke spannend maar er zitten natuurlijk ook negatieve kanten aan. Die negatieve emoties horen er ook bij.
Door die bedelarmbandjes bijvoorbeeld maken Sarah's ouders tegenover hun kleindochters ergens ook een mooi gebaar. Ze geven hun een moment van afscheid mee wat ze altijd mee kunnen dragen.
Toch hoop ik Sarah dat ook al kunnen jouw ouders niet bij jullie komen dat jullie nog lekker vaak bij ze in NL op bezoek kunnen komen. Natuurlijk is het duur maar met wat sparen moet het vast lukken om af en toe te gaan. Wie weet kunnen jullie nog heel lang van elkaar genieten.
Overigens is mijn oma overleden op de dag dat ik naar de VS zou gaan voor studie/stage/reis. Het fijne daarvan was dat ik de avond daarvoor echt bewust afscheid van haar heb genomen. Niet omdat ik dacht dat ze zou overlijden maar wel omdat ik voor zes maanden naar de VS zou gaan. Dus ik heb toch haar toen bewust geknuffeld, gezegd dat ik haar zou missen enzovoorts. De volgende dag zou ik dus weggaan maar onderweg naar schiphol belde mijn moeder mij op om te vertellen dat oma was overleden. Toen heb ik uiteraard de reis een paar weken uitgesteld. Na twee weken ben ik alsnog gegaan. Dat vond ik vooral voor mijn moeder erg moeilijk. Ik wilde haar graag steunen in die periode. Zo heb ik nu niet kunnen helpen met het huis leeghalen en zo. Er was wel andere familie die haar kon helpen. Ik ben echter wel gegaan. Het was best een prestigieuze stageplaats en ik had er zo'n zin in. Het afzeggen had ook weinig zin. Gelukkig had mijn moeder wel veel mensen om haar heen die haar konden steunen. Zelf vond ik in het begin alleen in de VS ook zo moeilijk. Het was alsof omdat ik nu alleen was mijn verdriet extra heftig aankwam.
Met mijn moeder heb ik nu wel afgesproken dat ze belt zodra er iets is. Ik vind haar ook iemand om dingen geheim te houden en dat heb ik liever niet. Ze zou ernstige dingen wel vertellen maar ik wil ook dat ze iets minder ernstige dingen verteld of mij laat uitmaken wat ik ernstig vind.
Ik denk dat mijn moeder het ook niet leuk zou vinden als we echt ver weg zouden gaan wonen (australië of china of zo) maar Engeland is niet zo'n probleem. We zitten wat tijd betreft nauwelijks verder van elkaar dan als ik aan de andere kant van NL zou wonen. We zien elkaar gemiddeld vier, vijf keer per jaar en verder bellen we ook veel. Maar het zou best leuk zijn als ze hier in de buurt zou wonen en we elkaar regelmatiger echt konden zien. Aan de andere kant ben ik al bijna mijn hele volwassen leven uit NL weg dus zo'n band hebben we ook nooit gehad. Nu zien we elkaar minder vaak maar dan wel intensief want altijd meerdere dagen achter elkaar. Maar Engeland/Nederland is natuurlijk prima te overbruggen. Dat is allemaal niet zo dramatisch.
vrijdag 26 juni 2009 om 00:38
Speculaas: hebben jullie dan een grote zwarte hond? En wat zijn MEMCP? Of mis ik weer van alles
Saby: Man heeft een jaar of wat in Rome gezeten. Hij werkte daar. Ik was er op stage. Via via kwamen in contact en voila Rome is wel heel geweldig vind ik. Het is zo'n mooie stad, veel te zien en fijne sfeer. Wel heel toeristisch en omdat het een veel compacter centrum heeft dan Parijs of Londen voelt het echt soms alsof je in een openlucht musea rondloopt tussen alleen toeristen. Verder vond ik het geweldig. Weekendjes strand in het zuiden en zo. Het leven is er wel erg duur en de lonen liggen vaak ook niet echt hoog. Zeker voor jonge mensen die net afgestudeerd zijn is het vaak moeilijk om werk te vinden. Mijn Italiaanse vrienden daar waren altijd aan het klagen over alles maar weg wilden ze toch ook niet
Iedereen: nog bedankt voor de verjaardags felicitaties! we hebben een prima dag gehad.Vanochtend trakteren op school en 's avonds barbecue. Gewoon alleen met de kinderen, man, schoonzusje en ik. Was gezellig en niet te druk. Tristan heeft een nieuwe fiets gekregen, lego, playmobil en nog wat spulletjes voor in de tuin zoals een jeu de boules set (van plastic uiteraard, niet van die echt zware ballen ) Hij was heel blij met alles. Fiets is ook een succes. Hij had al een fiets maar daar was ie echt te klein voor. Nu dus een stoere crossfiets met wit/groen/zilver.
Chicha: kinderpartijtje is op de bowlingbaan. De eerste keer dat we het niet thuis doen. We gaan bowlen en daar is ook een soort speeltuin bij en kun je eten. Eten is gewoon hamburger/frietjes maar dat valt meestal wel goed. Normaal doen we het altijd thuis maar bij wijze van experiment doen we dit nu eens. Bovendien had ik eigenlijk geen zin in dat gedoe thuis want dan kon ik de hele zondag besteden aan het huis weer opruimen.
TheUndertaker: welkoM!!!!!!!!!!!!!!!
Saby: Man heeft een jaar of wat in Rome gezeten. Hij werkte daar. Ik was er op stage. Via via kwamen in contact en voila Rome is wel heel geweldig vind ik. Het is zo'n mooie stad, veel te zien en fijne sfeer. Wel heel toeristisch en omdat het een veel compacter centrum heeft dan Parijs of Londen voelt het echt soms alsof je in een openlucht musea rondloopt tussen alleen toeristen. Verder vond ik het geweldig. Weekendjes strand in het zuiden en zo. Het leven is er wel erg duur en de lonen liggen vaak ook niet echt hoog. Zeker voor jonge mensen die net afgestudeerd zijn is het vaak moeilijk om werk te vinden. Mijn Italiaanse vrienden daar waren altijd aan het klagen over alles maar weg wilden ze toch ook niet
Iedereen: nog bedankt voor de verjaardags felicitaties! we hebben een prima dag gehad.Vanochtend trakteren op school en 's avonds barbecue. Gewoon alleen met de kinderen, man, schoonzusje en ik. Was gezellig en niet te druk. Tristan heeft een nieuwe fiets gekregen, lego, playmobil en nog wat spulletjes voor in de tuin zoals een jeu de boules set (van plastic uiteraard, niet van die echt zware ballen ) Hij was heel blij met alles. Fiets is ook een succes. Hij had al een fiets maar daar was ie echt te klein voor. Nu dus een stoere crossfiets met wit/groen/zilver.
Chicha: kinderpartijtje is op de bowlingbaan. De eerste keer dat we het niet thuis doen. We gaan bowlen en daar is ook een soort speeltuin bij en kun je eten. Eten is gewoon hamburger/frietjes maar dat valt meestal wel goed. Normaal doen we het altijd thuis maar bij wijze van experiment doen we dit nu eens. Bovendien had ik eigenlijk geen zin in dat gedoe thuis want dan kon ik de hele zondag besteden aan het huis weer opruimen.
TheUndertaker: welkoM!!!!!!!!!!!!!!!
vrijdag 26 juni 2009 om 07:35
quote:TheUndertaker schreef op 25 juni 2009 @ 22:01:
Hoi,
Wil me even voorstellen: Ben een vrouw 25 jaar en we gaan binnenkort naar Australië verhuizen. Ik ben zelf ben ik Australische,...en ik hoop mijn man mee te krijgen
wat leuk, welkom, wij vertrekken over een dikke week naar Sydney, we hebben er allemaal heel veel zin in!!!!!!
Ik ben er nog nooit geweest, mijn man ook niet, maar als ik de verhalen mag geloven wil ik nooit meer terug eenmaal daar!
Hoi,
Wil me even voorstellen: Ben een vrouw 25 jaar en we gaan binnenkort naar Australië verhuizen. Ik ben zelf ben ik Australische,...en ik hoop mijn man mee te krijgen
wat leuk, welkom, wij vertrekken over een dikke week naar Sydney, we hebben er allemaal heel veel zin in!!!!!!
Ik ben er nog nooit geweest, mijn man ook niet, maar als ik de verhalen mag geloven wil ik nooit meer terug eenmaal daar!
vrijdag 26 juni 2009 om 07:45
Heb net trouwens via de mail onze visa gezien, wel een enorme opluchting om te zien hoor, het visanummer ,ons nummer,
heeeeeeerlijk.
Gisteravond op mijn werk de eindmusical uitgepoept, was weer een hele bevalling, maar de kinderen hebben zichzelf overtroffen, kreeg zoveel complimentjes van ouders en andere Leerkrachten, (het is speciaal onderwijs, ) ze hebben in voorgaande jaren nooit musical gedaan omdat ze denken dat de kids dat niet kunnen en ik beweerde dat ze het wel kunnen en nu voor t 2e jaar heb ik dat bewezen, en de kinderen voelen zich zo goed eronder!!!!
Echt een heerlijk workaholic kik.
En leuk voor mij om mijn oude vakkennis te gebruiken.IK heb 18 jaar theater gedaan, dus kan ze enorm motiveren.
Ze hebben me toegezongen (wist ik niet) afscheidslied voor de juf, pfff.
ben dus klaar met werken zonder werk in het vooruitzicht, raar!!!!
moet rennen, dochter naar school brengen
heeeeeeerlijk.
Gisteravond op mijn werk de eindmusical uitgepoept, was weer een hele bevalling, maar de kinderen hebben zichzelf overtroffen, kreeg zoveel complimentjes van ouders en andere Leerkrachten, (het is speciaal onderwijs, ) ze hebben in voorgaande jaren nooit musical gedaan omdat ze denken dat de kids dat niet kunnen en ik beweerde dat ze het wel kunnen en nu voor t 2e jaar heb ik dat bewezen, en de kinderen voelen zich zo goed eronder!!!!
Echt een heerlijk workaholic kik.
En leuk voor mij om mijn oude vakkennis te gebruiken.IK heb 18 jaar theater gedaan, dus kan ze enorm motiveren.
Ze hebben me toegezongen (wist ik niet) afscheidslied voor de juf, pfff.
ben dus klaar met werken zonder werk in het vooruitzicht, raar!!!!
moet rennen, dochter naar school brengen
vrijdag 26 juni 2009 om 08:32
Nog even op de valreep, we vertrekken zo naar het vliegveld.
Ik denk dat het eenvoudiger is om te gaan emigreren als je jong bent. Dan zijn je ouders zelf ook nog jong, werken ze meestal nog.
Ik was net 21 toen ik naar Spanje verhuisde. 23 Jaar geleden had je geen internet en bellen was heel erg duur.
Ik merk dat ik niet meer echt deel uitmaak van de familie in Nederland.
Toen mijn vader een hersenbloeding kreeg werd ik wel gebeld maar ze vergaten me in te lichten dat hij een paar uur later overleden was, dat hoorde ik pas de volgende morgen toen ik al bijna in het vliegtuig zat.
Ze deden dat natuurlijk niet expres he! Gewoon te druk met dingen en dan schiet het erbij in. Ik sta niet boven aan het lijstje, wat wel begrijpelijk is na 23 jaar buitenland.
Dames en heer, ik ga koffie zetten, we gaan zo op vakantie naar Menorca.
Ik hoop dat ze internet hebben daar, dan zal ik af en toe posten.
Ik denk dat het eenvoudiger is om te gaan emigreren als je jong bent. Dan zijn je ouders zelf ook nog jong, werken ze meestal nog.
Ik was net 21 toen ik naar Spanje verhuisde. 23 Jaar geleden had je geen internet en bellen was heel erg duur.
Ik merk dat ik niet meer echt deel uitmaak van de familie in Nederland.
Toen mijn vader een hersenbloeding kreeg werd ik wel gebeld maar ze vergaten me in te lichten dat hij een paar uur later overleden was, dat hoorde ik pas de volgende morgen toen ik al bijna in het vliegtuig zat.
Ze deden dat natuurlijk niet expres he! Gewoon te druk met dingen en dan schiet het erbij in. Ik sta niet boven aan het lijstje, wat wel begrijpelijk is na 23 jaar buitenland.
Dames en heer, ik ga koffie zetten, we gaan zo op vakantie naar Menorca.
Ik hoop dat ze internet hebben daar, dan zal ik af en toe posten.
vrijdag 26 juni 2009 om 09:10
mogguh
had gisteravond troubels met internet, anders had ik wel eerder gereageerd.
@ anais. het spijt me als ik je onbedoeld voor het hoofd gestoten heb. En dat met zo'n belangrijk en soms wel een beetje beladen onderwerp. Ik had beter na moeten denken en misschien uitgebreider moeten neerzetten wat ik bedoelde. weet niet of het helpt om het alsnog te doen, maar ik stelde de vraag dus, met in het achterhoofd het gesprek met mijn ouders toen ik voor 7mnd op reis zou gaan en mij dus de vraag gesteld werd of ik het wilde weten en zo ja, wat dan allemaal. O.a overlijden van verdere familie, werkloos worden etc.
het spijt me dat ik het niet genuanceerder heb neergezet.
ik vind het wel uniek dat jij er zo goed mee om kunt gaan. dat komt misschien ook omdat jij een zweefteef gevoelsmens bent en je vader nu nog zo goed aanvoelt. ik vind het echt heel rot dat ik je uitgerekent op zo'n dag een rotgevoel heb gegeven, want dat bedoelde ik dus echt niet met mijn vraag.
had gisteravond troubels met internet, anders had ik wel eerder gereageerd.
@ anais. het spijt me als ik je onbedoeld voor het hoofd gestoten heb. En dat met zo'n belangrijk en soms wel een beetje beladen onderwerp. Ik had beter na moeten denken en misschien uitgebreider moeten neerzetten wat ik bedoelde. weet niet of het helpt om het alsnog te doen, maar ik stelde de vraag dus, met in het achterhoofd het gesprek met mijn ouders toen ik voor 7mnd op reis zou gaan en mij dus de vraag gesteld werd of ik het wilde weten en zo ja, wat dan allemaal. O.a overlijden van verdere familie, werkloos worden etc.
het spijt me dat ik het niet genuanceerder heb neergezet.
ik vind het wel uniek dat jij er zo goed mee om kunt gaan. dat komt misschien ook omdat jij een zweefteef gevoelsmens bent en je vader nu nog zo goed aanvoelt. ik vind het echt heel rot dat ik je uitgerekent op zo'n dag een rotgevoel heb gegeven, want dat bedoelde ik dus echt niet met mijn vraag.
vrijdag 26 juni 2009 om 13:01
Discovery, de manier waarop ik ermee omga heeft werkelijk niets met gevoeligheid of zweefteverij te maken. Ik heb nog steeds de indruk dat je het niet begrijpt maar ik hou er nu over op.
Dit is geen geschikt topic om hierover door te gaan en ik ben niet van plan om de sfeer hier voor anderen negatief te beinvloeden. Op naar het volgende onderwerp.
Dit is geen geschikt topic om hierover door te gaan en ik ben niet van plan om de sfeer hier voor anderen negatief te beinvloeden. Op naar het volgende onderwerp.
vrijdag 26 juni 2009 om 13:11
Chicha, als je dit leest ben je misschien al op Menorca. Ik wens je een hartstikke fijne vakantie, lekker genieten en uitrusten!
Bedankt voor je reactie, Saby. Wel heel bijzonder dat je vader zich op de valreep nog heeft kunen verzoenen met zijn verleden. Ik begrijp jouw gevoel ook goed!
Michael Jackson heb ik een keer ontmoet in een muziekstudio waar hij een muziekopname maakte. Vond het een hele aparte man die was blijven steken in een stukje ontwikkeling tijdens zijn jeugd. Hij leefde in zijn eigen, deels onwerkelijke wereld.
De echte wereld kon hij denk ik niet goed aan. Nee, geen standaard mens en ik vermoed dat hij onvoorstelbaar eenzaam is geweest, ondanks zijn grote successen. Hij heeft in elk geval bereikt dat hij niet snel zal worden vergeten, misschien wel nooit meer...
Bedankt voor je reactie, Saby. Wel heel bijzonder dat je vader zich op de valreep nog heeft kunen verzoenen met zijn verleden. Ik begrijp jouw gevoel ook goed!
Michael Jackson heb ik een keer ontmoet in een muziekstudio waar hij een muziekopname maakte. Vond het een hele aparte man die was blijven steken in een stukje ontwikkeling tijdens zijn jeugd. Hij leefde in zijn eigen, deels onwerkelijke wereld.
De echte wereld kon hij denk ik niet goed aan. Nee, geen standaard mens en ik vermoed dat hij onvoorstelbaar eenzaam is geweest, ondanks zijn grote successen. Hij heeft in elk geval bereikt dat hij niet snel zal worden vergeten, misschien wel nooit meer...