Relaties
alle pijlers
Negatieve moeder
donderdag 2 juli 2009 om 11:03
Mijn ouders staan verschrikkelijk negatief in het leven. Vooral bij mijn moeder is het bar en boos. Ze heeft 1 hobby, en daarbuiten is niets of niemand leuk. Ze heeft commentaar op iedereen, zelf op bn'ers, vind haar woonomgeving te druk (maar wil er niet weg), werk niet leuk (maar gaat niets anders doen), alles is stom, achterlijk, belachelijk. Er komt ook geen positief iets meer uit haar. Een normaal gesprek is niet meer te voeren, want het is alleen maar negatief, kwaad spreken (tenzij het over haar hobby gaat). Ik kan verder niet met woorden beschrijven hoe erg het is, want het is gewoon absurd, en ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zo is. We hebben hier als dochters al zo vaak over gesproken met elkaar en met haar. Ook mijn zwager en vriend hebben het er vaak over gehad, maar het is alleen maar erger geworden. Mijn vriend en zwager kunnen er helemaal niet meer tegen, en proberen haar te ontlopen. We hebben gemerkt dat meerdere mensen haar ontwijken, maar dat heeft ze zelf niet door. Af en toe denk ik wat leuks met haar te gaan doen, ik heb altijd nog stille hoop dat dat dan leuk gaat worden, maar loopt 9 van de 10 keer op een fiasco uit. Gisteren dus ook weer, waardoor mijn uitje ook verpest was en ik liever alleen was gegaan. Serieus met haar praten heb ik geen zin meer in en helpt toch niet. Wil ook niet dat het op ruzie uit loopt, wat namelijk al vaker is gebeurd en er een tijd geen contact is geweest. Wie herkent dit en hoe moet ik hiermee om gaan?
donderdag 2 juli 2009 om 11:10
donderdag 2 juli 2009 om 11:12
quote:mariesophie schreef op 02 juli 2009 @ 11:03:
Ze heeft commentaar op iedereen, zelf op bn'ers,ZELFS op bn'ers
Daar zijn bn'ers toch voor?
quote:er een tijd geen contact is geweest. Wie herkent dit en hoe moet ik hiermee om gaan?Wat zou je zeggen van een tijd geen contact? Een héééééél lange tijd?
Ze heeft commentaar op iedereen, zelf op bn'ers,ZELFS op bn'ers
Daar zijn bn'ers toch voor?
quote:er een tijd geen contact is geweest. Wie herkent dit en hoe moet ik hiermee om gaan?Wat zou je zeggen van een tijd geen contact? Een héééééél lange tijd?
donderdag 2 juli 2009 om 11:13
Ik herken het helemaal, ik heb een moeder en een zus die zo negatief zijn.
Daarbij komt dan nog dat ze over niks anders praten als zichzelf....ik kan vol verhalen met vakantie terugkomen, daar wordt niet op gereageerd. Alleen maar klaag, klaag...
Ik zeg tegenwoordig alleen nog maar van : Ach, goh zeg! Maar ik kap het meestal af met....doei, ik moet koken, eten staat op tafel want ik ben er ook helemaal klaar mee.
Daarbij komt dan nog dat ze over niks anders praten als zichzelf....ik kan vol verhalen met vakantie terugkomen, daar wordt niet op gereageerd. Alleen maar klaag, klaag...
Ik zeg tegenwoordig alleen nog maar van : Ach, goh zeg! Maar ik kap het meestal af met....doei, ik moet koken, eten staat op tafel want ik ben er ook helemaal klaar mee.
donderdag 2 juli 2009 om 11:16
Misschien door het op het moment zelf, dat ze het doet, te benoemen.
Dat je er erg verdrietig,(vul zelf wat in wat het met je doet) van wordt als ze zo doet, waarom dat ze zo doet, en of ze er mee wilt stoppen.
Kan de eerste paar keer nog niet werken...maar op een gegeven moment gaat ze er stiekem toch wel over nadenken, en er misschien iets mee doen.
Als je zussen het ook doen, dan komt ook niet alles alleen op jou schouders, lijkt me.
Dat je er erg verdrietig,(vul zelf wat in wat het met je doet) van wordt als ze zo doet, waarom dat ze zo doet, en of ze er mee wilt stoppen.
Kan de eerste paar keer nog niet werken...maar op een gegeven moment gaat ze er stiekem toch wel over nadenken, en er misschien iets mee doen.
Als je zussen het ook doen, dan komt ook niet alles alleen op jou schouders, lijkt me.
donderdag 2 juli 2009 om 11:22
Lijkt me super lastig en ik zou in eerste instantie er voor zorgen dat jezelf niet zo wordt. Gelukkig heeft haar opvoeding dit dus niet bij jou teweeg gebracht en dat is denk iets waar je blij mee moet zijn.
Maar verder....pfff moeilijk, ik zou mijn verwachtingen van dergelijke uitjes in ieder geval bijstellen. Het is heel lief dat je het elke keer probeert, maar je krijgt elke keer weer die teleurstelling te verwerken. Ik zou dus wel gewoon met haar omgaan maar geen speciale dingen meer regelen. Het contact dus iets terug schroeven, zodat jij jer er beter bij voelt.
Volgens mij kun je mensen van die leeftijd niet meer veranderen, al vind ik wel dat je ze op hun gedrag mag aanspreken. Dan maar soms een ruzie, maar als ze echt niet meer uit te staan is, moet iemand toch het lef hebben dat te zeggen. En je weet nooit hoeveel er blijft hangen van wat je gezegd hebt na zon ruzie.
Of bespreek het eens met iedereen in de familie. Dat jullie eens proberen met zn allen? Misschien luistert ze daar wel naar?
Maar verder....pfff moeilijk, ik zou mijn verwachtingen van dergelijke uitjes in ieder geval bijstellen. Het is heel lief dat je het elke keer probeert, maar je krijgt elke keer weer die teleurstelling te verwerken. Ik zou dus wel gewoon met haar omgaan maar geen speciale dingen meer regelen. Het contact dus iets terug schroeven, zodat jij jer er beter bij voelt.
Volgens mij kun je mensen van die leeftijd niet meer veranderen, al vind ik wel dat je ze op hun gedrag mag aanspreken. Dan maar soms een ruzie, maar als ze echt niet meer uit te staan is, moet iemand toch het lef hebben dat te zeggen. En je weet nooit hoeveel er blijft hangen van wat je gezegd hebt na zon ruzie.
Of bespreek het eens met iedereen in de familie. Dat jullie eens proberen met zn allen? Misschien luistert ze daar wel naar?
Verander wat je niet kunt accepteren en accepteer wat je niet kunt veranderen
donderdag 2 juli 2009 om 11:36
Chica, ik was toen ik net uit huis ging ook een stuk negatiever, maar ben toen een heel eind van mijn ouderlijk huis gaan wonen en leerde m'n vriend kennen en zag toen het licht. Mijn jongste zusje heeft lang thuis gewoond, en heeft er ook een handje van, maar lang niet zo erg.
Ik probeer het wel te accepteren hoor, maar op de een of andere manier vergeet ik het soms ofzo. En dan schrik ik er weer zo van.
Toetyfroety, dat afkappen herken ik wel. Doe ik ook, en als ze hier is luister ik soms met een half oor.
Mijn vriend zegt ook al, je moet niet te veel met haar om gaan, maar we 'werken' ook samen, dus ik heb de laatste maanden meer contact met haar.
Rider, dat van die BN'ers ik ken ze niet en ze interesseren me ook weinig, maar ik kan gewoon niet tegen opmerkingen als over bijvoorbeeld dat Sylvie van der Vaart kanker heeft en daar nog een gemene draai aan geven. Zo'n 'net goed' opmerking.
Ze is gek op mijn nichtje/haar kleindochter, maar als ze over haar praat is het ook vaak 'dat kind' of over het kindje van mijn nicht 'die koter'. Vind ik echt heel storend om te horen.
Ik krijg af en toe echt kippenvel van haar en een heel benauwd gevoel. Ik zal wel idd eens voorzichtig er wat van gaan zeggen. Mijn andere zusje doet dat ook, maar dan is ze altijd totaal van slag, en zegt ze dat ze zo afgeblaft is door mijn zusje. Ik weet natuurlijk inmiddels wel beter.
Ik probeer het wel te accepteren hoor, maar op de een of andere manier vergeet ik het soms ofzo. En dan schrik ik er weer zo van.
Toetyfroety, dat afkappen herken ik wel. Doe ik ook, en als ze hier is luister ik soms met een half oor.
Mijn vriend zegt ook al, je moet niet te veel met haar om gaan, maar we 'werken' ook samen, dus ik heb de laatste maanden meer contact met haar.
Rider, dat van die BN'ers ik ken ze niet en ze interesseren me ook weinig, maar ik kan gewoon niet tegen opmerkingen als over bijvoorbeeld dat Sylvie van der Vaart kanker heeft en daar nog een gemene draai aan geven. Zo'n 'net goed' opmerking.
Ze is gek op mijn nichtje/haar kleindochter, maar als ze over haar praat is het ook vaak 'dat kind' of over het kindje van mijn nicht 'die koter'. Vind ik echt heel storend om te horen.
Ik krijg af en toe echt kippenvel van haar en een heel benauwd gevoel. Ik zal wel idd eens voorzichtig er wat van gaan zeggen. Mijn andere zusje doet dat ook, maar dan is ze altijd totaal van slag, en zegt ze dat ze zo afgeblaft is door mijn zusje. Ik weet natuurlijk inmiddels wel beter.
donderdag 2 juli 2009 om 11:46
dan zou ik blij zijn dat je niet meer thuis woont in ieder geval.
En genieten van je vriend, en vooral niet meer erkenning gaan zoeken bij je familie.
Maar een liefdevolle band met vriendinnen en je vriend opbouwen.
Familie heb je niet voor het uitzoeken, je vrienden wel.
pfffff, ik weet zo goed wat je voelt, ik denk dat het een manier vinden is, om er mee te leren om gaan.
Dikke knuffel
En genieten van je vriend, en vooral niet meer erkenning gaan zoeken bij je familie.
Maar een liefdevolle band met vriendinnen en je vriend opbouwen.
Familie heb je niet voor het uitzoeken, je vrienden wel.
pfffff, ik weet zo goed wat je voelt, ik denk dat het een manier vinden is, om er mee te leren om gaan.
Dikke knuffel
donderdag 2 juli 2009 om 12:39
Ik heb een vriend die ook de neiging heeft om te blijven hangen in geklaag. Uren kan hij doorbomen over wat er nou weer mis is met vanalles en nogwat. Het is een leuke, lieve jongen, maar soms... Ik pas bij hem nu de 5 minuten regel toe. Hij mag van mij 5 minuten over iets klagen, dan heb ik genoeg gehoord en zeg ik: "wat ga je er aan doen dan?" En dat hou ik stug vol, tot hij een oplossing bedenkt of over iets anders begint. Ik ben geen praatpaal... Je mag hier best je ei kwijt en ik wil je ook nog wel helpen het op te lossen, maar uren zwammen over die kutbaan of dat je huisgenoot niet dweilt, tja, daar krijg ik jeuk van.
donderdag 2 juli 2009 om 12:47
Mijn moeder is precies zo, Mariesophie... Ehm.... ben jij misschien mijn oudere zus? Aangezien je het hebt over je jongste zus die ook dergelijke trekjes heeft? Ik woonde ook best nog een tijdje thuis en werd net zo zuurpruimerig. Eindelijk heb ik dat kunnen doorbreken, maar soms kost het me nog steeds moeite
Het is vermoeiend, inmiddels niet leuk meer om daar op visite te gaan, of uberhaupt om 's te bellen... want ik weet toch wel hoe het gesprek binnen 3 minuten zal lopen.
Het resultaat is ook dat ik steeds minder op visite kom en dat is natuurlijk ook weer niet goed. Ik heb het er wel 's over gehad (met haar dus), maar het komt niet aan en ze reageert dan heftig en ontkennend. Als de storm dan weer over is - dat is gelukkig dan weer snel, gaat ze gewoon verder met de eeuwige negativiteit.
Ik denk niet dat je het kunt veranderen. Leeftijd speelt een grote rol en als zij het ook van huis uit heeft meegekregen, dan is er volgens mij helemaal niets aan te doen.
Het is vermoeiend, inmiddels niet leuk meer om daar op visite te gaan, of uberhaupt om 's te bellen... want ik weet toch wel hoe het gesprek binnen 3 minuten zal lopen.
Het resultaat is ook dat ik steeds minder op visite kom en dat is natuurlijk ook weer niet goed. Ik heb het er wel 's over gehad (met haar dus), maar het komt niet aan en ze reageert dan heftig en ontkennend. Als de storm dan weer over is - dat is gelukkig dan weer snel, gaat ze gewoon verder met de eeuwige negativiteit.
Ik denk niet dat je het kunt veranderen. Leeftijd speelt een grote rol en als zij het ook van huis uit heeft meegekregen, dan is er volgens mij helemaal niets aan te doen.
donderdag 2 juli 2009 om 12:55
Mariesophie, wat vind ik dit jammer om te lezen. Is het mogelijk dat een deel van je onzekerheid hier vandaan komt? De reacties die ik hier lees vind ik wel goed. Ik zou beginnen met eens wat minder voor je ouders doen. 1 keer in de 2 weken eens naar je ouders toegaan is genoeg hoor, je woont niet naast de deur.
En de reactie van Allis vind ik zeker een die je eens op je moeder moet uitproberen. Ben heel benieuwd hoe ze dan reageerd! Of gewoon het gesprek afkappen met de opmerking dat je niet zit te wachten op dat negatieve gezeur van haar. En vertel dan een leuk verhaaltje over je hondje, eens kijken wat ze dan zou doen.
Ik heb ook niet de makkelijkste moeder maar ik woon écht ver weg, bijna 3 uur met de auto. Ik kom alleen nog maar op speciale dagen. Daarvoor woonde ik ook niet in de buurt, en dat vond ik prima!
Meis, geniet van je vriend, je vrienden en je hondje. Laat je ouders maar eens zelf hun boontjes doppen.
En de reactie van Allis vind ik zeker een die je eens op je moeder moet uitproberen. Ben heel benieuwd hoe ze dan reageerd! Of gewoon het gesprek afkappen met de opmerking dat je niet zit te wachten op dat negatieve gezeur van haar. En vertel dan een leuk verhaaltje over je hondje, eens kijken wat ze dan zou doen.
Ik heb ook niet de makkelijkste moeder maar ik woon écht ver weg, bijna 3 uur met de auto. Ik kom alleen nog maar op speciale dagen. Daarvoor woonde ik ook niet in de buurt, en dat vond ik prima!
Meis, geniet van je vriend, je vrienden en je hondje. Laat je ouders maar eens zelf hun boontjes doppen.
donderdag 2 juli 2009 om 13:53
Dit komt me heel bekend voor, ik heb zo zelfs twee ouders. Ze zijn altijd enorm negatief geweest tov alles en iedereen. Ik werd zo opgevoed zonder dat ik het besefte. Pas toen ik een jaar of 18,19 was zeiden mijn vrienden tegen mij dat het leek alsof ik heel ongelukkig was, dat niemand of niets iets goed kon doen enz. Ik was me er niet echt van bewust, pas toen ze het me vertelden besefte ik hoe erg het was. Het heeft me vele jaren gekost om er volledig vanaf te geraken. Ik woonde tenslotte nog thuis en werd constant weer in de negativiteit ondergedompeld.
Op mijn 22e ben ik alleen gaan wonen. De relatie met mijn ouders is er op vooruit gegaan, maar ze zijn nog steeds enorm negatief. Het lijkt zelfs alleen maar erger te worden.
Ik ben de laatste jaren veel bezig met een positieve ingesteldheid, persoonlijke groei dus ik ben eigenlijk exact het tegenovergestelde van mijn ouders. Ik word niet graag ondergedompeld in die negatieviteit, dus ik spreek maar 1 keer in de week met ze af. We wonen ongeveer 50km van elkaar. Als zij op bezoek komen en ze beginnen na 5m ongelooflijk negatief te doen over vanalles zeg ik gewoon: Daar is de deur. Als jullie me langer willen zien dan 5m dan zullen jullie erin moeten slagen om langer dan 5m geen negatieve dingen te zeggen over anderen.
Lijkt me maar een kleine opgave om je eigen kind te zien.
Werkt dit? Laten we zeggen dat de helft van de afspraken vroegtijdig beeindigd worden, maar het is al een enorme vooruitgang. En ze doen echt wel hun best, maar ik besef dat ze nooit zullen veranderen. Het zit echt veel te diep in hun.
Het beste wat je volgens mij kan doen is je moeder laten weten dat je negativiteit niet verdraagt en dat dat de reden is waarom je vroeger door gaat of haar minder ziet. Dan ligt de bal in haar kamp ...
Op mijn 22e ben ik alleen gaan wonen. De relatie met mijn ouders is er op vooruit gegaan, maar ze zijn nog steeds enorm negatief. Het lijkt zelfs alleen maar erger te worden.
Ik ben de laatste jaren veel bezig met een positieve ingesteldheid, persoonlijke groei dus ik ben eigenlijk exact het tegenovergestelde van mijn ouders. Ik word niet graag ondergedompeld in die negatieviteit, dus ik spreek maar 1 keer in de week met ze af. We wonen ongeveer 50km van elkaar. Als zij op bezoek komen en ze beginnen na 5m ongelooflijk negatief te doen over vanalles zeg ik gewoon: Daar is de deur. Als jullie me langer willen zien dan 5m dan zullen jullie erin moeten slagen om langer dan 5m geen negatieve dingen te zeggen over anderen.
Lijkt me maar een kleine opgave om je eigen kind te zien.
Werkt dit? Laten we zeggen dat de helft van de afspraken vroegtijdig beeindigd worden, maar het is al een enorme vooruitgang. En ze doen echt wel hun best, maar ik besef dat ze nooit zullen veranderen. Het zit echt veel te diep in hun.
Het beste wat je volgens mij kan doen is je moeder laten weten dat je negativiteit niet verdraagt en dat dat de reden is waarom je vroeger door gaat of haar minder ziet. Dan ligt de bal in haar kamp ...
donderdag 2 juli 2009 om 16:38
Yourwakeupcall, bedankt voor de link. Ik zal 'm eens gaan doorlezen.
Naski, mijn moeder zit niet in de overgang. Ze is altijd al zo geweest, al lijkt het steeds erger te worden (of misschien valt het mij gewoon steeds meer op).
Allis, die 5 minuten regel, klinkt goed, alleen als mijn moeder over iets anders begint is het vaak weer negatief/kwaad spreken. Kan wel aan de gang blijven dan. Mijn fout is misschien wel dat ik af en toe 'oplossingen' probeer aan te dragen. Is ook vermoeiend.
Lizzl, het komt niet aan, dat herken ik ook wel vaak. Dringt niet helemaal door ofzo. Erg vervelend.
Ratteke, deel van mijn onzekerheid komt zeker daarvan. Heb ook bij psych gelopen en kwam dat ook uit. Vroeger was ook alles negatief thuis en niets wat wij deden was goed. Dat heeft dus enorm effect gehad op mijn latere leven. Er zijn de raarste dingen gebeurd, waar ik niet eens meer van blikte of blooste. Collega's en vrienden vielen steil achterover, terwijl wij heel veel dingen normaal vonden.
Woon inmiddels wel iets dichterbij mijn ouders, maar wel nog op een flinke afstand. Mijn zusje woont momenteel niet in NLD. Die heeft het nog nooit zo relaxed gehad zegt ze.
Inner_Challenge, ik vind het knap dat je dat kan zeggen tegen je ouders. Ik 'durf' dat echt niet.
Dat van dat tegenovergestelde dat herken ik wel. Mijn zusje en ik grappen wel eens dat het niet onze ouders kunnen zijn, want ze zijn zo anders. De jongste weer wel, want die heeft er aardig wat van meegekregen, maar gelukkig niet alles. Tegen haar durf ik het trouwens wel te zeggen.
Naski, mijn moeder zit niet in de overgang. Ze is altijd al zo geweest, al lijkt het steeds erger te worden (of misschien valt het mij gewoon steeds meer op).
Allis, die 5 minuten regel, klinkt goed, alleen als mijn moeder over iets anders begint is het vaak weer negatief/kwaad spreken. Kan wel aan de gang blijven dan. Mijn fout is misschien wel dat ik af en toe 'oplossingen' probeer aan te dragen. Is ook vermoeiend.
Lizzl, het komt niet aan, dat herken ik ook wel vaak. Dringt niet helemaal door ofzo. Erg vervelend.
Ratteke, deel van mijn onzekerheid komt zeker daarvan. Heb ook bij psych gelopen en kwam dat ook uit. Vroeger was ook alles negatief thuis en niets wat wij deden was goed. Dat heeft dus enorm effect gehad op mijn latere leven. Er zijn de raarste dingen gebeurd, waar ik niet eens meer van blikte of blooste. Collega's en vrienden vielen steil achterover, terwijl wij heel veel dingen normaal vonden.
Woon inmiddels wel iets dichterbij mijn ouders, maar wel nog op een flinke afstand. Mijn zusje woont momenteel niet in NLD. Die heeft het nog nooit zo relaxed gehad zegt ze.
Inner_Challenge, ik vind het knap dat je dat kan zeggen tegen je ouders. Ik 'durf' dat echt niet.
Dat van dat tegenovergestelde dat herken ik wel. Mijn zusje en ik grappen wel eens dat het niet onze ouders kunnen zijn, want ze zijn zo anders. De jongste weer wel, want die heeft er aardig wat van meegekregen, maar gelukkig niet alles. Tegen haar durf ik het trouwens wel te zeggen.
donderdag 2 juli 2009 om 21:37
Ach ja, ik heb er ook zo een! Ze ziet alles negatief.
Als ik iets ga ondernemen, wat afwijkt van de dagelijkse routine, krijg ik dagenlang mailtjes met wat er allemaal mis kan gaan! Daardoor vertel ik haar niet alles meer, maar als ze er dan via via achter komt is ze weer kwaad dat ik haar niks meer vertel..
Hoe ga ik daar mee om.. Ik probeer het maar te negeren en vriendelijk te blijven. Ik heb dr al eens gezegd dat t echt niet normaal is dat ze zo negatief is, maar daar gelooft ze niets van. Ze vindt zichzelf namelijk ongelofelijk positief. Tja...
Hopelijk luistert jouw moeder wel naar je..
Als ik iets ga ondernemen, wat afwijkt van de dagelijkse routine, krijg ik dagenlang mailtjes met wat er allemaal mis kan gaan! Daardoor vertel ik haar niet alles meer, maar als ze er dan via via achter komt is ze weer kwaad dat ik haar niks meer vertel..
Hoe ga ik daar mee om.. Ik probeer het maar te negeren en vriendelijk te blijven. Ik heb dr al eens gezegd dat t echt niet normaal is dat ze zo negatief is, maar daar gelooft ze niets van. Ze vindt zichzelf namelijk ongelofelijk positief. Tja...
Hopelijk luistert jouw moeder wel naar je..
donderdag 2 juli 2009 om 22:33
Ook herkenbaar. Al is mijn moeder wel iets minder negatief dan de jouwe, er komt ook weleens iets positiefs uit, vooral over haar kleinkinderen.
Heel herkenbaar dat wat Loreyi noemt: als ik iets wil ondernemen, krijg ik onmiddelijk een opsomming van wat er allemaal mis kan gaan. Hier is mijn moeder behoorlijk extreem in.
Hoe ik het heb opgelost is afstand nemen. Ik ga zo'n 1x in de 3 à 4 weken op bezoek, en bel zo'n 1x per week. Als ik nieuwe dingen ga ondernemen dan vertel ik het meestal niet. Is gewoon niet goed voor mij, omdat ik er onrustig van word als ik aldoor te horen krijg wat er mis kan gaan.
Heel herkenbaar dat wat Loreyi noemt: als ik iets wil ondernemen, krijg ik onmiddelijk een opsomming van wat er allemaal mis kan gaan. Hier is mijn moeder behoorlijk extreem in.
Hoe ik het heb opgelost is afstand nemen. Ik ga zo'n 1x in de 3 à 4 weken op bezoek, en bel zo'n 1x per week. Als ik nieuwe dingen ga ondernemen dan vertel ik het meestal niet. Is gewoon niet goed voor mij, omdat ik er onrustig van word als ik aldoor te horen krijg wat er mis kan gaan.
maandag 6 juli 2009 om 16:18
Het is nooit goed met wat je doet, hoe je doet en dat is idd dodelijk vermoeiend. Gelukkig woon ik wat verder weg en ga niet meer dan eens per maand naar mijn moeder toe. Nooit in het weekend maar altijd door de weeks om het in het weekend leuk te houden voor mijzelf en mijn vriend.
Het ergste is dat zij verwacht dat ik minimaal 2 keer in de week bel (kinderen bellen hun ouders en niet andersom in haar ogen) en als dat eens mis loopt en ik bel een dag later dan krijgt ze het voor elkaar om me zo schuldig te voelen dat mijn hele dag verpest is.
Mijn zus woont ook in het buitenland en vindt mij erg laks met het bezoeken van mijn moeder.... Ja, kunst als je zover weg woont dat je eens per jaar je moeder op bezoek hebt.
Het ergste is dat zij verwacht dat ik minimaal 2 keer in de week bel (kinderen bellen hun ouders en niet andersom in haar ogen) en als dat eens mis loopt en ik bel een dag later dan krijgt ze het voor elkaar om me zo schuldig te voelen dat mijn hele dag verpest is.
Mijn zus woont ook in het buitenland en vindt mij erg laks met het bezoeken van mijn moeder.... Ja, kunst als je zover weg woont dat je eens per jaar je moeder op bezoek hebt.
