Psyche
alle pijlers
Kind depressief maar weigert hulp
woensdag 5 februari 2025 om 19:29
Mijn dochter (16) is sinds een aantal maanden depressief. In december heeft zij een suicidepoging gedaan. Crisisdienst is toen ingeschakeld en doorverwezen naar ggz-jeugd. Op school aangepast programma (sommige vakken volgt ze niet meer, besloten dat ze eind dit schooljaar stopt met havo en overstapt naar mbo, omdat ze het niet meer trekt en al een keer is blijven zitten). Waar ze in eerste instantie nog wel naar school ging, gaat ze nu helemaal niet meer. Ze ligt in haar bed, komt er niet uit. Ze heeft een enorme angst voor mensen die boos op haar zijn (alle leraren zijn boos bv) en een enorme angst hoe andere mensen naar haar kijken.
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
vrijdag 7 februari 2025 om 16:51
Weet dat er wat betreft AD bloedonderzoek mogelijk is,om een DNA profiel op te maken. Daarmee kan aangetoond worden of je bepaalde antidepressiva traag, versneld, normaal of niet afbreekt wat iets kan zeggen over hoeveel bijwerkingen je kunt ervaren.
Ik heb zelf slechte ervaringen met AD en heb er bij de huisarts op aangedrongen dit onderzoek te doen bij mijn kind, gezien zij genetisch een deel van mij is en eigenlijk wel aan de AD moest. Ik heb mijn medicatie gebruik namelijk gestaakt wegens afschuwelijke bijwerkingen. Ik wilde dat mijn kind niet hetzelfde overkwam. Ze bleek inderdaad een gen mutatie te hebben. Ik weet niet of ik die mutatie ook heb, maar ik weet wel, dat wanneer ik hem wel zou hebben, ik inderdaad de verkeerde medicatie voorgeschreven heb gekregen.
Het loont om je daar in te verdiepen!
Daarnaast zijn verschillende soorten antidepressiva er in druppelvorm, waardoor je rustig kunt opbouwen.
Ik loop met deze post op zaken vooruit, dat besef ik, maar wellicht heb je er wat aan.
En wat betreft "labels plakken ": hier alleen maar heel veel opluchting bij het krijgen van een diagnose, want dan kan zinvolle hulp worden ingezet.
Ik heb zelf slechte ervaringen met AD en heb er bij de huisarts op aangedrongen dit onderzoek te doen bij mijn kind, gezien zij genetisch een deel van mij is en eigenlijk wel aan de AD moest. Ik heb mijn medicatie gebruik namelijk gestaakt wegens afschuwelijke bijwerkingen. Ik wilde dat mijn kind niet hetzelfde overkwam. Ze bleek inderdaad een gen mutatie te hebben. Ik weet niet of ik die mutatie ook heb, maar ik weet wel, dat wanneer ik hem wel zou hebben, ik inderdaad de verkeerde medicatie voorgeschreven heb gekregen.
Het loont om je daar in te verdiepen!
Daarnaast zijn verschillende soorten antidepressiva er in druppelvorm, waardoor je rustig kunt opbouwen.
Ik loop met deze post op zaken vooruit, dat besef ik, maar wellicht heb je er wat aan.
En wat betreft "labels plakken ": hier alleen maar heel veel opluchting bij het krijgen van een diagnose, want dan kan zinvolle hulp worden ingezet.
vrijdag 7 februari 2025 om 16:56
Als diabetes type 1 patiënt en afhankelijk van insuline, stoor ik me altijd aan deze vergelijking. Antidepressiva kan bijwerkingen geven, langdurig en zelfs na stoppen kunnen bepaalde klachten blijven en ook afbouwen is geen pretje ookal is het niet verslavend.
Het ene is gericht op de psyche, het andere op een somatische aandoening. Voor mijn persoonlijk ligt het mijlenver uit elkaar. En ik heb met beide ervaring. Helaas.
vrijdag 7 februari 2025 om 17:01
Afbouwen hoeft helemaal niet problematisch of moeilijk te zijn.Flipflop schreef: ↑07-02-2025 16:56Als diabetes type 1 patiënt en afhankelijk van insuline, stoor ik me altijd aan deze vergelijking. Antidepressiva kan bijwerkingen geven, langdurig en zelfs na stoppen kunnen bepaalde klachten blijven en ook afbouwen is geen pretje ookal is het niet verslavend.
Het ene is gericht op de psyche, het andere op een somatische aandoening. Voor mijn persoonlijk ligt het mijlenver uit elkaar. En ik heb met beide ervaring. Helaas.
Paracetamol geeft ook bijwerkingen.
Doorlopen met een depressie ook.
vrijdag 7 februari 2025 om 18:48
Ik vind die analogie ook zo misplaatst.Flipflop schreef: ↑07-02-2025 16:56Als diabetes type 1 patiënt en afhankelijk van insuline, stoor ik me altijd aan deze vergelijking. Antidepressiva kan bijwerkingen geven, langdurig en zelfs na stoppen kunnen bepaalde klachten blijven en ook afbouwen is geen pretje ookal is het niet verslavend.
Het ene is gericht op de psyche, het andere op een somatische aandoening. Voor mijn persoonlijk ligt het mijlenver uit elkaar. En ik heb met beide ervaring. Helaas.
De vergelijking van AD met insuline slaat sowieso al helemaal nergens op. Alsof je het drinken van koffie vergelijkt met het inademen van zuurstof en vervolgens stelt dat koffie mensen in leven houdt.
Depressies zijn in verreweg de meeste gevallen niet ongeneeslijk en chronisch, zoals diabetes type I. Een depressie klaart gebruikelijk vanzelf op zonder interventie. Behandeling geeft maar een hele lichte verbetering vergeleken met niets doen.
Stoppen met AD kan gepaard gaat met o.a. depressieve klachten en angstklachten waardoor stoppen soms moeizaam is en eindigt in een nieuwe depressie.
Volgens de GGZ standaard: "Antidepressiva hebben een beperkte effectiviteit ten opzichte van placebo bij niet-ernstige depressie en de effecten houden niet aan wanneer met medicamenteuze behandeling wordt gestopt. Antidepressiva kunnen bijwerkingen geven (zie ook Medicamenteuze behandeling) en bij het afbouwen ervan kunnen onttrekkingsverschijnselen optreden."
Mensen die het (levenslang) gebruik van AD aanprijzen zijn meestal zelf actieve gebruikers lijkt mij. Waarom zou je anders het gebruik van dit soort medicijnen promoten, dat lijkt me normaliter niet zinnig of wenselijk.
Zie ook https://www.ggzstandaarden.nl/zorgstand ... paste-zorg
vrijdag 7 februari 2025 om 19:10
Jij denkt dat er sprake is van een niet ernstige depressie bij (poging tot) suïcide?bijtie schreef: ↑07-02-2025 18:48Ik vind die analogie ook zo misplaatst.
De vergelijking van AD met insuline slaat sowieso al helemaal nergens op. Alsof je het drinken van koffie vergelijkt met het inademen van zuurstof en vervolgens stelt dat koffie mensen in leven houdt.
Depressies zijn in verreweg de meeste gevallen niet ongeneeslijk en chronisch, zoals diabetes type I. Een depressie klaart gebruikelijk vanzelf op zonder interventie. Behandeling geeft maar een hele lichte verbetering vergeleken met niets doen.
Stoppen met AD kan gepaard gaat met o.a. depressieve klachten en angstklachten waardoor stoppen soms moeizaam is en eindigt in een nieuwe depressie.
Volgens de GGZ standaard: "Antidepressiva hebben een beperkte effectiviteit ten opzichte van placebo bij niet-ernstige depressie en de effecten houden niet aan wanneer met medicamenteuze behandeling wordt gestopt. Antidepressiva kunnen bijwerkingen geven (zie ook Medicamenteuze behandeling) en bij het afbouwen ervan kunnen onttrekkingsverschijnselen optreden."
Mensen die het (levenslang) gebruik van AD aanprijzen zijn meestal zelf actieve gebruikers lijkt mij. Waarom zou je anders het gebruik van dit soort medicijnen promoten, dat lijkt me normaliter niet zinnig of wenselijk.
Zie ook https://www.ggzstandaarden.nl/zorgstand ... paste-zorg
Nee het zijn geen snoepjes, maar het is ook niet het kwaad op aarde.
vrijdag 7 februari 2025 om 19:39
Dat zégt Bijtie toch nergens? Je leest nogal selectief en passend bij je eigen referentie kader. Voor andere dan positieve ervaringen lijkt bij jou geen ruimte te zijn.
vrijdag 7 februari 2025 om 19:53
Ik ben niet tegen het gebruik van AD als dat geïndiceerd is, sinds middelen als fluoxetine bestaan zijn er veel mensen mee geholpen.
Maar dat het geen wondermiddelen zijn is ook alom bekend inmiddels. Psychofarmaca zijn relatief zware middelen. En dit topic gaat over een kind.
"Een diabetespatiënt is ook afhankelijk van insuline." Tang op een varken als je het mij vraagt. En als die kon stoppen met insuline spuiten zouden ze het doen want het richt schade aan in het lichaam.
Ik zie hier verder nooit mensen bloeddrukverlagers aanbevelen, bètablokkers, antipsychotica, anti-epileptica, oxycodon of cholesterolverlagers. Waarom dan wel langdurig gebruik van SSRI's aanbevelen, geen enkele behandelrichtlijn adviseert dat.
TO geeft aan dat ze zorgen bij AD heeft, lijkt me niet zo raar als het om je kind gaat.
vrijdag 7 februari 2025 om 19:54
Ik weet er het fijne niet van, Flipflop legt het goed uit, zou er zeker naar vragen mocht AD ter sprake komen.Lucy schreef: ↑07-02-2025 12:42Ik heb nog nooit van Cyp gehoord, wat is dat en hoe werkt dat? Werkt dat bv ook met hormonen (heb het idee namelijk dat na plaatsen implanon haar humeur gelijkmatig is geworden, maar onder de 0-lijn is geschoten. Alleen is er, gezien haar klachten en erfelijkheid, ook angst voor endometriose waardoor stoppen niet perse de beste optie is. En ja: er staat al een afspraak met de gyn om hier naar te gaan kijken. Maar zo'n cyp klinkt interessant.. )
Heel veel sterkte trouwens, je komt over als een lieve betrokken moeder
vrijdag 7 februari 2025 om 20:12
Idd, en de richtlijn voor kinderen/jongeren is anders dan die voor volwassenen.bijtie schreef: ↑07-02-2025 19:53Ik ben niet tegen het gebruik van AD als dat geïndiceerd is, sinds middelen als fluoxetine bestaan zijn er veel mensen mee geholpen.
Maar dat het geen wondermiddelen zijn is ook alom bekend inmiddels. Psychofarmaca zijn relatief zware middelen. En dit topic gaat over een kind.
"Een diabetespatiënt is ook afhankelijk van insuline." Tang op een varken als je het mij vraagt. En als die kon stoppen met insuline spuiten zouden ze het doen want het richt schade aan in het lichaam.
Ik zie hier verder nooit mensen bloeddrukverlagers aanbevelen, bètablokkers, antipsychotica, anti-epileptica, oxycodon of cholesterolverlagers. Waarom dan wel langdurig gebruik van SSRI's aanbevelen, geen enkele behandelrichtlijn adviseert dat.
TO geeft aan dat ze zorgen bij AD heeft, lijkt me niet zo raar als het om je kind gaat.
zondag 9 februari 2025 om 16:56
TO, heb net deze podcast geluisterd en moest aan dit topic denken. Misschien heb jij er ook wat aan?
https://open.spotify.com/episode/1u5s01 ... apYvn4C46A
https://open.spotify.com/episode/1u5s01 ... apYvn4C46A
dinsdag 11 februari 2025 om 18:46
Dank je horizon! Ga hem luisteren als ik binnenkort wat langer in de auto zit 
Psych is vandaag bij ons thuis geweest. Nam de tijd, was fijn. Ze heeft voorgesteld aan meis om in dagbehandeling te gaan. Het is geen must, maar een voorstel. Ze heeft uitleg gegeven over de verschillende dingen (muziektherapie, sporttherapie ed) en de doelen waar je aan kan werken (op tijd komen, ritme ed, maar ook jezelf leren kennen).
Eerst even laten bezinken, en dan van de week maar eens gaan peilen waar meis staat.
Psych is vandaag bij ons thuis geweest. Nam de tijd, was fijn. Ze heeft voorgesteld aan meis om in dagbehandeling te gaan. Het is geen must, maar een voorstel. Ze heeft uitleg gegeven over de verschillende dingen (muziektherapie, sporttherapie ed) en de doelen waar je aan kan werken (op tijd komen, ritme ed, maar ook jezelf leren kennen).
Eerst even laten bezinken, en dan van de week maar eens gaan peilen waar meis staat.
donderdag 13 februari 2025 om 16:45
Lucy schreef: ↑07-02-2025 20:27Ik heb net de richtlijnendatabase er even bij gepakt en wat onderzoeken gelezen van ssri's in combinatie met jongeren.
- bij start en afbouw ssri's is er een significante toename van suïcidale gedachten
- er zijn significante bijwerkingen bij start ssri's en kans op toename depressie bij afbouw is groot aanwezig
- ssri's worden tegen richtlijnen in te snel en te vaak voorgeschreven bij jongeren met matig ernstige tot ernstige depressie
- vanuit de richtlijnen wordt aanbevolen eerst te starten met IPT of cognitieve gedragstherapie, 1x per week. Als er na 6 weken nog geen verbetering te zien is in suicidaliteit kunnen ssri's overwogen worden.
Meis start dinsdag met IPT. Gezien bovenstaande lijkt het me een prima plan dat eerst te bekijken. En niemand van haar behandelaren heeft SSRI's al laten vallen. Ik heb alleen gezegd dat er een afspraak is ingepland voor medicatie. Vooralsnog is er nu ingezet op pammetjes.
Als SSRI's wel worden aangeraden zal ik het gesprek open aangaan en met de behandelaren de voors en tegens bekijken.
En nee, het is geen gif. Maar het zijn ook geen smarties. Ik hoef hier niet lichtzinnig over te denken. En nee, ik denk ook niet lichtzinnig over depressie en suicidaliteit.
Je hebt gelijk dat je er niet lichtzinnig over denkt hoor, vooral om dat ze nog jong is.
Ik was voorheen vrij anti DP voor jongeren, altijd bang voor de bijwerkingen enz. Een van mijn dochters kreeg toch AD (Brentalix) voorgeschreven van een psychiater, ze had het echt nodig helaas. Met de Brentalix is het echt totaal verkeerd gegaan, in de gewenningsperiode, spoedopname bij eerste hulp psychiatrisch ziekenhuis hier (ik woon in het buitenland). Nou toen dus maar weer zonder, maar dat ging op een gegeven moment toch ook helemaal mis, een andere psychiater benadert die goed onderzoek heeft gedaan en de tijd genomen om te kijken wat het beste AD medicijn voor haar kon zijn, de eerste tien dagen verplicht ook angstremmers geslikt tegen de bijwerkingen in de inwerkperiode en dat ging goed. Ze heeft nu al een tijdje dezelfde AD en dezelfde dosis en angstremmers achter de hand als het een dagje zwaarder is of als ze een paniekaanval ivm haar dwangstoornisssen krijgt. Ze is er nog lang niet bovenop maar voelt zich met deze lage dosis veel rustiger en fijner en is zelfs in staat om weer wat te werken. Dus een goede begeleiding en het goed bekijken wat nodig is is heel belangrijk, dan kan het net dat extra zetje of steuntje zijn wat je weer in het zadel krijgt.
Ik hoop dat de dagtherapie aan zal slaan, veel sterkte voor meis en voor jullie allemaal
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in