Psyche
alle pijlers
Kind depressief maar weigert hulp
woensdag 5 februari 2025 om 19:29
Mijn dochter (16) is sinds een aantal maanden depressief. In december heeft zij een suicidepoging gedaan. Crisisdienst is toen ingeschakeld en doorverwezen naar ggz-jeugd. Op school aangepast programma (sommige vakken volgt ze niet meer, besloten dat ze eind dit schooljaar stopt met havo en overstapt naar mbo, omdat ze het niet meer trekt en al een keer is blijven zitten). Waar ze in eerste instantie nog wel naar school ging, gaat ze nu helemaal niet meer. Ze ligt in haar bed, komt er niet uit. Ze heeft een enorme angst voor mensen die boos op haar zijn (alle leraren zijn boos bv) en een enorme angst hoe andere mensen naar haar kijken.
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
donderdag 13 maart 2025 om 01:05
Fijn dat ze naar school is geweest!
Ik las dat je kind een implanon heeft. Dat is dacht ik alleen progesteron. Ik kan zelf niet tegen alleen progesteron doordat ik er somberder van word. Ik heb adhd (add vorm) en heb depressieve gevoelens gehad. Het is bewezen dat adhd symptomen bijvoorbeeld erger kunnen worden als je lichaam meer progesteron heeft (zoals net voor de menstruatie). Dus ik zou het er zeker over hebben met de gynaecoloog, want het kan zeker invloed hebben.
Ik las dat je kind een implanon heeft. Dat is dacht ik alleen progesteron. Ik kan zelf niet tegen alleen progesteron doordat ik er somberder van word. Ik heb adhd (add vorm) en heb depressieve gevoelens gehad. Het is bewezen dat adhd symptomen bijvoorbeeld erger kunnen worden als je lichaam meer progesteron heeft (zoals net voor de menstruatie). Dus ik zou het er zeker over hebben met de gynaecoloog, want het kan zeker invloed hebben.
woensdag 8 oktober 2025 om 11:14
Lucy, vervelend dat het weer wat minder met je dochter gaat.
Ik had nog even wat van je vorige posts van vorige keer gelezen en 1 dingen wat je dochter wel eens heeft gezegd is dat de depressie haar comfortzone is ( iets in die bewoording). Dat is lastig, ergens zal ze terug willen maar die status quo omdat ze zich daar naast depressief ook iets van comfort ervaart. Wellicht kies ik niet het juiste woord.
Maar het zorgt er voor dat ze niet alle dingen zal oppakken die normaal gesproken zouden kunnen helpen om uit een depressie te komen. In principe saboteert ze iets in zichzelf. En dat is een lastige.
Ga jij mee naar de afspraak morgen over anti depressiva? Ik denk dat je wel tegen haar kunt zeggen dat jij en haar vader echt willen dat ze start met anti depressiva.
Waarom gaat ze minder naar school? Is ze moe, voelt ze zich minder goed?
Ik had nog even wat van je vorige posts van vorige keer gelezen en 1 dingen wat je dochter wel eens heeft gezegd is dat de depressie haar comfortzone is ( iets in die bewoording). Dat is lastig, ergens zal ze terug willen maar die status quo omdat ze zich daar naast depressief ook iets van comfort ervaart. Wellicht kies ik niet het juiste woord.
Maar het zorgt er voor dat ze niet alle dingen zal oppakken die normaal gesproken zouden kunnen helpen om uit een depressie te komen. In principe saboteert ze iets in zichzelf. En dat is een lastige.
Ga jij mee naar de afspraak morgen over anti depressiva? Ik denk dat je wel tegen haar kunt zeggen dat jij en haar vader echt willen dat ze start met anti depressiva.
Waarom gaat ze minder naar school? Is ze moe, voelt ze zich minder goed?
woensdag 8 oktober 2025 om 11:39
Ja, ze is op een lastige leeftijd qua puber zijn en ook zich mentaal niet goed voelen. En ik kan me voorstellen dat je er als ouders naar zoekt wat je kunt doen.
Heeft dochter een goede band maar haar broer? Opa/ oma?
Of trekt ze zich meer terug in haarzelf?
Weet dochter dat jullie van haar houden? In die zin, hebben jullie het in woorden wel eens gezegd? Misschien kun je morgen zeggen, mocht ze wat tegenwerken mbt de medische afspraak dat jij en haar vader van haar houden en dat jullie hulp voor haar willen.
Ik noem nu maar even wat dingen die me te binnen schieten.
Zou dochter het prettig vinden wat creatiefs te doen thuis? Als in, met verf wat gevoel op papier verven. Maakt niet uit hoe het eruit ziet. Alle kleuren mogen. Het kan helpen om zich wat te uiten.
Heeft dochter een goede band maar haar broer? Opa/ oma?
Of trekt ze zich meer terug in haarzelf?
Weet dochter dat jullie van haar houden? In die zin, hebben jullie het in woorden wel eens gezegd? Misschien kun je morgen zeggen, mocht ze wat tegenwerken mbt de medische afspraak dat jij en haar vader van haar houden en dat jullie hulp voor haar willen.
Ik noem nu maar even wat dingen die me te binnen schieten.
Zou dochter het prettig vinden wat creatiefs te doen thuis? Als in, met verf wat gevoel op papier verven. Maakt niet uit hoe het eruit ziet. Alle kleuren mogen. Het kan helpen om zich wat te uiten.
woensdag 8 oktober 2025 om 12:12
Wat een machteloze situatie.
Geen briljant advies hier. Er zijn al zo veel professionals betrokken en jullue hebben al zo veel geprobeerd, dat het me stug lijkt dat er nog een eenvoudige truc bestaat die iedereen toevallig over het hoofd heeft gezien. Er is geen oplossing die gegarandeerd bij je dochter de knop omzet.
Wat me invalt als ik je lees is dat het misschien zinvol is om onderscheid te maken tussen juiste aanpak en gewenste resultaat. Daarmee bedoel ik: je kunt hier als ouder en zelf zieke dingen goed doen en dingen minder goed doen. Maar zelfs als je alles goed doet (niet perfect maar zo goed als binnen jouw vermogen) kan het alsnog zo zijn dat het niet de uitkomst heeft die je wilt.
Natuurlijk wil je allebei: precies weten wat het juiste is, dat kunnen doen, en dat het dan werkt. Ik denk alleen dat je jezelf gek maakt als je dat eist van jezelf.
Hoe je haar probeert te ondersteunen klinkt liefdevol, en goed. Maar daar zit dus een grens aan. Zou het helpen om over die grens meer in praktische termen te denken: wat kun je blijven doen, en wat is te veel? En hoe kan dat teveel worden opgevangen? Je hoeft dan niet helemaal te stoppen met 'redden' (ik twijfel of dat de goede term is), want het blijft denk ik ontzettend belangrijk om met haar in verbinding te blijven. Maar soms geïrriteerd reageren, of verdriet tonen, of aan je limiet zitten, is niet fout. Ook dat is betrokkenheid bij haar.
De hulpverleners kunnen haar niet goed bereiken, dan is het niet gek dat het jullie als ouders ook niet lukt dit te fiksen. In plaats van haar los te laten, is die eis denk ik wat je los moet laten.
Maarja, makkelijk getypt natuurlijk.
Geen briljant advies hier. Er zijn al zo veel professionals betrokken en jullue hebben al zo veel geprobeerd, dat het me stug lijkt dat er nog een eenvoudige truc bestaat die iedereen toevallig over het hoofd heeft gezien. Er is geen oplossing die gegarandeerd bij je dochter de knop omzet.
Wat me invalt als ik je lees is dat het misschien zinvol is om onderscheid te maken tussen juiste aanpak en gewenste resultaat. Daarmee bedoel ik: je kunt hier als ouder en zelf zieke dingen goed doen en dingen minder goed doen. Maar zelfs als je alles goed doet (niet perfect maar zo goed als binnen jouw vermogen) kan het alsnog zo zijn dat het niet de uitkomst heeft die je wilt.
Natuurlijk wil je allebei: precies weten wat het juiste is, dat kunnen doen, en dat het dan werkt. Ik denk alleen dat je jezelf gek maakt als je dat eist van jezelf.
Hoe je haar probeert te ondersteunen klinkt liefdevol, en goed. Maar daar zit dus een grens aan. Zou het helpen om over die grens meer in praktische termen te denken: wat kun je blijven doen, en wat is te veel? En hoe kan dat teveel worden opgevangen? Je hoeft dan niet helemaal te stoppen met 'redden' (ik twijfel of dat de goede term is), want het blijft denk ik ontzettend belangrijk om met haar in verbinding te blijven. Maar soms geïrriteerd reageren, of verdriet tonen, of aan je limiet zitten, is niet fout. Ook dat is betrokkenheid bij haar.
De hulpverleners kunnen haar niet goed bereiken, dan is het niet gek dat het jullie als ouders ook niet lukt dit te fiksen. In plaats van haar los te laten, is die eis denk ik wat je los moet laten.
Maarja, makkelijk getypt natuurlijk.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 8 oktober 2025 om 12:19
Oh en mbt dingen doen zoals knutselen en wandelen: wat als jij zelf begint? Als jij aan tafel zit met al die spullen en bezig bent jan zij nog makkelijker aanschuiven. Kan ze lekker puberig commentaar geven op hoe suf het is en ondertussen toch al oogrollend aan de slag. Samen iets doen waarbij je nabij bent, zonder de druk van het juiste zeggen of praten over school of behandeling.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 8 oktober 2025 om 13:03
Dat is iets wat je denk ik niet in één keer kan doen, voor altijd. Maar ik heb je eerder hierover gelezen en het lukt je af en toe wel, dan kon je even voelen dat er echt verschil is tussen jou en je moeder en dat jij echt niet verantwoordelijk bent voor elk aspect van je dochters welzijn. Kun je dat terughalen, in je postgeschiedenis en via die berichten weer levend maken hoe dat was, wat je hielp om dat inzicht even te hebben?Lucy schreef: ↑08-10-2025 12:34Dus dat schuldgevoel is eigenlijk het eerste wat ik los moet laten... maar hoe dan?
En de enorme angst dat als ik niet meer rendementweer een poging gaat doen. Alsof ik dat kan vokrkomen dooe constant alles maar glad te strijken... een soort rare controledrang terwijl ik helemaal geen controle heb natuurlijk.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 8 oktober 2025 om 13:04
woensdag 8 oktober 2025 om 14:56
Ik vind ook dat je warm klinkt als moeder. En je kunt als ouder nu eenmaal niet alles voorkomen bij de kinderen. Mijn man heeft ook depressieve periodes en dat heeft vaak niets te maken met wat er in zijn/ons leven gebeurt.
Wat ik bedenk wat je eventueel nog zou kunnen proberen is de druk er helemaal af. Geen school, geen andere dingen. Alleen wat uit haarzelf komt en hooguit een blokje om samen in de avond. Misschien haalt dat voor jou ook even wat druk eraf. Zelfs geen complimenten of steun voor wat ze wel doet. Alleen maar praatje maken over niets bijzonders.
Kun je zoiets voorbespreken met een betrokken hulpverlener waar je vertrouwen in hebt? Sowieso zou ik op zoek gaan naar iemand voor JOU, jij staat wel open voor hulp. En de rest zo min mogelijk zonder onderaan de lijst te komen. Zonder motivatie vanuit haar blijft het toch sleuren aan een dood paard. Dat is ook doodvermoeiend
Wat ik bedenk wat je eventueel nog zou kunnen proberen is de druk er helemaal af. Geen school, geen andere dingen. Alleen wat uit haarzelf komt en hooguit een blokje om samen in de avond. Misschien haalt dat voor jou ook even wat druk eraf. Zelfs geen complimenten of steun voor wat ze wel doet. Alleen maar praatje maken over niets bijzonders.
Kun je zoiets voorbespreken met een betrokken hulpverlener waar je vertrouwen in hebt? Sowieso zou ik op zoek gaan naar iemand voor JOU, jij staat wel open voor hulp. En de rest zo min mogelijk zonder onderaan de lijst te komen. Zonder motivatie vanuit haar blijft het toch sleuren aan een dood paard. Dat is ook doodvermoeiend
Het is zoals het is
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in